Supreme Court dismisses appeals on inheritance title acquisition and inadmissible evidence grounds.

Απόφαση 1077 / 2019 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1077/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Πέτρο Σαλίχο, Ιωάννη Φιοράκη, Παρασκευή Καλαϊτζή και Ανθή Γκάμαρη-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 6η Φεβρουαρίου 2019 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Α. Του αναιρεσείοντος:Α. Π. του Φ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο Μαρία Γρατσία

Β. Του αναιρεσείοντος:Γ. Φ. του Ι. κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο Μαρία Γρατσία Των αναιρεσίβλητων: Φ. χήρας Γ. Φ., το γένος Δ. Δ., 2.Δ. Φ. του Γ., 3.Ο. Φ. του Γ., κατοίκων ... και 4.Π. Φ. του Γ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο Σταματίνα Διακογεωργάκη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-11-2006 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λευκάδας και συνεκδικάσθηκε με την από 25-2-2008 πρόσθετη παρέμβαση του υπό στοιχείο Β αναιρεσείοντος Γ. Φ.. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 251/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 71/2017 του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι υπό στοιχείο Α με την από 9-2-2018 αίτησή του και υπό στοιχείο Β με την από 8-2-2018 αίτησή του αντίστοιχα, αναιρεσείοντες. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή των αιτήσεων αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη τους.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Οι κρινόμενες 1) από 9-2-2018 αίτηση αναίρεσης του Α. Π.- εναγομένου-εφεσιβλήτου και 2) από 8-2-2018 αίτηση αναίρεσης του Γ. Φ.-προσθέτως υπέρ του εναγομένου παρεμβάντος- εφεσιβλήτου, οι οποίες στρέφονται κατά της 71/2017 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας και των αναιρεσιβλήτων Φ. χας Γ. Φ. κλπ, πρέπει να ενωθούν και συνεκδικασθούν , επειδή είναι πρόδηλα συναφείς μεταξύ τους και έτσι διευκολύνεται και επιταχύνεται η διεξαγωγή της δίκης και επέρχεται μείωση των εξόδων (άρθρα 246 και 273 παρ. 1 ΚΠολΔ).

Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 1710 παρ. 1, 1712, 1721, 1846, 1193, 1195, 1198, 1199 ΑΚ, συνάγεται ότι η κυριότητα ακινήτου αποκτάται παραγώγως, με κληρονομική διαδοχή, είτε αυτή χωρεί από το νόμο (εξ αδιαθέτου) είτε από διαθήκη από τον θάνατο του κληρονομουμένου, εφόσον ο κληρονόμος αποδεχθεί την κληρονομιά με δημόσιο έγγραφο και μεταγράψει την περί αποδοχής δήλωσή του ή αν εκδοθεί και μεταγραφεί κληρονομητήριο.

Για τη μεταβίβαση, με τον τρόπο αυτό, της κυριότητας του ακινήτου, προϋπόθεση είναι ο αποβιώσας να ήταν κύριος του ακινήτου. Εξάλλου κατά μεν το άρθρο 1045 ΑΚ εκείνος που έχει στη νομή του για μια εικοσαετία πράγμα κινητό ή ακίνητο γίνεται κύριος με έκτακτη χρησικτησία, κατά δε το άρθρο 974 ΑΚ όποιος απέκτησε τη φυσική εξουσία πάνω στο πράγμα (κατοχή) είναι νομέας, αν ασκεί αυτή την εξουσία με διάνοια κυρίου.

Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ,Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτήν λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται σύμφωνα με το πραγματικό του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε, ή την άρνηση της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία).

Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες. Εξάλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα και να μην καταλείπονται αμφιβολίες.

Ελλείψεις δε, αναγόμενες μόνον στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δε συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες. Δηλαδή, μόνον το ότι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε.

Περαιτέρω, τα επιχειρήματα του δικαστηρίου που σχετίζονται με συνεκτίμηση των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές, με βάση τις οποίες διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε στο πλαίσιο της ερευνώμενης διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ. να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δε δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης, ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα μη συνιστώντα αυτοτελείς ισχυρισμούς επιχειρήματα, των διαδίκων, οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτος.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, το Εφετείο δέχθηκε, μετά από εκτίμηση των αποδείξεων, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Επίδικο της παρούσας διαφοράς αποτελεί εδαφικό τμήμα αγροτεμάχιο στη θέση "..." ή "..." της κτηματικής περιφέρειας του δημοτικού διαμερίσματος ...

του Δήμου ... του νομού ...., επιφανείας 2.324,54 τ.μ., όπως αυτό εμφαίνεται με τα στοιχεία Α26 - Α27 - Α28 - Α29- Α30- Α31-Α32 -Ξ-Ν-Μ-Λ-Κ-Β3-Α26 στο από 2006 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Π. Ζ., συνορευόμενο γύρω βόρεια με βράχια και στη συνέχεια με Θάλασσα, ανατολικά με συνεχόμενη ιδιοκτησία των εναγόντων, νότια (νοτιοανατολικά σε τεθλασμένη γραμμή 23 και οι 11,44 μέτρα επίσης με συνεχόμενη ιδιοκτησία των εναγόντων και στην υπόλοιπη νότια πλευρά με ιδιοκτησία Α.

Γ. ή "..." και δυτικά σε ευθεία γραμμή 55 μέτρων με ιδιοκτησία του εναγομένου, πρώην ιδιοκτησία του δικαιοπαρόχου του τελευταίου Γ. Φ. του Ι.. Το επίδικο αυτό ακίνητο, όπως δεν αμφισβητείται αποτελεί τμήμα μεγαλύτερου ακινήτου του απωτάτου δικαιοπαρόχου των διαδίκων^ Δ. Φ. Θ., το οποίο αυτός διένειμε με συμβολαιογραφικές πράξεις στα παρακάτω τέκνα του, εκτάσεως κατά τις εν λόγω πράξεις 6 στρεμμάτων περίπου, στην πραγματικότητα όμως 7.423,25 τ.μ.

Ειδικότερα ο Δ. Φ. του Θ. μεταβίβασε διαδοχικά τμήματα του ως άνω μεγαλύτερου ακινήτου στα τεκνά του Π., Ι. και Κ.. Συγκεκριμένα με το υπ' αριθμ. ...76/13-3-1952 συμβόλαιο δωρεάς στη ζωή του συμβολαιογράφου Γ. Σ. μεταβίβασε στον γιό του Π. ή Π. Φ., απώτερο δικαιοπάροχο των εναγόντων, τμήμα ελαιοστασίου, εξ είκοσι (20) ελαιοδέντρων, κοιλών κλαρίου τριάκοντα (30) εις άνω θέση, εκτάσεως ενός και ημίσεως (1 Υή στρέμματος, μετά του εντός αυτού λιθίνου αχουρίου, συνορευόμενο με ελαιοστάσια Ε.

Φ., Θ. Φ. και με υπόλοιπο ελαιοστάσιον. Στη συνέχεια ο ίδιος Δ. Θ. Φ. με το ...77/15-3-1952 συμβολαίου δωρεάς στη ζωή του ιδίου ως άνω συμβολαιογράφου μεταβίβασε στον γιό του Ι. Δ. Φ., απώτερο δικαιοπάροχο του εναγομένου τμήμα ελαιοστασίου εκ δέκα εννέα (19) ελαιοδέντρων,κοιλών κλαρίου τριάκοντα στην ίδια ως άνω θέση, εκτάσεως γης ενός και ημίσεως (11/2) στέμματος, συνορευόμενο με ελαιοστάσιο Θ.

Φ. και Ε. Α., με μερίδιον εκ του υπολοίπου ελαιοστασίου του Π. Δ. Φ. και με θάλασσα. Επίσης με το ...78/15-3-1952 συμβόλαιο δωρεάς στη ζωή του ιδίου ως άνω συμβολαιογράφου ο Δ. Φ. μεταβίβασε στο γιο του Κ. Δ. Φ. τμήμα ελαιοστασίου δέκα εννέα (19) ελαιοδέντρων,κοιιλών κλαρίου τριάκοντα (30) στην ίδια ως άνω θέση προς το ανατολικό μέρος του όλου, εκτάσεως ενός (1) στρέμματος περίπου, συνορευόμενο με ελαιοστάσιο Π.

Φ., Α. Φ., με αγριονομή Ε. Φ. και με υπόλοιπο του όλου ελαιοστασίου. Από την περιγραφή αυτή προκύπτει ότι ο Δ Φ. μεταβίβασε με τα ως άνω δωρητήρια συμβόλαια στους τρεις γιούς του τμήματα της ενιαίας ιδιοκτησίας του, με κριτήρια κυρίως τον αριθμό των φυόμενων σε κάθε τμήμα ελαιόδεντρων και τη βλάστηση αυτών υπολογιζόμενη σε κιλά κλαρίου που καθορίζει και την απόδοση αυτών σε ελαιόκαρπο και δευτερευόντως με βάση την έκταση κάθε τμήματος.

Έτσι το γιο του Κ. τοποθέτησε στο ανατολικότερο μέρος της ιδιοκτησίας του, εκτάσεως ενός περίπου στέμματος, στο οποίο φύονταν ίδιας αποδόσεως ελαιόδεντρα (κιλών κλαρίου τριάκοντα) το οποίο αποτυπώνεται ως γήπεδο - Η III στο από Απρίλιο 2012 τοπογραφικό διάγραμμα του ως άνω τεχνικού συμβούλου μηχανικού Δ.

Β., το οποίο χρησιμοποιεί το Δικαστήριο ως πλέον κατανοητό, στο οποίο αποτυπώνονται τα εδαφικά μερίδια με την έκταση τους και τα εντός αυτών φυόμενα κατά αριθμόν ελαιόδεντρα. Έτσι το γήπεδο αυτό 111, ιδιοκτησίας Κ. Φ., μετρήθηκε εκτάσεως 1.037,43 τ.μ. με τα εντός αυτού φυόμενα σήμερα δεκαέξι ελαιόδεντρα, χωρίς να αποκλείεται μεγαλύτερος αριθμός ελαιοδέντρων που δεν μπορεί να αποκαλυφθεί λόγω της πυκνής δασικής βλάστησης που καλύπτει το ακίνητο αφού έχει να καλλιεργηθεί από ετών και αποτυπώνεται με τα στοιχεία Γ1, Γ2, Γ3,...Γ27 και Γ1, το οποίο δεν έχει πρόσωπο στη θάλασσα, αλλά στο υπάρχον παλαιό αγροτικό μονοπάτι και χωρίζεται από το γήπεδο 11Α που έλαβε ο απώτερος δικαιοπάροχος των εναγόντων με σημάδια χρώματος- σπρέι πάνω σε σειρά από συνεχόμενες πέτρες και με μικρά χαμηλά τμήματα συνεχόμενης λιθιάς.

Το γήπεδο 11 Α, δυτικότερα του ως άνω που έλαβε ο απώτερος δικαιοπάροχος των εναγόντων, Π. Δ. Φ., με τα εντός αυτού φυόμενα ακόμη και σήμερα 20 ελαιόδεντρα, επιμετρήθηκε επιφανείας 1.915,74 τ.μ. αποτυπώνεται με τα στοιχεία Β1, 4, 5, 6, 7, 8, Γ24, Γ25, Γ26, Γ27, Γ1, 9, 10, 11, 12, Β4, Β3, Β2, και Β1, ενώ η οριογραμμή του ακολουθεί τεθλασμένες γραμμές με βάση τη διάταξη και σειρά των φυομένων ελαιόδεντρων και την υπάρχουσα γραμμή των λιθιών ως ορίων.

Ο απώτερος δικαιοπάροχος του εναγομένου, Ι. Δ. Φ., αυτός εκτός του ως εμφανίζεται να έχει αγοράσει 4 ελαιόδεντρα από τη Δ. σύζ. Ι. Κ. φυόμενα σε εδαφική λωρίδα στο νότιο μη αμφισβητούμενο όριο της ιδιοκτησίας του καθώς και δύο ακόμη ελαιόδεντρα από τον Λ. Σ., φυόμενα σε επαφή με την ιδιοκτησία του, τα οποία συνολικά έξι ελαιόδεντρα δεν προκύπτει να έχουν και να πωλήθηκαν με το έδαφος τους.

Έτσι αυτός εμφανίζεται να έχει λάβει στο μερίδιο του το γήπεδο Ι ευρισκόμενο στο δυτικότερο μέρος της ενιαίας ιδιοκτησίας του πατέρα του, Δ. Φ.. Αυτό επιμετρήθηκε να έχει επιφάνεια 1.915,74 τ. μ., αποτυπώνεται στο ως άνω τοπογραφικό διάγραμμα με τα στοιχεία, Α1, Α2, A3, Α4, Α5, 21, 20, 19, 18, 17, 16, 15, 14, 13 και Α1 όπου εμφαίνονται και τα εντός αυτού φυόμενα 29 ελαιόδεντρα, βόρεια έχει φυσικό όριο τη θάλασσα και ανατολικά χωρίζεται από το γήπεδο ΙΙΒ με βάση το όριο που υποδείχθηκε υπό των διαδίκων (μικρή αχλαδιά) και το οποίο όριο εκτείνεται σε ευθεία γραμμή που ορίζεται από τα σημεία Α1 έως Α5 και 21.Ενδιάμεσα του γηπέδου I και του γηπέδου ΙΙΑ που έλαβαν αντίστοιχα με τα ως άνω δωρητήρια συμβόλαια ο απώτερος δικαιοπάροχος των εναγομένων και ο απώτερος δικαιοπάροχος του εναγομένου παρεμβάλλεται όπως δεν αμφισβητείται το επίδικο της παρούσας διαφοράς.

Ειδικότερα στο ως άνω τοπογραφικό διάγραμμα ανατολικά της μη αμφισβητούμενης ιδιοκτησίας του εναγομένου και δυτικά αυτής των εναγόντων εμφαίνεται γήπεδο ΙΙΒ που έχει αποτυπωθεί με τα στοιχεία, Α1 έως Α5, 21 έως 27, 1, 2, 3, Β1, Β2, Β3, Β4, Α13 και Α1, με τα εντός αυτού φυόμενα δεκαέξι (16) ελαιόδεντρα, το οποίο επιμετρήθηκε εκτάσεως 2.554 τ.

μ. Υποστηρίζουν ο εναγόμενος και ο προσθέτως υπέρ αυτού παρεμβάς ότι το ως άνω οικόπεδο ΙΙΒ αποτελούσε το μερίδιο του ετέρου, τετάρτου αδερφού των απώτερων δικαιοπαρόχων των διαδίκων, Θ. Δ. Φ., που ο πατέρας του μεταβίβασε προς αυτόν και παρέδωσε την νομή του ατύπως πριν τη μεταβίβαση των ως άνω τμημάτων στους λοιπούς αδερφούς με τα προαναφερόμενα συμβόλαια δωρεάς.

Περαιτέρω υποστηρίζουν ότι ο ως άνω Θ. Δ. Φ. αμέσως στη συνέχεια το έτος 1954 μεταβίβασε το ως άνω εδαφικό τμήμα που είχε λάβει από τον πατέρα του και πάλιν ατύπως προς τον απώτερο δικαιοπάροχο του εναγομένου και πατέρα του προσθέτως παρεμβάντος, Ι. Δ. Φ., ο οποίος κατείχε έκτοτε και νεμόταν συνεχώς αυτό μέχρι το θάνατο του το έτος 1997 με το να καλλιεργεί αυτό ως ελαιόκτημα και να συλλέγει τα για λογαριασμό του τους παραγόμενους καρπούς και έτσι κατέστη κύριος αυτού με έκτακτη χρησικτησία.

Μετά το θάνατο του τελευταίου το έτος 1997 σύζυγος του Ε. χα Ι. Φ. και ο προσθέτως παρεμβάς γιος του, Γ. Ι. Φ., ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του σε ποσοστά 1/4 η πρώτη και 3/4 ο δεύτερος εξ αδιαιρέτου αποδέχτηκαν την κληρονομιά αυτού με την ....70/8-5-1998 πράξη αποδοχής κληρονομιάς της συμβολαιογράφου Χ. Γ. επί ενός ακινήτου- αγροτεμαχίου στην ως άνω θέση με τα εντός αυτού ελαιόδεντρα συνολικής επιφάνειας 4.027,98 τ.

μ. με τα αναφερόμενα όρια, που περιήλθαν στον κληρονομούμενο κατά ένα μέρος με δωρεά από τον πατέρα του Δ. Φ., δυνάμει του προαναφερόμενου ...17/1952 συμβολαίου του συμβολαιογράφου Γ. Σ. και κατά άλλο μέρος που δεν προσδιορίζουν από άτυπη αγορά από τον αδερφό του Θ. Φ. πριν από 40 χρόνια περίπου και από τότε με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας.

Ακολούθως με το ....71/8-5-1998 συμβόλαιο γονικής παροχής της ίδιας ως άνω συμβολαιογράφου, από τους κληρονόμους του Ι. Δ. Φ., η πρώτη ως άνω σύζυγος του, Ε. χα Ι. Φ. μεταβίβασε το ποσοστό της 1/4 εξ αδιαιρέτου, στον έτερο συγκληρονόμο γιο της, Γ. Ι.. Φ., στο οποίο συμβόλαιο γίνεται η ίδια περιγραφή κτήσεως του ακινήτου ως ανωτέρω.

Ο τελευταίος Γ. Ι. Φ. και προσθέτως παρεμβάς με το ...95/20-6-2001 συμβόλαιο αγοραπωλησίας της συμβολαιογράφου Β. Κ. εμφανιζόμενος ως αποκλειστικός κύριος του ακινήτου των 4.027,98 τετραγωνικών μέτρων και αναφέροντας τον ίδιο ως άνω τρόπο κτήσεως από το δικαιοπάροχο πατέρα του, μεταβιβάζει αυτό λόγω πωλήσεως στον εναγόμενο Α.

Π. του Φ.. Με την ως άνω σειρά τίτλων που μεταγράφηκαν νόμιμα, υποστηρίζουν ο εναγόμενος και ο προσθέτως υπέρ αυτού παρεμβάς, δικαιοπάροχος του, ότι ο εναγόμενος κατέστη κύριος του μεγαλύτερου ακινήτου των 4.027,98 τ. μ. στο οποίο περιλαμβάνεται και το επίδικο εδαφικό τμήμα, για το οποίο γενικά υποστηρίζουν ότι περιήλθε στον απώτερο δικαιοπάροχο του και πατέρα του παρεμβαίνοντος δικαιοπαρόχου του ως άνω με έκτακτη χρησικτησία ύστερα από άτυπη παραχώρηση από τον πατέρα του ιδίου.

Τα ως άνω υποστηριζόμενα περί άτυπης παραχώρησης και χρησικτησίας δεν ελέγχονται βάσιμα, αφού όπως αποδεικνύεται παρακάτω ο απώτατος δικαιοπάροχος των διαδίκων, Δ. Θ. Φ. διέθεσε το σύνολο της ιδιοκτησίας του, συνολικής έκτασης 7.423,25 τ. μ. στη συγκεκριμένη θέση με συμβολαιογραφικές πράξεις, δηλαδή και το γήπεδο ΙΙΒ στο οποίο περιλαμβάνεται κατά το μεγαλύτερο μέρος το επίδικο, ενώ τμήμα του επίδικου επεκτείνεται και στο οικόπεδο ΙΙΑ που έλαβε με δωρητήριο συμβόλαιο ο απώτερος δικαιοπάροχος των εναγόντων ώστε ουδέν τμήμα απέμεινε για να καταστεί αντικείμενο άτυπης παραχώρησης.

Ειδικότερα αποδείχτηκε ότι ο Δ. Θ. Φ. το γήπεδο ΙΙΒ που προόριζε για τον έτερο γιο του Θ. Φ., επειδή αυτός απουσίαζε μεγάλο διάστημα στη ... και στη ..., προφανώς ως πολιτικός κρατούμενος κι όταν επέστρεψε αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και παράλληλα οικονομικά προβλήματα, προκειμένου να τον ενισχύσει οικονομικά με τα χρήματα, πώλησε ο ίδιος, αλλά για λογαριασμό του γιου του αυτού το εν λόγω εδαφικό τμήμα της ιδιοκτησίας του κατά το μεγαλύτερο τμήμα στον απώτερο δικαιοπάροχο των εναγόντων, Π.

Δ. Φ., ο οποίος μάλιστα πώλησε και προικώο ακίνητο της συζύγου του προς εξεύρεση του τιμήματος και κατά το μικρότερο τμήμα με τα εντός αυτού 6 ελαιόδεντρα στον έτερο γιο του και απώτερο δικαιοπάροχο του εναγομένου Ι. Δ.. Φ.. Ειδικότερα με το ...19/29-4-1954 αγοραπωλητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Γ. Σ. πώλησε στον απώτερο δικαιοπάροχο των εναγόντων Π.

Δ. Φ. ελαιοστάσιο από δεκαέξι (16) ελαιόδεντρα κιλών κλαρίου είκοσι (20), κείμενον εις θέσιν "..." της περιφέρειας ...υ, εκτάσεως γης δύο (2) στρεμμάτων, συνορευόμενο γύρω με κτήματα Α. Φ., Γ. Κ. ή Μ., ιδίου εμφανισθέντος, Π. Φ. και Ι. Φ..

Επίσης με το ...18/24-4-1954 πωλητήριο συμβόλαιο του ίδιου ως άνω συμβολαιογράφου ο Δ. Θ. Φ. πώλησε στον έτερο γιο του, Ι. Φ., πατέρα του προσθέτως παρεμβάντος και απώτερο δικαιοπάροχο του εναγομένου στην ίδια ως άνω θέση έξι ελαιόδενδρα μετά της σχετικής γης των κιλών κλαρίου δέκα (10), συνορευόμενο γύρω με κτήματα Π.

Φ., Γ. Κ. και ιδίου εμφανισθέντος Ι. Φ.. Από την περιγραφή αυτή που αναφέρονται ως συνορίτες ο Ι. Δ. Φ., προφανώς δυτικά με το ως άνω γήπεδο I που είχε λάβει με δωρητήριο συμβόλαιο και ο Π. Φ., προφανώς ανατολικά με το ως άνω γήπεδο ΙΙΑ που είχε λάβει με δωρητήριο συμβόλαιο καθίσταται σαφές ότι εξαντλείται με τις δύο πωλήσεις αυτές όλη η ενδιάμεση μεταξύ των δύο ορίων αυτών έκταση που είναι το ΙΙΒ γήπεδο.

Το γεγονός ότι στα τελευταία πωλητήρια συμβόλαια δεν αναφέρεται όριο θάλασσα δεν δημιουργεί αμφιβολία ως προς την ταυτότητα των πωλούμενων με αυτά εδαφικών τμημάτων, αφού αποδείχθηκε ότι υπάρχει υψομετρική διαφορά με τη θάλασσα και μεταξύ αυτής και της καλλιεργούμενης έκτασης παρεμβάλλεται βραχώδης έκταση που προφανώς παραλείφθηκε στην περιγραφή των πωλούμενων που προσδιορίζονται από τα υπόλοιπα σαφή όρια.

Το γήπεδο αυτό ΙΙΒ εκτάσεως 2.554,34 τ. μ. αποτυπώνεται στο ίδιο ως άνω τοπογραφικό διάγραμμα με τα στοιχεία Α1, Α2, A3, Α4, Α5, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 1, 2, 3, Β1, Β2, Β3, Β4, Α13 και Α1με τα εντός αυτού φυόμενα δεκαέξι ελαιόδενδρα και άλλα έξι ακόμη στο νοτιοδυτικό μέρος αυτού που προφανώς πωλήθηκαν με τη σχετική γη τους με το δεύτερο ως άνω συμβόλαιο στον απώτερο δικαιοπάροχο του εναγομένου.

Επίσης από την περιγραφή αυτή ότι πωλούνται έξι ελαιόδεντρα μετά της σχετικής γης τους καθίσταται σαφές ότι δεν πωλήθηκαν απλά τα δέντρα χωρίς γη, αλλά με το έδαφος που καταλαμβάνουν. Αναζητούμενα τα έξι αυτά ελαιόδεντρα με την επιφάνεια γης που καταλαμβάνουν ανευρίσκεται εδαφική λωρίδα στο νοτιοδυτικό όριο του γηπέδου ΙΙΒ που οριοθετείται στο ίδιο ως άνω τοπογραφικό διάγραμμα από τα σημεία Ε1, Ε2, Ε3, 26, 25, 24, 23, 22, 21, Α5, Α4, A3, Ε1 και έχει εμβαδόν 211,68 τ.

μ., εντός της οποίας φύονται έξι ελαιόδεντρα. Κατόπιν αυτού η ιδιοκτησία που περιλαμβανόταν στους τίτλους κτήσεως του απώτερου δικαιοπαρόχου του εναγομένου, Ι. Δ. Φ. ήταν αυτή που έλαβε από τον πατέρα του με το ως άνω συμβόλαιο δωρεάς, των 1.915,74 τ. μ. και αυτή συνεχόμενη που έλαβε με το αγοραπωλητήριο συμβόλαιο των 211,68 τ.

μ. και συνολικά, (1.915,74+211,68=) 2.127,42 τ.μ., της οποίας έκτασης ήταν κύριος και μπορούσε να μεταβιβασθεί στον εναγόμενο με την ως άνω αναφερόμενη σειρά τίτλων.

Συνεπώς το επίδικο, εκτός από εδαφικό τμήμα της προαναφερόμενης εδαφικής λωρίδας με τα έξι ελαιόδενδρα που αποτυπώνεται στο ίδιο ως άνω τοπογραφικό διάγραμμα με τα στοιχεία A3 έως Α7, 26, Ε3, Ε2, Ε1 και A3 επιφάνειες 200 τ. μ. δεν περιλαμβάνεται στον τίτλο κτήσεως του απώτερου δικαιοπαρόχου του εναγόμενου. Αντίθετα μετά την αφαίρεση της επιφάνειας των 211,68 τ.

μ. που καταλαμβάνει η λωρίδα με τα έξι ελαιόδενδρα που περιήλθε στο δικαιοπάροχο του εναγομένου, το υπόλοιπο του γηπέδου ΙΙΒ, δηλαδή (2.554,34-211,68=)2.342,66 τ.μ. στο οποίο περιέχεται και το μεγαλύτερο μέρος του επίδικου περιλαμβάνεται στον ως άνω τίτλο κτήσεως, ...19/1954 αγοραπωλητήριο συμβόλαιο, του απωτέρου δικαιοπαρόχου των εναγόντων Π.

Δ. Φ., με το οποίο αυτός φέρεται να αγόρασε έκταση 2 στρεμμάτων με δεκαέξι ελαιόδεντρα. Έτσι αυτός φέρεται να λαμβάνει από τον πατέρα του αρχικά με το συμβόλαιο δωρεάς το γήπεδο ΙΙΑ, επιφανείας 1.915,74 τ. μ. και στη συνέχεια με το συμβόλαιο πώλησης το μεγαλύτερο μέρος του γηπέδου ΙΙΒ (εκτός της λωρίδας των 211,68 τ.

μ.) από 2.342,66 τ. μ. και συνολικά 4.258,40 τ. μ. και κατέστη κύριος της έκτασης αυτής, αφού απέκτησε από αληθή κύριο, αδιαμφισβήτητο απώτατο κοινό δικαιοπάροχο των διαδίκων, Δ. Θ. Φ.. Το επίδικο, όπως δεν αμφισβητείται, είναι επιφάνειας 2.353,93 τ. μ. και αποτυπώνεται με τα στοιχεία αυτά Α1, Α2 έως Α13 και Α1 στο ίδιο ως άνω τοπογραφικό διάγραμμα του τεχνικού συμβούλου μηχανικού Δ.

Β., ενώ ταυτίζεται με το αποτυπωμένο ως επίδικο στο από Δεκέμβριο 2012 τοπογραφικό διάγραμμα του πραγματογνώμονα τοπογράφου μηχανικού Π. Κ. με τα στοιχεία Α1, Α13, 104, 105 έως 112 και Α1. Το επίδικο αυτό, όπως προαναφέρθηκε, περιλαμβάνεται στους τίτλους κτήσεως του απωτέρου δικαιοπαρόχου των εναγόντων εκτός της λωρίδας των 200 τ.

μ. στο νοτιοδυτικό μέρος που περιλαμβάνεται στο εδαφικό τμήμα με τα έξι ελαιόδενδρα που αγόρασε ο απώτερος δικαιοπάροχος του εναγομένου. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι στις 26-3-1971 πέθανε ο απώτερος δικαιοπάροχος των εναγόντων, Π. Δ. Φ. και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από τη σύζυγο του Ο. χήρα Π. Φ. σε ποσοστό 2/8 εξ αδιαιρέτου και από τα 2 τέκνα τους και συγκεκριμένα το δικαιοπάροχο των εναγόντων Γ.

Φ. του Π. και την Χ. σύζυγο Γ. Ν., το γένος Π. Φ. σε ποσοστό εξ αδιαιρέτου 3/8 από το καθένα. Στη συνέχεια στις 13-2-1976 απεβίωσε η ως άνω Ο. χα Π. Φ. χωρίς να αφήσει διαθήκη και έτσι το ιδανικό ποσοστό της 2/8 επί του ως άνω ακινήτου με το επίδικο περιήλθε κατά ισομοιρία στα 2 τέκνα της από 1/8 στον ως άνω δικαιοπάροχο των εναγόντων και στην αδερφή του Χ., των οποίων έτσι τα κληρονομικά μερίδια διαμορφώθηκαν σε 4/8 του καθενός.

Παράλληλα το ίδιο έτος 1976 η Χ. Ν. με άτυπη δωρεά παραχώρησε το κληρονομικό ποσοστό της από τους γονείς της προς των αδερφό της και δικαιοπάροχο των εναγόντων, Γ. Π. Φ., ο οποίος έκτοτε ενέμετο αυτό με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας. Τέλος στις 25-1-2005 απεβίωσε ο Γ.ς Φ.ς του Π., χωρίς να αφήσει διαθήκη και κληρονομήθηκε από τους ενάγοντες, την πρώτη σύζυγο του και τους λοιπούς τρεις τέκνα του σε ποσοστά 1/4 εξ αδιαιρέτου από τον καθένα.

Την κληρονομιά αυτή που μεταξύ των άλλων περιλάμβανε και τα αγροτεμάχιο με τα ελαιόδενδρα στη θέση "..." της κτηματικής περιφέρειας ... ... αποδέχθηκαν οι ενάγοντες με την υπ αριθμ ...3/21-6-2006 πράξη αποδοχής κληρονομιάς του συμβολαιογράφου Α. Χ. που μετέγραψαν νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου .....

στον τόμο .....95 και α.α. ....0,..0Α και ....8 σε συνδυασμό με την ...36/30-8-2006 διορθωτική πράξη αυτής του ιδίου ως άνω συμβολαιογράφου που μετέγραψαν νόμιμα στα ίδια βιβλία μεταγραφών στον τόμο ....97 με α.α. ....5. Συγκεκριμένα μεταξύ των άλλων αποδέχονται την κληρονομιά επί του συγκεκριμένου ακινήτου που αναφέρουν ως εκτάσεως 4.250 τ.

μ. και κατά νεότερη καταμέτρηση 4.470,08, ενώ στην πραγματικότητα είναι, όπως προαναφέρθηκε εκτάσεως 4.258,40 τ. μ., αφού δεν περιλαμβάνει τη λωρίδα των 211,68 τ. μ. με τα έξι ελαιόδεντρα. Στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι ο απώτερος δικαιοπάροχος των εναγόντων, Π. Φ. όσο ζούσε και συγκεκριμένα μέχρι το 1971 νεμόταν το ακίνητο των 4258 τ.

μ. με το να καλλιεργεί τα εντός αυτού 40 ελαιόδεντρα και να συλλέγει για λογαριασμό του τον καρπό τους, χρησιμοποιώντας προς τούτο διάφορους καλλιεργητές της περιοχής, μεταξύ των οποίων και την ανεψιά του Γ. Κ.-Σ. η οποία έχει δώσει σχετική ένορκη βεβαίωση. Μετά το θάνατο του ως άνω η σύζυγος του Ο. και μετά το θάνατο της τελευταίας ο γιος της Γ.

Π. Φ. από έτος 1976 επειδή ήταν ναυτικός και έλλειπε μεγάλα διαστήματα από την Ελλάδα είχε αναθέσει την περιποίηση και τη συγκομιδή του καρπού του ελαιοκτήματός του στην εξαδέρφη του Γ. Σ. και τη μητέρα της Π. Κ. έναντι μέρους του παραγόμενου ελαιοκάρπου. Αργότερα όμως όταν η ως άνω εξαδέρφη του αναχώρησε για ....

και επειδή ήθελε να ενισχύσει την οικογένεια του αδερφού του, Ι. Φ., πατέρα του δικαιοπαρόχου του εναγομένου και ο ίδιος δεν είχε οικονομική ανάγκη, τους επέτρεπε κάποια χρόνια να μαζεύουν οι ίδιοι τον καρπό του ελαιοκτήματος και μάλιστα τους ενίσχυε με χρήματα για την αγορά των λιπασμάτων της καλλιέργειας.

Επίσης αποδείχθηκε ότι ο ως άνω δικαιοπάροχος των εναγόντων επισκεπτόταν τακτικά το ... ... και μάλιστα μετά το έτος 1989 που έπαψε να ταξιδεύει ως ναυτικός λόγω προβλημάτων της υγείας του και επέβλεπε την περιουσία του και την ως άνω ιδιοκτησία του που κατά τα τελευταία δεκαπέντε έτη έπαψε να καλλιεργείται και να συγκομίζεται ο καρπός της.

χωρίς ποτέ να αμφισβητηθεί από κάποιον το δικαίωμα κυριότητας του επί αυτής, της οποίας έτσι είχε καταστεί κύριος και με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, προσμετρώντας και νομή των ως άνω δικαιοπαρόχων του. Οπότε ήταν κύριος του τμήματος του επίδικου εκτάσεως 2.153,93 τ. μ. αυτών αφού η υπόλοιπη έκταση των 200 τ.

μ. αυτού περιλαμβανόταν στην εδαφική λωρίδα με τα 6 δέντρα που είχε περιέλθει στην οικογένεια του προσθέτως παρεμβάντος και δικαιοπαρόχου του εναγόμενου. Ο εναγόμενος όμως, εκμεταλλευόμενος την κατά την τελευταία διετία απουσία του ως άνω δικαιοπαρόχου των εναγόντων, λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε αυτός στο τέλος της ζωής του και αφού ο προσθέτως παρεμβάς Γ.

Ι. Φ. με το ...95/2001 προαναφερόμενο συμβόλαιο φέρεται να του μεταβιβάζει έκταση 4.027,98 τετραγωνικών μέτρων, δηλαδή επιπλέον αυτής των 2.127,42 τετραγωνικών μέτρων που ήταν πραγματικός κύριος, όπως προαναφέρθηκε, το έτος 2006 επεκτάθηκε και προσάρτησε στην ιδιοκτησία του με περίφραξη τμήμα του επιδίκου. Ειδικότερα πέραν των 2.127,42 τ.

μ. που ο δικαιοπάροχος του είχε κυριότητα και μεταβίβασε σε αυτόν, κατέλαβε το ως άνω τμήμα του επίδικου επιφάνειες 2.153,93 που ανήκει στη συγκυριότητα των εναγόντων και αποτυπώνεται στο ίδιο ως άνω τοπογραφικό διάγραμμα με τα στοιχεία Α1- Α2- Α3- Ε1-Ε2- Ε3- 26- Α8 έως Α13 και Α1, προσβάλλοντας έτσι τη συγκυριότητα των εναγόντων.

Κατ ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η πρόσθετη υπέρ του εναγομένου παρέμβαση, όπως και η αγωγή για την ως άνω εδαφική λωρίδα των 200 τετραγωνικών μέτρων που εμφαίνεται με τα στοιχεία A3 έως Α7- 26- Ε3- Ε2- Ε1- A3 στο προαναφερόμενο τοπογραφικό διάγραμμα και δεν περιλαμβάνεται στους τίτλους κτήσεως από την απώτερο δικαιοπάροχο του ενάγοντος, και κατά τα λοιπά να γίνει κατά ένα μέρος δεκτή και ως ουσιαστικά βάσιμη η αγωγή, να αναγνωριστεί η συγκυριότητα των εναγόντων κατά ποσοστό 1/4 εξ αδιαιρέτου ο καθένας επί του ως άνω τμήματος των 2.193,93 τ.μ.

του επιδίκου και να υποχρεωθεί ο εναγόμενος σε απόδοση της συννομής του σε αυτούς".

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο δέχθηκε ως κατ' ουσία βάσιμη κατά ένα μέρος τη διεκδικητική κυριότητας του επίδικου ακινήτου αγωγή των αναιρεσιβλήτων, ήτοι για έκταση 2.153,93 τμ (αντί της αναφερόμενης στην αγωγή έκτασης των 2.324,54 τμ), που απέκτησαν με παράγωγο τρόπο, ενώ απέρριψε την πρόσθετη υπέρ του εναγομένου παρέμβαση και, ακολούθως, δέχθηκε κατ' ουσία την έφεση και τους πρόσθετους λόγους των αναιρεσιβλήτων κατά της εκκληθείσας πρωτοβάθμιας απόφασης, που είχε απορρίψει την αγωγή και είχε δεχθεί την πρόσθετη παρέμβαση, αφού εξαφάνισε την τελευταία στο σύνολο της .

Με αυτά που δέχθηκε και έτσι που έκρινε το Εφετείο με τις σαφείς παραδοχές ότι οι ενάγοντες κατέστησαν συγκύριοι κατά ποσοστό 1/4 εξ αδιαιρέτου ο καθένας του παραπάνω ακινήτου, με τον επικαλούμενο στην αγωγή παράγωγο τρόπο, που θεμελίωνε την κύρια βάση της αγωγής, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του αποβιώσαντος το 2005 συζύγου και πατέρα τους, αντίστοιχα, την κληρονομιά του οποίου αποδέχθηκαν με συμβολαιογραφική πράξη και μετέγραψαν, ο οποίος είχε καταστεί κύριος με παράγωγο τρόπο και με έκτακτη χρησικτησία, δεν στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης, αφού διέλαβε σε αυτή πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που επιτρέπουν τον αναιρετικό εφαρμογή των προαναφερόμενων διατάξεων, αναφορικά με το ουσιώδες ζήτημα της απόκτησης της κυριότητας επί του επίδικου από τους αναιρεσιβλήτους με παράγωγο τρόπο .

Η παραδοχή δε του Εφετείου, ως προς την απόκτηση της κυριότητας του δικαιοπαρόχου των αναιρεσιβλήτων, & με περισσότερους επάλληλους τρόπους (παράγωγο και πρωτότυπο- έκτακτη χρησικτησία) δεν ενέχει αντιφατικότητα (ΑΠ 1014/2014, ΑΠ 27/2015). Επομένως, ο τέταρτος λόγος της από 9-2-2018 αναίρεσης από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια της αντιφατικής αιτιολογίας (λόγω παραδοχής κτήση κυριότητας του δικαιοπαρόχου των αναιρεσιβλήτων με δύο επάλληλους τρόπους) είναι αβάσιμος.

Από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 341 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο, για να σχηματίσει τη δικανική πεποίθηση του, ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων, τα οποία ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα, τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν νόμιμα οι διάδικοι για άμεση ή έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, κατ' αντιδιαστολή προς τα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία φέρονται ότι λήφθηκαν υπόψη προς σχηματισμό της κρίσης του.

Δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαίρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του, μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, από το όλο περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει λόγο αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 11 γ ΚΠολΔ, υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός, το οποίο επικαλείται ο διάδικος, ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός, καθίσταται αντικείμενο απόδειξης (ΟλΑΠ 2/2008, ΟλΑΠ 14/2005).

Εξάλλου, επί παραπόνου για μη λήψη υπόψη αποδεικτικών μέσων, που προσκομίστηκαν με επίκληση, πρέπει για το παραδεκτό του λόγου αυτού, να εξειδικεύονται στο αναιρετήριο τα αποδεικτικά μέσα, να προσδιορίζεται το περιεχόμενο τους και το παραδεκτό της προσαγωγής τους, να καθορίζεται ο ισχυρισμός το βάσιμο ή αβάσιμο του οποίου θα αποδεικνυόταν με τα αποδεικτικά αυτά μέσα, καθώς και οι λόγοι για τους οποίους ο ισχυρισμός αυτός ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Για τον έλεγχο όμως της ουσιαστικής βασιμότητας του λόγου αυτού αναίρεσης είναι αναγκαία η προσκόμιση των αποδεικτικών μέσων, που αφορά η σχετική αναιρετική αιτίαση, προκειμένου να διακριβωθεί το επικαλούμενο περιεχόμενο αυτών, με βάση το οποίο θα ελεγχθεί η μη λήψη του από το δικαστήριο της ουσίας (ΑΠ 293/2016).

Με τον τρίτο επίσης λόγο της από 9-2-2018 αναίρεσης , αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, συνιστάμενη στο ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν με επίκληση από τον προσθέτως υπέρ του αναιρεσείοντος παρεμβάντος με τις προτάσεις του στη δευτεροβάθμια δίκη , μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, προς απόδειξη της συνολικής έκτασης που κληρονόμησε αυτός από τον πατέρα του και, ειδικότερα, ότι δεν έλαβε υπόψη τις από 9-8-2007 δύο υπεύθυνες δηλώσεις των Δ. Κ.-Α. και Λ. Σ., όπως το περιεχόμενο των εγγράφων αυτών εκτίθεται περιληπτικά. Όπως όμως προκύπτει από την στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης ενυπάρχουσα διαβεβαίωση ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα νόμιμα με επίκληση από τους διαδίκους προσαχθέντα έγγραφα, μέχρι του πέρατος της συζήτησης, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, σε συνδυασμό και προς το σύνολο των αιτιολογιών της, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο κατέληξε στο πιο πάνω αποδεικτικό του πόρισμα , αφού έλαβε υπόψη του και τα προαναφερόμενα έγγραφα, χωρίς να είναι υποχρεωμένο να κάνει μνεία ή χωριστή αξιολόγηση καθενός από αυτά και ουδεμία αμφιβολία δημιουργείται για τη συνεκτίμησή τους με τα υπόλοιπα αποδεικτικά μέσα. Επομένως, ο πιο πάνω λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος.

Ο από τον αριθ. 8α του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, για λήψη υπόψη ν μη προταθέντων πραγμάτων, ιδρύεται και όταν το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη ανύπαρκτη βάση αγωγής (ΑΠ 625/2004). Εξάλλου, λόγος αναίρεσης με τον οποίο προσβάλλεται μη πραγματική παραδοχή του δικαστηρίου της ουσίας είναι αβάσιμος, ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση (ΑΠ 222/2017). Με το δεύτερο κοινό λόγο και των δύο αναιρέσεων, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθ. 8α του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια συνιστάμενη στο ότι το Εφετείο δέχθηκε ότι οι ενάγοντες κατέστησαν συγκύριοι του επίδικου και με έκτακτη χρησικτησία χωρίς όμως να υπάρχει τέτοια βάση της αγωγής (ανύπαρκτη βάση), η οποία (βάση )σε κάθε περίπτωση ήταν αόριστη. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού η προσβαλλόμενη, όπως το περιεχόμενο αυτής αναλυτικά προεκτέθηκε, δέχθηκε αποκλειστικά παράγωγο τρόπο κτήσης κυριότητας των αναιρεσιβλήτων στο επίδικο και όχι πρωτότυπο (έκτακτη χρησικτησία).

Με τον πρώτο επίσης κοινό λόγο των αναιρέσεων αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθ. 11α του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πλημμέλεια της λήψης υπόψην από το δικαστήριο αποδεικτικών μέσων που ο νόμος δεν επιτρέπει και ειδικότερα, ότι έλαβε υπόψην την ….90/6-4-2009 ένορκη βεβαίωση ενώπιον της Ειρηνοδίκη Πειραιά Ζ. Π., που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι αναιρεσείοντες ενώπιον του πρωτοβάθμιου αλλά και του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, χωρίς να αναφέρονται σε αυτή τα στοιχεία του ή της μάρτυρος που επιβεβαιώνει τα διαλαμβανόμενα σε αυτή και δη ότι έλαβε υπόψη ανυπόστατο και ανύπαρκτο, άλλως, απαράδεκτο αποδεικτικό μέσο, το δε απαράδεκτο είχε προταθεί στα δικαστήρια της ουσίας. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, προεχόντως, ως αβάσιμος, καθόσον, όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη με επίκληση από τους αναιρεσίβλητους με πιο πάνω ….90/6-4- 2009 ένορκη βεβαίωση , η οποία προσκομίστηκε με επίκληση από αυτούς στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο με τις προτάσεις τους, αναγράφονται τα στοιχεία της ενόρκως βεβαιούσας ήτοι "Σ. Γ., κάτοικος ..., ΑΔΤ ...68, AT ….", που υπέγραψε αυτή και προκύπτει, έτσι, η ταυτότητά του προσώπου που έδωσε την εν λόγω ένορκη βεβαίωση και, ως εκ τούτου, παραδεκτά και νόμιμα λήφθηκε υπόψη από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθούν οι κρινόμενες αιτήσεις αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του κατατεθέντος για κάθε αναίρεση παραβόλου, σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως ισχύει, και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων κάθε αναίρεσης, στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων κάθε αναίρεσης αντίστοιχα ,κατά το νόμιμο αίτημά τους (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ ),κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Συνεκδικάζει τις 1) από 9-2-2018 αίτηση του Α. Π. και 2) από 8-2-2018 αίτηση του Γ. Φ. για αναίρεση της 71/2017 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας.

Απορρίπτει τις αιτήσεις αναίρεσης.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος για κάθε αναίρεση παραβόλου στο δημόσιο ταμείο . Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα κάθε αναίρεσης στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων κάθε αναίρεσης} αντίστοιχα, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ αντίστοιχα.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Ιουνίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 30 Αυγούστου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ