Supreme Court dismisses appeal on partnership dissolution, upholding lower court's evidence assessment.

Απόφαση 1085 / 2018 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1085/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σακκά, Αβροκόμη Θούα, Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου, Γεώργιο Αποστολάκη - Εισηγητή και Κυριάκο Οικονόμου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Μαρτίου 2018, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Μ. Μ. του Α., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρήστο Κρανιδιώτη.

Της αναιρεσίβλητης: Ό. Π. του Σ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Τόμπρο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-12-2014 αίτηση της ήδη αναιρεσίβλητης και την από 2-2-2015 παρέμβαση της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1160/2015 του ίδιου Δικαστηρίου και 2081/2016 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 4-10-2016 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 259 του Ν. 4072/2012, η ομόρρυθμη εταιρεία λύεται: α) με την πάροδο του χρόνου διαρκείας της, β) με απόφαση των εταίρων, γ) με την κήρυξή της σε πτώχευση και δ) με δικαστική απόφαση ύστερα από αίτηση εταίρου, εφόσον υπάρχει σπουδαίος λόγος. Βάσει της διατάξεως του άρθρου 259 παρ. 2 του ίδιου νόμου, η αίτηση εκδικάζεται από το Μονομελές Πρωτοδικείο της έδρας της εταιρίας κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας.

Η δικαστική λύση της ομόρρυθμης εταιρίας για σπουδαίο λόγο είναι δυνατό να επέλθει είτε η εταιρεία είναι ορισμένου είτε αορίστου χρόνου. Ο σπουδαίος λόγος κρίνεται κατά τις περιστάσεις και σε συνάρτηση με τη γενικότερη οργάνωση της συγκεκριμένης εταιρίας, η οποία και θα αποτελεί τον κύριο οδηγό για την εκτίμηση της σοβαρότητας της καταστάσεως που δημιούργησε ο επικαλούμενος σπουδαίος λόγος.

Οι λόγοι λύσεως προσωπικών εταιριών (Ο.Ε. και Ε.Ε.) διαφέρουν από αυτούς που γίνονταν δεκτοί κατά το προϊσχύσαν δίκαιο και καθορίζονται πλέον με κεντρικό άξονα τη γενική αρχή της διατηρήσεως της εμπορικής επιχειρήσεως, απομακρυνόμενοι από τον απόλυτα προσωποπαγή χαρακτήρα των προσωπικών εταιριών. Γι' αυτό και η εκ μέρους εταίρου καταγγελία της εταιρίας δεν προβλέπεται πλέον από το νόμο ως λόγος λύσεως της προσωπικής εταιρίας.

Ισχύει ωστόσο ως τέτοιος λόγος, εφόσον προβλέπεται στην εταιρική σύμβαση. Λαμβάνοντας υπόψη την αρχή της διατηρήσεως της επιχειρήσεως, σε συνδυασμό με το ότι προβλέπεται δικαίωμα εξόδου του εταίρου (άρθρο 261 του ως άνω νόμου), το δικαίωμα δικαστικής λύσεως της εταιρίας συνιστά έσχατο μέσο αντιμετωπίσεως της καταστάσεως που ανέκυψε με τη συνδρομή του σπουδαίου λόγου και δικαιολογείται, επομένως, μόνο σε περίπτωση που δεν υπάρχει άλλος τρόπος άρσεως του αδιεξόδου.

Η ύπαρξη του σπουδαίου λόγου θα πρέπει πάντως να έχει ιδιαίτερη βαρύτητα και σημαντικές επιπτώσεις στην ομαλή λειτουργία της εταιρίας. Ο σπουδαίος λόγος πρέπει, κατά βάση, να αναφέρεται στις σχέσεις της εταιρίας και όχι στο πρόσωπο των εταίρων, εκτός αν στη συγκεκριμένη περίπτωση τα προσωπικά στοιχεία παίζουν πρωτεύοντα ρόλο.

Περιστατικά που συνιστούν σπουδαίο λόγο είναι, υπό το πρίσμα των νέων διατάξεων, η κακή πορεία των εταιρικών υποθέσεων και η έλλειψη κερδών, η αθέτηση των εταιρικών υποχρεώσεων και η κακή διαχείριση των εταιρικών υποθέσεων, οι διαρκείς διαφωνίες, η έλλειψη συνεργασίας και κατανοήσεως. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για τη συνδρομή σπουδαίου λόγου λύσεως της εταιρείας, που είναι αόριστη νομική έννοια, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

Σε κάθε περίπτωση το δικαίωμα του εταίρου να ζητήσει τη λύση της εταιρίας υπόκειται στους περιορισμούς του άρθρου 281 του ΑΚ. Έτσι το δικαίωμα του εταίρου για λύση της εταιρίας ασκείται καταχρηστικά, μεταξύ άλλων, και όταν υπαγορεύεται από ταπεινά ελατήρια, που δεν εξυπηρετούν το σκοπό του δικαιώματος, όπως συμβαίνει στις περιπτώσεις, που η άσκησή του οφείλεται σε εμπάθεια, μίσος ή έχθρα ή σε λόγους εκδικήσεως, ή όταν υπό την επίκληση λόγων που δικαιολογούν τη λύση της εταιρίας υποκρύπτονται επίμεμπτα κίνητρα τα οποία και αποτέλεσαν την πραγματική αιτία της επιδιώξεως της λύσεως της εταιρίας (ΑΠ 210/2017).

Εν προκειμένω, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης που εκδόθηκε επί αιτήσεως της αναιρεσίβλητης με αίτημα τη δικαστική λύση της μεταξύ αυτής και της αναιρεσείουσας υφιστάμενης ομόρρυθμης εταιρίας, καθώς και επί αντίθετου περιεχομένου κύριας παρέμβασης της τελευταίας, δέχθηκε τα ακόλουθα: "Δυνάμει του από 28-2-1994 ιδιωτικού συμφωνητικού, που καταρτίστηκε μεταξύ της εφεσίβλητης-αιτούσας, .....αφενός, και του ........., ήδη αποβιώσαντος συντρόφου της πρώτης και πατέρα της εφεσίβλητης-κυρίως παρεμβαίνουσας,......, αφετέρου, και το οποίο καταχωρήθηκε νομίμως στα οικεία βιβλία του Πρωτοδικείου Αθηνών συνεστήθη η ομόρρυθμη εταιρία με την επωνυμία "....", με έδρα, αρχικώς, την ...

και, μετά από τροποποίηση του καταστατικού, την ..., και ομόρρυθμους εταίρους τους ανωτέρω συμβληθέντες. Ως εταιρικός σκοπός ορίστηκε η κατόπιν εισαγωγής εκ του εξωτερικού ή και εντός της χώρας επί κέρδει αγορά προς μεταπώληση ή επί προμηθεία εμπορία (κυρίας χονδρική) καινούργιων ή μεταχειρισμένων ανταλλακτικών και λοιπών βοηθητικών εξαρτημάτων (αξεσουάρ) αυτοκινήτου, καθώς και πάσης φύσεως ειδών ενδυμασίας, συμπεριλαμβανομένων αθλητικών και θαλάσσης τοιούτων (π.χ.

μαγιώ), είτε δι' ίδιο λογαριασμό είτε διά λογαριασμό τρίτων επί προμήθεια (άρθρ. 2 του καταστατικού). Η διάρκεια της εταιρίας συμφωνήθηκε, αρχικώς, πενταετής (5ετής) και, κατόπιν διαδοχικών τροποποιήσεων, εκτεινόμενη έως τις 31-12-2016 (άρθρ. 3) και το κεφάλαιο της σε τρία εκατομμύρια (3.000.000) δραχμές (άρθρ. 4), ενώ διαχειριστές, ταμίες και εν γένει εκπρόσωποι της ορίστηκαν οι δύο ομόρρυθμοι εταίροι, από κοινού ή μεμονωμένα ο καθένας (άρθρ. 5).

Με το άρθρ. 13 του καταστατικού, επίσης, ορίστηκε ότι, σε περίπτωση θανάτου τινός των εταίρων, η εταιρία δεν θα λύεται και θα συνεχίζεται μεταξύ των επιζώντων εταίρων και των κληρονόμων του αποβιώσαντος, οι οποίοι με έγγραφη δήλωσή τους, κοινοποιούμενη στους επιζώντες εταίρους και δημοσιευόμενη στα βιβλία εταιριών του Πρωτοδικείου Αθηνών, θα καθορίζουν έναν εκ των συγκληρονόμων, που θα εκπροσωπεί αυτούς στην εταιρία, καταλαμβάνοντας τη θέση που είχε ο αποβιώσας.

Η συνέχιση, όμως, της εταιρίας, θα τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της τοιαύτης συνεργασίας από τους επιζώντες εταίρους... Η εταιρία αυτή λειτούργησε καθ όλα τα επόμενα έτη, παρουσιάζοντας έως το έτος 2012 ανοδική πορεία και εμφανίζοντας κέρδη που ανήλθαν κατά τη χρήση του έτους 2007 σε τετρακόσιες σαράντα τρεις χιλιάδες διακόσια δεκατρία ευρώ και ενενήντα ένα λεπτά (443.213,91 ευρώ), τη χρήση του έτους 2008 σε εξακόσιες δεκατέσσερις χιλιάδες τριακόσια σαράντα εννέα ευρώ και πέντε λεπτά (614.349,05 ευρώ)ν τη χρήση του έτους 2009 σε εξακόσιες σαράντα τρεις χιλιάδες διακόσια σαράντα δύο ευρώ και ενενήντα δύο λεπτά (643.242,92 ευρώ), τη χρήση του έτους 2010 σε πεντακόσιες πενήντα έξι χιλιάδες πεντακόσια εβδομήντα δύο ευρώ και εξήντα λεπτά (556.572,60 ευρώ), ενώ ειδικώς όσον αφορά τη χρήση του έτους 2011 σε εξακόσιες τριάντα δύο χιλιάδες πεντακόσια εξήντα οκτώ ευρώ και τριάντα οκτώ λεπτά (632.568,38 ευρώ) και τη χρήση του έτους 2012 σε οκτακόσιες είκοσι τρεις χιλιάδες εννιακόσια εβδομήντα τρία ευρώ και τριάντα επτά λεπτά (823.973,37 ευρώ).

Μεταξύ, δε, των βασικών πελατών της εταιρίας αυτής περιλαμβανόταν η εδρεύουσα στην … εταιρία "...", με την οποία η εν λόγω ομόρρυθμη εταιρία είχε συνάψει σύμβαση αποκλειστικής διανομής στην Ελλάδα των προϊόντων ένδυσης και υπόδησης "...". Εντός του έτους 2012, ωστόσο, και δη στις 10-8-2012, ο εκ των ανωτέρω εταίρων της ομόρρυθμης εταιρίας, Α.

Μ. του Α., γεν. το έτος 1947, απεβίωσε χωρίς ν' αφήσει διαθήκη, καταλείποντας ως μοναδική, κατά την εξ αδιαθέτου διαδοχή, κληρονόμο του τη θυγατέρα του από τον μοναδικό γάμο του με την Ε.-Λ. Λ., ο οποίος είχε ήδη είχε λυθεί με διαζύγιο, και δη την ήδη εκκαλούσα - κυρίως παρεμβαίνουσα, ......., γεν. στις 5-3-1972. Ειδικότερα, ο Α.

Α. Μ. είχε τραυματιστεί σοβαρά τις πρωινές ώρες της 6-2-2009 ... και είχε ως αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό αμφοτέρων των κάτω άκρων του, την απώλεια του δεξιού οφθαλμού του και την πρόκληση εκτεταμένων τραυμάτων στο σώμα, το κρανίο και το πρόσωπο του. Νοσηλεύθηκε, σε βαριά κατάσταση, στο Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο …. "...", ενώ από το μήνα Αύγουστο του έτους 2009 και για ένα περίπου έτος παρέμεινε στο Κέντρο Αποκατάστασης "...", υποβαλλόμενος σε ειδική αποκαταστατική αγωγή και επί εικοσιτετραώρου βάσεως φροντίδα από φυσιοθεραπευτές και αποκλειστικές νοσοκόμες. ..

Η εκκαλούσα - κυρίως παρεμβαίνουσα, εξάλλου, στις 11-10-2012 δήλωσε, ενώπιον του αρμοδίου Γραμματέως του Πρωτοδικείου Αθηνών, ότι αποδέχεται την κληρονομιά, που της κατέλειπε ο πατέρας της με το ευεργέτημα της επ' ωφελεία απογραφής ... Στην κληρονομιά αυτή περιλαμβανόταν και το ποσοστό συμμετοχής του θανόντος, ήτοι το πενήντα τοις εκατό (50%), στην άνω ομόρρυθμη εταιρία "....", η αξία του οποίου ...

ανερχόταν σε τριακόσιες πενήντα χιλιάδες (350.000) ευρώ .. Η δε εκκαλούσα υπέβαλε, για το σύνολο της κληρονομιάς που περιήλθε σ' αυτήν, δήλωση φόρου κληρονομιάς προς την αρμόδια Δ.Ο.Υ., ενώ, ήδη, με τη μεν από 6-11-2012 εξώδικη δήλωσή της προς την εφεσίβλητη - αιτούσα είχε γνωστοποιήσει προς αυτήν, μεταξύ των άλλων, ότι, ως μοναδική κληρονόμος του Α.

Α. Μ., καταλαμβάνει τη θέση του τελευταίου, ως εταίρου... και ζήτησε να πληροφορηθεί όλες τις διαχειριστικές πράξεις που η εφεσίβλητη - αιτούσα είχε ενεργήσει από τις 10-8-2012 (ημέρα θανάτου του κληρονομηθέντος) και μετέπειτα ... Ήδη, ωστόσο, προ του θανάτου του Α. Α. Μ., οι προσωπικές σχέσεις μεταξύ της εφεσίβλητης - αιτούσας και της εκκαλούσας - κυρίως παρεμβαίνουσες ήταν κακές, καθώς, μολονότι ο θανών ήταν πατέρας της δεύτερης και επί πολλά έτη σύντροφος της πρώτης, εκείνες ουδέποτε συνδέθηκαν μεταξύ τους με ουσιαστική συναισθηματική εγγύτητα, ενώ ακόμη και μετά τον κατά τα ανωτέρω σοβαρό τραυματισμό του εν λόγω ομορρύθμου εταίρου, αλλά και προγενέστερα, υπήρχε ανάμεσά τους ψυχρότητα και ενίοτε ένταση, πάντως, δε, έλλειψη ομαλής και αδιατάρακτης επικοινωνίας.

Αυτή η ψυχρότητα και η έλλειψη ομαλής επικοινωνίας ανάμεσα στην εφεσίβλητη-αιτούσα και στην εκκαλούσα - κυρίως παρεμβαίνουσα ήταν έκδηλη και κατά το διάστημα που ο Α. Α. Μ. ήταν νοσηλευόμενος. Το πρόσωπο δε που, μετά την έξοδο του τελευταίου από το Νοσοκομείο "...", και δη κατά τη νοσηλεία στο Κέντρο Αποκατάστασης "..." όσο και, ακολούθως, κατ' οίκον, είχε αναλάβει την καθημερινή του φροντίδα, προσωπικά καθώς και μέσω βοηθητικών προς τούτο προσώπων (φυσιοθεραπευτών, αποκλειστικών νοσοκόμων κλπ.), ήταν η εφεσίβλητη - αιτούσα, ενώ η εκκαλούσα - κυρίως παρεμβαίνουσα, έχοντας επιπλέον διαπληκτισθεί και με τον πατέρα της, περιορίστηκε σε λίγες επισκέψεις κατά το χρονικό διάστημα που ο τελευταίος βρισκόταν στο Κέντρο Αποκατάστασης.

Έτσι, μετά το θάνατο του Α. Α. Μ., ακόμη και για το ζήτημα της παραλαβής των προσωπικών αντικειμένων του τελευταίου από την θυγατέρα του, εκκαλούσα - κυρίως παρεμβαίνουσα, η συνεννόηση μεταξύ αυτής και της εφεσίβλητης - αιτούσας έγινε μέσω εξωδίκων δηλώσεων, που απηύθυναν η μία στην άλλη, ενώ με τον ίδιο τρόπο επιχειρήθηκε να διευθετηθεί και η ενημέρωση της εκκαλούσας - κυρίως παρεμβαίνουσας από την εφεσίβλητη - αιτούσα για την πορεία των υποθέσεων της ομόρρυθμης εταιρίας....

Επίσης, με την από 27-11-2012 ... αίτησή της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η εφεσίβλητη - αιτούσα, επικαλούμενη την επικείμενη, ύστερα από προγενέστερη της κρινόμενης αίτησής της, λύση της ομόρρυθμης εταιρίας, και αμφισβητώντας το δικαίωμα της εκκαλούσας - κυρίως παρεμβαίνουσας να ασκεί τη διαχείριση της εταιρίας, ως κληρονόμος του πατέρα της, ζήτησε να οριστεί η ίδια προσωρινά, μέχρι τον ορισμό εκκαθαριστών, ως διαχειρίστρια και νόμιμη εκπρόσωπος της εταιρίας αυτής.

Επί δε σχετικού αιτήματος της εκδόθηκε η από 3-12- 2012 προσωρινή διαταγή του Δικαστή του αμέσως προαναφερόμενου Δικαστηρίου, με την οποία η τότε καθ' ης και ήδη εκκαλούσα-κυρίως παρεμβαίνουσα υποχρεώθηκε να παραλείπει οποιαδήποτε πράξη διαχείρισης και εκπροσώπησης της ομόρρυθμης εταιρίας. Με την από 12-12-2012 εξώδικη δήλωση - πρόσκλησής της προς την εφεσίβλητη-αιτούσα, στη συνέχεια, η εκκαλούσα-κυρίως παρεμβαίνουσα δήλωσε, μεταξύ των άλλων, προς την νυν αντίδικο της ότι, σεβόμενη την προαναφερόμενη προσωρινή διαταγή, θα απείχε από οποιαδήποτε πράξη διαχείρισης και εκπροσώπησης της ομόρρυθμης εταιρίας, στην καλή και κερδοφόρα λειτουργία της οποίας προσέβλεπε, ενώ ενημέρωσε την ίδια περί της απογραφής, την οποία είχε αιτηθεί (και που εν τέλει κατά τα ανωτέρω πραγματοποιήθηκε), και απέδωσε σε παρανόηση τη μη παραλαβή των προσωπικών αντικειμένων του πατέρα της, την οποία πάντως επιθυμούσε, και δη σε χρόνο που θα διευκόλυνε και τα δύο μέρη...

Στηριζόμενη στην άνω προσωρινή διαταγή, εξάλλου, η εφεσίβλητη-αιτούσα υπέβαλε, στις 13-2-2013, στη Δ.Ο.Υ. … δήλωση περί αδράνειας της ομόρρυθμης εταιρίας ... Στο μεταξύ, η εφεσίβλητη-αιτούσα, που ήδη μετά τον σοβαρό τραυματισμό του Α. Α. Μ.,... είχε προβεί, ως μοναδική εταίρος, στη σύσταση της εταιρίας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "...", με έδρα την ...

και σκοπό παρεμφερή με εκείνον της ομόρρυθμης εταιρίας ... την οποία έλυσε .. δηλώνοντας ζημία ύψους τριών χιλιάδων πεντακοσίων έξι ευρώ και πέντε λεπτών .. ακολούθως, και συγκεκριμένα το μήνα Σεπτέμβριο του έτους 2012 προέβη στη σύσταση νέας μονοπρόσωπης εταιρίας περιορισμένης ευθύνης... με την επωνυμία "..."..., με έδρα την ... ... (μοναδική) εταίρο και διαχειρίστρια την ίδια (εφεσίβλητη - αιτούσα), κεφάλαιο πενήντα μίας χιλιάδων (51.000) ευρώ, διάρκεια είκοσι (20) έτη και σκοπό όμοιο με εκείνο της προγενέστερης ...

Αυτή, δε, η μονοπρόσωπη εταιρία περιορισμένης ευθύνης αγόρασε πάγια, και δη έπιπλα, πάγιο εξοπλισμό και οχήματα, καθώς και εμπορεύματα σχεδόν στο σύνολο τους από την ομόρρυθμη εταιρία "....". Για τις ανωτέρω ενέργειες της εφεσίβλητης-αιτούσας ως ομόρρυθμης εταίρου και διαχειρίστριας της ομόρρυθμης εταιρίας, ακολούθως, η εκκαλούσα-κυρίως παρεμβαίνουσα, ενεργώντας πλέον η ίδια ως διαχειρίστρια και νόμιμη εκπρόσωπος της ομόρρυθμης εταιρίας, άσκησε εναντίον της πρώτης, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών την από 17-7-2013 ...

αγωγή της εταιρίας αυτής, με την οποία η τελευταία, επικαλούμενη ότι η τότε εναγόμενη και ήδη εφεσίβλητη-αιτούσα, επιδεικνύοντας αδικοπρακτική, έναντι αυτής (ομόρρυθμης εταιρίας), συμπεριφορά... προκάλεσε σε βάρος της περιουσιακή ζημία, συνιστάμενη στα καθαρά κέρδη που απώλεσε για το οικονομικό έτος 2014 και τα οποία ανέρχονταν στο ποσό των οκτακοσίων είκοσι τριών χιλιάδων (823.000) ευρώ, το οποίο και ζήτησε ως αποζημίωση.

Παραλλήλως, η νυν εκκαλούσα - κυρίως παρεμβαίνουσα, ενεργώντας και πάλι ως εταίρος και διαχειρίστρια της ομόρρυθμης εταιρίας "....", υπέβαλε προς τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών την από 26.5.2014 έγκληση της εταιρίας αυτής κατά της ήδη εφεσίβλητης-αιτούσας, ισχυριζόμενη ότι η τελευταία, υπό την ιδιότητά της ως διαχειρίστριας ξένης περιουσίας, διέπραξε σε βάρος της εγκαλούσας ομόρρυθμης εταιρίας το αδίκημα της απιστίας...

Εξάλλου, στις 5-6-2013, η εφεσίβλητη-αιτούσα είχε παραδώσει ήδη στην εκκαλούσα-κυρίως παρεμβαίνουσα, χωρίς και πάλι να έλθουν οι ίδιες σε προσωπική επαφή μεταξύ τους, αλλ' αμφότερες ενεργώντας μέσω των πληρεξουσίων δικηγόρων τους, τραπεζική επιταγή, ποσού τριακοσίων εβδομήντα χιλιάδων επτακοσίων ογδόντα οκτώ ευρώ και δύο λεπτών (370.388,02 ευρώ), ως αναλογία της στα κέρδη της ομόρρυθμης εταιρίας για το έτος 2012, ενώ κατά το μεσοδιάστημα, μεταξύ της άσκησης της ως άνω αγωγής και της υποβολής της προαναφερόμενης έγκλησης, πραγματοποιήθηκε και νέα ανταλλαγή εξωδίκων δηλώσεων ανάμεσα στην εκκαλούσα - κυρίως παρεμβαίνουσα και στην εφεσίβλητη - αιτούσα, που συνεχίστηκε και μετά το τελευταίο πιο πάνω χρονικό σημείο και με την οποία επιβεβαιώθηκε εκ νέου η αδυναμία αποκατάστασης των μεταξύ τους κακών σχέσεων...

Από όλα τα ανωτέρω αποδεικνύεται ότι οι προσωπικές σχέσεις μεταξύ των διαδίκων εταίρων .. είναι εξαρχής... σοβαρά διαταραγμένες και κακές και δεν κατέστη δυνατό ν' αποκατασταθούν. Έχει δε η διατάραξη αυτή μόνιμο και εξακολουθητικό χαρακτήρα και δεν διαφαίνεται η καθ' οιονδήποτε τρόπο βελτίωση των μεταξύ των εταίρων σχέσεων, ενώ η εξαιτίας των σχέσεων αυτών αδυναμία συνεργασίας των τελευταίων έχει ως επακόλουθο την παράλυση της λειτουργίας της εταιρίας και την αδυναμία εκπλήρωσης του σκοπού της.

Τούτο καταδεικνύεται εναργώς και από το ότι η μεταξύ τους επικοινωνία γίνεται εξαρχής, σταθερά και ανελλιπώς μόνο μέσω εξωδίκων δηλώσεων και διά πληρεξουσίων δικηγόρων και όχι με προσωπική τους επαφή, όπως απαιτείται για τη λειτουργία της συγκεκριμένης εταιρίας, στην οποία το μερίδιο συμμετοχής καθεμιάς των εν λόγω εταίρων είναι ίσο..

Η εταιρία αυτή, εξάλλου, έχει, όπως άλλωστε είχε εντόνως και προ του θανάτου του Α. Α. Μ., προσωποπαγή χαρακτήρα, καθώς πράγματι η λειτουργία της ήταν και είναι συνυφασμένη με τα πρόσωπα των εταίρων και τη μεταξύ τους προσωπική σχέση..., ένδειξη δε περί αυτού του χαρακτήρα συνιστά και το άρθρ. 13 του καταστατικού της, περί έγκρισης, σε περίπτωση θανάτου κάποιου από τους εταίρους, από τον επιζώντα εταίρο της συνέχισης της εταιρίας με τους κληρονόμους του θανόντος, το οποίο, πάντως, εν προκειμένω δεν τυγχάνει εφαρμογής.

Και τούτο, διότι η εφεσίβλητη-αιτούσα, αν και εξαρχής εξαιτίας των κακών σχέσεών της με την εκκαλούσα-κυρίως παρεμβαίνουσα δεν επιθυμούσε τη συνέχιση της μεταξύ τους συνεργασίας, δεν έκαμε χρήση της δυνατότητας εναντίωσης που προβλέπεται στη συγκεκριμένη καταστατική ρύθμιση, επειδή, όπως περαιτέρω αποδεικνύεται, δεν υπήρχε έδαφος συνεννόησής τους ούτε ως προς το τίμημα της αξίας συμμετοχής της τελευταίας με βάση την καθαρή θέση της εταιρίας.

Η εκκαλούσα-κυρίως παρεμβαίνουσα με την έφεσή της και τους πρόσθετους αυτής λόγους, αρνείται, όπως και πρωτοδίκως, ότι υφίσταται ο επικαλούμενος από την εφεσίβλητη-αιτούσα σπουδαίος λόγος για λύση της ομόρρυθμης εταιρίας, υποστηρίζοντας ειδικότερα τα εξής: Ότι η όποια οξύτητα υφίσταται στις μεταξύ αυτής και της εφεσίβλητης - αιτούσας σχέσεις αφορούν καθαρά σε προσωπικό, ανάμεσά τους, επίπεδο και όχι στην εν λόγω εταιρία και τις εταιρικές υποθέσεις, η δε ίδια έχει ρητώς και με κάθε δυνατή ενέργεια εκδηλώσει εξαρχής τη διάθεσή της να συνεργαστεί με την αντίδικο της για την προώθηση του σκοπού και της δραστηριότητας της εταιρίας, η οποία είναι κερδοφόρα.

Ο πραγματικός λόγος της άρνησης της εφεσίβλητης-αιτούσας να συνεργαστεί μαζί της, για την ομαλή λειτουργία της ομόρρυθμης εταιρίας, είναι η πρόθεση αυτής, η οποία και πραγματοποιήθηκε, να υφαρπάσει και σφετεριστεί, για δικό της αποκλειστικά όφελος, μέσω της μονοπρόσωπης εταιρίας περιορισμένης ευθύνης που συνέστησε το μήνα Σεπτέμβριο του έτους 2012...

όλα τα εμπορεύματα, τα περιουσιακά στοιχεία (οχήματα, έπιπλα, εξοπλισμό κλπ.), το προσωπικό, αλλά και τη φήμη και την πελατεία της τελευταίας (δηλαδή της Ο.Ε.), μεταξύ δε αυτών και τη συνεργασία με την προαναφερόμενη αλλοδαπή εταιρία, την οποία (συνεργασία) φρόντισε να ανανεώσει όχι πριν ή κατά τη λήξη της και για λογαριασμό της ομόρρυθμης εταιρίας, όπως μπορούσε και όφειλε να πράξει, ως μόνη τότε ακόμη εκ των πραγμάτων διαχειρίστρια αυτής και ενώ ζούσε ακόμη ο συνεταίρος της Α.

Α. Μ., αλλά αργότερα και για λογαριασμό της μονοπρόσωπης εταιρίας περιορισμένης ευθύνης που η ίδια ατομικά δημιούργησε... Παραλλήλως, διατείνεται ακόμη η εκκαλούσα-κυρίως παρεμβαίνουσα, η εφεσίβλητη-αιτούσα επιχειρεί, μέσω της επιδιωκόμενης λύσης της ομόρρυθμης εταιρίας για δήθεν, ήτοι ανύπαρκτο και προσχηματικό, σπουδαίο λόγο, να αποφύγει να ζητήσει την έξοδο της από την ομόρρυθμη εταιρία, ήτοι ν' ασκήσει δικαίωμα που θα μπορούσε να επικαλεστεί αν πράγματι θεωρούσε ότι δεν είναι δυνατή η συνέχιση της εταιρίας εξαιτίας των μεταξύ τους προσωπικών σχέσεων, αφού σε μια τέτοια περίπτωση, δηλαδή της εξόδου της, θα έπρεπε, κάτι όμως που δεν επιθυμεί, να της καταβάλει την αξία της δικής της συμμετοχής σ' αυτήν.

Οι δικαστικές ενέργειές της, υποστηρίζει ακόμη η εκκαλούσα-κυρίως παρεμβαίνουσα, ν' ασκήσει αγωγή και να υποβάλει έγκληση, υπό την ιδιότητά της ως διαχειρίστριας και νομίμου εκπροσώπου, της ομόρρυθμης εταιρίας, σε βάρος της νυν εφεσίβλητης - αιτούσας, δεν απεικονίζουν ούτε καταδεικνύουν τις μεταξύ τους κακές σχέσεις, αλλά έγιναν απολύτως δικαιολογημένα και εύλογα και για την προστασία των νομίμων συμφερόντων της εταιρίας και της ίδιας...

Εξάλλου, διατείνεται επίσης η εκκαλούσα - κυρίως παρεμβαίνουσα, η ομόρρυθμη εταιρία δεν είχε ιδιαίτερο προσωπικό χαρακτήρα, και δη τέτοιον που να καθιστά τη λειτουργία της συνυφασμένη με τα πρόσωπα των εταίρων και τη στενή μεταξύ τους προσωπική σχέση... Τέλος, η εκκαλούσα-κυρίως παρεμβαίνουσα, συνδυαστικά με όσα αναφέρει σχετικώς στην έφεση και τους πρόσθετους αυτής λόγους, ισχυρίζεται επικουρικά ότι η εφεσίβλητη-αιτούσα καταχρηστικώς ασκεί το δικαίωμά της να ζητήσει τη λύση της ομόρρυθμης εταιρίας για σπουδαίο λόγο, αφού η όποια οξύτητα στις μεταξύ τους σχέσεις καθώς και η αδρανοποίηση και απαξίωση της εταιρίας οφείλονται στις ανωτέρω δικές της παράνομες, κακόπιστες και βλαπτικές για τα συμφέροντα της εταιρίας και της ιδίας (εκκαλούσας - κυρίως παρεμβαίνουσας) ενέργειες, με τις οποίες επεδίωξε και επιδιώκει την ικανοποίηση του προσωπικού της και μόνο οφέλους και την αποξένωση αυτής (εκκαλούσας-κυρίως παρεμβαίνουσας), ως εταίρου, από την ομόρρυθμη εταιρία, και, συνεπώς, η επίκληση με την υπό κρίση αίτηση σπουδαίου λόγου υπερβαίνει προδήλως και καταφανώς την καλή πίστη και τον κοινωνικό και οικονομικό σκοπό του οικείου ασκούμενου δικαιώματος.

Τα ως άνω υποστηριζόμενα από την εκκαλούσα-κυρίως παρεμβαίνουσα, ωστόσο, καθ' ό μέρος συνιστούν άρνηση της ύπαρξης σπουδαίου λόγου, που να δικαιολογεί τη λύση της ομόρρυθμης εταιρίας, δεν ευσταθούν. Σχετικώς, δε, πρέπει να επισημανθούν και τα εξής: Η ύπαρξη, κατά τα ανωτέρω, κακών και διαταραγμένων προσωπικών σχέσεων αποδεικνύεται από το σύνολο των αποδεικτικών μέσων και το συμπέρασμα αυτό δεν ανατρέπεται ούτε από όσα κατέθεσε η μάρτυρας της εκκαλούσας - κυρίως παρεμβαίνουσας, Κ.

Π. του Σ., στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου ούτε από όσα η ίδια περιέλαβε στην άνω, εκτιμώμενη για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, ένορκη βεβαίωσή της, ούτε δε και από κάποιο άλλο στοιχείο. Οι σχέσεις, δε, αυτές προϋπήρχαν της εισόδου της εκκαλούσας-κυρίως παρεμβαίνουσας στην εταιρία, όπως άλλωστε καταδεικνύεται και από το ότι ήδη προ του θανάτου του Α.

Α. Μ., και μετά τον σοβαρό τραυματισμό και τη νοσηλεία του τελευταίου, μεταξύ των διαδίκων μόνο ψυχρότητα και ενίοτε ένταση υφίσταντο, συνακόλουθα δε και δυσπιστία και έλλειψη εμπιστοσύνης της μιας προς το πρόσωπο της άλλης. Η εφεσίβλητη-αιτούσα, συνεπώς, δεν επικαλείται προσχηματικά την ύπαρξη αυτών των κακών σχέσεων μεταξύ της ίδιας και της εκκαλούσας- κυρίως παρεμβαίνουσα, η δε δημιουργία από αυτήν (εφεσίβλητη-αιτούσα), το μήνα Σεπτέμβριο του έτους 2012, της μονοπρόσωπης εταιρίας περιορισμένης ευθύνης...

και ο εξοπλισμός της με πάγια στοιχεία, εξοπλισμό κλπ., προερχόμενα, κατά τα ανωτέρω εκτιθέμενα, από την ομόρρυθμη εταιρία είναι ζήτημα διαφορετικό που δεν ασκεί, στο πλαίσιο της προκείμενης δίκης, ακριβώς λόγω του αντικειμένου της και της ύπαρξης των συγκεκριμένων προσωπικών σχέσεων μεταξύ των διαδίκων εταίρων της Ο.Ε., επιρροή.

Η βούληση, δε, ειδικώς, της αλλοδαπής εταιρίας ... να συνεργαστεί προεχόντως με την εφεσίβλητη-αιτούσα, με την οποία απρόσκοπτα έως τότε είχε συνεργαστεί, καταδεικνύεται, πράγματι, από το ότι η εν λόγω εταιρία, μετά το θάνατο του Α. Α. Μ., απέστειλε προσωπικά προς την εφεσίβλητη-αιτούσα ... την από 20-8-2012 επιστολή της, με την οποία, αφού πρώτα εξέφρασε τα συλλυπητήριά της για τον θάνατο του Α.

Μ., αναφέρθηκε στη συνέχεια στη σύμβαση διανομής, που είχε καταρτιστεί το έτος 2009 και της οποίας η διάρκεια είχε εκπνεύσει από την 1-6-2012 και μετά, επισημαίνοντας ότι θα έπρεπε, πλέον, το συντομότερο δυνατό να καταρτισθεί νέα σύμβαση, η οποία να καλύπτει το επόμενο έτος ή τα επόμενα έτη, για να εξασφαλιστεί η κατάλληλη και αδιάκοπη διανομή και εμπορική παρουσία των προϊόντων "..." στην Ελλάδα...

Ομοίως, εν προκειμένω, δεν ασκεί επιρροή, αφού συνιστά επακόλουθο των παραπάνω σχέσεων μεταξύ των διαδίκων εταίρων, και η πραγματική αδρανοποίηση και παράλυση της λειτουργίας της ομόρρυθμης εταιρίας, τούτο δε ανεξαρτήτως της περί αδράνειας της τελευταίας δήλωσης στην οποία, με βάση την προαναφερόμενη προσωρινή διαταγή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ενεργώντας ως μόνη, τότε, διαχειρίστρια και νόμιμη εκπρόσωπος της Ο.Ε., προέβη η εφεσίβλητη - αιτούσα.

Απορριπτέα, και δη ως ουσιαστικά αβάσιμη, εξάλλου, με βάση και όσα ήδη πιο πάνω γίνονται δεκτά, είναι και η περί καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος της εφεσίβλητης - αιτούσας ένσταση που πρόβαλε, κατά τα ανωτέρω, η εκκαλούσα - κυρίως παρεμβαίνουσα. Πιο συγκεκριμένα, όσα πιο πάνω υποστηρίζει η τελευταία περί καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος της εφεσίβλητης-αιτούσας για λύση της ομόρρυθμης εταιρίας εξαιτίας σπουδαίου λόγου, συγκροτούν κατά νόμο, και δη κατ' άρθρo 281 ΑΚ, την προαναφερόμενη ένσταση.

Η ένσταση αυτή, όμως, αποδεικνύεται κατ' ουσίαν αβάσιμη, διότι, σε αντίθεση με όσα η εκκαλούσα - κυρίως παρεμβαίνουσα υποστηρίζει και σε ακολουθία όσων ήδη πιο πάνω γίνονται δεκτά, οι πιο πάνω κακές και διαταραγμένες προσωπικές σχέσεις μεταξύ αυτής και της εφεσίβλητης - αιτούσας, που κατέστησαν αδύνατη τη συνεργασία τους και οδήγησαν στην παράλυση της ομόρρυθμης εταιρίας και την αδυναμία εκπλήρωσης του σκοπού της, υπήρχαν από την αρχή του εταιρικού τους δεσμού και δεν ήταν η επικαλούμενη από την πρώτη και προηγηθείσα της άσκησης της υπό κρίση αίτησης συμπεριφορά της δεύτερης, που οδήγησε στη δημιουργία της συγκεκριμένης κατάστασης αδιεξόδου.

Ενόψει, δε, τούτου, η επιδίωξη εκ μέρους της εφεσίβλητης-αιτούσας να λυθεί η ομόρρυθμη εταιρία δεν δύναται να θεωρηθεί ότι υπερβαίνει, και δη προφανώς, τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του οικείου δικαιώματος (άρθρ. 281 ΑΚ), καθιστώντας μη ανεκτή την άσκησή του με την υπό κρίση αίτηση.

Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω και σε συνάρτηση με όσα σχετικώς στις προηγηθείσες νομικές σκέψεις αναπτύσσονται, αποδεικνύεται εν προκειμένω ότι συντρέχει πράγματι ο επικαλούμενος με την υπό κρίση αίτηση και κρινόμενος αντικειμενικώς και σε συνάρτηση με τη γενικότερη οργάνωση της ομόρρυθμης εταιρίας σπουδαίος λόγος, που έχει ιδιαίτερη βαρύτητα και σημαντικές επιπτώσεις στην ομαλή λειτουργία αυτής, ήτοι οι κακές, διαταραγμένες και με μόνιμο και εξακολουθητικό χαρακτήρα μεταξύ τους προσωπικές σχέσεις, που ανάγονται στο πρόσωπο αμφοτέρων των διαδίκων εταίρων και, σύμφωνα με την αρχή της καλής πίστης και τα συναλλακτικά ήθη, καθιστούν, στη συγκεκριμένη περίπτωση επαχθή για την εφεσίβλητη - αιτούσα, ως εταίρο, την εξακολούθηση της εταιρίας έως το χρόνο λήξης της διάρκειάς της.

Εξαιτίας, δε, του σπουδαίου αυτού λόγου και επειδή δεν υφίσταται άλλος τρόπος άρσης του αδιεξόδου που προκαλείται, επιβάλλεται εν προκειμένω, ως έσχατο μέσο αντιμετώπισης της κατάστασης που έχει ανακύψει, και δη κατ' άρθρ. 249, 259 και 294 του ν. 4072/2012, όπως αυτά ισχύουν, η δικαστική λύση της ομόρρυθμης εταιρίας, παραμεριζόμενης, συνακόλουθα, της αρχής της διατήρησης της επιχείρησης..." Με βάση δε τις παραδοχές αυτές, αφού έκρινε ότι υφίσταται σπουδαίος λόγος κατά την έννοια του άρθρου 259 παρ. 1 ν. 4072/2012, που δικαιολογεί τη δικαστική λύση της ένδικης ομόρρυθμης εταιρίας, απέρριψε την έφεση της αναιρεσείουσας, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση η οποία -δεχόμενη την αίτηση και απορρίπτοντας την κύρια παρέμβαση- είχε κρίνει ομοίως και ακολούθως είχε διορίσει ως εκκαθαριστή τρίτο πρόσωπο.

Με αυτά που δέχθηκε και έτσι που έκρινε η προσβαλλόμενη απόφαση, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, αναφορικά με τη συνδρομή σπουδαίου λόγου που δικαιολογεί τη λύση της εταιρίας, την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 259 παρ. 1 ν. 4072/2012, κατά το οποίο ναι μεν ο σπουδαίος λόγος πρέπει, κατά βάση, να αναφέρεται στις σχέσεις της εταιρίας και όχι στο πρόσωπο των εταίρων, πλην όμως και οι κακές, διαταραγμένες και με μόνιμο και εξακολουθητικό χαρακτήρα προσωπικές σχέσεις των εταίρων μπορεί στη συγκεκριμένη περίπτωση να διαδραματίζουν τον πρωτεύοντα ρόλο αν είναι τέτοιας ποιότητας και εντάσεως που καθιστούν αδύνατη την οργάνωση, οικονομική πορεία και λειτουργία της εταιρίας, αφού η εξ αιτίας τέτοιων σχέσεων κακή πορεία της εταιρίας οδηγεί σε αδυναμία εκπλήρωσης του σκοπού της, δηλαδή συνιστά σε τελευταία ανάλυση οικονομικό λόγο, σύμφωνα άλλωστε και με τις προπαρατιθέμενες νομικές σκέψεις.

Επομένως, το Εφετείο ορθά υπήγαγε τα ανελέγκτως δεχθέντα για τις κακές, διαταραγμένες και με μόνιμο και εξακολουθητικό χαρακτήρα μεταξύ των εταίρων προσωπικές σχέσεις, που ανάγονται στο πρόσωπο αμφοτέρων, στην αόριστη νομική έννοια του σπουδαίου λόγου. Επομένως ο πρώτος λόγος της αιτήσεως κατά το πρώτο μέρος του από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο η αναιρεσείουσα μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση για ευθεία παράβαση του ουσιαστικού δικαίου κανόνα του άρθρου 259 παρ. 1 ν. 4072/2012, είναι αβάσιμος.

Εξάλλου, από τις παρατιθέμενες ως άνω παραδοχές του Εφετείου προκύπτουν επαρκώς και χωρίς αντίφαση όλα τα στοιχεία που είναι αναγκαία για την πλήρωση του πραγματικού του ίδιου ως άνω κανόνα, και ειδικότερα της συνδρομής σπουδαίου λόγου. Το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς και χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις αιτιολογίες, ως προς το ανωτέρω ζήτημα, που έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, οι οποίες καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο περί της συνδρομής ή μη σπουδαίου λόγου που δικαιολογεί τη λύση της ένδικης εταιρίας κατά τους όρους του κανόνα ουσιαστικού δικαίου του άρθρου 259 παρ. 1 ν. 4072/2012, που εφαρμόσθηκε και, συνεπώς, η προσβαλλομένη απόφαση δεν στερείται νόμιμης βάσεως.

Ομοίως, πλήρεις, σαφείς και χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις αιτιολογίες διέλαβε η προσβαλλόμενη απόφαση και ως προς τη βασιμότητα της ενστάσεως καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος από την αναιρεσίβλητη, ζήτημα που επίσης έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, μη εφαρμόζοντας (ορθά) τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ.

Οι διαλαμβανόμενες στην αίτηση σχετικές αιτιάσεις, πέραν του ότι με αυτές έμμεσα πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων αναφορικά με το σαφώς εκτιθέμενο πόρισμα, κατά βάση αφορούν ελλείψεις αναγόμενες σε ανεπάρκεια αιτιολογήσεως του αποδεικτικού πορίσματος, καθώς και σε επιχειρήματα της αναιρεσείουσας προς στήριξη της απόψεώς της ότι η άσκηση του επιδιωκόμενου με την αίτηση της αναιρεσείουσας δικαιώματός της για λύση της εταιρίας είναι καταχρηστική (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), πέραν βεβαίως του ότι η επικαλούμενη στον τρίτο λόγο αντίφαση δεν συνιστά πράγματι αντίφαση, αφού η παράλειψη ασκήσεως από την αναιρεσίβλητη της εκ του 13ου όρου της εταιρικής συμβάσεως ευχέρειας να μη εγκρίνει την είσοδο της αναιρεσείουσας στην εταιρία στη θέση του πατέρα της μετά το θάνατό του, δεν καθιστά την εκ των υστέρων άσκηση του δικαιώματος προς λύση καταχρηστική, αφού πρόκειται για δικαιώματα με διαφορετικές προϋποθέσεις και συνέπειες.

Επομένως, ο πρώτος (κατά το δεύτερο μέρος), δεύτερος, τρίτος και τέταρτος λόγοι της αίτησης αναίρεσης με τους οποίους προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αιτίαση της ανεπαρκούς και αντιφατικής αιτιολογίας ως προς τα ανωτέρω ζητήματα (άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ), είναι αβάσιμοι. Σύμφωνα με το άρθρο 559 αριθ. 1 εδ.

β' ΚΠολΔ, η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν στην ερμηνεία κανόνων δικαίου ή στην υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς. Κατά την έννοια της ως άνω διάταξης ο προβλεπόμενος απ' αυτήν λόγος αναίρεσης ιδρύεται μόνον όταν το δικαστήριο εσφαλμένα χρησιμοποιεί ή παραλείπει να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας για την ανεύρεση με βάση αυτά της αληθινής έννοιας ενός κανόνα δικαίου, ιδίως όταν αυτός περιέχει αόριστες νομικές έννοιες, ή για την υπαγωγή ή όχι σ' αυτόν των πραγματικών γεγονότων της διαφοράς.

Δεν ιδρύεται, όμως, ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως όταν το δικαστήριο παραβιάζει μεν τα διδάγματα αυτά αλλά κατά την εκτίμηση των αποδείξεων και των πραγματικών γεγονότων, δηλαδή της ουσίας της υπόθεσης.

Συνεπώς, ο πέμπτος λόγος της αιτήσεως (κατά το πρώτο μέρος του) από τον αριθμό 1β του άρθρου 559 ΚΠολΔ με τον οποίο η αναιρεσείουσα μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση για παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αναφορικά με την παραδοχή της ότι η πραγματική αδρανοποίηση της εταιρίας είχε λάβει χώρα μετά την είσοδό της στην εταιρία εξ αιτίας των κακών σχέσεων των εταίρων, ενώ το ορθό είναι ότι είχε συντελεσθεί με ενέργειες της αναιρεσίβλητης πριν την είσοδο αυτής, είναι απαράδεκτος διότι η ανωτέρω παραδοχή του δικαστηρίου της ουσίας, και με την εκδοχή ότι συνήχθη από διδάγματα της κοινής πείρας, είναι αναιρετικά ανέλεγκτη, γιατί ανάγεται στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ) και δεν ιδρύεται ο από το άρθρο 559 αριθ. 1β ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, κατά τον οποίο η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν στην ερμηνεία κανόνων δικαίου ή στην υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς.

Ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν είτε προς άμεση απόδειξη είτε για την συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων. Κατά την έννοια της προαναφερομένης διάταξης για την ίδρυση του λόγου αυτού αναίρεσης αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για την λήψη από το δικαστήριο προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339 και 346 ΚΠολΔ.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πέμπτο λόγο (κατά το δεύτερο μέρος) της αιτήσεως από τον αριθμό 11 περ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τα προσδιοριζόμενα αποδεικτικά μέσα (τιμολόγια και έκθεση διαχειριστικού ελέγχου). Από τη ρητή, όμως, αναφορά στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση της βεβαιώσεως ότι το δικαστήριο της ουσίας, για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, έλαβε υπόψη του όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της απόφασης δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και τα αποδεικτικά αυτά μέσα και επομένως ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος.

Οι δε προβαλλόμενες περαιτέρω αιτιάσεις ότι από τα παραπάνω αποδεικτικά μέσα συνάγεται αντίθετο πόρισμα από εκείνο στο οποίο κατέληξε η προσβαλλομένη απόφαση, κρίνονται απαράδεκτες καθόσον, με την επίκληση τους πλήττεται η ανέλεγκτη, κατά το άρθ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, αναιρετικά αξιολόγηση και εκτίμηση των αποδεικτικών μέσων.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, η ένδικη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, σε βάρος της αναιρεσείουσας λόγω της ήττας της (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ). Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος για την άσκηση της αίτησης αναιρέσεως παραβόλου (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4 Οκτωβρίου 2016 αίτηση της Μ. Μ. του Α. για αναίρεση της υπ' αριθ. 2081/2016 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία προσδιορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων ευρώ (2.700) ευρώ.

Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος, για την άσκηση της αίτησης αναιρέσεως, παραβόλου.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Μαΐου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 11 Ιουνίου 2018.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ