1085/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1085 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1085/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Mίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: αναφέρονται 7 αναιρεσείοντες . Ο 1ος παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο του Ελένη Τσουκλείδου, οι 3ος, 4η, 6η και 7η εκπροσωπήθηκαν από την ίδια ως άνω πληρεξούσια δικηγόρο τους και ο 2ος και η 5η εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ιωάννη Κοψίδα ο οποίος ανακάλεσε την από 20-3-2007 δήλωση κατ' αρθ. 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., παραστάθηκε αυτοπροσώπως και δήλωσε ότι η 5η των αναιρεσιβλήτων απεβίωσε την 29-12-2005 και κληρονομήθηκε από τον Εμμανουήλ Διονυσιώτη που συνεχίζει την βιαίως δικοπείσα δίκη και εκπροσωπείται από αυτόν.

Των αναιρεσιβλήτων: 1......., 2. ....... 3. ........, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σπήλιο Παπαθανασόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-7-2000 αγωγή των αρχικών διαδίκων ......, ........ και των ήδη 1ο και 2η των αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 696/2001 μη οριστική, 798/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 8848/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση των αποφάσεων ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 5-12-2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 1-3-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της ένδικης αίτησης αναίρεσης της υπ΄αριθ. 8848/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών και των υπ' αριθ. 798/2004 οριστικής και 696/2001 προδικαστικής απόφασης του πρωτοδικείου Αθηνών. Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειόντων ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ, από τις διατάξεις του άρθρου 553 του Κ.Πολ.Δ προκύπτει ότι αν ασκηθεί έφεση κατά πρωτοδίκου αποφάσεως, πλήττουσα αυτήν ως προς όλα τα κεφάλαιά της, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η εφετειακή απόφαση είτε με αυτήν απορρίφθηκε η έφεση είτε έγινε δεκτή, καθόσον στην πρώτη περίπτωση η πρωτόδικη απόφαση ενσωματώνεται στην εφετειακή, στη δε δεύτερη εξαφανίζεται.

Επομένως η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως κατά το μέρος της που στρέφεται κατά των υπ΄ αριθ. 798/2004 οριστικής και 696/2004 προδικαστικής αποφάσεων του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, καθ΄ όσον οι αποφάσεις αυτές, μετά την απόρριψη της ασκηθείσης εφέσεως ενσωματώθηκαν στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

ΕΠΕΙΔΗ, από τη διάταξη του άρθρου 216 παρ. 1 στοιχεία α΄ και β΄ Κ.Πολ.Δ προκύπτει ότι το δικόγραφο της αγωγής πρέπει να περιέχει εκτός από τα στοιχεία που απαιτούνται για τη νομική θεμελίωση της αγωγής, ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς και ορισμένο αίτημα. Η ακριβής περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς είναι συνυφασμένη με την υποβολή αιτήματος ορισμένου και όχι αορίστου, διαφορετικά το δικαστήριο βρίσκεται σε αδυναμία να εκδώσει απόφαση, συγκεκριμένη και επιδεκτική εκτέλεσης.

Ειδικότερα στην διεκδικητική του ακινήτου αγωγή, απαιτείται για το ορισμένο της, ακριβής περιγραφή του ακινήτου, δηλαδή ο προσδιορισμός του κατά θέση, έκταση, ιδιότητα και όρια, δεν απαιτείται όμως για το ορισμένο της αγωγής να αναφέρονται στο αγωγικό δικόγραφο οι πλευρικές διαστάσεις του ακινήτου ή ο προσανατολισμός του (ΑΜ 230/93, ΑΠ 1614/1980).

Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση της κρινόμενης διεκδικητικής αγωγής των αρχικώς εναγόντων, προκύπτει ότι με εκείνη, οι ενάγοντες ισχυρίσθηκαν, ότι είναι συγκύριοι κατά ποσοστό 5/8 εξ αδιαιρέτου η πρώτη και ανά 1/8 ο καθένας από τους λοιπούς ενός ακινήτου οικοπέδου το οποίο βρίσκεται στο Δήμο Κηφισιάς Αττικής και στη θέση "......", εκτάσεως 1111,80 μ2 και συνορεύει Ανατολικά με οδό, δυτικά με γήπεδο πρώην .....

και ήδη ....., βόρεια με γήπεδο..... και νότια με οδό και γήπεδο χήρας.....(εις την συμβολή των οδών ...... και .....) ότι την συγκυριότητα επ΄ αυτού απέκτησαν αφενός μεν παραγώγως και αφετέρου πρωτοτύπως, με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας και ότι οι εναγόμενοι αμφισβητούν την συγκυριότητα επί του εν λόγω ακινήτου και κατέλαβον αυτό προβάλλοντες δική τους κυριότητα σ΄ αυτό την οποία δεν έχουν, πλην επί του περιγραφομένου οικίσκου και τον περιβάλλοντα αυτόν χώρο συνολικής έκτασης εμβαδού 154,60 μ2 ο οποίος τους ανήκει και συνορεύει βορείως με υπόλοιπο έκταση του ίδιου ακινήτου επί πλευράς μήκους 10,20 μ ανατολικά με την ίδια έκταση επί πλευράς μήκους 2,05 μ και εν μέρει με τον περιβάλλοντα χώρο του οικίσκου των εναγομένων επί πλευράς μήκους 2,95 μ, δυτικά με λοιπή έκταση επί πλευράς μήκους 5,30 μ και νότια, εν μέρει με τον αυτόν περιβάλλοντα χώρο των εναγομένων επί πλευράς μήκους 2,30 μ.

και εν μέρει με ίδια έκταση των εναγόντων και πέραν ταύτης με την οδό ...... επί πλευράς μήκους 7,70 μ. Ζήτησαν δεν μα αναγνωρισθεί η συγκυριότητά τους κατά τα άνω ποσοστά εξ αδιαιρέτου, επί του υπολοίπου τμήματος των 957,20 τ.μ. (1111,80 - 154,60 μ2) και να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να τους αποδώσουν αυτό. Με τέτοιο περιεχόμενο και αίτημα η κρινόμενη αγωγή είναι ορισμένη και παραδεκτή, περιέχουσα πλήρως όλα τα υπό του άρθρο 216 Κ.Πολ.Δ απαιτούμενα στοιχεία του διωκουμένου δικαιώματος των αναιρεσιβλήτων, στηριζόμενο στα άρθρα 1094, 1033 και 1045 ΑΚ, απορρίψαν δε το Εφετείο που δίκασε την περί αοριστίας του αγωγικού δικογράφου και εντεύθεν ακυρότητα αυτού, ένσταση των αναιρεσειόντων εκ του ότι δεν αναφέρονται οι πλευρικές διαστάσεις ως και οι όμοροι ιδιοκτήτες του διεκδικουμένου ακινήτου, την οποίαν επανέφερον με τον 1ο λόγο έφεσής τους το οποίο δεν έλαβε υπόψη το Εφετείο, δεν υπέπεσεν στις προβλεπόμενες από το άρθρο 559 αριθ. 8 και 14 και όχι εκ του αριθμού 10 του ίδιου άρθρου ως εκ παραδρομής αναφέρεται στο αναιρετήριο - πλημμέλειες γι αυτό και ο περί του αντιθέτου πρώτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ως προς τις διατάξεις αυτές είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Ο ίδιος λόγος αναιρέσεως κατά το δεύτερο μέρος του, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια εκ του αριθμού 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, ότι δηλαδή το Εφετείο δέχθηκε την αγωγή ως ορισμένη με ανεπαρκή αιτιολογία, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι ο εν λόγω αναιρετικός λόγος προϋποθέτει ουσιαστική έρευνα της υποθέσεως και όχι όπως στην προκειμένη περίπτωση, στην οποία η έρευνα περιορίζεται στο ορισμένο ή μη του αγωγικού δικογράφου.

ΕΠΕΙΔΗ, με το 2ο λόγο αναίρεσης και κατά το 2ο μέρος του αποδίδονται οι πλημμέλειες από τους αριθμούς 17, 19 και 20 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ στην προσβαλλόμενη απόφαση χωρίς όμως να καθορίζονται στο αναιρετήριο για κάθε πλημμέλεια τα πραγματικά περιστατικά τα οποία κατά τους αναιρεσείοντες στοιχειοθετούν το σφάλμα που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, στοιχεία απαραίτητα για το ορισμένο κάθε λόγου κατά το άρθρο 118 αριθ. 4, 559 και 566 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ και ως εκ τούτου ο λόγος αυτός αναιρέσεως, κατά το άνω μέρος του είναι απορριπτέος ως αόριστος.

ΕΠΕΙΔΗ, με το 3ο λόγο αναιρέσεως υπό την επίκληση των πλημμελειών από το άρθρο 559 αριθ. 8, 10, 17, 19, 20 Κ.Πολ.Δ, προσβάλλεται η περί πραγματικών γεγονότων κρίση του Εφετείου αναφορικά, με την μη παραδοχή από αυτό της προταθείσας από τους αναιρεσείοντες - εναγομένους ενστάσεως περί ιδίας κυριότητας στο επίδικο κτηθείσες με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, η οποία είναι αναιρετικά ανέλεγκτη σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.

Πρέπει επομένως ο λόγος αυτός να απορριφθεί ως απαράδεκτος. ΕΠΕΙΔΗ, λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 8 του Κ.Πολ.Δ ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Επομένως δεν ανακύπτει η πλημμέλεια αυτή αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό. "Πράγμα" υπό την ανωτέρω έννοια είναι η ένσταση ως και ο λόγος της εφέσεως.

Εν προκειμένω όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Εφετείο που την εξέδωσε ερευνώντας καθολικά και εξ υπαρχής την διαφορά έλαβε υπόψη τόσο την ένσταση του άρθρου 281 ΑΚ, που υπέβαλον οι αναιρεσείοντες ως εναγόμενοι κατά της αγωγής και την επανέφερον (με τον 5ο λόγο έφεσης), την οποία στη συνέχεια απέρριψε ως μη νόμιμη, όσον και όλους τους κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως προσβαλλόμενους λόγους της εφέσεως των ήδη αναιρεσειόντων και δη τους με αριθμούς 2, 3, και 4 οι οποίοι διαλαμβάνουν τις ενστάσεις τους, περί δεδικασμένου, παραγραφής και ιδίας κυριότητος στο επίδικο τους οποίους και απέρριψε ρητώς, χωρίς η ορθότητα της απορριπτικής αυτής κρίσεως να μπορεί να ελεγχθεί μέσω του αναιρετικού λόγου του εδαφίου 8 και συνεπώς οι 2ος και 4ος λόγοι αναίρεσης και κατά το πρώτο και δεύτερο μέρος του αντίστοιχα εκ του αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Με το 4ο λόγο αναιρέσεως και κατά το 2ο μέρος του αποδίδονται οι πλημμέλειες από τους αριθ. 10 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ στην προσβαλλόμενη απόφαση, χωρίς όμως να καθορίζονται στο αναιρετήριο για κάθε πλημμέλεια τα πραγματικά περιστατικά τα οποία κατά τους αναιρεσείοντες στοιχειοθετούν το σφάλμα που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, στοιχεία απαραίτητα για το ορισμένο κάθε λόγου κατά τα άρθρα 118 αρθ. 4, 559 και 566 παρ. 1 Κ.Πολ.Δικ.

και ως εκ τούτου ο λόγος αυτός αναιρέσεως, κατά το άνω μέρος του είναι απορριπτέος ως αόριστος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 5.12.2005 ένδικη αίτηση για αναίρεση της υπ΄αριθ. 8848/αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών και των υπ΄αριθ. 798/2004 οριστικής και 696/2001 προδικαστικής αποφάσεως του Πρωτοδικείου Αθηνών. Και ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Μαΐου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 16 Μαΐου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ