Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for lack of specific legal error and inadmissible vague arguments.

Απόφαση 1079 / 2015 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1079/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Εμμανουήλ Κλαδογένη Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Ιανουαρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσειόντος-καθού η κλήση: Ι. Γ. του Ε., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Κούσουλα και καθής η κλήση Α. Γ. του Ι., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΛΦΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" και τον διακριτικό τίτλο "ALPHA BANK" ως καθολική διάδοχος λόγω συγχωνεύσεως με απορρόφηση της "ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ" που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Κωνσταντίνο Καλαβρό.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-6-2001 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 8095/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 1773/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 20-7-2011 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 1154/2014 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση. Ήδη η υπόθεση επανέρχεται με την από 24-7-2014 κλήση της καλούσας-αναιρεσίβλητης.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Κλαδογένης ανέγνωσε την από 1-11-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να αναιρεθεί η απόφαση κατ’ αυτεπάγγελτη έρευνα του λόγου αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ και 2. να απορριφθούν οι λόγοι της αίτησης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από την υπ’ άριθ. .../5-11-2014 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας Αθηνών Δ. Π., την οποία επικαλείται και προσκομίζει η επισπεύδουσα την συζήτηση αναιρεσίβλητη, μετά από την δημοσίευση της υπ’ άριθ. 1154/2-6-2014 αποφάσεως του παρόντος δικαστηρίου, αντίγραφο της από 24-7-2014 κλήσεως της αναιρεσίβλητης, περιέχον αντίγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως ως και πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για να παραστεί στην αναφερόμενη στην αρχή της αποφάσεως δικάσιμο, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στην αναγκαία ομόδικο του αναιρεσείοντος Α. Γ.. Επομένως, πρέπει να συζητηθεί περαιτέρω η υπόθεση.

Κατά το άρθρο 559 αριθ.14 Κ.Πολ.Δ.: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά τον νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο". Εξ άλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 111 παρ. 1, 118 και 216 παρ. 1 ΚΠολΔ, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 939 επ. ΑΚ, προκύπτει, ότι για να είναι ορισμένη η αγωγή του δανειστή κατά του οφειλέτη για διάρρηξη της απαλλοτριωτικής δικαιοπραξίας που έγινε από τον τελευταίο προς βλάβην εκείνου κατά τους όρους των άρθρων 940 επ.

ΑΚ, πρέπει, εκτός των άλλων, να αναφέρει και την απαίτηση που έχει αυτός (ο ενάγων δανειστής) κατά του εναγομένου οφειλέτη, με προσδιορισμό του ποσού αυτής, αλλά και της αιτίας από την οποία αυτή προήλθε (από το νόμο, από σύμβαση, αδικοπραξία κλπ). Ειδικότερα, αν η εν λόγω απαίτηση αποτελεί κατάλοιπο αλληλοχρέου λογαριασμού, ο οποίος κλείσθηκε, πρέπει στην αγωγή να γίνεται παράθεση όλων των χρεοπιστωτικων κονδυλίων αυτού του λογαριασμού, από τα οποία προκύπτει αυτό το κατάλοιπο.

Η παράθεση αυτή όμως δεν είναι αναγκαία, όταν η αγωγή στηρίζεται στην αναγνώριση του καταλοίπου από τον οφειλέτη. Στην προκειμένη περίπτωση, η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη εκθέτει στην κρινόμενη αγωγή της, ότι δυνάμει της υπ’ άριθ. ...21-4-2000 συμβάσεως πιστώσεως με ανοικτό λογαριασμό ανοίχθηκε ο λογαριασμός με τον αριθμό ..., επί τη βάσει του οποίου χορήγησε στον εναγόμενο-αναιρεσείοντα πίστωση συνολικού ποσού 100.000.000 δρχ.

Ο λογαριασμός αυτός, την 31-12-2000 εμφάνισε χρεωστικό υπόλοιπο 38.397.972 δρχ., το οποίο αναγνώρισε ο εναγόμενος με την από 31-12-2000 επιστολή του προς την ενάγουσα. Την ίδια ημερομηνία, η ενάγουσα έκλεισε τον λογαριασμό και με την από 16-3-2001 εξώδικη δήλωσή της, η οποία επιδόθηκε στον εναγόμενο νομίμως την 28-3-2001, τον κάλεσε να καταβάλει το ως άνω χρεωστικό υπόλοιπο.

Ο εναγόμενος όμως, ο οποίος τελικώς δεν κατέβαλε το οφειλόμενο ποσό, ενόψει του χρέους του, με το νομίμως μεταγραφέν υπ’ αριθ..../9-11-2000 συμβόλαιο γονικής παροχής της Συμβολαιογράφου Αθηνών Αντωνίας Καλκάκου, μεταβίβασε κατά κυριότητα στην ανήλικη θυγατέρα του Α. Γ. τα περιουσιακά στοιχεία του. τα οποία περιγράφονται στην αγωγή.

Η γονική παροχή έγινε προς βλάβην των συμφερόντων της ενάγουσας, ήτοι για να αποκλείσει ο εναγόμενος σε εκείνη την δυνατότητα να ικανοποιήσει την απαίτησή της, καθόσον ο ίδιος στερείται άλλης περιουσίας. Ισχυριζομένη δε περαιτέρω η ενάγουσα ότι κατά τον χρόνον ασκήσεως της αγωγής η απαίτησή της περιορίσθηκε στο ποσόν των 31.930.648 δρχ., ζητεί εν τέλει, να διαρρηχθεί η σύμβαση γονικής παροχής, σύμφωνα με τα άρθρα 939 επ.

ΑΚ. Με το περιεχόμενο αυτό η αγωγή είναι πλήρως ορισμένη, καθόσον περιέχει όλα τα απαιτούμενα και αναφερθέντα στην αρχή στοιχεία και ειδικότερα όσον αφορά το ύψος του καταλοίπου, για τον προσδιορισμό του οποίου, εφόσον η ενάγουσα επικαλείται αναγνώριση εκείνου από τον εναγόμενο, δεν είναι αναγκαία η παράθεση όλων των χρεοπιστωτικών κονδυλίων.

Επομένως, το Εφετείο, το οποίο έκρινε ορισμένη την αγωγή και ερεύνησε αυτήν κατ’ ουσίαν, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 άριθ.14 ΚΠολΔ και ο υποστηρίζων τα αντίθετα πρώτος, κατά το δεύτερο σκέλος του, λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 559 άριθ.1 εδ.α’ ΚΠολΔ: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών" και κατά τον αριθμό 19 του ίδιου άρθρου: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίας αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης".

Εξ άλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 939 επ. ΑΚ. προκύπτει, ότι ναι μεν εκείνος που ασκεί την από τα άρθρα αυτά αγωγή για διάρρηξη της απαλλοτριωτικής πράξεως του οφειλέτη του, που έγινε προς βλάβη του, πρέπει να έχει την ιδιότητα του δανειστή κατά τον χρόνο επιχειρήσεως της απαλλοτριώσεως, τέτοια όμως ιδιότητα έχει και ο δανειστής, που είναι φορέας απαιτήσεως από κατάλοιπο αλληλοχρέου λογαριασμού και πριν από το οριστικό κλείσιμο του λογαριασμού, ο οποίος δημιουργεί μεταξύ των συμβαλλομένων μια διαρκή έννομη σχέση περιουσιακής φύσεως, με συνέπεια η σε κάθε στιγμή από την αντιπαραβολή των κονδυλίων πιστώσεων και χρεώσεων προκύπτουσα ενεργητική ή παθητική κατάσταση του να καταλογίζεται στο ενεργητικό ή παθητικό της περιουσίας των προσώπων μεταξύ των οποίων υφίσταται, δεδομένου ότι τα παραγωγικά της απαιτήσεώς του αυτής περιστατικά υπάρχουν ήδη από τον χρόνο συνάψεως της συμβάσεως του αλληλοχρέου λογαριασμού, από την οποία δημιουργείται έκτοτε ενοχή για το κατάλοιπο, με το κλείσιμο δε απλώς του λογαριασμού η απαίτηση του αυτή καθίσταται απαιτητή και ληξιπρόθεσμη.

Επομένως και ο δανειστής αυτός μπορεί να ασκήσει την από τα άρθρα 939 επ. ΑΚ. αγωγή για διάρρηξη απαλλοτριωτικών, προς βλάβη του, πράξεων του οφειλέτη του, έστω και αν κατά τον χρόνο της απαλλοτριώσεως δεν είχε κλεισθεί οριστικά ο λογαριασμός, αρκεί το οριστικό κλείσιμό του να έχει συντελεσθεί μέχρι την πρώτη συζήτηση της περί διαρρήξεως αγωγής του, χωρίς να απαιτείται να έχει βεβαιωθεί δικαστικώς η απαίτηση, ούτε να έχει εξοπλισθεί με εκτελεστό τίτλο.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλομένη απόφασή του τα ακόλουθα: "Με την με αριθμό .../21-4-2000 σύμβαση πίστωσης με ανοικτό αλληλόχρεο λογαριασμό η ενάγουσα Τραπεζική Εταιρεία με την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.", χορήγησε στον εναγόμενο Ι. Γ. του Ε., πίστωση ανοικτού λογαριασμού, μέχρι το ποσό των 100.000.000 δραχμών, με τους αναφερόμενους στη σύμβαση όρους, η οποία εξυπηρετήθηκε από το με αριθμό ...

λογαριασμό. Κατά τη σύναψη της ως άνω σύμβασης, ο πρώτος εναγόμενος, με το από 21-4-2000 έγγραφό του προς την ενάγουσα-εφεσίβλητη, υποσχέθηκε να μην εκποιήσει κατά οποιοδήποτε τρόπο και να μην παραχωρήσει, δεχθεί ή επιτρέψει την εγγραφή εμπράγματων ασφαλειών ή δικαιωμάτων, χωρίς την έγγραφη συναίνεση αυτής, κατά τη διάρκεια ισχύος της με αριθμό .../21-4-2000 σύμβασης πίστωσης, επί των εξής ακινήτων ιδιοκτησίας του:

α)...Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι, στις 30-9-2000, ο ανωτέρω λογαριασμός εμφάνιζε χρεωστικό υπόλοιπο 45.950.232 (45.182.526+767.706) δραχμών, το οποίο ο πρώτος εναγόμενος-εκκαλών αναγνώρισε εγγράφως... και στις 31-12-2000, ο εν λόγω λογαριασμός εμφάνιζε χρεωστικό υπόλοιπο 38.397.972 (27.709.745+10.688.227) δραχμών, το οποίο, επίσης, ο πρώτος εναγόμενος-εκκαλών αναγνώρισε εγγράφως, όπως προκύπτει από τις από 2-2-2001 δύο επιστολές αναγνώρισης, με αριθμούς ...

και ... Στη συνέχεια η ενάγουσα, επειδή ο πρώτος εναγόμενος δεν εξόφλησε το υπόλοιπο της οφειλής του, έκλεισε οριστικά τον ανωτέρω λογαριασμό, στις 28-3-2001, του γνωστοποίησε το κλείσιμο του λογαριασμού, με κατάλοιπο 38.397.972 δραχμών, ή € 112.686,64 και τον κάλεσε να το εξοφλήσει, με την από 16-3-2001 εξώδικη δήλωση της...

Με βάσει τη σύμβαση και τις ως άνω επιστολές αναγνώρισης, η ενάγουσα, με την από 6-2-2003 αίτησή της, ζήτησε και πέτυχε την έκδοση της με αριθμό 2.019/2003 διαταγής πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία ο πρώτος εναγόμενος διατάχθηκε να της καταβάλει το ποσό των € 112.686,64 με τους νόμιμους τόκους και τα έξοδα, κατά της οποίας ο πρώτος εκκαλών ισχυρίζεται ότι άσκησε την από 3-4-2003 ανακοπή του, αντίγραφο της οποίας προσκομίζει, χωρίς πράξη κατάθεσης του δικογράφου αυτής...

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο εναγόμενος, είχε στην πλήρη κυριότητα του, δυνάμει του με αριθμό .../16-2-2000 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Αθηνών Αντωνίας Καλκάκου, που έχει νόμιμα μεταγραφεί, το με τα στοιχεία Ε-1 διαμέρισμα του 5ου πάνω από το ισόγειο ορόφου, τη με τα στοιχεία Υ-1 αποθήκη του υπογείου ορόφου, τη με τα στοιχεία Υ-5 αποθήκη του υπογείου ορόφου και το 1/2 εξ αδιαιρέτου του με τα στοιχεία Ρ-4 χώρου στάθμευσης αυτοκινήτου του ακάλυπτου χώρου της πολυκατοικίας, η οποία βρίσκεται στην οδό ...

αριθμός … στο οικοδομικό τετράγωνο…, στο συνοικισμό "..." του Δήμου Νίκαιας και, δυνάμει του με αριθμό .../15-10-1999 συμβολαίου του συμβολαιογράφου Λιβαδειάς Γεωργίου Βασιλείου, που έχει νόμιμα μεταγραφεί, ένα οικόπεδο άρτιο και οικοδομήσιμο που βρίσκεται στο Δημοτικό Διαμέρισμα ... Λιβαδειάς, έκτασης 1.039,32 τ.μ., με τα μέσα σε αυτό παλαιά κτίσματα, δηλαδή μιας ισόγειας οικίας, εμβαδού 80 τ.μ., με υπόγειο εμβαδού 138 τ.μ.

και μιας μικρής αποθήκης, εμβαδού 41,60 τ.μ. Μετά την πρώτη απο 30-9-2000, αναγνώριση του χρεωστικού υπολοίπου, ποσού 45.950.232 δραχμών, ο πρώτος εναγόμενος μεταβίβασε, λόγω γονικής παροχής, τα ανωτέρω ακίνητα, κατά πλήρη κυριότητα, στην ανήλικη, τότε, κόρη του Α. Γ.... με το με αριθμό .../9-11-2000 συμβόλαιο γονικής παροχής ακινήτων, με παρακράτηση δικαιώματος οίκησης, συνολικής αντικειμενικής αξίας 18.562.522 δραχμών, ή € 54.475,48, της συμβολαιογράφου Αθηνών Αντωνίας Καλκάκου που μεταγράφηκε νόμιμα...

Οι ως άνω μεταβιβάσεις, έγιναν από τον εκκαλούντα με προφανή πρόθεση να προκαλέσει βλάβη στην ενάγουσα, αφού, όπως προαναφέρθηκε, ο εναγόμενος γνώριζε την οφειλή του προς αυτήν, την οποία είχε ήδη αναγνωρίσει εγγράφως με τις από 30-9-2000 επιστολές αναγνώρισης του, κατά την ημερομηνία αυτή, χρεωστικού υπολοίπου του αλληλόχρεου λογαριασμού και, ο πρώτος εναγόμενος προέβη στην εν λόγω χαριστική δικαιοπραξία, με σκοπό να καταστήσει αδύνατη την ικανοποίηση της απαίτησης της ενάγουσας, αφού αυτός δεν είχε άλλα περιουσιακά στοιχεία και, επίσης, όπως προαναφέρεται, είχε εγγράφως υποσχεθεί ότι δεν θα εκποιούσε, ούτε θα παραχωρούσε εμπράγματα βάρη στα εν λόγω ακίνητα, χωρίς τη συναίνεση της ενάγουσας Τράπεζας...

Ακολούθως δε το Εφετείο απέρριψε κατ’ ουσίαν την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία είχε γίνει δεκτή η αγωγή της αναιρεσίβλητης. Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.1 και 19 ΚΠολΔ, καθόσον ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε το άρθρο 939 ΑΚ, περιέλαβε δε στην απόφασή του σαφείς και επαρκείς αιτιολογίες όσον αφορά την γέννηση και το ληξιπρόθεσμο της απαιτήσεως της αναιρεσίβλητης.

Επομένως, ο, κατ’ εκτίμησην, από το άρθρο 559 αριθ.1 και 19 πρώτος, κατά το πρώτο σκέλος του, υποστηρίζων τα αντίθετα λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Με τον δεύτερο αναιρετικό λόγο, κατά το πρώτο σκέλος του ο αναιρεσείων αποδίδει στο Εφετείο πλημμέλειας από το άρθρο 559 αριθ.1 και 19 ΚΠολΔ, χωρίς όμως να αναφέρει τις ευθέως ή εκ πλαγίου φερόμενες ως παραβιασθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις ούτε σε τι συνίσταται το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα, ούτε τέλος σε τι συνίσταται η έλλειψη νόμιμης βάσης. Επομένως, ο λόγος αναιρέσεως, λόγω της αοριστίας του, είναι απαράδεκτος.

Κατά το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά τον νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης".

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων αποδίδει στο Εφετείο με το δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, κατ’ εκτίμηση, την πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ και ειδικότερα ισχυρίζεται, ότι το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό του περί καταβολής στην αναιρεσείουσα έναντι του χρέους του, με επιταγές πελατών του, συνολικού ποσού 63.590.585 δρχ. Από την προσβαλλομένη όμως απόφαση προκύπτει, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό του και τον απέρριψε με τις παραδοχές: "...Τέλος, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο απέρριψε τον ισχυρισμό του εκκαλούντος, με τον οποίο αυτός ισχυρίστηκε ότι παρέδωσε στην ενάγουσα επιταγές πελατών του ως αόριστο, δεν έσφαλε, αλλά ερμήνευσε και εφάρμοσε ορθά το νόμο, δεδομένου ότι αυτός ανέφερε μόνο το συνολικό ύψος της αξίας τους, χωρίς κανένα άλλο στοιχείο.

Συνεπώς, ο τέταρτος και τελευταίος λόγος της έφεσης, με τον οποίο ο εκκαλών επαναφέρει τον ισχυρισμό του αυτό, χωρίς να αναφέρει αναλυτικά τα στοιχεία των επιταγών αυτών (εκδότης, αποδέκτης, ποσό κλπ) και χωρίς να αποδεικνύει ότι πράγματι εξοφλήθηκαν και κάλυψαν το ποσό της οφειλής του προς την εφεσίβλητη, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί". Επομένως, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος. Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20 Ιουλίου 2011 αίτηση του Ι. Γ. για αναίρεση της υπ’ αριθ. 1773/2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Φεβρουαρίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 7 Αυγούστου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ