Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to failure to specify grounds and procedural defects.

Απόφαση 1084 / 2014 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1084/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεώργιο Γεωργέλλη, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Αριστείδη Πελεκάνο, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Δεκεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Μ. ή Ε. Α. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Σκορδίλη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσιβλήτου: Α. Π. του Ν. πρώην συζ. Μ. ή Ε. Α., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21 Δεκεμβρίου 2009 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2624/2011 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 317/2013 του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 18 Ιουλίου 2013 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αριστείδης Πελεκάνος, ανέγνωσε την από 27 Νοεμβρίου 2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης κατά της απόφασης 317/2013 του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς ως προς όλους τους λόγους της.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από την 5271Ε/10-9-2013 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ..., που επικαλείται και προσκομίζει νόμιμα ο αναιρεσείων, και τις συνημμένες σ' αυτή βεβαιώσεις παραλαβής θυροκολλημένου δικογράφου του άρθρου 128 παρ. 4 περ. β' και γ' ΚΠολΔ, έχει επιδοθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης από 18-7- 2013 αίτησης αναίρεσης με πράξη ορισμού της προαναφερόμενης δικασίμου (2/12/2013) για τη συζήτησή της και κλήσης προς την αναιρεσίβλητη να λάβει μέρος σ' αυτή. Κατά την εκφώνηση δε της υπόθεσης με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο δεν εμφανίστηκε η αναιρεσίβλητη, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο. Επομένως και αφού η αναιρεσίβλητη κλήθηκε νόμιμα, η συζήτηση της υπόθεσης συνεχίζεται παρά την απουσία της, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Ο προβλεπόμενος από τον αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, εσωτερικού ή διεθνούς, στοιχειοθετείται όταν, με βάση τις ουσιαστικές παραδοχές της απόφασης, ο κανόνας αυτός δεν εφαρμόζεται, παρότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή όταν εφαρμόζεται χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, καθώς και όταν εφαρμόζεται εσφαλμένα (Ολ.ΑΠ 4/2005), η δε σχετική παραβίαση εκδηλώνεται είτε με εσφαλμένη ερμηνεία είτε με εσφαλμένη εφαρμογή αυτού (ΟλΑΠ 8/2006).

Επίσης ο προβλεπόμενος από τον αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης στοιχειοθετείται όταν δεν προκύπτουν από το αιτιολογικό της απόφασης τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία, για να κριθεί στη συγκεκριμένη περίπτωση αν συντρέχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις εφαρμογής της διάταξης που εφαρμόστηκε ή αν δεν συντρέχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις, που αποκλείουν την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ασαφείς, ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς τον νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ιδρύεται δηλαδή ο λόγος αυτός αναίρεσης όταν από τις παραδοχές της απόφασης δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν παραβιάστηκε ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου. Αντίθετα, ο σχετικός λόγος αναίρεσης δεν ιδρύεται όταν πρόκειται για ασάφειες ή ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων, δηλαδή στην ανάλυση, αξιολόγηση και στάθμιση του αποδεικτικού υλικού, καθώς και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, που διατυπώνεται με σαφήνεια και βεβαιότητα.

Από τις διατάξεις των άρθρων 1442, 1443 και 1444 ΑΚ σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 1487 και 1493 ΑΚ, στις οποίες το άρθρο 1493 παραπέμπει, όπως ισχύουν μετά τον ν. 1329/1983, συνάγεται ότι, για να θεμελιωθεί αξίωση διατροφής πρώην συζύγου, απαιτείται να συντρέχουν απορία αυτού και ευπορία του υπόχρεου και επιπλέον μία από τις περιπτώσεις του άρθρου 1442, δηλαδή είτε ο δικαιούχος να μην μπορεί να εργαστεί λόγω ηλικίας ή υγείας ή επιμέλειας ανήλικου τέκνου ή επειδή δεν βρίσκει κατάλληλη εργασία είτε να επιβάλλεται η επιδίκαση διατροφής από λόγους επιείκειας.

Ως απορία του δικαιούχου νοείται η αδυναμία αυτού να εξασφαλίσει από τα εισοδήματα και την περιουσία του τις διατροφικές του ανάγκες, όπως αυτές διαμορφώνονται από τις συνθήκες της ζωής του μετά το διαζύγιο, ενώ ως ευπορία του υπόχρεου νοείται η δυνατότητά του να παρέχει διατροφή στον πρώην σύζυγό του, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη δική του διατροφή.

Για τη συνδρομή του στοιχείου της ευπορίας και απορίας, λαμβάνονται υπόψη όλες οι οικονομικές δυνατότητες που παρέχουν στους πρώην συζύγους τα εισοδήματα και η περιουσία τους, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η δυνατότητα εκποίησης της απρόσοδης περιουσίας. Εξαίρεση μπορεί να αποτελέσει, με βάση την αρχή της επιείκειας και τη διάπλαση του θεσμού της διατροφής του διαζευγμένου συζύγου ως μέτρου, προνοίας με τον ν. 1329/1983, η μικρή απρόσοδη περιουσία του δικαιούχου, που είναι απαραίτητη για την εξασφάλισή του από έκτακτες μελλοντικές ανάγκες, οπότε η δυνατότητα εκποίησής της δεν λαμβάνεται υπόψη για τον καθορισμό της απορίας του, ιδίως όταν αυτή είναι δυσχερής ή ασύμφορη.

Εξάλλου, οι προϋποθέσεις θεμελίωσης του δικαιώματος διατροφής πρώην συζύγου πρέπει να συντρέχουν κατά τον χρόνο λύσης του γάμου με την αμετάκλητη απόφαση διαζυγίου, εκτός από την αδυναμία εξασφάλισης της διατροφής αυτού από τα εισοδήματα ή από την περιουσία του, η οποία πρέπει να υπάρχει κατά τον χρόνο της πρώτης συζήτησης της σχετικής αγωγής διατροφής, η δε ευπορία του υπόχρεου πρέπει να υπάρχει κατά το επίδικο χρονικό διάστημα (ΑΠ 294/2010, 1921/2009, 88/2006, 919/2002, 1306/1993).

Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση α) ότι παραβίασε την ουσιαστική διάταξη του άρθρου 1442 ΑΚ, στερούμενη νόμιμης βάσης ως προς τους ουσιώδεις πραγματικούς ισχυρισμούς της απορίας της αναιρεσίβλητης - ενάγουσας και της ευπορίας του αναιρεσείοντος - εναγόμενου, για τους οποίους δέχτηκε ότι συντρέχουν και στους οποίους στήριξε το διατακτικό της και β) ότι παραβίασε την ουσιαστική διάταξη του άρθρου 1444 ΑΚ, μη δεχόμενη αυτοτελή ισχυρισμό - ένσταση του αναιρεσείοντος, ότι η αναιρεσίβλητη προκάλεσε εκούσια την απορία της, παραιτούμενη καταχρηστικά υπέρ της κόρης της από δικαίωμα επικαρπίας ακινήτου στα ... ... Σητείας με παλαιά οικία 40 μ2 μέσα σ' αυτό, που αποφέρει στην τελευταία μηνιαίο μίσθωμα 250 ευρώ.

Ο προαναφερόμενος λόγος αναίρεσης με στοιχείο β', ο οποίος ανάγεται σε πλημμέλεια από τον αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και αφορά αυτοτελή ισχυρισμό - ένσταση που δεν εμπίπτει στις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, επειδή δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο αν ο ισχυρισμός αυτός είχε προταθεί και ο τρόπος που είχε προταθεί ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου, ούτε ο τρόπος επαναφοράς του ενώπιον του Εφετείου, ώστε να μπορεί να κριθεί, με βάση το αναιρετήριο, αν αυτός προτάθηκε παραδεκτά και νόμιμα στο δικαστήριο που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.

Ως προς τον ίδιο λόγο αναίρεσης με στοιχείο α', ο οποίος εμπίπτει στην πλημμέλεια από τον αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, θεμελίωσε την κρίση του στις ακόλουθες ουσιαστικές παραδοχές :

"Οι διάδικοι τέλεσαν στην Αθήνα το έτος 1973 νόμιμο θρησκευτικό γάμο, από τον οποίο δεν απέκτησαν τέκνα. Η έγγαμη συμβίωση των διαδίκων δεν εξελίχθηκε ομαλά, αφού ο εναγόμενος συνήψε εξωσυζυγική σχέση με άλλη γυναίκα, με την οποία ήδη συζεί. Για το λόγο αυτό αρχικά διασπάσθηκε η έγγαμη συμβίωση τους από το έτος 1997 και, στη συνέχεια, λύθηκε αμετάκλητα ο γάμος τους (που είχε διάρκεια 31 έτη) με την υπ' αριθμ. 1481/2004 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς.

Ακολούθως, ο εναγόμενος υποχρεώθηκε να καταβάλλει στην ενάγουσα μεταγαμιαία μηνιαία διατροφή σε χρήμα, κατόπιν άσκησης από αυτήν της από 5-7-2005 (με αριθ. έκθ. κατάθ. 5322/2005) σχετικής αγωγής της, και συγκεκριμένα, με την υπ' αριθμ. 114/2008 (τελεσίδικη) απόφαση του Εφετείου Πειραιώς, ο εναγόμενος υποχρεώθηκε να προκαταβάλλει στην ενάγουσα ως τακτική μηνιαία διατροφή της το ποσό των 400 ευρώ για χρονικό διάστημα τεσσάρων ετών από την επίδοση της ως άνω αγωγής της.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε, ότι η ενάγουσα, η οποία, ως γεννηθείσα το έτος 1948, ήταν ηλικίας 56 ετών κατά τη λύση, του γάμου της και 61 ετών κατά την άσκηση της ως άνω αγωγής της (ενώ ήδη είναι 65 ετών), κατά τον χρόνο της διάστασής της με τον εναγόμενο εργαζόταν ως ταξιθέτρια στο θέατρο "Αυλαία" στον Πειραιά. Όμως, όπως αποδείχθηκε, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας και συγκεκριμένα πάσχει από οστεοαρθρίτιδα αριστερού ισχίου, για την οποία και υποβλήθηκε σε ολική αρθροπλαστική αριστερού ισχίου (βλ.

το από 6-7-2006 εξιτήριο του Τζάνειου Νοσοκομείου), ενώ, επίσης, πάσχει και από αρθρίτιδα γονάτων άμφω και από οστεοπόρωση, με συνέπεια να αντιμετωπίζει δυσχέρεια βάδισης και παραμονής επί μακρόν σε όρθια θέση. Επίσης, πάσχει από συγγενή αιμολυτική αναιμία, εξαιτίας της οποίας νοσηλεύτηκε κατά το παρελθόν στο Γενικό Νοσοκομείο Πειραιά "Τζάνειο".

Η ανωτέρω μεγάλη ηλικία της ενάγουσας καθώς και η κακή κατάσταση της υγείας της (αφού έπασχε κατά τον χρόνο έκδοσης του διαζυγίου αλλά και εξακολουθεί να πάσχει από τις προαναφερόμενες ασθένειες) δεν της επιτρέπουν να εξακολουθήσει να εργάζεται σε κατάλληλο επάγγελμα, από το οποίο να εξασφαλίζει τη διατροφή της.

Εξάλλου, όπως έγινε δεκτό και με την εκκαλούμενη απόφαση, η ενάγουσα, κατά το επίδικο χρονικό διάστημα, περιστασιακά και μόνο εργάσθηκε στο θέατρο "Αυλαία" ως ταξιθέτρια, αποκομίζοντας ετησίως το ποσό των 1.000 ευρώ περίπου, ήτοι, κατά μέσο όρο, 83 ευρώ περίπου μηνιαίως (1.000 : 12 μήνες). Περαιτέρω, δεν αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα έχει θεμελιώσει, κατά τον επίδικο κρίσιμο χρόνο, συνταξιοδοτικό δικαίωμα από τον ΟΓΑ.

Προς εξασφάλιση δε του εν λόγω μελλοντικού συνταξιοδοτικού δικαιώματος, αυτή καταβάλλει για ασφαλιστικές εισφορές στον ΟΓΑ, ανά εξάμηνο, το ποσό των 659,10 ευρώ (βλ. την σχετική έγγραφη "ειδοποίηση καταβολής ασφαλιστικής εισφοράς" του ΟΓΑ, του Β' εξαμήνου 2009 καθώς και την από 31-5-2010 απόδειξη καταβολής ΕΛΤΑ).

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα διαμένει σε μισθωμένη οικία (διαμέρισμα), που βρίσκεται στον ... επί της οδού ..., μαζί με την διαζευγμένη θυγατέρα της Γ. Α. (την οποία έχει αποκτήσει από προηγούμενο γάμο της) και την ανήλικη εγγονή της, Α., αντί μηνιαίου μισθώματος εκ ποσού 420 ευρώ, επιβαρυνόμενη με την αναλογία της στο μίσθωμα, ήτοι το ήμισυ αυτού, καθώς και στις λοιπές κοινόχρηστες δαπάνες και λειτουργικές δαπάνες της οικίας αυτής, που είναι οι συνηθισμένες.

Επίσης, οι λοιπές δαπάνες της είναι οι συνήθεις για την ηλικία της, ήτοι δαπάνες συντήρησης, ένδυσης, υπόδησης και ψυχαγωγίας της, ενώ η ιατροφαρμακευτική της περίθαλψη καλύπτεται από το ταμείο, στο οποίο είναι ασφαλισμένη.

Περαιτέρω, δεν αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα έχει άλλα περιουσιακά στοιχεία, εισοδήματα ή πόρους από άλλη πηγή, εκτός από ποσό 325 ευρώ ετησίως, που η ίδια έχει δηλώσει ως εισόδημά της από γεωργική εκμετάλλευση για τα οικονομικά έτη 2009, 2010 και 2011 (βλ. το προσκομιζόμενο από τον εναγόμενο υπ' αριθμ. πρωτ. 3675/12-7-2012.

έγγραφο της ΔΟΥ Ιεράπετρας). Ειδικότερα, δεν αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα κατά το επίδικο χρονικό διάστημα έχει καταθέσεις ύψους 10.000 ευρώ, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται ο εναγόμενος. Τέλος, δυνάμει του υπ' αριθμ. .../1,4-4-2005 συμβολαίου παραίτησης από το δικαίωμα επικαρπίας επί οικοπέδου, της συμβολαιογράφου Ιεράπετρας Λασιθίου, Μαρίας Χατζάκη, η ενάγουσα παραιτήθηκε από το δικαίωμα επικαρπίας, που είχε επί ενός οικοπέδου κείμενου εντός των ορίων του οικισμού ..., του δημοτικού διαμερίσματος ...

Σητείας του Δήμου Μακρύ Γιαλού Λασιθίου, εμβαδού 372,68 τ.μ. μετά της επ' αυτού παλαιάς, προς του έτους 1955, λιθόκτιστης ισόγειας οικίας εμβαδού 40 τ.μ., υπέρ της θυγατέρας της και ψιλής κυρίας αυτού, Γ. Α., λόγω γονικής παροχής. Η ως άνω παροχή δεν υπερβαίνει, στην προκειμένη περίπτωση, το από τις περιστάσεις μέτρο, λαμβανομένου υπόψη ότι οι μηνιαίες εκ της εργασίας της αποδοχές της θυγατέρας της ανέρχονταν στο ποσό των 710,75 ευρώ, όπως προκύπτει από την σχετική βεβαίωση της εργοδότριας εταιρίας INFOCREDIT, στην οποία εργαζόταν η Γ.

Α. μέχρι την 1-2-2013, οπότε και απολύθηκε και, ακολούθως, ενεγράφη στο μητρώο ανέργων του ΟΑΕΔ (βλ. τις προσκομιζόμενες μετ' επικλήσεως από την ενάγουσα έγγραφη καταγγελία σύμβασης εργασίας και σχετική-βεβαίωση ΟΑΕΔ). Σημειώνεται, επίσης, ότι η ως άνω θυγατέρα της ενάγουσας είναι σε διάσταση με τον σύζυγο της Κ.

Β. και, κατόπιν συμφωνίας τους, έχει αναλάβει την επιμέλεια της ανήλικης θυγατέρας τους, Α. (βλ. το 18-8-2008 ιδιωτικό συμφωνητικό). Εξάλλου, από την εκμίσθωση αυτού του ακινήτου λαμβάνει η τελευταία (Γ. Α.) κατά το επίδικο διάστημα το ποσό των 250 ευρώ μηνιαίως. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο εναγόμενος, ο οποίος, ως γεννηθείς το έτος 1943 ήταν ηλικίας 61 ετών κατά τον χρόνο λύσης του γάμου του με την ενάγουσα και 66 ετών κατά τον χρόνο άσκησης της ως άνω αγωγής της τελευταίας, είναι συνταξιούχος του ΙΚΑ και, κατά το επίδικο χρονικό διάστημα λαμβάνει χωρίς την αφαίρεση των κρατήσεων, δηλαδή "ακαθάριστα", μηνιαίως ως κύρια σύνταξη το ποσό των 1.103,93 ευρώ και ως επικουρική σύνταξη το ποσό των 270,02 ευρώ (βλ.

την υπ' αριθμ. πρωτ. Σ/Μ/165/29-4-2010 βεβαίωση του ΙΚΑ Καλλιθέας - Τμήμα πληρωμών συντάξεων και την υπ' αριθμ. πρωτ. 347 (11-1-2011 βεβαίωση του Ενιαίου Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης Μισθωτών - 15ΤΕΑΜ), ενώ τα ανωτέρω ποσά συντάξεων ανέρχονται ήδη "καθαρά", δηλαδή μετά την αφαίρεση των νόμιμων κρατήσεων, σε 712,30 ευρώ και σε 194,52 ευρώ αντίστοιχα, ήτοι ανέρχονται συνολικά σε 906,82 ευρώ (βλ.

το προσκομιζόμενο μετ' επικλήσεως από τον εναγόμενο ενημερωτικό σημείωμα συντάξεων του ΙΚΑ, του μηνός Οκτωβρίου 2012). Πριν την συνταξιοδότησή του εργαζόταν ως τεχνικός του ΟΛΠ (μέχρι το έτος 1998, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε) και τις ελεύθερες ώρες του ως υδραυλικός, πλην όμως κατά το επίδικο διάστημα δεν απασχολείται πλέον, λόγω της μεγάλης ηλικίας του, με το επάγγελμα του υδραυλικού.

Διαμένει μαζί με την σύντροφο του, Ε. Β., σε ιδιόκτητη κατοικία (διαμέρισμα) της τελευταίας στο Π. Φ. επί της οδού ... . Εξάλλου, δεν βαρύνεται ο εναγόμενος με δαπάνες στέγασης και συγκεκριμένα δεν αποδείχθηκε ότι καταβάλλει στην ανωτέρω σύντροφο του, ως μίσθωμα, το ποσό των 360 ευρώ μηνιαίως κατά το επίδικο διάστημα, δεδομένου ότι, σύμφωνα με το προσκομιζόμενο από τον εναγόμενο σχετικό ιδιωτικό συμφωνητικό μίσθωσης, η μίσθωση αναφέρεται ως συμφωνηθείσα διετής, ήτοι άρχουσα την 6-10-2006 και λήγουσα την 6-10-2008, ενώ, επίσης, δεν προσκομίζει οιαδήποτε έγγραφη "απόδειξη καταβολής ενοικίου" ή σχετική δήλωσή του στην αρμόδια Δ.Ο.Υ περί καταβολής μισθωμάτων, από τα οποία (έγγραφα) να αποδεικνύεται η συνέχιση καταβολής μισθώματος εκ μέρους του εναγομένου και μετά την πάροδο του ως άνω χρόνου.

Βαρύνεται, όμως, αυτός με την αναλογία, του (κατά το ήμισυ) στις δαπάνες συντήρησης και λειτουργίας της οικίας αυτής, που είναι οι συνηθισμένες, αφού και η σύντροφος του λαμβάνει σύνταξη ύψους 600 ευρώ μηνιαίως. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο εναγόμενος κατά το χρονικό διάστημα των ετών 2004-2008, ήτοι πριν το επίδικο διάστημα, προέβη στις ακόλουθες πωλήσεις ακινήτων του:

α) με το υπ' αριθμ. .../1-4-2004 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Ιεράπετρας Μαρίας Χατζάκη, πώλησε ένα αγροτικό ακίνητο στην θέση "..." του Δ.Δ. ... στην κτηματική περιφέρεια του δήμου Μακρύ Γιαλού Λασιθίου, εμβαδού 3.500 τ.μ., με αναγραφόμενο στο συμβόλαιο τίμημα εκ ποσού 7.761,60 ευρώ, β) με το υπ' αριθμ. .../19-11-2004 συμβόλαιο της ιδίας ως άνω συμβολαιογράφου, πώλησε ένα οικόπεδο, εμβαδού 150,56 τ.μ., εντός του οικισμού ...

του Δήμου Μακρύ Γιαλού Λασιθίου, άρτιο και οικοδομήσιμο, μετά της επ' αυτού ισόγειας οικίας εμβαδού 78,18 τ.μ., με αναγραφόμενο στο συμβόλαιο τίμημα εκ ποσού 10.887,73 ευρώ, γ) με το υπ' αριθμ. .../30-6-2006 συμβόλαιο της ιδίας ως άνω συμβολαιογράφου, πώλησε δύο αγροτικά ακίνητα, το μεν ένα στην θέση " ..." του Δ.Δ. ... του Δήμου Μακρύ Γιαλού Λασιθίου, εμβαδού 2.166,13 τ.μ.

άρτιο και οικοδομήσιμο, το δε άλλο στη θέση "..." του ιδίου Δήμου, εμβαδού 2.500 τ.μ. περίπου, με αναγραφόμενο στο συμβόλαιο τίμημα εκ συνολικού ποσού 10.347,61 ευρώ και δ) με το υπ' αριθμ. .../19-12-2008 συμβόλαιο της ιδίας ως άνω συμβολαιογράφου, πώλησε ένα οικόπεδο κείμενο εντός των ορίων του οικισμού ... του Δ.Δ. ... του Δήμου Μακρύ Γιαλού Λασιθίου, εμβαδού 2.136,43 τ.μ.

μετά του επ' αυτού παλαιού, προ του έτους 1950, ερειπωμένου, κατεδαφιστέου, λιθόκτιστου ισόγειου κτίσματος και της παλαιάς υδατοδεξαμενής, με αναγραφόμενο στο συμβόλαιο τίμημα εκ ποσού 57.491,33 ευρώ (βλ. τις από 2-4-2004, 24-11-2004 και 30-6-2006, αντίστοιχα, περιλήψεις μεταγραφής των ως άνω πρώτου, δεύτερου και τρίτου συμβολαίων, του Υποθηκοφυλακείου Ιεράπετρας καθώς και το τελευταταίο υπ' αριθμ. .../2008 συμβόλαιο αγοραπωλησίας, που προσκομίζονται μετ' επικλήσεως από την ενάγουσα).

Σημειώνεται, ότι τα ανωτέρω ποσά, που ανέρχονται συνολικά σε 86.488,27 ευρώ - ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι το πραγματικό τίμημα των εν λόγω ακινήτων είναι, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, μεγαλύτερο του αναγραφόμενου στα ως άνω συμβόλαια, πλην όμως δεν αποδείχθηκε-το-πραγματικό ύψος αυτών - εξακολουθούν να υφίστανται και είναι ικανά να του αποφέρουν υψηλές προσόδους, ανερχόμενες σε 3.000 ευρώ περίπου ετησίως από την επωφελή τους τοποθέτηση, με βάση τα ισχύοντα στην αγορά τραπεζικά επιτόκια κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα.

Εξάλλου, ο ισχυρισμός του εναγομένου ότι αναγκάσθηκε να προβεί στην εκποίηση των ακινήτων αυτών προς αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας του (ήτοι αναπνευστικά προβλήματα και συμπιεστικό κάταγμα σπονδύλου πρώτου οσφυϊκού) ουδόλως αποδείχθηκε, καθόσον δεν προσκομίζει οιαδήποτε σχετική ιατρική βεβαίωση περί των ανωτέρω, ανεξαιρέτως του ότι οι ως άνω παθήσεις του καλύπτονται από το ασφαλιστικό του ταμείο.

Επίσης, ο εναγόμενος είναι επικαρπωτής δέκα ενοικιαζόμενων διαμερισμάτων στο οικισμό "..." της κτηματικής περιφέρειας κοινότητας ... Σητείας Λασιθίου, τα οποία, λόγω της παλαιότητας και της φθοράς τους, χρειάζονται ανακαίνιση και, για το λόγο αυτό, παραμένουν ανεκμετάλλευτα και δεν του αποφέρουν προσόδους,.

Πλην όμως και η απρόσοδη περιουσία λαμβάνεται υπόψη ως στοιχείο για τον καθορισμό της μεταγαμιαίας διατροφής, δεδομένου ότι ο υπόχρεος πρώην σύζυγος είναι εύπορος, όταν έχει εισόδημα από την περιουσία του ή την εργασία του καθώς και όταν έχει προσοδοφόρο ή απρόσοδη περιουσία, την οποία υποχρεούται να ρευστοποιήσει με τους ίδιους όρους που υποχρεούται και ο δικαιούχος, ενώ δεν έχει τέτοια υποχρέωση, αν είναι αντιοικονομική ή ρευστοποίηση (βλ.

Κ. Παπαδόπουλος, αγωγές Οικογενειακού Δικαίου, τόμ. Α', έκδ. 2001, σελ. 555). Διαθέτει, ακόμη, ο εναγόμενος μία παλαιά βέσπα, ενώ δεν αποδείχθηκε ότι διαθέτει άλλη περιουσία ή εισοδήματα από οποιαδήποτε πηγή. Επίσης, δεν βαρύνεται αυτός με την κατά νόμο διατροφή άλλου προσώπου, ενώ έχει να καλύψει τις, συνήθεις για την ηλικία του, δαπάνες διατροφής, ένδυσης και ψυχαγωγίας του.

Εξάλλου, δεν περιλαμβάνεται στις "λοιπές υποχρεώσεις" του εναγομένου πρώην συζύγου η υποχρέωση διατροφής εκείνης, με την οποία ο πρώην σύζυγος ζει σε ελεύθερη ένωση, αφού δεν έχει νομική υποχρέωση να της παρέχει διατροφή (βλ. Κ. Παπαδόπουλος, ό.π., σελ. 556). Βαρύνεται, όμως, ο εναγόμενος με την αποπληρωμή δόσεων καταναλωτικού δανείου, που έχει λάβει από την Εμπορική Τράπεζα και για την αιτία αυτή καταβάλλει μηνιαίως το ποσό των 329,51 ευρώ για το χρονικό διάστημα από 2-3-2010 μέχρι 1-3-2013 (βλ.

τις προσκομιζόμενες από αυτόν από 11-1-2011 επιστολή της Εμπορικής Τράπεζας και από 1-3-2010 "σύμβαση δανείου" με τον σχετικό πίνακα με τις τοκοχρεωλυτικές δόσεις). Σημειώνεται ότι το ανωτέρω ποσό, για την καταβολή του δανείου, δεν προαφαιρείται από το εισόδημα του εναγομένου αλλά συνεκτιμάται ως βία επιπλέον βιοτική του ανάγκη (ΑΠ 230/2012, ΑΠ 1330/2011 και ΑΠ 680/2010 δημοσιευμένες σε ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 471/2005 ΕλλΔνη 2005.1425).

Με βάση όλα τα ανωτέρω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, αποδείχθηκε τόσο η "ευπορία" του εναγομένου κατά το επίδικο χρονικό διάστημα, όσο και η "απορία" της ενάγουσας κατά τον χρόνο του αμετακλήτου της απόφασης διαζυγίου και κατά το επίδικο χρονικό διάστημα ('όπως οι ανωτέρω έννοιες της απορίας και της ευπορίας αναπτύχθηκαν στη νομική σκέψη στην παράγραφο ΙΙΙ της παρούσας), εξαιτίας της οποίας (απορίας) αυτή αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες διατροφής της.

Ενόψει δε των αναγκών αυτών της ενάγουσας (ήτοι διανομή, σίτιση, ένδυση, ψυχαγωγία και λοιπές αναγκαίες προσωπικές δαπάνες), όπως προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής της που διαμορφώθηκαν μετά το διαζύγιο, καθώς και των οικονομικών δυνατοτήτων των διαδίκων, όπως προαναφέρθηκαν, αυτή (ενάγουσα) δικαιούται συμπληρωματικής μεταγαμιαίας διατροφής από τον εναγόμενο πρώην σύζυγο της, προκαταβαλλόμενης σε χρήμα, που πρέπει να ορισθεί (ενιαία για το κατωτέρω χρονικό διάστημα) στο ποσό των 400 ευρώ μηνιαίως.

Επομένως, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλούμενη απόφαση, υποχρέωσε τον εναγόμενο να. προκαταβάλει στην ενάγουσα, ως διατροφή αυτής, το ποσό των 480 ευρώ μηνιαίως για χρονικό διάστημα τεσσάρων (4) ετών από την επίδοση της αγωγής ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων, γενομένων εν μέρει δεκτών ως ουσιαστικά βάσιμων, των σχετικών (τρίτου και τέταρτου) λόγων της έφεσης του εναγομένου.

Περαιτέρω, όπως αποδείχθηκε, ο εναγόμενος έχει τη δυνατότητα να καταβάλλει στην ενάγουσα το ανωτέρω ποσό των 400 ευρώ μηνιαίως για το προαναφερόμενο χρονικό διάστημα, χωρίς να θέσει σε κίνδυνο τη δική του διατροφή, απορριπτόμενης ως αβάσιμης κατ' ουσίαν της έντασης διακινδύνευσης της δικής του διατροφής (άρθρα 1443 και 1487 ΑΚ), την οποία πρότεινε πρωτοδίκως ο εναγόμενος και επαναφέρει με τον πέμπτο λόγο (κατά τη δέουσα εκτίμηση αυτού) της έφεσης του, με συνέπεια να ελέγχεται απορριπτέος ο λόγος αυτός ως ουσιαστικά αβάσιμος." Από όσα προαναφέρθηκαν προκύπτει ότι το Εφετείο, ως προς τη συνδρομή του ουσιώδους ζητήματος της απορίας της ενάγουσας και της ευπορίας του εναγόμενου, διέλαβε στην απόφαση του σαφείς, πλήρεις και μη αντιφατικές μεταξύ τους αιτιολογίες, καθιστώντας απολύτως εφικτό των αναιρετικό έλεγχο και δεν παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 1442 ΑΚ, ο δε πρώτος λόγος αναίρεσης με στοιχείο α και ο απόλυτα συναφής κατά το δεύτερο μέρος του τέταρτου λόγου είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Για τις παραδοχές δε αυτές, της απορίας της ενάγουσας και της ευπορίας του εναγόμενου ως θεμελιωτικών στοιχείων της αγωγικής αξίωσης διατροφής, δεν ήταν αναγκαίο το Εφετείο να διαλάβει, επιπλέον όσων διέλαβε (ως έξοδα συμμετοχής της σε μηνιαίο μίσθωμα κατοικίας ποσού 420 ευρώ, ως εξαμηνιαία συνταξιοδοτική ασφαλιστική εισφορά ΟΓΑ ποσού 659 ευρώ κλπ.), και αναλυτική αιτιολογική αποτίμηση σε συγκεκριμένα ποσά των λοιπών και συνήθων, για άτομα της ηλικίας της, αναγκών της ενάγουσας (σίτισης, ένδυσης, υπόδησης, ψυχαγωγίας κλπ.), ούτε των αντιστοίχων μηνιαίων αναγκών του εναγόμενου, ούτε επίσης τρόπους άσκησης και ποσά ρευστοποίησης του δικαιώματος επικαρπίας του εναγόμενου σε δέκα ενοικιαζόμενα αλλά απρόσοδα δωμάτια αυτού στον οικισμό ... ...

Σητείας Κρήτης. Επομένως, ο (συναφής με τον πρώτο) τρίτος λόγος αναίρεσης από τον αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Εξάλλου, ο λόγος αναίρεσης από τον αρ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ στοιχειοθετείται όταν το δικαστήριο παρά τον νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, παρακώλυση ή κατάλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, και, ως εκ τούτου στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ή λόγου έφεσης.

Οι εν λόγω αυτοτελείς ισχυρισμοί πρέπει να είχαν προταθεί παραδεκτά και νόμιμα στο δικαστήριο, της ουσίας, το οποίο διαφορετικά δεν μπορούσε να τους λάβει υπόψη, αλλά και να είχαν επαναφερθεί νόμιμα, σύμφωνα με το άρθρο 240 ΚΠολΔ, και στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο (ΟλΑΠ 2/2001). Αντίθετα, δεν αποτελούν "πράγματα" οι αιτιολογημένες αρνήσεις αυτοτελών ισχυρισμών, ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, που συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων (ΟλΑΠ 3/1997).

Ο προαναφερόμενος λόγος αναίρεσης δεν στοιχειοθετείται, αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη τον αυτοτελή ισχυρισμό που προτάθηκε και είτε τον απέρριψε ευθέως για οποιονδήποτε τυπικό ή ουσιαστικό λόγο (ΟλΑΠ 12/1997) είτε τον απέρριψε κατά τρόπο έμμεσο και σαφή, όπως συμβαίνει όταν από τις ουσιαστικές παραδοχές της απόφασης προκύπτει ότι το δικαστήριο αντιμετώπισε τον ισχυρισμό και τον απέρριψε εκ του πράγματος, δεχόμενο ότι αποδείχτηκαν περιστατικά αντίθετα από εκείνα που συγκροτούν την πραγματική βάση αυτού (ΟλΑΠ 11/1996).

Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι εσφαλμένα το Εφετείο έλαβε υπόψη για την παραδοχή του ζητήματος της ευπορίας αυτού και το ποσό των 86.4888,27 ευρώ, το οποίο αναφέρεται ως εισπραχθέν τίμημα από την πώληση κατά τα έτη 2004- 2008 τεσσάρων ακινήτων του και από τοκοφόρο τραπεζική τοποθέτηση του οποίου μπορεί, κατά την προσβαλλόμενη απόφαση, να αποκομίσει ετήσιο έσοδο 3.450 ευρώ, παρότι στην αγωγή δεν περιλαμβάνεται ισχυρισμός εκποίησης ακινήτων και είσπραξης σχετικού τιμήματος (αλλά, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου της, περιέχεται, μεταξύ άλλων, ισχυρισμός ύπαρξης, δέκα ενοικιαζόμενων δωματίων της επικαρπίας του με συνολικό μηνιαίο εισόδημα 750 ευρώ και τριών ακινήτων, δύο της πλήρους κυριότητάς του και ενός της επικαρπίας του).

Η ύπαρξη αυτών των ακινήτων και του προσοδοφόρου τιμήματος από την πώληση τους δεν συνιστά "πράγμα", κατά την έννοια του αρ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, δηλαδή αυτοτελή πραγματικό ισχυρισμό αναγκαίο για την πλήρωση του πραγματικού της εφαρμοστέας ουσιαστικής διάταξης (1442 ΑΚ) και για τη θεμελίωση της αγωγικής αξίωσης διατροφής πρώην συζύγου, αλλά (συνιστά)" -επιμέρους πραγματικό περιστατικό, συνεκτιμητέο με τα λοιπά πραγματικά περιστατικά που προκύπτουν από την αποδεικτική διαδικασία για τη συναγωγή της κρίσης και της αντίστοιχης παραδοχής του δικαστηρίου της ουσίας ως προς τη συνδρομή ή μη των ουσιωδών αυτοτελών ισχυρισμών της απορίας και ευπορίας των πρώην συζύγων, που προβλέπονται από την οικεία" διάταξη ως αναγκαία στοιχεία - όροι θεμελίωσης της σχετικής αξίωσης και συνιστούν μόνο αυτοί οι ισχυρισμοί (απορίας και ευπορίας) "πράγμα» κατά την παραπάνω έννοια.

Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναίρεσης κατ'ορθή εκτίμηση από τον αρ. 8 (και όχι 10 και 19) του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, καθόσον ανάγεται σε εκτίμηση πραγματικών γεγονότων από το Εφετείο, που είναι αναιρετικά ανέλεγκτη κατά τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1α' ΚΠολΔ.

Ο προβλεπόμενος από τον αρ. 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης στοιχειοθετείται όταν το δικαστήριο επιδίκασε κάτι που δεν ζητήθηκε ή επιδίκασε περισσότερα από όσα ζητήθηκαν ή άφησε αίτηση αδίκαστη. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ως "αίτηση"

νοείται οποιαδήποτε αυτοτελής αίτηση διαδίκου για παροχή έννομης προστασίας κάθε μορφής, η οποία δημιουργεί εκκρεμοδικία, όπως είναι ιδίως η αγωγή, η κύρια παρέμβαση, τα ένδικα μέσα κλπ., καθώς και η μη αυτοτελής αίτηση διαδίκου κατά τη διαδρομή δικαστικού αγώνα, εφόσον αυτή προκαλεί την ενέργεια του δικαστηρίου και συντελεί έτσι στην εξέλιξη της διαδικασίας με σκοπό την έκδοση οριστικής απόφασης και εφόσον αποτελεί ιδιαίτερο κεφάλαιο της δίκης.

Αντίθετα, ως "αίτηση" δεν νοείται η ένσταση ή η αντένσταση ή. ο λόγος έφεσης και γενικά κάθε ισχυρισμός, ο οποίος περιέχει αιτιάσεις κατά της εκκαλούμενης απόφασης για πραγματικές ή νομικές πλημμέλειες ως προς ζήτημα με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ο οποίος συνιστά "πράγμα" κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, η παράνομη λήψη ή μη λήψη υπόψη του οποίου θεμελιώνει τον αναιρετικό λόγο από τον αριθμό αυτόν (8).

Επίσημο αναιρετικός λόγος από τον αρ. 9 περ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ δεν θεμελιώνεται αν από τη μη απάντηση στο αίτημα συνάγεται σιωπηρή απόρριψή του ή αν το αίτημα που αφέθηκε αδίκαστο ήταν δικονομικά απαράδεκτο ή μη νόμιμο ή αλυσιτελές. Εξάλλου, όπως προκύπτει από τα άρθρα 118 αρ. 4 και 566 παρ. 1 ΚΠολΔ, το αναιρετήριο πρέπει να περιέχει κατά τρόπο σαφή και ορισμένο τον λόγο αναίρεσης, ώστε να συνάγεται από αυτόν-σε ποιον αναιρετικό λόγο του άρθρου 559 ΚΠολΔ εμπίπτει, αλλά και να καθορίζονται σ' αυτόν τα πραγματικά Περιστατικά, που, κατά τον αναιρεσείοντα, στοιχειοθετούν την πλημμέλεια που προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, με βάση, όπου απαιτείται, τις παραδοχές αυτής, οι οποίες πρέπει επίσης να καθορίζονται στο αναιρετήριο.

Ειδικότερα, όταν προσάπτεται στην απόφαση η αιτίαση ότι άφησε αίτηση αδίκαστη, για να είναι ορισμένος ο σχετικός λόγος-αναίρεσης, πρέπει στο αναιρετήριο να αναφέρεται ότι το σκεπτικό και το διατακτικό της απόφασης δεν κάνει καμία μνεία ως προς την αίτηση που φέρεται ως αδίκαστη, καθώς επίσης να παρατίθεται στο αναιρετήριο το περιεχόμενο της αίτησης που υποβλήθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί αν αυτή ήταν παραδεκτή και .νόμιμη και, ως εκ τούτου, ουσιώδης για την έκβαση της δίκης.

Με τον τέταρτο και τελευταίο λόγο αναίρεσης κατά το πρώτο μέρος του ο αναιρεσείων, επικαλούμενος πλημμέλεια της προσβαλλόμενες απόφασης από τον αρ. 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο άφησε αδίκαστη αίτηση αυτού, που προβλήθηκε με τον τέταρτο λόγο της έφεσής του, για παύση της υποχρέωσης διατροφής προς την ενάγουσα ή για περιορισμό της στο ελάχιστο όριο, κατά τη διάταξη του άρθρου 1494 ΑΚ, λόγω των δυσμενών οικονομικών συνθηκών της Χώρας και της συρρίκνωσης των παρεχομένων μισθών και συντάξεων με προοπτική για περαιτέρω μείωση τους. Ο λόγος αυτός ανάγεται στη ρύθμιση κατ' ορθή εκτίμηση του αρ. 8 και όχι 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αφού η προβαλλόμενη αιτίαση δεν αφορά "αίτηση" κατά την έννοια του αρ. 9 αλλά "πράγμα" κατά την έννοια του αρ. 8, δηλαδή αυτοτελή ισχυρισμό - ένσταση με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, που δεν επιπίπτει στις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ. 2 ΚΠολΔ. Είναι δε απορριπτέος πρωτίστους ως απαράδεκτος, επειδή δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο αν αυτός προβλήθηκε και πώς προβλήθηκε ενώπιον του Πρωτοδικείου ώστε να μπορεί να κριθεί, από το αναιρετήριο, αν είχε προβληθεί παραδεκτά και νόμιμα στο δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.

Κατόπιν αυτών, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, χωρίς να επιδικαστούν έξοδα υπέρ της αναιρεσίβλητης, αφού αυτή δεν έλαβε μέρος στην αναιρετική δίκη και δεν υποβλήθηκε σε δικαστικά έξοδα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης κατά της απόφασης 317/2013 του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 7 Απριλίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 22 Μαΐου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ