1077/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1077 / 2016 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1077/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρυσούλα Παρασκευά Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτης, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Γεωργέλλη), Μαρία Χυτήρογλου - Εισηγήτρια, Αρτεμισία Παναγιώτου, Χρήστο Βρυνιώτη και Ιωάννη Μαγγίνα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 19 Απριλίου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καραγιάννη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Α. Π. του Κ., κατοίκου ... που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αλεξάνδρα Μαύρου - Τσάκου, για αναίρεση της υπ’ αριθ. 258/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 30 Απριλίου 2015 αίτηση αναιρέσεως, και στους από 8 Ιανουαρίου 2016 προσθέτους λόγους η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 574/2015.

Αφού άκουσε

Την πληρεξούσια δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η από 30-4-2016 και 8-1-2016 αίτηση και πρόσθετοι λόγοι, αντίστοιχα, του κατηγορουμένου Α. Π. του Κ. για αναίρεση της 258/2015 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης με την οποία καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 7 μηνών η οποία ανεστάλη επί τριετία, για το αδίκημα της παρότρυνσης σε τέλεση πλημμελήματος κατ’ εξακολούθηση (186 ΠΚ) έχουν ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα και πρέπει ως εκ τούτου να ερευνηθούν περαιτέρω κατά ουσίαν.

Με τη διάταξη του άρθρου 186 παρ. 2 του ΠΚ ορίζεται ότι όποιος προκαλεί ή παροτρύνει με οποιονδήποτε τρόπο κάποιον να διαπράξει ορισμένο πλημμέλημα, καθώς και όποιος προσφέρεται γι’ αυτό και όποιος αποδέχεται τέτοια πρόσκληση ή προσφορά τιμωρείται με φυλάκιση. Για τη στοιχειοθέτηση του υπό της ανωτέρω διατάξεως προβλεπομένου ιδιωνύμου, (έναντι των περί ηθικής αυτουργίας διατάξεων, βλ.

Σταμάτη Συρροή σελ.107), και υπαλλακτικώς μικτού εγκλήματος απαιτείται η, με οποιονδήποτε τρόπο, πρόκληση ή παρότρυνση κάποιου να διαπράξει ένα πλημμέλημα. Η πρόκληση αποτελεί δήλωση του δράστη με την οποία επιζητείται να πεισθεί έτερο πρόσωπο για τη διάπραξη ενός πλημμελήματος, ενώ παρότρυνση είναι απλώς η προσπάθεια επίδρασης επί της βουλήσεως του ετέρου, προκειμένου αυτός να τελέσει ένα πλημμέλημα.

Η πρόκληση δύναται να λάβει τη μορφή συμβουλής, διαταγής, απειλής κλπ, ενώ η παρότρυνση δύναται να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο όπως π.χ. με ενθάρρυνση, υποδείξεις, συστάσεις, συμβουλές κλπ. Τετελεσμένο είναι το έγκλημα άμα τη προκλήσει ή τη παροτρύνσει έστω και αν αυτές έμειναν χωρίς αποτέλεσμα, δηλαδή άμα ο προκαλούμενος λάβει γνώση της προκλήσεως ή παροτρύνσεως προς τέλεση του πλημμελήματος.

Η πρόκληση ή η παρότρυνση τιμωρείται ακόμη και αν ο προσκαλούμενος δεν ανταποκριθεί καν σε αυτή, δηλαδή ακόμη και αν την απορρίψει αμέσως. Η διάταξη του άρθρου 186 παρ. 2 του ΠΚ ενεργοποιείται τότε μόνον, όταν ο δράστης δεν προχώρησε στην τέλεση της άδικης πράξης ή στην αρχή εκτέλεσης αυτής, καθόσον, εάν έλαβε χώρα το τελευταίο, έχουν εφαρμογή οι περί ηθικής αυτουργίας διατάξεις.

Είναι προφανές ότι με την ανωτέρω διάταξη καλύπτονται κατ’ ουσίαν οι περιπτώσεις της απόπειρας ηθικής αυτουργίας, οι οποίες δεν τιμωρούνται με τις γενικές περί συμμετοχής διατάξεις. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως της από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Δ’ ΚΠοινΔ, όταν αναφέρονται σ" αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της αποφάσεως, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο, δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται σε επανάληψη του διατακτικού της αποφάσεως, το οποίο, όμως, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, περιέχει και πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατυπώσεως του σκεπτικού της.

Η ύπαρξη του δόλου δεν είναι κατ’ αρχήν αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, διότι ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και εξυπακούεται ότι υπάρχει σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση από την πραγμάτωση των περιστατικών αυτών, εκτός αν ο νόμος αξιώνει πρόσθετα στοιχεία για το αξιόποινο, όπως η γνώση ορισμένου περιστατικού ή σκοπός επελεύσεως ορισμένου πρόσθετου αποτελέσματος.

Ειδικώς, ως προς τα αποδεικτικά μέσα, που ελήφθησαν υπόψη από το δικαστήριο για την καταδικαστική του κρίση, για την πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί ο κατ’ είδος προσδιορισμός τους, χωρίς να απαιτείται και αναλυτική παράθεση τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα χωριστά, πρέπει όμως να προκύπτει, ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνο μερικά από αυτά.

Ακόμη, δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσεως. Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από τα αποδεικτικά μέσα, δεν σημαίνει ότι δεν ελήφθησαν υπόψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολογήσεως γιατί δεν εξαίρονται τα άλλα.

Δεν αποτελεί, όμως, λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των μαρτυρικών καταθέσεων, η παράλειψη αξιολογήσεως και αναφοράς κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη συσχετίσεως των αποδεικτικών μέσων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ’ αριθ. 258/2015 απόφαση του, το Τριμελές Εφετείο (επί των πλημμελημάτων) κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα για πρόκληση σε εκτέλεση πλημμελήματος και τον καταδίκασε σε ποινή φυλάκισης επτά μηνών την οποία ανέστειλε επί τριετία. Στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το δίκασαν δικαστήριο μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των μνημονευομένων, κατά το είδος τους, αποδεικτικών μέσων, δέχθηκε, ανελέγκτως, κατά λέξη, τα εξής:

Ο κατηγορούμενος στις Σέρρες: 1)κατά το χρονικό διάστημα από 17-7-2008 έως και 26-2-2009 και σε μη επακριβώς εξακριβωθείσα ημέρα, με πρόθεση παρότρυνε με οποιονδήποτε τρόπο την Ζ. Κ. του Α., ασφαλισμένη στο Τ.Ε.Β.Ε., να διαπράξει το πλημμέλημα της ψευδορκίας μάρτυρα και ειδικότερα, σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με την Ζ.

Κ. του Α., παρότρυνε αυτήν, χρησιμοποιώντας φορτικότητα και πειθώ, να αναιρέσει την ένορκη κατάθεση της ενώπιον του ενεργήσαντος, δυνάμει της υπ’ αριθμ. ...6- 2-2009 εντολής του Διοικητή Ο.Α.Ε.Ε., ένορκη διοικητή εξέταση, Προϊσταμένου του Περιφερειακού Τμήματος Ο.Α.Ε.Ε. Ξ., Γ. Μ. του Π., όσα πραγματικά περιστατικά είχε δηλώσει στην από 17-7-2008 υπεύθυνη δήλωση της του άρθρου 8 του Ν. 1599/1986, την οποία απηύθυνε προς τον Ο.Α.Ε.Ε.

και συγκεκριμένα, το γεγονός ότι είχε αφήσει το βιβλιάριο ασθενείας της στο φυσικοθεραπευτήριο του ίδιου, όπου πραγματοποίησε φυσιοθεραπείες τον μήνα Νοέμβριο του έτους 2004, χωρίς να επισκεφτεί θεραπευτή ορθοπεδικό ιατρό, καθώς και το γεγονός της μη μετάβασης της στο "Ιπποκράτειο" περιφερειακό γενικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, την 1-11-2004, ως και της μη εξετάσεως της σε αυτό και της μη λήψης οιασδήποτε ιατρικής γνωμάτευσης από κάποιον ιατρό αυτού για διενέργεια φυσιοθεραπειών και να καταθέσει ενόρκως εν γνώσει της ψευδώς ότι, ουδέποτε είχε αφήσει το βιβλιάριο ασθενείας της στο φυσικοθεραπευτήριο του ίδιου, όπου πραγματοποίησε φυσιοθεραπείες τον μήνα Νοέμβριο του έτους 2004, ότι είχε επισκεφτεί θεραπευτή ορθοπεδικό ιατρό από τον οποίο έλαβε παραπεμπτικό για την πραγματοποίηση αυτών, καθώς και ότι μετέβη η ίδια στο "Ιπποκράτειο" Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, την 1-11-2004, εξετάστηκε σε αυτό και έλαβε ιατρική γνωμάτευση για διενέργεια φυσιοθεραπειών, γεγονότα τα οποία ήταν ψευδή και ο ως άνω κατηγορούμενος τελούσε εν γνώσει της αναλήθειας αυτών, καθόσον ήταν σε γνώσει, ότι η Ζ.

Κ. του Α., είχε αφήσει το βιβλιάριο ασθενείας της στο φυσικοθεραπευτήριο του ίδιου, όπου πραγματοποίησε φυσιοθεραπείες τον μήνα Νοέμβριο του έτους 2004, χωρίς να επισκεφτεί θεραπευτή ορθοπεδικό ιατρό, ως και ότι αυτή ουδέποτε μετέβη στο "Ιπποκράτειο" περιφερειακό γενικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, την 1-11-2004, για να εξεταστεί και να λάβει ιατρική γνωμάτευση από κάποιον ιατρό αυτού για διενέργεια φυσιοθεραπειών. 2.

Στον παραπάνω τόπο, κατά το χρονικό διάστημα από τον μήνα Ιούλιο του έτους 2008 έως και την 13-3-2009 και σε μη επακριβώς εξακριβωθείσα ημέρα παρότρυνε με οποιονδήποτε τρόπο την "Π. Μ. του Α., ασφαλισμένη στο Τ.Ε.Β.Ε., να διαπράξει το πλημμέλημα της ψευδορκίας μάρτυρα και ειδικότερα, σε συνάντηση που είχε στο φυσικοθεραπευτήριο του με την Π.

Μ. του Α., παρότρυνε αυτήν, χρησιμοποιώντας φορτικότητα και πειθώ, κατά την ένορκη κατάθεση της ενώπιον του ενεργήσαντος, δυνάμει της υπ’ αριθμ. ...6-2-2009 εντολής του Διοικητή Ο.Α.Ε.Ε., ένορκη διοικητική εξέταση, Προϊσταμένου του Περιφερειακού Τμήματος Ο.Α.Ε.Ε. Ξ., Γ. Μ. του Π., να καταθέσει εν γνώσει της ψευδώς ότι, μετέβη η ίδια στο "Ιπποκράτειο" Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, την 29-6-2006, όπου εξετάστηκε και έλαβε ιατρική γνωμάτευση για διενέργεια φυσιοθεραπειών, γεγονότα τα οποία ήταν ψευδή και ο ως άνω δεύτερος κατηγορούμενος τελούσε εν γνώσει της αναλήθειας αυτών, καθόσον ήταν σε γνώσει, ότι η Π.

Μ. του Α., ουδέποτε μετέβη στο "Ιπποκράτειο" Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, την 29-6-2006, για να εξεταστεί και να λάβει ιατρική γνωμάτευση από κάποιον ιατρό αυτού για διενέργεια φυσιοθεραπειών. Η ίδια η Ζ. Κ. κατέθεσε με απόλυτη σαφήνεια ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, (βλ. αναγνωσθέντα πρακτικά της εκκαλουμένης), για την παρότρυνση του κατηγορουμένου προς την ίδια προκειμένου αυτή να καταθέσει ψευδώς ότι επισκέφθηκε το ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ νοσοκομείο Θεσσαλονίκης και ότι νοσηλεύθηκε εκεί.

Αυτό ο κατηγορούμενος το έπραξε για να καλύψει το γεγονός ότι ο ίδιος μεθόδευσε, κρατώντας το βιβλιάριο της στα χέρια του και χρησιμοποιώντας αυτό και τις διασυνδέσεις που είχε, οι οποίες του εξασφάλιζαν την προμήθεια παραπεμπτικών του ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟΥ χωρίς να έχει λάβει χώρα η νόμιμη διαδικασία, (επίσκεψη του ασθενούς εκεί και εξέταση του από ιατρό του νοσοκομείου - ορθοπεδικό, ο οποίος θα έκρινε την αναγκαιότητα υποβολής σε φυσιοθεραπείες), την εγγραφή παραπεμπτικού για φυσιοθεραπείες που πραγματοποίησε στη συνέχεια ο ίδιος, προκειμένου να λάβει από τον ασφαλιστικό της φορέα (ΤΕΒΕ) την αναλογία που δικαιολογείτο για αυτές, η οποία χωρίς τέτοιο παραπεμπτικό δεν θα εγκρινόταν, ενώ όμως η ανωτέρω πελάτις του δεν επισκέφθηκε το ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ, ούτε εξετάσθηκε εκεί, του άφησε δε απλώς το βιβλιάριο της στο φυσικοθεραπευτήριο του, όπως η ίδια κατέθεσε.

Στη συνέχεια δε, κατά τη διάρκεια έρευνας του ΤΕΒΕ σχετικής με το παραπεμπτικό, ο κατηγορούμενος την πίεσε να καταθέσει ψευδώς ότι νοσηλεύθηκε στο παραπάνω νοσοκομείο, προκειμένου να αποφύγει τις ευθύνες του για την προπεριγραφείσα μεθόδευση, (ενώ πρέπει να σημειωθεί ότι οι τυχόν περαιτέρω ποινικές του ευθύνες γι αυτή καθ’ αυτήν τη μεθόδευση της προμήθειας τέτοιων παραπεμπτικών έχουν παραγραφεί).

Το αυτό συνέβη και με την Π. Μ., η οποία προσπάθησε μεν κατά την εξέταση της στο ακροατήριο να αποσείσει την ευθύνη από τον κατηγορούμενο για την αποδιδόμενη σ’ αυτόν πράξη, επιδιώκοντας προφανώς να τον βοηθήσει, παραδέχθηκε όμως και αυτή πως ουδέποτε επισκέφθηκε το ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ, (από ιατρό του οποίου φερόταν και αυτή να έχει λάβει, μετά από δήθεν εξέταση της, παραπεμπτικό για τις φυσιοθεραπείες που διενήργησε ο κατηγορούμενος), περιέπεσε όμως κατά την εξέταση της σε ασάφειες και ανακρίβειες, προκειμένου να δικαιολογήσει πως και από ποιον έλαβε το παραπεμπτικό, ισχυριζόμενη, ενώπιον μεν του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, ότι ο κατηγορούμενος πρέπει να ήταν ιατρός του ΤΕΒΕ, γεγονός που δεν αληθεύει, ενώπιον μεν του παρόντος δικαστηρίου, ότι δεν θυμάται ποιος ιατρός του ΤΕΒΕ έγραψε το παραπεμπτικό, νομίζει όμως ότι ο ίδιος ο κατηγορούμενος το έγραψε.

Σημειώνεται ότι και αυτή παραδέχθηκε την επικοινωνία της με τον κατηγορούμενο όταν διενεργήθηκε η σχετική έρευνα, έστω κι αν δεν παραδέχθηκε την πίεση που της άσκησε. Επομένως, ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί ένοχος της τέλεσης της ως άνω πράξης κατ’ εξακολούθηση. Και στην συνέχεια κήρυξε αυτόν ένοχο του ότι "Στις Σέρρες, στις κάτωθι αναλυτικώς αναφερόμενες ημεροχρονολογίες με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος παρότρυνε με οποιονδήποτε τρόπο κάποιους να διαπράξουν ορισμένο πλημμέλημα.

Συγκεκριμένα: 1) κατά το χρονικό διάστημα από 17-7-2008 έως και 26-2-2009 και σε μη επακριβώς εξακριβωθείσα ημέρα, με πρόθεση παρότρυνε με οποιονδήποτε τρόπο την Ζ. Κ. του Α., ασφαλισμένη στο Τ.Ε.Β.Ε., να διαπράξει το πλημμέλημα της ψευδορκίας μάρτυρα και ειδικότερα, σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με την Ζ. Κ. του Α., παρότρυνε αυτήν, χρησιμοποιώντας φορτικότητα και πειθώ, να αναιρέσει την ένορκη κατάθεση της ενώπιον του ενεργήσαντος, δυνάμει της υπ’ αριθμ. ...6- 2-2009 εντολής του Διοικητή Ο.Α.Ε.Ε., ένορκη διοικητή εξέταση, Προϊσταμένου του Περιφερειακού Τμήματος Ο.Α.Ε.Ε.

Ξ., Γ. Μ. του Π., όσα πραγματικά περιστατικά είχε δηλώσει στην από 17-7-2008 υπεύθυνη δήλωση της του άρθρου 8 του Ν. 1599/1986, την οποία απηύθυνε προς τον Ο.Α.Ε.Ε. και συγκεκριμένα, το γεγονός ότι είχε αφήσει το βιβλιάριο ασθενείας της στο φυσικοθεραπευτήριο του ίδιου, όπου πραγματοποίησε φυσιοθεραπείες τον μήνα Νοέμβριο του έτους 2004, χωρίς να επισκεφτεί θεραπευτή ορθοπεδικό ιατρό, καθώς και το γεγονός της μη μετάβασης της στο "Ιπποκράτειο" περιφερειακό γενικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, την 1-11-2004, ως και της μη εξετάσεως της σε αυτό και της μη λήψης οιασδήποτε ιατρικής γνωμάτευσης από κάποιον ιατρό αυτού για διενέργεια φυσιοθεραπειών και να καταθέσει ενόρκως εν γνώσει της ψευδώς ότι, ουδέποτε είχε αφήσει το βιβλιάριο ασθενείας της στο φυσικοθεραπευτήριο του ίδιου, όπου πραγματοποίησε φυσιοθεραπείες τον μήνα Νοέμβριο του έτους 2004, ότι είχε επισκεφτεί θεραπευτή ορθοπεδικό ιατρό από τον οποίο έλαβε παραπεμπτικό για την πραγματοποίηση αυτών, καθώς και ότι μετέβη η ίδια στο "Ιπποκράτειο" Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, την 1-11-2004, εξετάστηκε σε αυτό και έλαβε ιατρική γνωμάτευση για διενέργεια φυσιοθεραπειών, γεγονότα τα οποία ήταν ψευδή και ο ως άνω κατηγορούμενος τελούσε εν γνώσει της αναλήθειας αυτών, καθόσον ήταν σε γνώσει, ότι η Ζ.

Κ. του Α., είχε αφήσει το βιβλιάριο ασθενείας της στο φυσικοθεραπευτήριο του ίδιου, όπου πραγματοποίησε φυσιοθεραπείες τον μήνα Νοέμβριο του έτους 2004, χωρίς να επισκεφτεί θεραπευτή ορθοπεδικό ιατρό, ως και ότι αυτή ουδέποτε μετέβη στο "Ιπποκράτειο" περιφερειακό γενικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, την 1-11-2004, για να εξεταστεί και να λάβει ιατρική γνωμάτευση από κάποιον ιατρό αυτού για διενέργεια φυσιοθεραπειών. 2.

Στον παραπάνω τόπο, κατά το χρονικό διάστημα από τον μήνα Ιούλιο του έτους 2008 έως και την 13-3-2009 και σε μη επακριβώς εξακριβωθείσα ημέρα παρότρυνε με οποιονδήποτε τρόπο την Π. Μ. του Α., ασφαλισμένη στο Τ.Ε.Β.Ε., να διαπράξει το πλημμέλημα της ψευδορκίας μάρτυρα και ειδικότερα, σε συνάντηση που είχε στο φυσικοθεραπευτήριο του με την Π.

Μ. του Α., παρότρυνε αυτήν, χρησιμοποιώντας φορτικότητα και πειθώ, κατά την ένορκη κατάθεση της ενώπιον του ενεργήσαντος, δυνάμει της υπ’ αριθμ. ...6-2-2009 εντολής του Διοικητή Ο.Α.Ε.Ε., ένορκη διοικητική εξέταση, Προϊσταμένου του Περιφερειακού Τμήματος Ο.Α.Ε.Ε. Ξ., Γ. Μ. του Π., να καταθέσει εν γνώσει της ψευδώς ότι, μετέβη η ίδια στο "Ιπποκράτειο" Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, την 29-6-2006, όπου εξετάστηκε και έλαβε ιατρική γνωμάτευση για διενέργεια φυσιοθεραπειών, γεγονότα τα οποία ήταν ψευδή και ο ως άνω δεύτερος κατηγορούμενος τελούσε εν γνώσει της αναλήθειας αυτών, καθόσον ήταν σε γνώσει, ότι η Π.

Μ. του Α., ουδέποτε μετέβη στο "Ιπποκράτειο" Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, την 29-6-2006, για να εξεταστεί και να λάβει ιατρική γνωμάτευση από κάποιον ιατρό αυτού για διενέργεια φυσιοθεραπειών".

Με αυτά που δέχθηκε το δικαστήριο διέλαβε στην προσταζόμενη απόφαση του την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία αφού εκθέτει σ’ αυτή με πληρότητα σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος της πρόκλησης στην εκτέλεση πλημμελήματος κατ’ εξακολούθηση για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τις σκέψεις και οι νομικοί συλλογισμοί, βάσει των οποίων τα υπήγαγε στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των αρθρ. 26 παρ. 1 και 27, 98 παρ. 1 και 186 παρ. 1 ΠΚ που εφήρμοσε χωρίς ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου να τις παραβιάσει με ελλιπή αιτιολογία και στερήσει την απόφαση νομίμου βάσεως.

Αναφέρονται στην απόφαση όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία έλαβε υπόψη και τα οποία αξιολόγησε και εκτίμησε για να σχηματίσει την κρίση του χωρίς να είναι απαραίτητο για την πληρότητα της αιτιολογίας να εξειδικεύει σε ποια συγκεκριμένη απόδειξη στήριξε τις παραδοχές του. Οι αιτιάσεις του αναιρεσείοντα ότι δεν αξιολογήθηκαν επαρκώς οι καταθέσεις των μαρτύρων ώστε να καταφανεί μέσω των αντιφάσεων και ελλείψεων των ότι δεν τέλεσε αυτός το αδίκημα για το οποίο καταδικάστηκε πρέπει να απορριφθούν ,διότι διά του τρόπου αυτού και υπό την επίκληση ελλείψεων στην αιτιολογία πλήττεται η ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου.

Ομοίως, απορριπτέα είναι και η αιτίαση ότι δεν συνεκτιμήθηκαν οι από 1-11-2004 και 29-6-2006 αντίστοιχα ιατρικές γνωματεύσεις του ορθοπεδικού τμήματος του χειρουργικού τομέα του Ιπποκράτειου περιφερειακού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης που αφορούσαν τις μάρτυρες Χ. Κ. και Π. Μ. αφού, από την παραδοχή ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν μεταξύ των οποίων και οι άνω ιατρικές γνωματεύσεις αλλά και από το αιτιολογικό της απόφασης προκύπτει με βεβαιότητα ότι λήφθηκαν αυτές υπόψη και συνεκτιμήθηκαν χωρίς να απαιτείται για την πληρότητα της απόφασης ειδική αναφορά ή επισήμανση των.

Οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος είναι απαράδεκτες, διότι από την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του Δικαστηρίου εκουσίας.

Συνεπώς, πρέπει ο εκ του αρθρ, 510 περ Δ’ και Ε’ λόγος που διατυπώνεται στην αναίρεση και τους πρόσθετους λόγους να απορριφθεί ως αβάσιμος. Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 329, 331, 333, 364 παρ.2 και 369 του ΚΠΔ, προκύπτει ότι η λήψη υπόψη και η συνεκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας, ως αποδεικτικού στοιχείου, εγγράφου που δεν αναγνώσθηκε κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο, συνιστά απόλυτη ακυρότητα και ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.

A’ σε συνδυασμό με το άρθρο 171 παρ.1 περίπτωση δ’ του ίδιου Κώδικα λόγο αναίρεσης, διότι έτσι παραβιάζεται η άσκηση του κατά το άρθρο 358 του ίδιου Κώδικα δικαιώματος του κατηγορουμένου να προβαίνει σε δηλώσεις, παρατηρήσεις και εξηγήσεις σχετικά με το αποδεικτικό μέσο. Η ακυρότητα αυτή δεν επέρχεται αν το περιεχόμενο του εγγράφου που δεν αναγνώσθηκε στο ακροατήριο προκύπτει από άλλα έγγραφα που αναγνώσθηκαν ή από άλλα αποδεικτικά μέσα (καταθέσεις μαρτύρων, απολογία κατηγορουμένου κλπ) και το παραπάνω έγγραφο που δεν αναγνώσθηκε αναφέρεται απλώς ιστορικά στο αιτιολογικό της απόφασης, χωρίς να έχει ληφθεί αμέσως υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας για το σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης, σε σχέση με τη συνδρομή περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, για το οποίο κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο.

Στην προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλομένης απόφασης και των εγγράφων που αναγνώστηκαν, προκύπτει ότι το περιεχόμενο της από 17-7-2008 υπεύθυνης δήλωση της Κ. Ζ. του άρθρου 8 του Ν. 1599/1986, για την οποία ο αναιρεσείων αιτιάται ότι λήφθηκε υπόψη χωρίς να αναγνωσθεί, περιέχεται στο με αριθμό πρωτοκόλλου .../14-4-2009 -12-08 αναγνωσθέν πόρισμα που διενήργησε Ο ΟΑΕΕ, την επίσης αναγνωσθείσα με αριθμό πρωτοκόλλου .../2-12-2008 έκθεση ελέγχου των υποβληθέντων λογαριασμών του συμβεβλημένου φυσικοθεραπευτή Π.

Α. (αναιρεσείοντος) των ετών 1999 έως 2006 του ίδιου ως άνω οργανισμού, και την ομοίως (αναγνωσθείσα) από 11 Μαρτίου 2009 ένορκη εξέταση της Κ. Ζ..

Συνεπώς, ο αναιρεσείων είχε την δυνατότητα να ασκήσει τα εκ του άρθρ. 358 ΚΠοινΔ απορρέοντα δικαιώματα του τα οποία ουδόλως στερήθηκε όπως αβάσιμα αιτιάται και ουδεμία ακυρότητα προκλήθηκε, απορριπτομένων των περί του αντιθέτου υποστηριζόμενων, για την στοιχειοθέτηση του εκ του αρθρ. 510 παρ. στοιχ Α’ πρόσθετου λόγου αναίρεσης για απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο. Μετά ταύτα θα πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο της η ένδικη αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι σ’ αυτήν λόγοι και καταδικαστεί ο αναιρεσείων στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων (583 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-4-2015 και 8-1-2016 αίτηση και πρόσθετους λόγους, αντίστοιχα, για αναίρεση της 258/2015 απόφασης του Τριμελούς (επί των πλημμελημάτων) Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων τα οποία ορίζει στο ποσό των διακοσίων πενήντα ευρώ (250).

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Μαΐου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Μαΐου 2016.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ