1072/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1072 / 2017 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1072/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεράσιμο Φουρλάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Πέππα, Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού και Αγγελική Τζαβάρα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 19 Σεπτεμβρίου 2016, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Σ. Μ. του Χ., κατοίκου ... Ρουμανίας, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γρηγόριο Παπαδογιάννη και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Κ. Α. του Ν., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαρίλαο Κοψαχείλη και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3/5/2007 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 301/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 527/2014 του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 8/3/2015 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Πηνελόπη Ζωντανού ανέγνωσε την από 25/11/2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι) Με την από 8-3-2015 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 527/2014 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας, με την οποία απορρίφθηκε ως εκπροθέσμως ασκηθείσα η έφεση και κατ' επέκταση και οι πρόσθετοι αυτής λόγοι του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος και επικυρώθηκε η εκκαλουμένη 301/2010 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λάρισας. Με την πρωτόδικη απόφαση έγινε δεκτή η αγωγή του ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου και υποχρεώθηκε ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων να του καταβάλει, εντόκως, τα αναφερόμενα σ' αυτή ποσά. Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ). Είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρ. 577§1 Κ.Πολ.Δ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ).

ΙΙ) Από τη διάταξη του άρθρου 51 εδ. α ΑΚ, σύμφωνα με την οποία "το πρόσωπο έχει κατοικία τον τόπο της κυρίας και μόνιμης εγκατάστασής του..", προκύπτει, ότι κατοικία είναι ο τόπος, που, με την πραγματική εγκατάσταση και τη θέληση της μονιμότητας, καθίσταται το σταθερό κέντρο των βιοτικών, εν γένει, σχέσεων του προσώπου (φυσικού), διατηρείται δε αυτή, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 52 ΑΚ, μέχρι να αποκτηθεί νέα.

Η διαμονή , δηλαδή η παραμονή προσώπου σε ορισμένο τόπο, έχει στενότερη έννοια από εκείνη της κατοικίας, διότι έχει το στοιχείο της προσωρινότητας. Μπορεί όμως να συμπίπτει με την κατοικία, οπότε απορροφάται από την τελευταία. Εξ άλλου, από τη διάταξη του άρθρου 518 παρ.1 ΚΠολΔ, σύμφωνα με την οποία η προθεσμία της έφεσης, αν ο εκκαλών διαμένει στην Ελλάδα, είναι τριάντα ημέρες, ενώ, αν διαμένει στο εξωτερικό ή η διαμονή του είναι άγνωστη , είναι εξήντα ημέρες και αρχίζει, και στις δύο περιπτώσεις, από την επίδοση της απόφασης που περατώνει τη δίκη, προκύπτει, ότι για τον καθορισμό της έκτασης της προς έφεση προθεσμίας, κριτήριο αποτελεί ο τόπος διαμονής του εκκαλούντος κατά το χρόνο επίδοσης της εκκαλουμένης απόφασης.

Το τελευταίο συνάγεται και από το σκοπό του νόμου, που εξαρτά την προθεσμία ανάλογα με την απόσταση του εκκαλούντος από την έδρα του Δικαστηρίου που εξέδωκε την εκκαλουμένη απόφαση, δηλαδή από το εύλογο του χρόνου που απαιτείται να του δοθεί για την άσκηση της έφεσης. Η κατοικία αυτού είναι αδιάφορη Ως διαμονή, όμως, για τον καθορισμό της προθεσμίας αυτής, δεν πρέπει να θεωρηθεί η εντελώς πρόσκαιρη και ευκαιριακή, αλλά αυτή που εμφανίζει κάποια διάρκεια και σταθερότητα.

Στην περίπτωση δε που ο εκκαλών έχει κατοικία, δηλαδή τόπο κύριας και μόνιμης εγκατάστασης (ΑΚ 51), στην ημεδαπή, αλλά παράλληλα ασκεί επαγγελματική δραστηριότητα στην αλλοδαπή με συνέπεια να διαμένει κατά διαστήματα και εκεί, αποβαίνει σημαντικό το να καθορισθεί κατά πόσο η διαμονή αυτή, σε συγκεκριμένη περίπτωση, αποτελεί πραγματικό λόγο επιμήκυνσης της προθεσμίας για την άσκηση της έφεσης ή προβάλλεται προσχηματικά για να δικαιολογήσει την αναποφασιστικότητα ή την ολιγωρία του.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, μόνον όταν η πλημμέλεια αναφέρεται σε ακυρότητα, απαράδεκτο ή έκπτωση από δικαίωμα, που προέρχεται από παραβίαση δικονομικής διάταξης και όχι διάταξης ουσιαστικού δικαίου, κατά δε το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ, αναίρεση επιτρέπεται, αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών.

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.

ΑΠ 7/2006, 4/2005). Κατά το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ, αναίρεση χωρεί, αν η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Η αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια πρέπει να έχει σχέση με ουσιώδεις ισχυρισμούς και κεφάλαια παροχής έννομης προστασίας και επιθετικά ή αμυντικά μέσα και όχι με την επιχειρηματολογία των διαδίκων ή του δικαστηρίου, ούτε την εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή διατυπώνεται σαφώς (Ολ.

ΑΠ 24/1992, Ολ. ΑΠ 1/1999). Τέλος, κατά δε το άρθρο 559 αριθ. 12 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης, μόνο αν το δικαστήριο προσέδωσε σε αποδεικτικό μέσο αυξημένη αποδεικτική δύναμη, που δεν την είχε κατά νόμο, ή δεν του προσέδωσε τέτοια δύναμη, μολονότι την είχε κατά νόμο, και όχι αν έκρινε περισσότερο ή λιγότερο αξιόπιστο ένα από τα πολλά ισοδύναμα κατά τον νόμο αποδεικτικά μέσα (Α.Π. 1376/1996 Ελλ.Δνη 38, 1787, Α.Π. 31/1999 Ελλ.Δνη 40, 572).

Για το ορισμένο του εξεταζόμενου λόγου αναίρεσης πρέπει να καθορίζονται στο αναιρετήριο, εκτός των άλλων, και ποια είναι τα αποδεικτικά μέσα και ποια ήταν η αποδεικτική δύναμη που αποδόθηκε σ' αυτά από την προσβαλλόμενη, διαφορετική από εκείνη που αποδίδει σ' αυτήν ο νόμος (ΑΠ 480/2013).

ΙΙΙ) Στην προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση τα προσβαλλομένης απόφασης, προκύπτει, ότι το Εφετείο απέρριψε, ως εκπρόθεσμη, την έφεση του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος δεχόμενο τα εξής: "Η από 3.5.2007 [αρ. εκθ. κατ. …/2008] απευθυντέα ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λάρισας αγωγή του ενάγοντος και ήδη εφεσιβλήτου Κ.

Α. (αναιρεσιβλήτου) κατά του εναγομένου και ήδη εκκαλούντος Σ. Μ. (αναιρεσείοντος), επί της οποίας εκδόθηκε η εκκαλουμένη απόφαση, κατατέθηκε στη Γραμματεία του ανωτέρω Δικαστηρίου στις 24.3.2008 και επιδόθηκε στις 8.4.2008 στον εναγόμενο, κάτοικο ..., οδός … αρ …, με την υπ' αρ .../8.4.2008 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Λάρισας Ν.

Κ.. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της ανωτέρω έκθεσης, η επίδοση του δικογράφου της αγωγής έγινε κατ' άρθρο 128 παρ 1,2,3 του Κ.Πολ.Δ στην ενήλικη σύνοικο - σύζυγο του εναγομένου Α. Τ.. Περαιτέρω στις προτάσεις που είχε καταθέσει ο εκκαλών ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, ως εναγόμενος, .. στις 19.1.2010 είχε αναγράψει ως διεύθυνση κατοικίας του τη … επί της οδού … αρ …, όπως και στην κατατεθείσα στις 22.2.2010 προσθήκη- αντίκρουση.

Η συζήτηση της αγωγής ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου έλαβε χώρα στις 9.2.2010, αντιμωλία των διαδίκων, και κατ' αυτήν ο εναγόμενος, όπως προκύπτει από το προεισαγωγικό τμήμα της εκκαλουμένης, παριστάμενος δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Χρήστου Νάστου, δήλωσε, ότι είναι κάτοικος … επί της οδού … αρ ….

Η επίδοση της υπ' αρ 301/2010 .. απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, έγινε με την υπ' αρ .../19.10.2010 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Λάρισας Ν. Κ. προς τον ηττηθέντα εναγόμενο στις 19.10.2010, ως κάτοικο ... επί της ιδίας ως άνω διεύθυνσης. Η παράδοση του σχετικού αντιγράφου έγινε προς τον δικηγόρο Χρήστο Νάστο, ο οποίος παριστάμενος κατά το άρθρο 96 ΚΠολΔ, ως δικαστικός πληρεξούσιος, είναι ..

αντίκλητος αυτού .., ο οποίος υπέγραψε στην έκθεση επίδοσης χωρίς τη διατύπωση κάποιας επιφύλαξης ως προς την διαμονή του πελάτη του στην αλλοδαπή. Η κρινόμενη έφεση κατατέθηκε στη γραμματεία του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου από τον ανωτέρω δικηγόρο Χρήστο Νάστο στις 23.11.2010 [αρ. εκθ. κατ. …/23.11.2010], δηλαδή μετά την πάροδο τριάντα ημερών από την επομένη της επίδοσης της εκκαλουμένης απόφασης προς τον αντίκλητο ...

Στα πλαίσια της δίκης αυτής ο εκκαλών το πρώτον δηλώνει με την υπό κρίση έφεση ότι είναι κάτοικος … Ρουμανίας [...], όπου και διαμένει. Με τις προτάσεις του ενώπιον του παρόντος Δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου ισχυρίζεται, ότι ζει και εργάζεται στη χώρα αυτή, όπου και διαμένει από το έτος 2003, ήτοι επτά χρόνια πριν τη συζήτηση της αγωγής και την έκδοση της εκκαλουμένης απόφασης, χωρίς, όμως να προσδιορίζει την ακριβή επαγγελματική του δραστηριότητα στη Ρουμανία, ώστε να μπορεί να κριθεί αν η διαμονή στην ανωτέρω χώρα εμφανίζει διάρκεια και σταθερότητα ή αν είναι πρόσκαιρη και ευκαιριακή.

Προς απόδειξη δε του ισχυρισμού του περί διαμονής του στη Ρουμανία επικαλείται πρώτον την υπ' αρ …/7.10.2014 ένορκη ενώπιον της Ειρηνοδίκου Λάρισας βεβαίωση του Θ. Π. και της συζύγου του Α. Τ., οι οποίες ελήφθησαν μετά από νομότυπη και εμπρόθεσμη .. κλήτευση του αντιδίκου του ... Οι ανωτέρω καταθέσεις πλέον του ότι σ' αυτές αναφέρεται κατά τρόπο γενικό και αόριστο ότι ο εκκαλών ζει και εργάζεται στη Ρουμανία, δεν κρίνονται πειστικές, καθ' όσον είναι αντιφατικές με τη δηλωθείσα από τον εκκαλούντα στα ανωτέρω δικόγραφα [προτάσεις και προσθήκη - αντίκρουση] κατ' ενάσκηση της από το άρθρο 119 του ΚΠολΔ υποχρέωσής του να δηλώνει την ακριβή του διεύθυνση ή τυχόν μεταβολή αυτής κατά τα οριζόμενα στην προαναφερθείσα διάταξη.

Έτι δε περαιτέρω επισημαίνεται ότι η Δευτέρα, Α. Τ., η οποία στην άνω βεβαίωση δηλώνει ότι είναι κάτοικος Λάρισας επί του οδού … αρ …, σύζυγος του εκκαλούντος, με τον οποίο δεν βρίσκεται σε διάσταση, είναι το πρόσωπο που ως σύνοικος-σύζυγος του εκκαλούντος παρέλαβε στις 8.4.2008 την αγωγή επί της οποίας εκδόθηκε η εκκαλουμένη απόφαση και υπέγραψε, χωρίς επιφύλαξη ως προς την διαμονή του συζύγου της, την προαναφερθείσα υπ' αρ .../8.4.2008 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Λάρισας Ν.

Κ.. Κατά δεύτερον ο εκκαλών προσκομίζει το υπ' αρ. ... πιστοποιητικό διαμονής του και δυο μισθωτήρια συμβόλαια, τα οποία έχουν συνταχθεί σε ξένη γλώσσα, εκ των οποίων το πρώτο μόνο συνοδεύεται από επίσημη επικυρωμένη μετάφραση, ενώ τα λοιπά που δεν συνοδεύονται από μετάφραση δεν πληρούν τους όρους του νόμου και δεν λαμβάνονται υπόψη ...

Στο πρώτο εκ των ανωτέρω έγγραφων παρατηρείται ότι η πιστοποίηση του εγγεγραμμένου δικαιώματος κατοικίας του εκκαλούντος στη Ρουμανική επικράτεια αρχίζει την 1.3.2013, ήτοι ημεροχρονολογία μεταγενέστερη 2,5 περίπου έτη από την κατατεθείσα στις 23.11.2010 έφεσή του. Επίσης φέρεται ότι η διεύθυνσή του στη Ρουμανία, είναι στο … οδός ...

No ..., η οποία, όμως, είναι διάφορη της δηλωθείσης με το δικόγραφο της υπό κρίση έφεσης. Υπό τα ανωτέρω αποδεικνύεται ότι ο εκκαλών δεν είχε απολέσει στο χρόνο, που στην προκειμένη περίπτωση ασκεί επιρροή, ήτοι μέχρι την παρέλευση της κατ' άρθρο 528 παρ 1 προθεσμίας για την άσκηση έφεσης που άρχισε με την επίδοση της εκκαλουμένης και ειδικότερα από την επομένη της επίδοσης 20.10.2010 έως 18.11.2010, την διαμονή του στην Ελλάδα και δη στη Λάρισα.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, ο εκκαλών, ανεξάρτητα από την τυχόν επαγγελματική δραστηριότητα την οποία είχε αναπτύξει στη Ρουμανία, εξακολουθούσε να έχει σταθερή διαμονή στην Ελλάδα τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 2012 και ειδικότερα κατά το χρόνο επίδοσης της εκκαλουμένης. Το περιστατικό αυτό παρείχε σ' αυτόν τη δυνατότητα να αποφασίσει και να προετοιμάσει την άσκηση της έφεσης μέσα στην προθεσμία των τριάντα ημερών, που προβλέπεται για όσους διαμένουν στην Ελλάδα.

Η δε επίκληση της διαμονής του στην αλλοδαπή για επαγγελματικούς λόγους αποτελεί μια όψιμη επινόηση και γίνεται προσχηματικώς, για να δικαιολογήσει την απώλεια της προθεσμίας των τριάντα ημερών ως προς την άσκηση της έφεσης. Η παρέλευση της προθεσμίας αυτής επέφερε την έκπτωση από το σχετικό δικαίωμα .., με αποτέλεσμα η κρινόμενη έφεση να είναι απαράδεκτη.

Περαιτέρω ο εφεσίβλητος .. κατέθεσε στη Γραμματεία του παρόντος Δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου τους από 9.9.2014 πρόσθετους λόγους της έφεσης με ιδιαίτερο δικόγραφο, ... το οποίο κοινοποίησε στον εφεσίβλητο τριάντα ημέρες πριν από τη συζήτηση της έφεσης ... Οι ανωτέρω πρόσθετοι λόγοι που ασκήθηκαν εκτός της προθεσμίας της έφεσης δεν μπορεί να θεωρηθούν ως αυτοτελής έφεση.

Ενόψει δε του παρεπόμενου σε σχέση με την έφεση χαρακτήρα των προσθέτων λόγων έφεσης ..., οι οποίοι δεν έχουν αυθυπαρξία αλλά συμπληρώνουν την έφεση του εκκαλούντος και αποτελούν ενιαίο σύνολο με αυτήν και λόγω της κατά τα άνω απόρριψης ως απαράδεκτης της υπό κρίση έφεσης πρέπει οι πρόσθετοι λόγοι να απορριφθούν ως απαράδεκτοι.

ΙV) Υπό τις ως άνω παραδοχές, το Εφετείο, εφόσον δέχθηκε, ότι, κατά το χρόνο επίδοσης (19-10-2010) της πρωτόδικης 301/2010 απόφασης και μέχρι την συμπλήρωση 30 ημερών από την επίδοση αυτή (18-11-2010), ο τόπος διαμονής του εναγομένου - εκκαλούντα και ήδη αναιρεσείοντα βρισκόταν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα επί της οδού … αρ … στη …, και άρα η προθεσμία που είχε για την άσκηση έφεσης ήταν αυτή των τριάντα ημερών , ορθά κήρυξε απαράδεκτο απορρίπτοντας την ασκηθείσα με την κατάθεση στη γραμματεία του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου στις 23.11.2010 έφεση αυτού ως εκπροθέσμως ασκηθείσα. Επίσης, ορθά έκρινε, ότι, κατόπιν αυτού, ήταν απαράδεκτοι, λόγω του παρεπόμενου χαρακτήρα τους και οι πρόσθετοι λόγοι της έφεσης, εφόσον δεν μπορεί να θεωρηθούν ως αυτοτελής έφεση, ως ασκηθέντες εκτός της προβλεπόμενης για την έφεση προθεσμίας.

Συνεπώς, ο πρώτος εκ του άρθρου 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης , με τον οποίο ο αναιρεσείων παραπονείται, ότι το Εφετείο κήρυξε, παρά το νόμο, απαράδεκτο είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Επίσης, με το να δεχθεί το Εφετείο ότι κατά το χρόνο επίδοσης (19-10-2010) της Πρωτόδικης απόφασης στον ήδη αναιρεσείοντα τόπος διαμονής αυτού ήταν η Ελλάδα και ότι η δηλωθείσα στο δικόγραφο της έφεσης διεύθυνση στο εξωτερικό αποτελεί μία όψιμη επινόηση και έγινε προσχηματικά, για να δικαιολογηθεί η απώλεια της προθεσμίας των τριάντα ημερών ως προς την άσκηση της έφεσης, διότι τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 2012, εξακολουθούσε να έχει σταθερή διαμονή στην Ελλάδα, ορθά υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά, που κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δέχθηκε ως αποδειχθέντα, στις προαναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 51, 52, 53 ΑΚ, τις οποίες δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή.

Κατέληξε δε στο αποδεικτικό του πόρισμα ότι η πάροδος της προθεσμίας των τριάντα ημερών επέφερε την έκπτωση από το σχετικό δικαίωμα (ΚΠολΔ 151), με αποτέλεσμα η κρινόμενη έφεση να είναι απαράδεκτη, αφού διέλαβε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες. Από δε το αναφερόμενο στην προσβαλλόμενη απόφαση, ότι "ο εκκαλών, ανεξάρτητα από την τυχόν επαγγελματική δραστηριότητα την οποία είχε αναπτύξει στη Ρουμανία, εξακολουθούσε να έχει σταθερή διαμονή στην Ελλάδα τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 2012 και ειδικότερα κατά το χρόνο επίδοσης της εκκαλουμένης", ουδεμία αντίφαση δημιουργείται, παρά τα αντίθετα ισχυριζόμενα από τον αναιρεσείοντα, δεδομένου, ότι το Δικαστήριο κάνει μεν λόγο για επαγγελματική δραστηριότητα του εκκαλούντος και ήδη αναιρεσείοντος στην αλλοδαπή, όμως για εκεί διαμονή του.

Αντίθετα, σαφώς θεωρεί ότι η δηλωθείσα από τον αναιρεσείοντα στην έφεση κατοικία του στο εξωτερικό ήταν προσχηματική και ότι τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 2012 αυτός διέμενε σταθερά στην Ελλάδα.

Συνεπώς, οι εκ του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ. δεύτερος και τρίτος λόγοι αναίρεσης αντίστοιχα είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι. Περαιτέρω, απορριπτέος ως αόριστος είναι και ο τέταρτος λόγος αναίρεσης εκ του άρθρου 559 αρ. 12 Κ.Πολ.Δ. Και αυτό διότι ο αναιρεσείων δεν προσδιορίζει, ποια είναι τα αποδεικτικά μέσα και ποια αποδεικτική δύναμη, διαφορετική από εκείνη που αποδίδει σ' αυτήν ο νόμος, αποδόθηκε σ' αυτά με την προσβαλλομένη απόφαση. Ανεξαρτήτως όμως αυτού , και αν ακόμη ήθελε θεωρηθεί, ότι ο λόγος αυτός είναι ορισμένος, τότε και πάλι είναι απορριπτέος ως αβάσιμος , διότι το Δικαστήριο στην παραπάνω κρίση του κατέληξε, αφού έλαβε υπόψη τα επικαλούμενα και προσκομιζόμενα αποδεικτικά στοιχεία, καθένα ξεχωριστά αλλά και συνεκτιμώντας τα μεταξύ τους. Το ότι δε έκρινε πιο αξιόπιστα ορισμένα δεν σημαίνει ότι προσέδωσε σ' αυτά αυξημένη αποδεικτική δύναμη. Κατόπιν αυτών, η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί, να εισαχθεί το καταβληθέν παράβολο στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ, όπως η παράγραφος αυτή προστέθηκε με άρθρο 1παρ. 2 Ν. 4055/2012 με έναρξη ισχύος 2-4-2012) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου λόγω της ήττας του (άρθρα 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την αίτηση του Σ. Μ. για αναίρεση της 527/2014 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Μαΐου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 19 Ιουνίου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ