1080/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1080 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1080/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Μίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1. Χ1,2. Χ2, 3.Χ3 και 4. Χ4, ως κληρονόμων του Χ (της 4ης, και ατομικά), οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Μπαρμπάτση.

Του αναιρεσίβλητου: Δήμου Θίσβης (πρώην Κοινότητας Προδρόμου Θηβών), διαμέσου του νόμιμου εκπροσώπου του, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παρασκευά Κατσάρα.

Κοινοποιουμένη : προς 1. Ψ1, 2. Ψ2, 3. Ψ3, 4. Ψ4, 5. Ψ5 και 6. Ψ6.Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-6-1993 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Θήβας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 168/1998 του ίδιου δικαστηρίου, 214/1999, 57/2004 και 60/2005 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θηβών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 18-7-2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καπερώνης ανέγνωσε την από 12-2-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή, όπως προκύπτει από τις εξής εκθέσεις επιδόσεως: α) 11396, 11397 και 11398 της 23.5.2005 της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Θηβών ........., β) 7553/26.10.2006 του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θηβών ........., γ) 4174β, 4176β και 4176γ της 11.10.2006 του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών ........., δ) 11399/23.5.2006 της ανωτέρω επιμελήτριας ........ (με τις σ΄ αυτή "έκθεση εγχειρήσεως" και "βεβαίωση"), ε) 4172β/11.10.2006 και 4182β/12.10.2006 του πιο πάνω επιμελητή ......, στ) 8499β/1.12.2006 του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης ....... και ζ) 4248β/2.11.2006 του παραπάνω δικαστικού επιμελητή ........., κλητεύθηκαν για τη, στην αρχή της παρούσας, αναφερομένη δικάσιμο οι προσθέτως παρεμβάντες, πρωτοδίκως, υπέρ του αναιρεσιβλήτου Δήμου Θίσβης (τότε Κοινότητας Προδρόμου Θηβών) Ψ1, Ψ2, Ψ3, οι κληρονόμοι του Ψ4, η Ψ6 και οι κληρονόμοι της Ψ5 οι οποίοι δεν παραστάθηκαν ούτε υπέβαλαν την κατ΄ άρθρ. 242 ΚΠολΔ δήλωση (άρθρα 81 παρ. 3, 82, 110 παρ. 2 και 558 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Επειδή, κατά το, προϊσχύσαν του ΑΚ Β.Ρ.Δ. (Ν. 3 Πανδ. 43.7 ν. 2 παρ. 8 Πανδ. 39.3, ν. 28 Πανδ. 22.3), ιδιωτικό ακίνητο λάμβανε την ιδιότητα κοινοχρήστου και με την από αμνημονεύτου χρόνου αρχαιότητα (vetustas), με την οποία κυρούται ως νόμιμη η πραγματική κατάσταση, που υπάρχει πριν από τόσο χρόνο, ώστε η ζώσα γενεά να την γνώρισε όπως έχει και να μη διέσωσε παράδοση από την προηγούμενη (παρελθούσα) γενεά για την ύπαρξη άλλης διαφορετικής καταστάσεως.

Η από αμνημονεύτου χρόνου αρχαιότητα δεν προβλέπεται από τον Α.Κ., διατηρείται, όμως, η, δυνάμει αυτής, μέχρι την εισαγωγή του, αποκτηθείσα ιδιότητα του πράγματος ως κοινής χρήσεως κατ' άρθρο 51 Εισ. Ν. ΑΚ. Με τον ανωτέρω δε τρόπο (vetustas) γίνεται κοινόχρηστη και μια δημοτική ή κοινοτική οδός ή πλατεία, της οποίας μπορούσε να κάνει χρήση ευρύτερος και αόριστος αριθμός προσώπων, όχι κατ' ανάγκην απεριόριστος, εφόσον δύο κατά συνέχεια γενεές, καθεμία των οποίων εκτείνεται σε σαράντα χρόνια, γνώρισαν τη χρήση αυτής ως οδού ή πλατείας, υπό την προϋπόθεση ότι η αρχαιότητα αυτή είχε συμπληρωθεί μέχρι της, κατά την 23-2-1946, εισαγωγής του ΑΚ.

Στην προκειμένη περίπτωση το, ως Εφετείο, δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο Θηβών δέχθηκε, όπως από την επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως, προκύπτει τα ακόλουθα: "Η επίδικη εδαφική λωρίδα αρχίζει από την προς νότο αυτής υφισταμένη κοινοτική οδό, διέρχεται ανάμεσα στις ιδιοκτησίες των ......., των εναγόντων και του ......., ακολούθως κάμπτει προς ανατολάς και καταλήγει στην κοινοτική οδό ......., συνδέοντας έτσι τους δύο εν λόγω κοινόχρηστους δρόμους.

Πρόκειται για πάροδο, που διήκε μέσω των ακινήτων, με κυμαινόμενο πλάτος, ανερχόμενο μέχρι και τα δύο μέτρα, για τη διέλευση των κατοίκων πεζή και με ζώα, όχι, όμως, έμφορτα. Το επίδικο αυτό αποτελεί τμήμα κοινοτικής οδού, η οποία υφίσταται από αμνημονεύτων χρόνων, σε χρόνο, στον οποίο εξικνείται η μνήμη των γηραιοτέρων κατοίκων του χωριού Προδρόμου Βοιωτίας και πάντως πέραν της 150ετίας (ήτοι ενενήντα, τουλάχιστον, χρόνια πριν την εισαγωγή του ΑΚ), τουλάχιστον για χρονικό διάστημα δύο γενεών, η καθεμία από τις οποίες εκτείνεται σε σαράντα χρόνια και είχε συμπληρωθεί ο συνολικός χρόνος της ογδοηκονταετίας προ της εισαγωγής του Αστικού Κώδικα (23.02.1946), έτσι ώστε προσέλαβε την ιδιότητα του κοινοχρήστου με την αμνημονεύτου χρόνου αρχαιότητα (vetustas).

Λόγω της κοινοχρησίας αυτής από 150-ετίας και πλέον μέχρι και την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα, μπορούσε να κάνει και έκανε χρήση αυτής αόριστος και απεριόριστος αριθμός προσώπων, δεδομένου ότι εξυπηρετούσε όλους τους κατοίκους του χωριού Πρόδρομου Βοιωτίας και ειδικότερα αυτούς της βορινής πλευράς του χωριού για τη διέλευση, κυκλοφορία και εν γένει επικοινωνία αυτών εντός του οικισμού.

Ειδικότερα, η οδός αυτής εξυπηρετούσε και εξακολουθεί να εξυπηρετεί κυρίως τους κατοίκους του επάνω τμήματος της Κοινότητας, οι οποίοι την χρησιμοποιούν συνεχώς και αδιαλείπτως, για να μεταβαίνουν στο κέντρο του χωριού και στην κεντρική αγορά, ώστε να μην αναγκάζονται να χρησιμοποιούν δύο παράπλευρες ημικυκλικές κοινοτικές οδούς, οι οποίες οδηγούν μεν στα ίδια μέρη, έχουν, όμως, υπερδιπλάσιο μήκος αυτού της επίδικης.....Όταν οι ενάγοντες, κατά το έτος 1986, ανήγειραν δύο κολώνες στην είσοδο της ως άνω διόδου δεν περατώθηκε ο αποκλεισμός με την τοποθέτηση αυλόθυρας μετά από την έντονη αντίδραση των διερχομένων από την κοινόχρηστη οδό κατοίκων του χωριού, αλλά και του τότε Κοινοτικού Συμβουλίου.

Σημειωτέον, ότι με διαδοχικές του αποφάσεις το ως άνω Κοινοτικό Συμβούλιο χαρακτήριζε πάντοτε την επίδικη εδαφική λωρίδα τμήμα της κοινόχρηστης οδού". Στη συνέχεια δε το ανωτέρω Δικαστήριο δέχθηκε και κατ' ουσία την έφεση του αναιρεσιβλήτου, εξαφάνισε την 168/1998 απόφαση του Ειρηνοδικείου Θηβών, με την οποία είχε γίνει δεκτή, λόγω της ερημοδικίας της τότε εναγομένης Κοινότητας Προδρόμου Θηβών (που διαδέχθηκε ο αναιρεσίβλητος), η, από 21-6-1993, αγωγή και απέρριψε (το Πολυμελές Πρωτοδικείο Θηβών) κατ' ουσία την ανωτέρω αγωγή.

Με αυτά, που δέχθηκε και έτσι, που αποφάσισε το παραπάνω Δικαστήριο ορθώς, σύμφωνα και με τα αναφερόμενα στη μείζονα σκέψη της παρούσας, ερμήνευσε και εφάρμοσε την ανωτέρω και κατωτέρω αναφερομένη διάταξη, γι' αυτό και πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμος, ο μοναδικός λόγος της υπό κρίση αιτήσεως περί παραβιάσεως από το Δικαστήριο της ουσίας "της διατάξεως ν. 3 παρ. 2 Πανδ. 43.7 του Β.Ρ.Δ.".

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την, από 18 Ιουλίου 2005, αίτηση των Χ1,Χ2 Χ3 και Χ4 για αναίρεση της 60/2005 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θηβών. Και ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε εξακόσια (600,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Απριλίου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 16 Μαΐου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ