1081/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1081 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1081/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Βασίλειο Ρήγα Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δημητρίου Λοβέρδου, Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε ,Δημήτριο Πατινίδη και Νικόλαο Λεοντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Απριλίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει μεταξύ :

Της αναιρεσείουσας : ......, η οποία δεν εμφανίσθηκε ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Του αναιρεσιβλήτου : ........ , ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Παναγιώτη Κουρή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 08.12.2004 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Καλαβρύτων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 71/2005 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 1445/2006 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την 123/03.07.2007 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Λεοντής ανέγνωσε την από 28.02.2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την ..... έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Καλαβρύτων ....., προκύπτει, ότι με εντολή του νομίμως παρισταμένου ως πληρεξουσίου δικηγόρου του αναιρεσίβλητου Παναγιώτη Κουρή, ο οποίος επισπεύδει τη συζήτηση της 123/3-7-2007 αιτήσεως για αναίρεση της 1445/19-12-2006 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών, ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της εν λόγω αιτήσεως, μετά της κάτω από αυτή πράξεις καταθέσεως δικογράφου και ορισμού δικασίμου για την αρχικώς προσδιορισθείσα (17-3-2008), νομότυπα και εμπρόθεσμα επιδόθηκε στην αναιρεσείουσα με κλήση της για την εν λόγω δικάσιμο (17-3-2008), κατά την οποία αναβλήθηκε για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσης (7-4-2008), κατά τη σχετική περί τούτου ....

βεβαίωση της γραμματέως του δικαστηρίου τούτου, για την επίδοση της οποίας στην αναιρεσείουσα συντάχθηκε η ..... έκθεση επιδόσεως του αυτού δικαστικού επιμελητή ....... Κατ' αυτήν όμως κατά την οποία και συζητήθηκε η υπόθεση με εκφώνησή της στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, η αναιρεσείουσα, για την οποία η αναγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευσή της για την μετ' αναβολή ορισθείσα δικάσιμο (ΚΠολΔ 575 εδ. 1 και 2, 226 παρ. 4 εδ.

γ'), δεν εμφανίσθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε με δήλωση πληρεξουσίου δικηγόρου της, κατά τα άρθρα 573 παρ. 1, 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Η νομότυπη και εμπρόθεσμη κλήτευση της αναιρεσείουσας παρέχει τη δικονομική δυνατότητα στο Δικαστήριο να προχωρήσει στη συζήτηση της υποθέσεως παρά την απουσία της (ΚΠολΔ 576 παρ 2 εδ. α, γ).

Ειδικότερα, με την κρινόμενη 123/3-7-2007 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 1445/19-12-2006 απόφαση του Εφετείου Πατρών, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, κατ' επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων.

Ειδικότερα, επί της 80/8-12-2004 αγωγής διαζυγίου του ήδη αναιρεσίβλητου, θεμελιούμενης στην επικαλούμενη δι' αυτής τετραετή διάσταση των διαδίκων συζύγων, εκδόθηκε, κατά παραδοχή της, η 71/2005 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαβρύτων και σε δεύτερο βαθμό, ύστερα από την 57/29-12-2005 έφεση της εναγομένης, η 1445/2006 απόφαση του Εφετείου Πατρών, με απορριπτική επ' αυτής κατ' ουσίαν κρίση. Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως εναντιώνεται η ηττηθείσα εκκαλούσα με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως και με την έννοια αυτή ερευνάται στη συνέχεια. Ειδικότερα:

Ι. Κατά το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως όταν το δικαστήριο, κατ' εσφαλμένη εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων, έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και είχαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" κατά την εν λόγω διάταξη νοούνται αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, που τείνουν στην θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος.

Πράγματα, επομένως, αποτελούν και οι λόγοι εφέσεως, που αφορούν αυτοτελείς ισχυρισμούς και διατυπώνουν παράπονο κατά της κρίσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου. Αντίθετα δεν αποτελούν πράγματα οι αρνητικοί ισχυρισμοί. Δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναιρέσεως αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό.

Με τον δεύτερο κατά σειρά λόγο αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη δι' αυτής απόφαση, με αναφορά στο άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, ότι δεν έλαβε υπόψη τον λόγο εφέσεως και τον επαναδιατυπούμενο δι' αυτού ισχυρισμό της ήδη αναιρεσείουσας, ως εκκαλούσης, ότι η διακοπή της μετά του αναιρεσίβλητου έγγαμης συμβιώσεως επήλθε στις 9-7-2001 και επομένως η διάστασή τους δεν διήρκεσε συναπτώς επί μια τετραετία μέχρι την πρώτη στο ακροατήριο συζήτηση της αγωγής (22-6-2005).

Ο αρνητικός αυτός ισχυρισμός των θεμελιωτικών της αγωγής πραγματικών περιστατικών δεν αποτελεί "πράγμα" κατά την προδιαληφθείσα έννοια του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ και επομένως ο λόγος αυτός αναιρέσεως αρνητικά αξιολογείται ως αβάσιμος, σε κάθε δε περίπτωση λήφθηκε υπόψη και απορρίφθηκε με την διατύπωση της ανέλεγκτης ουσιαστικής παραδοχής της αποφάσεως ότι η έγγαμη συμβίωση των διαδίκων διασπάσθηκε κατά μήνα Ιούνιο του έτους 1999.

ΙΙ. Κατά την διάταξη του άρθρου 559 αρ. 11 ΚΠολΔ αναίρεση, επιτρέπεται, αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, προς απόδειξη ή ανταπόδειξη πραγματικού ισχυρισμού που έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, διότι αντικείμενο αποδείξεως είναι μόνο πραγματικά γεγονότα, που έχουν αυτή την επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Επομένως για το ορισμένο και άρα παραδεκτό του λόγου αυτού αναιρέσεως πρέπει να προσδιορίζεται στο αναιρετήριο το ακριβές περιεχόμενο και για τον έλεγχο της ουσιαστικής βασιμότητας της αναιρετικής αυτής αιτιάσεως να προσκομίζονται τα αποδεικτικά μέσα, στα οποία αναφέρεται. Με τον πρώτο κατά σειρά λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στη προσβαλλόμενη δι' αυτής απόφαση, με αναφορά στο άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ, ότι δεν λήφθηκαν υπόψη (α) η 44/2001 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαβρύτων και τα ταυτάριθμα αυτής πρακτικά, (β) η 18/2003 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαβρύτων, (γ) η 145/2005 απόφαση του Εφετείου Πατρών και (δ) η από ......

ιατρική γνωμάτευση, τα οποία επικαλέσθηκε και προσκόμισε η αναιρεσείουσα, ως εκκαλούσα, προς βεβαίωση του σχετικού λόγου εφέσεως και του διατυπούμενου δι' αυτού ισχυρισμού της ότι η διάσπαση της έγγαμης συμβιώσεως των διαδίκων επήλθε στις 9-7-2001. Δεν προσδιορίζεται όμως το αποδεικτικό περιεχόμενο των εν λόγω εγγράφων, ούτε σε κάθε περίπτωση προσκομίζοντα, με άμεση δικονομική συνέπεια ο λόγος αυτός αναιρέσεως να αξιολογείται προεχόντως ως απαράδεκτος και σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος.

ΙΙ

ΙΙ. Κατά το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, ανεπαρκής ή αντιφατική αιτιολογία, που έχει ως συνέπεια την αναίρεση για έλλειψη νομίμου βάσεως, υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της αποφάσεως δεν προκύπτουν κατά τρόπο επαρκή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία σύμφωνα με το νόμο είναι αναγκαία για την θεμελίωση του κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Κατά τις ενδιαφέρουσες ανέλεγκτες ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως: "Οι διάδικοι τέλεσαν μεταξύ τους νόμιμο θρησκευτικό γάμο την 6-6-1964 και απέκτησαν από αυτόν πέντε (5) τέκνα, από τα οποία βρίσκονται στη ζωή τέσσερα (4), όλα ενήλικα ήδη. Οι ίδιοι διάδικοι συμβίωσαν μέχρι τον Ιούνιο του έτους 1999, οπότε ο ενάγων αποχώρησε από τη συζυγική οικία με πρόθεση οριστικής διασπάσεως της έγγαμης συμβίωσής τους και εγκαταστάθηκε στην οικία της μητέρας του, έκτοτε δε και μέχρι τη συζήτηση της αγωγής στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο (22-6-2005) δεν επανασυμβίωσαν και διαμένουν σε διαφορετικές οικίες.

Από τη συνεχή αυτή διάσταση των διαδίκων, που υπερβαίνει τα τέσσερα έτη, και, σύμφωνα με το άρθρο 1439 παρ. 3 του ΑΚ, τεκμαίρεται αμάχητα ο κατά το ίδιο άρθρο 1439 παρ. 1 του ΑΚ ισχυρισμός κλονισμός της έγγαμης σχέσης τους και ο ενάγων δικαιούται να ζητήσει τη λύση του γάμου που υπάρχει μεταξύ τους, τούτο δε ανεξαρτήτως του διαδίκου, στο πρόσωπο του οποίου αφορά ο λόγος του κλονισμού (ίδια διάταξη άρθρ. 1439 παρ. 3 του ΑΚ)".

Στις διαφεύγουσες τον αναιρετικό έλεγχο ουσιαστικές αυτές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως, με επάρκεια και χωρίς αντιφάσεις, διαλαμβάνονται όλα τα στοιχεία του πραγματικού των διατάξεων του άρθρου 1439 παρ. 1, 3 ΑΚ, που δικαιολογούν την κατ' εφαρμογή αυτών παραδοχή της αγωγής του αναιρεσίβλητου και λύση του μετά της αναιρεσείουσας υφισταμένου γάμου τους. Επομένως, ο υποστηρίζων τα αντίθετα τρίτος κατά σειρά και τελευταίος λόγος αναιρέσεως, με αναφορά στο άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, ελέγχεται ως αβάσιμος. Συνακόλουθα αυτών πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως, με παράλληλη καταδίκη της αναιρεσείουσας, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις (ΚΠολΔ 183).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 123/3-7-2007 αίτηση για αναίρεση της 1445/19-12-2006 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 9 Μαΐου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Μαΐου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ