1086/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1086 / 2015 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1086/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Βασίλειο Πέππα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Απριλίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Α. Γ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Σταματόπουλο.

Της αναιρεσιβλήτου: Ε.-Θ. Μ. του Α., κατοίκου ... ατομικώς και ως ασκούσα την επιμέλεια του ανήλικου τέκνου Α. Γ., η οποία παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο της Διονυσία Μουζάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19-4-2011 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου και την από 3-5-2011 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 841/2012 του ίδιου Δικαστηρίου και 2739/2013 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 8-7-2014 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Πέππας, ανέγνωσε την από 12-11-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου, που ιδρύει τον αναιρετικό λόγο από τον αρ. 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, υπάρχει όταν το δικαστήριο της ουσίας από εσφαλμένη ανάγνωση αποδεικτικού εγγράφου δέχθηκε ως περιεχόμενο του κάτι διαφορετικό από το πραγματικό, δηλαδή ότι περιέχει περιστατικά προφανώς διάφορα από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο το δικαστήριο ορθώς ανέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό, καθόσον στην περίπτωση αυτή πρόκειται για παράπονο αναγόμενο στην εκτίμηση πραγματικών περιστατικών, που εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο.

Δεν συνιστούν έγγραφα κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 20 ΚΠολΔ εκείνα που δεν χαρακτηρίζονται κατά τα άρθρα 339 και 432-449 ΚΠολΔ ως αποδεικτικά έγγραφα και απλώς αποτυπώνουν στο περιεχόμενο τους άλλα αποδεικτικά μέσα. Συνιστούν, όμως, έγγραφα κατά την παραπάνω έννοια και οι αποφάσεις των ποινικών ή πολιτικών δικαστηρίων, κατά το μέρος που έχουν αποδεικτική δύναμη ως προς τα βεβαιούμενα σ' αυτές πραγματικά περιστατικά ή ως προς το περιεχόμενο των διατάξεων τους (ΑΠ 1056/2014) και όχι βέβαια ως προς το περιεχόμενο των τυχόν διαλαμβανόμενων σ' αυτές μαρτυρικών καταθέσεων.

Για να θεμελιωθεί ο λόγος αναίρεσης από τον αρ. 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο που φέρεται ότι παραμορφώθηκε κατά το περιεχόμενό του. Έτσι, δεν αρκεί, ότι το συνεκτίμησε απλώς με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξάρει το περιεχόμενο του σε σχέση με το αποδεικτικό πόρισμα στο οποίο κατέληξε και το οποίο, εξ άλλου, θα πρέπει να είναι επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα αναφορικά με πράγματα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 730 παρ. 2 ΚΠολΔ, "αν απορριφθεί με τελεσίδικη απόφαση κατ' ουσίαν η αγωγή για την κύρια υπόθεση, το δικαστήριο που δικάζει την κύρια υπόθεση ή το δικαστήριο που διέταξε την προσωρινή επιδίκαση απαίτησης, διατάζει, ύστερα από αίτηση, την απόδοση όσων έχουν καταβληθεί".

Στην ένδικη υπόθεση από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτουν τα ακόλουθα: Επί αιτήσεως της αναιρεσίβλητης κατά του αναιρεσείοντος, για την προσωρινή επιδίκαση διατροφής για το ανήλικο τέκνο τους, εκδόθηκε, κατά τη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων, η 3672/2011 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που την προσδιόρισε στο ποσό των 1.200 ευρώ μηνιαίως.

Στη συνέχεια, κατόπιν τακτικής αγωγής της αναιρεσίβλητης εναντίον του, εκδόθηκε η 841/2012 απόφαση του ως άνω δικαστηρίου, με την οποία προσδιορίστηκε η οφειλόμενη από τον αναιρεσείοντα οριστική διατροφή του ανήλικου τέκνου των διαδίκων στο ποσό των 8οο ευρώ μηνιαίως. Μετά από αντίθετες εφέσεις των διαδίκων κατά της ως άνω οριστικής απόφασης εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκαν οι εφέσεις.

Ωσαύτως, με την αναιρεσιβαλλομένη, απορρίφθηκε το ενώπιον του Εφετείου υποβληθέν αίτημα του αναιρεσείοντος κατά το άρθρο 730 παρ.2 ΚΠολΔ, για την απόδοση σ' αυτόν όσων ποσών είχε καταβάλει σε εκτέλεση της απόφασης των ασφαλιστικών μέτρων πέραν του ποσού των 8οο ευρώ μηνιαίως που επιδικάστηκε τελεσιδίκως.

Συγκεκριμένα, επί του ζητήματος τούτου το Εφετείο δέχθηκε τα εξής: "Ομοίως ως άνευ αντικειμένου πρέπει ν' απορριφθεί και το πρόσθετο αίτημα του (αναιρεσείοντος), που υπέβαλε επίσης παραδεκτά, κατά το άρθ. 730 παρ. 2 ΚΠολΔ, με την κρινόμενη έφεση του, ...περί επιστροφής των τυχόν επί πλέον καταβληθέντων από αυτόν στην ενάγουσα, ποσών, σε εκτέλεση της, με αριθ. 3672/2011, απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, πριν την άσκηση της ένδικης κυρίας αγωγής, επί της οποίας εκδόθηκε η εκκαλουμένη απόφαση και με την οποία επιδικάστηκε προσωρινά ως μηνιαία διατροφή του ανηλίκου, το ίδιο ως άνω ποσό των 8οο ευρώ".

Όμως, το Εφετείο κατέληξε στην ανωτέρω απορριπτική κρίση του από εσφαλμένη ανάγνωση της 3672/2011 απόφασης ασφαλιστικών μέτρων, δεχόμενο ως περιεχόμενό της κάτι διαφορετικό από το πραγματικό, δηλαδή ότι με αυτήν καθορίστηκε η προσωρινή διατροφή του ανήλικου τέκνου των διαδίκων στο ποσό των 800 ευρώ μηνιαίως και όχι στο ορθό των 1.200 ευρώ μηνιαίως, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της.

Το ανωτέρω δε αποδεικτικό του πόρισμα στηρίχθηκε αποκλειστικά στην ως άνω απόφαση, που παραμορφώθηκε κατά το περιεχόμενο της, ως προς τα βεβαιούμενα σ' αυτήν πραγματικά περιστατικά, τα σχετικά με το ύψος του προσδιορισθέντος ποσού μηνιαίας προσωρινής διατροφής.

Συνεπώς, ο μοναδικός λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην αναιρεσιβαλλόμενη η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ. 20 ΚΠολΔ, για παραμόρφωση του περιεχομένου της ανωτέρω απόφασης, είναι βάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, εφόσον είναι δυνατή η συγκρότηση αυτού, από δικαστή άλλο εκτός εκείνου που δίκασε. Επίσης, πρέπει να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος σε βάρος της αναιρεσίβλητης λόγω της ήττας της (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 2739/2013 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, το οποίο θα συγκροτηθεί από δικαστή άλλο, εκτός εκείνου που δίκασε προηγουμένως.

Επιβάλλει σε βάρος της αναιρεσίβλητης τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 19 Μαΐου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 14 Αυγούστου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ