1070/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1070 / 2008 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1070/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αχιλλέα Νταφούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (επειδή κωλύεται ο Αντιπρόεδρος Ιωάννης Παπανικολάου), Γεώργιο Πετράκη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ιωάννη Σίδερη (κωλυομένης της Αρεοπαγίτου Ελένης Μαραμαθά) και Γεωργία Λαλούση, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 1 Φεβρουαρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1 ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως λόγω της δικηγορικής του ιδιότητας Της αναιρεσιβλήτου: Της εταιρείας με την επωνυμία "EUROSTAR ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΚΑΤΑ ΖΗΜΙΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Απόστολο Μουλαγιάννη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προοτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9/5/2000 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5106/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 9144/2002 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας ζήτησε η ως άνω αναιρεσίβλητη με την από 8/4/2003 αίτησή της.

Εκδόθηκε η με αριθμό 760/2005 απόφαση του Αρείου Πάγου η οποία αναίρεσε εν μέρει την 9144/2002 απόφαση του Εφετείου Αθηνών κατά το αναφερόμενο στο αιτιολογικό μέρος της και παρέπεμψε την υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος της για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Εκδόθηκε η με αριθμό 464/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 3/5/2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Πολυζωγόπουλος, ανέγνωσε την από 14/3/2007 έκθεσή του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτου Παναγιώτη Παρτσιλίβα, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αίτησης αναιρέσεως. Ο αναιρεσείων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά την έννοια του άρθρου 579 Κ.Πολ.Δ, μετά την αναίρεση της αποφάσεως καταργείται κατά την αυτή έκταση και η συζήτηση κατά την οποία είχε εκδοθεί η αναιρεθείσα απόφαση. Ως εκ τούτου, οι προτάσεις που υποβλήθηκαν κατ' αυτήν, όταν ανάγονται σε διατάξεις για τις οποίες εχώρησε η αναίρεση, δεν λαμβάνονται υπόψη από το δικάζον την έφεση δικαστήριο και αν ακόμη γίνεται νόμιμη επίκληση τους.

Επομένως, δεν λαμβάνεται υπόψη η ασκηθείσα με τις προτάσεις αυτές αντέφεση αν ανάγεται σε κεφάλαιο για το οποίο εχώρησε η αναίρεση. Εξάλλου, οι αναιρετικές πλημμέλειες από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ ιδρύονται μόνο σε περίπτωση που ο φερόμενος ως παραβιαζόμενος κανόνας είναι ουσιαστικού δικαίου, δηλαδή κανόνας που ρυθμίζει τις βιοτικές σχέσεις, την κτήση των δικαιωμάτων και την γένεση των υποχρεώσεων και επιβάλλει κυρώσεις για την μη τήρηση αυτών.

Ενώ δεν ιδρύονται οι λόγοι των αριθ. 1 και 19 επί παραβάσεων κανόνων δικονομικού δικαίου, ήτοι των κανόνων που καθορίζουν τον τρόπο, τα όργανα και τη μορφή της ένδικης προστασίας. Υπό την εκτεθείσα έννοια, δεν είναι κανόνες ουσιαστικού δικαίου εκείνοι που ρυθμίζουν τον τρόπο και τις προθεσμίες άσκησης ενδίκων βοηθημάτων.

Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως αποδίδει στο Εφετείο την αιτίαση, ότι με την προσβαλλόμενη απόφαση του υπέπεσε στην πλημμέλεια του εδαφίου 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, γιατί μετά την εν μέρει αναίρεση της 9144/2002 αποφάσεως του, ως προς τα κεφάλαια των διαφυγόντων κερδών και της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, συνεκδίκασε με την έφεσή του την αντέφεση της αναιρεσίβλητης, την οποία άσκησε αυτή για τα ως άνω κεφάλαια με τις έγγραφες προτάσεις της που κατέθεσε κατά τη συζήτηση της υποθέσεως μετά την αναίρεση.

Όμως, με βάση τα όσα προεκτέθηκαν ο πιο πάνω λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, αφού η αποδιδόμενη με αυτόν πλημμέλεια αφορά παράβαση κανόνων δικονομικού δικαίου. Περαιτέρω, ο αναιρεσείων με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως αποδίδει στο Εφετείο την αιτίαση ότι παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτη την ασκηθείσα, κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 514 Κ.Πολ.Δ για δεύτερη φορά ως άνω αντέφεση.

Ο λόγος αυτός από το εδάφιο 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος σε κάθε περίπτωση, αφενός διότι, όπως προαναφέρθηκε, δεν λαμβάνονται υπόψη η αντέφεση που ασκήθηκε με τις προτάσεις εκείνες που κατατέθηκαν στη συζήτηση κατά την οποία εκδόθηκε η αναιρεθείσα απόφαση, αφού μετά την αναίρεση αυτής καταργείται κατά την αυτή έκταση και η συζήτηση και οι διάδικοι επανέρχονται στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την απόφαση που αναιρέθηκε, και αφετέρου διότι ενώπιον του δικαστηρίου της παραπομπής στη συγκεκριμένη περίπτωση παραδεκτά προβάλλονται πρόσθετα λόγοι έφεσης (Ολ.ΑΠ 27/2007) και ασκείται αντέφεση με τις προτάσεις κατά τα άρθρα 579 παρ. 1, 681Α και 674 Κ.Πολ.Δικ (ΑΠ 446/1988).

ΙΙ. Κατά το εδάφιο 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Έλλειψη δε ή ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα της αιτιολογίας, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, υπάρχει, όταν στο αιτιολογικό που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού δεν αναφέρονται διόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικά τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που.

δεν εφαρμόστηκε (Ολ. ΑΠ 25/2004). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε, ανελέγκτως, ότι αποδείχθησαν τα παρακάτω πραγματικά περιστατικά, αναφορικά με τις συνθήκες του ατυχήματος, τη βαρύτητα του τραυματισμού του αναιρεσείοντος και την ζημία που φέρεται ότι υπέστη αυτός, λόγω της ανικανότητας του για εργασία:

Με την 5106/2001 οριστική απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, η οποία κατέστη τελεσίδικη με την 9144/2002 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, κατά το μέρος που δεν αναιρέθηκε, κρίθηκε με δύναμη δεδικασμένου, χωρίς η εκκαλούμενη απόφαση να πλήττεται ως προς αυτή την παραδοχή της, ότι την 3-5-1999 και περί ώραν 09.00' ο πρώτος εναγόμενος και μη διάδικος ........, ως προς τον οποίο ο εκκαλών παραιτήθηκε παραδεκτά από το δικόγραφο της αγωγής του ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, οδηγώντας το υπ' αριθ.

κυκλ. .... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, που ανήκει στην ιδιοκτησία του και ήταν ασφαλισμένο, για την έναντι τρίτων αστική του ευθύνη, στην εναγόμενη και ήδη εφεσίβλητη - αντεφεσείουσα ανώνυμη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "EUROSTAR Ε.Α.Ε.Α.Ζ", εκινείτο στην οδό ..... Αθηνών. Όταν αυτός έφθασε στη διασταύρωση της οδού αυτής με την οδό ......, δεν διέκοψε την πορεία του αυτοκινήτου του προ του φωτεινού σηματοδότη της διασταύρωσης αυτής, μολονότι στην οδό ...., που εκινείτο, ο φωτεινός σηματοδότης έδειχνε ερυθρό σταθερό φως κυκλικής μορφής, αλλά απερίσκεπτα συνέχισε την, πορεία του, με αποτέλεσμα να παρεμβληθεί αιφνίδια στην πορεία του υπ' αριθ.

κυκλ..... δίκυκλου μοτοποδηλάτου, που ανήκει στην ιδιοκτησία του εκκαλούντος και οδηγούσε ο ίδιος κανονικά κατ' εκείνο το χρόνο στην οδό .... και να επιπέσει το τελευταίο όχημα με το εμπρόσθιο τμήμα του στο πλάγιο αριστερό τμήμα του πρώτου οχήματος. Συνέπεια της σύγκρουσης αυτής, η οποία οφείλεται, κατά τα ως άνω κριθέντα, σε αποκλειστική υπαιτιότητα του εναγόμενου οδηγού, ήταν να τραυματισθεί ο εκκαλών, ο οποίος υπέστη κάταγμα δεξιού plateau και νοσηλεύθηκε στο Νοσοκομείο "Γεώργιος Γεννηματάς" από 3-5/5/1999, οπότε του έγινε εσωτερική και εξωτερική οστεοσύνθεση, την 23-7-1999, οπότε του αφαιρέθηκε η εξωτερική οστεοσύνθεση και από 4-11/10/1999, οπότε υποβλήθηκε σε χειρουργικό καθαρισμό λόγω δημιουργηθείσας σχετικής φλεγμονής και του αφαιρέθηκαν και τα λοιπά υλικά οστεοσύνθεσης και ότι κατά την επανεξέτασή του την 10-1-2000 διαπιστώθηκε δυσκαμψία του δεξιού γόνατός του και μεγάλη ατροφία του αντίστοιχου τετρακέφαλου.

Περαιτέρω από τα ίδια παραπάνω αποδεικτικά στοιχεία, αποδείχθηκε ότι ο εκκαλών, ηλικίας, κατά το χρόνο του τραυματισμού του (3-5-1999), 42 ετών, ασκούσε το επάγγελμα του δικηγόρου και διατηρούσε δικηγορικό γραφείο στην οδό ...., αριθ. ...., στο ..... Αττικής. Δεν αποδείχθηκε, όμως, άτι αυτός συνεπεία του ένδικου τραυματισμού του κατέστη ανίκανος προς εργασία για δώδεκα μήνες, ήτοι από 3-5-1999 μέχρι 10-5-2000 και έτσι απώλεσε το συνολικό ποσό των 46.800.000 δραχμών και συγκεκριμένα ποσό 2.200.000 δραχμών τουλάχιστον το μήνα από τις παραστάσεις του στα πολιτικά και ποινικά δικαστήρια, ποσό 800.000 δραχμών τουλάχιστον το μήνα από τις παραστάσεις του στη σύνταξη συμβολαίων, μεταβίβασης ακινήτων, γονικών παροχών κ.λ.π.

και ποσό 600.000 δραχμών τουλάχιστον το μήνα από τις παραστάσεις του σε διάφορες άλλες δικηγορικές δραστηριότητες. (αποστολή εξώδικων, παροχή νομικών συμβουλών, παραστάσεις σε διάφορες αρχές. κ.λ.π.), το οποίο (ποσό) θα κέρδιζε με πιθανότητα και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, αν δεν μεσολαβούσε ο ένδικος τραυματισμός του, απασχολώντας, τρεις (3) εσωτερικούς συνεργάτες - δικηγόρους, κατά το ιστορικό της κρινόμενης αγωγής, τους οποίους με τις προτάσεις της παρούσας συζήτησης αυξάνει σε τέσσερις (4) εσωτερικούς και προσθέτει άλλους τέσσερις (4) εξωτερικούς και τρεις (3) κοπέλλες για βοηθητικές εξωτερικές εργασίες και για εσωτερικές γραμματειακές ασχολίες, μεταβάλλοντας, έτσι, απαράδεκτα την ιστορική βάση της αγωγής (άρθρα 527 και 224 Κ.Πολ.Δ) Αντίθετα, αποδείχθηκε, ότι ο εκκαλών κατά το ένδικο χρονικό διάστημα του τραυματισμού του συνέχισε την επαγγελματική του δραστηριότητα, πραγματοποιώντας, για μεν το έτος 1999 79 παραστάσεις σε δικαστήρια και 13 παραστάσεις σε συμβόλαια, κερδίζοντας από μεν τα δικαστήρια το καθαρό ποσό των 2.081.700 δραχμών, από δε τα συμβόλαια το καθαρό ποσό των 904.012 δραχμών και συνολικά το καθαρό ποσό των 2.985.712 δραχμών, για δε το έτος 2000 92 παραστάσεις σε δικαστήρια και 38 παραστάσεις σε συμβόλαια, κερδίζοντας από μεν τα δικαστήρια το καθαρό ποσό των 1.495.500 δραχμών, από δε τα συμβόλαια το καθαρό ποσό των 2.852.377 δραχμών και συνολικά το καθαρό ποσό των 4.347.877 δραχμών, παρουσιάζοντας έτσι αυξητική τάση και όχι μείωση των εισοδημάτων του, σε σύγκριση με το προηγούμενο, πριν τον τραυματισμό του, έτος 1998, κατά το οποίο πραγματοποίησε 82 παραστάσεις σε δικαστήρια και 20 παραστάσεις σε συμβόλαια, κερδίζοντας από μεν τα δικαστήρια το καθαρό ποσό των 1.611.900 δραχμών, από δε τα συμβόλαια το καθαρό ποσό των 1.538.897 δραχμών και συνολικά το καθαρό ποσό των 3.150.747 δραχμών, ενώ τα επόμενα έτη εμφανίζει περισσότερες παραστάσεις σε δικαστήρια και έσοδα υψηλότερα του ένδικου χρονικού διαστήματος και ειδικότερα, για μεν το έτος 2001 104 παραστάσεις σε δικαστήρια και 22 παραστάσεις σε συμβόλαια, κερδίζοντας από μεν τα δικαστήρια το καθαρό ποσό των 3.436.215 δραχμών, από δε τα συμβόλαια το καθαρό ποσό των 2.299.249 δραχμών και συνολικά το καθαρό ποσό των 5.735.464 δραχμών, για δε το έτος 2002 84 παραστάσεις σε δικαστήρια και 5 παραστάσεις σε συμβόλαια, κερδίζοντας από μεν τα δικαστήρια το καθαρό ποσό των 7.950,59 ευρώ, από δε τα συμβόλαια το καθαρό ποσό των 2.172,31 ευρώ και συνολικά το καθαρό ποσό των 10.122,90 ευρώ (ή 3,449.378 δραχμών).

Επίσης, από το υπ αριθ. πρωτ. ...... πιστοποιητικό της Δ.Ο.Υ. Αιγάλεω Αττικής προκύπτει, ότι ο εκκαλών στις δηλώσεις φόρου εισοδήματος, που υπέβαλε, δήλωσε ως καθαρό φορολογητέο εισόδημα από την εργασία του: α) για το οικονομικό έτος 1999 (χρήση 1998) 2.090.611 δραχμές, β) για το οικονομικό έτος 2000 (χρήση 1999) 3.355.897 δραχμές, γ) για το οικονομικό έτος 2001 (χρήση 2000) 2,656.455 δραχμές και δ) για το οικονομικό έτος 2002 (χρήση 2001) 3.806.077 δραχμές, γεγονός που επιβεβαιώνει, επίσης, ότι τα έσοδα του δεν μειώθηκαν, αλλ' αντίθετα αυξήθηκαν μετά τον τραυματισμό του.

Επίσης, πρέπει να τονισθεί, ότι, όπως προκύπτει από την 11-8-2005 βεβαίωση του Δ.Σ.Α., ο εκκαλών δεν απασχολούσε με έμμισθη εντολή συνεργάτες δικηγόρους κατά το χρόνο επέλευσης του ατυχήματος (3-5-1999), οι οποίοι, κατά τον ισχυρισμό του, διέκοψαν, μετά τον τραυματισμό του, τη συνεργασία τους. Κατόπιν αυτών, τόσο η ένορκη κατάθεση του μάρτυρα του εκκαλούντος, όσο και αυτές που περιέχονται στις ως άνω ένορκες βεβαιώσεις, ως προς το κονδύλιο των διαφυγόντων κερδών, δεν είναι πειστικές.

Επομένως, το αγωγικό αυτό κονδύλιο πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμο αφού, έτσι έκρινε και το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, με την εκκαλούμενη απόφασή του, ως προς το κονδύλιο αυτό, αν και με εν μέρει διαφορετική αιτιολογία, η οποία αντικαθίσταται με την αιτιολογία της παρούσας (άρθρο 534 Κ.Πολ.Δ), ορθά κατ' αποτέλεσμα έκρινε, ο δε τ' αντίθετα υποστηρίζων πρώτος λόγος της έφεσης πρέπει να απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμος..." Κρίνοντας έτσι το εφετείο διέλαβε πράγματι στην απόφασή του αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες για το κρίσιμο ζήτημα της ανικανότητας του αναιρεσείοντος για εργασία και της ζημίας που αυτός υπέστη λόγω της ανικανότητας του αυτής.

Ειδικότερα, η προσβαλλόμενη απόφαση: α) Ενώ βεβαιώνει ότι λόγω του κατάγματος που υπέστη ο αναιρεσείων, έγινε σ' αυτόν εσωτερική και εξωτερική οστεοσύνθεση και ότι νοσηλεύθηκε στο Νοσοκομείο "Γεώργιος Γεννηματας" "από 3-5/9/1999, στις 23-7-1999, οπότε του αφαιρέθηκε η εξωτερική οστεοσύνθεση και από 4-11/10/1999, οπότε υποβλήθηκε σε χειρουργικό καθαρισμό λόγω δημιουργηθείσας σχετικής φλεγμονής και του αφαιρέθηκαν και τα λοιπά υλικά οστεοσύνθεσης και ότι κατά την επανεξέταση του την 10-1-2000 διαπιστώθηκε δυσκαμψία του δεξιού γόνατος και μεγάλη ατροφία του αντίστοιχου τετρακέφαλου", δέχεται στη συνέχεια αντιφατικά ότι το επίδικο χρονικό διάστημα από 3-5-1999 μέχρι 10-5-2000, ήταν ικανός για εργασία και, συγκεκριμένα, ικανός για την άσκηση του επαγγέλματος του δικηγόρου, παρότι ήταν αδύνατο να ασκήσει το ως άνω επάγγελμα τουλάχιστον για όσο χρονικό διάστημα νοσηλευόταν στο ανωτέρω νοσοκομείο.

Και β) Δέχεται ακόμη ότι και μετά το ατύχημα, ο αναιρεσείων συνέχισε, παρά τον τραυματισμό του, την επαγγελματική του δραστηριότητα, αποκομίζοντας μάλιστα από την εργασία του εισοδήματα μεγαλύτερα από όσα πριν το ατύχημα, χωρίς όμως να διευκρινίζει τον τρόπο που ασκούσε ο αναιρεσείων το επάγγελμα του δικηγόρου τόσο κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του στο νοσοκομείο, όσο και μετά την έξοδο του από αυτό έχοντας εσωτερική και εξωτερική οστεοσύνθεση.

Συνακόλουθα, ο έκτος λόγος αναίρεσης από το εδάφιο 19 του άρθρου 559 Κ.πολ.Δ, με τον οποίο προβάλλονται αιτιάσεις για αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες σε σχέση με το πιο πάνω ουσιώδες ζήτημα πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος. Κατόπιν τούτων και επειδή παρέλκει η έρευνα των λοιπών λόγων, καθόσον αφορούν το ίδιο κεφάλαιο, πρέπει να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση, ήτοι μόνο κατά το μέρος που αφορά τη ζημία του αναιρεσείοντος λόγω της ανικανότητας του για εργασία και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές.(άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει, όπως στο σκεπτικό αναφέρεται, την 464/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες (2000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Απριλίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Μαΐου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ