Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds regarding vague payment restitution claim.

Απόφαση 1086 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1086/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1΄ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεόδωρο Αποστολόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ιωάννη Δαβίλλα, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη και Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, ως ειδικού διαδόχου κατ΄ άρθρον 33 του ν. 2937/2001 του Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑΣ», το οποίο καταργήθηκε και τέθηκε υπό εκκαθάριση με το άρθρο 13 του ν. 2628/1998 και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών. Εκπροσωπήθηκε από τον Φοίβο Ιατρέλλη, πάρεδρο Ν.Σ.Κ. βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσίβλητων: ....(αναφέρονται 5 ονόματα). Οι 1η, 2η και 3η εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Πατρικουνάκο. Οι 4ος και 5η εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεοφάνη Αρχιμανδρίτη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30 Νοεμβρίου 1998 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2576/1999 του ίδιου Δικαστηρίου και 4496/2002 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 22-12-2003 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καράμπελας, διάβασε την από 12 Ιανουαρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου και την απόρριψη του δεύτερου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως. Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσίβλητων ζήτησαν επίσης την απόρριψη της αιτήσεως, καθώς επίσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, για το παραδεκτό της ασκήσεως της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως και το παραδεκτό και βάσιμο του πρώτου λόγου αυτής, προσκομίζεται η 205/2004 θετική γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, σύμφωνα με τις διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 άρθρου 12 του ν. 2298/1995, όπως αυτές αντικαταστάθηκαν αντιστοίχως με τα άρθρα 28 παρ. 3 του ν. 2579/1998 και 42 του ν. 2721/1999.

Ως προς το παραδεκτό όμως του δεύτερου λόγου της αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, με τον οποίο προβάλλεται ότι το Εφετείο, καταδικάζοντας το εναγόμενο σε μέρος της δικαστικής δαπάνης των εναγόντων, αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας, χωρίς αιτιολογία προσδιόρισε αυτό στο δυσανάλογα υψηλό ποσό των 400.000 δραχμών, η γνώμη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους δεν είναι θετική και επομένως ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

Επειδή κατά το άρθρο 559 αριθ. 14 του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο παρά τον νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό δίκαιο. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 262 παρ. 1 ΚΠολΔ, η ένσταση -όπως και η αγωγή (άρθρο 216 παρ. 1 ΚΠολΔ)- πρέπει να περιλαμβάνει ορισμένο αίτημα και σαφή έκθεση των γεγονότων που τη θεμελιώνουν, άλλως απορρίπτεται, και αυτεπαγγέλτως, ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας.

Ειδικά η κατά το άρθρο 416 ΑΚ ένσταση της καταβολής (εξόφλησης) ποσών που γίνεται για την απόσβεση αξιώσεων, οι οποίες αντιστοιχούν σε αποδοχές, για να είναι σαφής και ορισμένη, πρέπει να διαλαμβάνει αναλυτικά τα επιμέρους ποσά που απαρτίζουν το συνολικό ποσό που καταβλήθηκε και την αιτία της καταβολής τους.

Διαφορετικά η ένσταση αυτή, έστω και αν αναφέρεται το συνολικώς καταβληθέν ποσό, είναι αόριστη. Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, μετά από εξαφάνιση της πρωτόδικης αποφάσεως και κατά μερική παραδοχή της ένδικης αγωγής, αφού έκρινε ότι οι διάδικοι συνδέονταν με απλή σχέση εργασίας, λόγω ακυρότητας των μεταξύ τους επίδικων συμβάσεων εξαρτημένης εργασίας αόριστου χρόνου, επιδίκασε στους ήδη αναιρεσιβλήτους, με βάση τον αδικαιολόγητο πλουτισμό και τον νόμο, τα ποσά που αναλυτικά αναφέρονται στην προσβαλλόμενη απόφαση, για αξιώσεις τους κατά του εναγομένου νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑΣ» (ΕΛΚΕΠΑ), στη δικονομική θέση του οποίου υπεισήλθε το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο, ως ειδικός διάδοχος κατά το άρθρο 33 του ν. 2937/2001.

Ειδικότερα οι ένδικες αξιώσεις, κατά τις διακρίσεις που γίνονται αναλυτικά στην προσβαλλόμενη απόφαση για καθένα ενάγοντα, αφορούσαν διαφορές αποδοχών και αμοιβής για πρόσθετη εργασία και για υπερεργασιακή απασχόληση καθώς και για επιδόματα εορτών και άδειας και αποδοχές άδειας του χρονικού διαστήματος των ετών 1991 έως 1998.

Με την έφεσή του κατά της πρωτόδικης αποφάσεως το εναγόμενο είχε ισχυριστεί ότι εξόφλησε τις ένδικες αξιώσεις και ότι αυτό προκύπτει από τις σχετικές βεβαιώσεις αμοιβών για τις οποίες οι ενάγοντες εξέδιδαν δελτίο παροχής υπηρεσιών, αναφέρει όμως απλώς το συνολικό ποσό που κατέβαλε σε καθένα από αυτούς κατά τα έτη 1991 έως 1998, χωρίς μνεία των επιμέρους ποσών που απαρτίζουν το συνολικό αυτό ποσό ούτε της αιτίας της καταβολής τους και ειδικότερα των απαιτήσεων για τις οποίες καταβλήθηκε κάθε επιμέρους ποσό.

Με βάση όσα προεκτέθηκαν, η παραπάνω ένσταση καταβολής είναι αόριστη. Επομένως ο πρώτος λόγος της αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ.14 ΚΠολΔ, με τον οποίο προβάλλεται ότι το Εφετείο παρά τον νόμο κήρυξε απαράδεκτο και ειδικότερα απέρριψε ως αόριστη την προαναφερόμενη ένσταση, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-12-2003 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της 4496/ 2002 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που ορίζει στο ποσό των τριακοσίων τριάντα (330) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 9 Μαΐου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 30 Μαΐου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ