Supreme Court dismisses appeal for failure to raise corporate validity objection in lower court.

Απόφαση 106 / 2022 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 106/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Λέκκα Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Καγκάνη, Αλτάνα Κοκκοβού - Εισηγήτρια, Αγγελική Τζαβάρα και Θωμά Γκατζογιάννη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 3 Δεκεμβρίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. Σ. του Κ., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου της Δημητρίου Αβαρκιώτη και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΦΑΡΜΑΚΕΜΠΟΡΙΚΗ Α.Ε.", που εδρεύει στον Ταύρο Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Μαστοράκο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/3/2007 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2131/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3777/2017 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 6/9/2017 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Υπόκειται προς κρίση η από 6-9-2018 αίτηση αναίρεσης, με την οποία προσβάλλεται η εκδοθείσα αντιμωλία των διαδίκων υπ' αριθ. 3777/2017 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, το οποίο, δικάζοντας κατά την τακτική διαδικασία, απέρριψε την από 15-5-2015 έφεση της αναιρεσείουσας κατά της υπ' αριθ. 2131/2015 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το οποίο είχε δεχθεί εν μέρει την από 10-3-2007 αγωγή της αναιρεσίβλητης εναντίον της (αναιρεσείουσας) και την υποχρέωσε να της καταβάλει το ποσό των 40.650,69 ευρώ με το νόμιμο τόκο από 30-6-2005.

Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ). Κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ, συντρέχει λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν.

Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη με εκείνες των άρθρων 335, 338, 339, 340 και 346 ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά.

Βέβαια δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαίρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να γίνεται αδιστάκτως βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι, ήτοι αρκεί η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου (μάρτυρες, έγγραφα κ.λ.π.), που έλαβε υπόψη του το δικαστήριο.

Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει το λόγο της αναίρεσης του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ, υπό την αποκλειστική προϋπόθεση, ότι το πραγματικό γεγονός, που επικαλείται ο διάδικος ως αποδεικνυόμενο ή μη, ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο ουσιώδες γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης (ΟλΑΠ 42/2002).

Στην προκείμενη περίπτωση με τον πρώτο λόγο και το δεύτερο λόγο, κατά το οικείο μέρος του, της αίτησης αναίρεσης, η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ πλημμέλεια, προβάλλοντας την αιτίαση, ότι το Εφετείο για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, με βάση το οποίο απέρριψε την έφεσή της και επικύρωσε την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, που είχε δεχθεί εν μέρει την αγωγή της αναιρεσίβλητης κατ' αυτής και είχε επιδικάσει σ' αυτήν το ποσό των 40.650,69 ευρώ για οφειλόμενο τίμημα από διαδοχικές συμβάσεις πώλησης της τελευταίας προς την πρώτη φαρμάκων και συναφών ειδών, που διέθετε περαιτέρω από το φαρμακείο της σε τρίτους, δεν έλαβε υπόψη και δεν εκτίμησε, αποδεικτικά μέσα, που αυτή προσκόμισε και επικαλέστηκε με τις έγγραφες προτάσεις της ενώπιον του Εφετείου, προς ανταπόδειξη των αγωγικών ισχυρισμών της αναιρεσίβλητης, αλλά και προς απόδειξη της ένστασής της περί εξόφλησης του αιτουμένου με την αγωγή τιμήματος.

Συγκεκριμένα, με τον πρώτο λόγο, όπως εκτιμάται από τον αριθ. 11γ (και όχι και από τον αριθ. 10), αιτιάται, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη και δεν συνεκτίμησε, τα παρακάτω έγγραφα που προσκόμισε και επικαλέστηκε η ίδια, ήτοι α) τις καρτέλες του προμηθευτή που τηρούσε για την αντίδικο για τα έτη 2000-2005, β) τις συγκεντρωτικές καταστάσεις προμηθευτών της για τα έτη 2001, 2002, 2003, 2004 και 2005 και γ) την πρόχειρη κατάσταση με τιμολόγια της αντιδίκου, που δεν τα έχει καταχωρήσει στις καρτέλες και στα βιβλία της, καθώς η αντίδικος τα εξέδωσε μεν στο όνομά της, πλην όμως ποτέ δεν της απέστειλε ούτε τα παραστατικά ούτε τα προϊόντα που αναφέρονται σ' αυτά και ότι εάν είχε λάβει υπόψη τα παραπάνω έγγραφα και δεν είχε στηριχθεί μόνο στη λογιστική πραγματογνωμοσύνη, η οποία είναι ανεπαρκέστατη, αόριστη και πλήρως αντιφατική, σύμφωνα με την οποία η μη καταχώριση των τιμολογίων στα βιβλία της οφείλεται σε πλημμελή τήρηση εκ μέρους της των φορολογικών της στοιχείων, θα διαπίστωνε το αληθές και βάσιμο των ισχυρισμών της, καθόσον δεν είχε κανέναν απολύτως λόγο να μην καταχωρεί τα εν λόγω τιμολόγια στα βιβλία της ως δαπάνες, δεδομένου ότι με τον τρόπο αυτό θα εξέπιπταν από τα έσοδά της και ως εκ τούτου θα μείωναν τη φορολογητέα ύλη της και θα πλήρωνε σημαντικά μικρότερο φόρο και έτσι θα είχε απορρίψει την αγωγή της αναιρεσίβλητης.

Περαιτέρω με το δεύτερο λόγο, κατά το οικείο μέρος του, αιτιάται, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη και δεν συνεκτίμησε, τα παρακάτω έγγραφα Α) αυτά που προσκόμισε και επικαλέστηκε η ίδια, ήτοι α) το από 15-10-2009 έγγραφο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας (Κατ/μα ...) με τίτλο "Θέμα Εξόφλησης Επιταγών Λογ/σμού Όψεως ...

Ε/Ο Σ. Ε.", β) την από 9-6-2015 Εξώδικη Δήλωση-Πρόσκληση αυτής προς τον κ. Μ., την οποία παρέλαβε η σύνοικός του Ί. Μ., η οποία δήλωσε στον δικαστικό επιμελητή, ότι ο Μ. ήταν για χρόνια υπάλληλος της αντιδίκου, γ) την με αριθμό .../ 15-6-2015 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αθηνών, Κ. Ε. Κ., καθώς και την από 15-6-2015 βεβαίωση της ως άνω δικαστικής επιμελήτριας, στην οποία βεβαιώνει, ότι "η σύνοικος του καθού κ.

Ί. Μ., μου δήλωσε, ότι ο κ. Μ. Ι. ήταν υπάλληλος στην εταιρεία "Φαρμακεμπορική ΑΕ" και δ) την με αριθμό .../25-11-2003 απόδειξη παραλαβής αξιών από την οποία, σε συνδυασμό με το Αναλυτικό Καθολικό Πελάτη της αντιδίκου αποδεικνύεται, ότι η με αριθμό ... επιταγή περάστηκε στα βιβλία της αντιδίκου την 25-11-2003 και την ίδια ημέρα εκδόθηκε η σχετική απόδειξη, ενώ η αντίδικος ισχυρίζεται, ότι η άνω επιταγή πληρώθηκε την 31-12-2003 και ώρα 10:59 με την παράδοση στον κ.

Μ. της με αριθμό ... επιταγής και Β) επίσης (δεν έλαβε υπόψη) και τα έγγραφα που προσκόμισε η αναιρεσίβλητη και επικαλέστηκε και αυτή, ήτοι α) τη μηχανογραφημένη εκτύπωση στο σώμα της επιταγής και τη σφραγίδα "ΕΞΟΦΛΗΘΗ", από την οποία προκύπτει, ότι αυτή πληρώθηκε την 31-12-2003 και ώρα 10:59:02 και επομένως καταρρίπτεται ο ισχυρισμός της, ότι την 31-12-2003 την ειδοποίησε η τράπεζα ότι ο λογαριασμός πληρωμής της επιταγής αυτής δεν είχε υπόλοιπο, β) το αποδεικτικό κατάθεσης ποσού 18.000 ευρώ από τον κ.

Πολίτη στο λογαριασμό της, η οποία φέρεται να έγινε στις 10:57:51, τα οποία αν τα ελάμβανε υπόψη θα είχε δεχθεί ότι είχε καταβληθεί και το ποσό των 18.000 ευρώ από μέρους της προς την αναιρεσίβλητη, που αντιστοιχούσε στην υπ' αριθ. ... επιταγή και θα είχε δεχθεί την ένσταση εξόφλησης και για το ποσό αυτό και θα είχε απορρίψει αντίστοιχα την αγωγή.

Οι λόγοι αυτοί, είναι αβάσιμοι, διότι από την περιεχόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση, που παραδεκτά επισκοπείται κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, ρητή διαβεβαίωση του Εφετείου ότι κατέληξε στο προαναφερόμενο πόρισμά του "από την επανεκτίμηση της χωρίς όρκο κατάθεσης του νομίμου εκπροσώπου της ενάγουσας...καθώς και όλων των εγγράφων που νόμιμα προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι, τα οποία λαμβάνονται υπόψη, είτε προς άμεση απόδειξη είτε για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, με εξαίρεση τις δύο από 27-11-2009 υπεύθυνες δηλώσεις...", καθώς και από το όλο περιεχόμενο και την αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης, στην οποία αναφέρονται και αξιολογούνται πολλά από τα παραπάνω έγγραφα, συνάγεται αναμφίβολα και καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, ότι το Εφετείο, για να καταλήξει στα άνω αποδεικτικό του πόρισμα, έλαβε υπόψη του και όλα τα ανωτέρω αναφερόμενα αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις.

Επομένως, οι πρώτος και δεύτερος λόγοι αναίρεσης από τον αριθ. 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι, κατά τα παραπάνω, αβάσιμοι. Περαιτέρω, οι λοιπές αιτιάσεις, που προβάλλονται με τους ίδιους λόγους, είναι απαράδεκτες, κατ' άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, διότι υπό την επίκληση της παραβίασης του αριθ. 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, η αναιρεσείουσα προσπαθεί να ελέγξει την ουσία της υπόθεσης.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 10 του ΚΠολΔ, ορίζεται ότι αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη. Ο ανωτέρω λόγος ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δέχεται "πράγματα", δηλαδή αυτοτελείς ισχυρισμούς των διαδίκων που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση δικαιώματος που ασκείται με την αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση, χωρίς να έχει προσκομισθεί οποιαδήποτε απόδειξη για τα πράγματα αυτά ή όταν δεν εκθέτει, έστω και γενικά, από ποία αποδεικτικά μέσα άντλησε την απόδειξή του γι' αυτά.

Δεν απαιτείται όμως η επί μέρους αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων ή η εξειδίκευση των εγγράφων, ούτε η ιδιαίτερη αναφορά των εγγράφων που λήφθηκαν υπόψη για άμεση ή έμμεση απόδειξη, προκειμένου το δικαστήριο της ουσίας να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα (ΑΠ 237/2016, ΑΠ 360/2016, ΑΠ 1935/2014, ΑΠ 87/2013, ΑΠ 273/1011, ΑΠ 1700/2009, ΑΠ 259/2007).

Στην προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, προκύπτει, ότι το Εφετείο σχημάτισε την κρίση του και κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα, αφού έλαβε υπόψη "...την χωρίς όρκο κατάθεση του νομίμου εκπροσώπου της ενάγουσας και της ένορκης κατάθεσης του μάρτυρα της εναγομένης, στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, κατά τη δικάσιμο της 25-11-2009, οι οποίες περιέχονται στα ταυτάριθμα με την με αριθ. 1862/2010 μη οριστική απόφαση πρακτικά συνεδρίασης εκείνου του δικαστηρίου, από τη με αριθμό έκθεσης κατάθεσης 157/2011 λογιστική πραγματογνωμοσύνη της λογίστριας Α.

Α., καθώς και όλων των εγγράφων, που νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, τα οποία λαμβάνονται υπόψη, είτε προς άμεση απόδειξη είτε για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, με εξαίρεση τις δύο από 27-11-2009 υπεύθυνες δηλώσεις του Π.-Θ. Κ. (του άρθ. 8 του ν. 1599/1986), που προσκομίζει και επικαλείται η ενάγουσα, οι οποίες συνιστούν ανυπόστατο αποδεικτικό μέσο και δεν λαμβάνονται υπόψη ούτε ως δικαστικά τεκμήρια...".

Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν απέρριψε χωρίς απόδειξη τον καταλυτικό ισχυρισμό της κατά της αγωγής, περί καταβολής εκ μέρους της του ποσού 18.000 ευρώ σε εξόφληση αντίστοιχης αγωγικής απαίτησης με την υπ' αριθ. ... επιταγή, έκδοσής της και λήξης 30-12-2003 και ο αντίθετος δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης, κατά το οικείο σκέλος του, από τον αριθ. 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 562 παρ. 2 του ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Η διάταξη αυτή, που αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση, που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού όλων των λόγων αναίρεσης (ΑΠ 1399/2017, ΑΠ 1401/2008, ΑΠ 30/2006), η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο (ΑΠ 1055/2005).

Συνεπώς, ο ισχυρισμός πρέπει να παρατίθεται στο αναιρετήριο, όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, έστω και αν έπρεπε να ληφθεί υπόψη αυτεπάγγελτα (ΑΠ 259/2009) και να αναφέρεται ο τρόπος και ο χρόνος πρότασης ή επαναφοράς του στο εφετείο, ώστε να μπορεί να κριθεί από το αναιρετήριο, αν αυτός ήταν νόμιμος και παραδεκτός, αφού μη νόμιμοι, αόριστοι και απαράδεκτοι ισχυρισμοί δεν είναι για τους λόγους αυτούς ουσιώδεις και δεν ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΑΠ 1401/2008, ΑΠ 1334/2005).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 64 παρ.2 ΚΠολΔ, τα νομικά πρόσωπα, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και η ανώνυμη εταιρεία, παρίστανται στο δικαστήριο με όποιον τα εκπροσωπεί, κατά δε το άρθρο 73 του ίδιου Κώδικα, το δικαστήριο εξετάζει και αυτεπαγγέλτως σε κάθε στάση της δίκης, αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις των άρθρων 62 έως 72.

Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 18 παρ. 1 και 22 παρ. 1 και 3 του Ν. 2190/1920 "περί ανωνύμων εταιρειών", όπως ισχύουν μετά την τροποποίησή τους με το Ν. 3604/2007, προκύπτει ότι η δικαστική ή εξώδικη εκπροσώπηση του νομικού προσώπου της ανώνυμης εταιρίας ανήκει κατ' αρχήν στο διοικητικό συμβούλιο αυτής, το οποίο ενεργεί για το σκοπό αυτό συλλογικά.

Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο αναίρεσης από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, όπως εκτιμάται, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι, παρόλον ότι, κατά την εκδίκαση της έφεσης στις 23-3-2017, δεν υπήρχε νόμιμη εκπροσώπηση της εφεσίβλητης ανώνυμης εταιρείας και ήδη αναιρεσίβλητης από ΔΣ και εντεύθεν και νόμιμη πληρεξουσιότητα στο δικηγόρο, Γεώργιο Μαστοράκο, που παρέστη γι' αυτήν ενώπιον του Εφετείου, καθόσον η απόφαση της Γενικής Συνέλευσής της στις 15-2-2017 περί εκλογής ΔΣ δεν ελήφθη νομότυπα, αφού το κτίριο επί της οδού ... , όπου φέρεται ότι έχει την έδρα της και έλαβε χώρα, είναι εγκαταλελειμένο και περαιτέρω η απόφαση αυτή, καθώς και η από 15-2-2017 απόφαση του ΔΣ, περί συγκρότησής του σε σώμα, ήταν άκυρες, καθόσον δεν είχαν καταχωρηθεί νομίμως στο αρμόδιο ΓΕΜΗ του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών, το Εφετείο παρά το νόμο δεν κήρυξε το άνω απαράδεκτο και συνεπώς δέχτηκε, ότι η εφεσίβλητη και ήδη αναιρεσίβλητη παραδεκτώς παρέστη στο ακροατήριο του Εφετείου και εκπροσωπήθηκε από τον άνω δικηγόρο.

Για τη στήριξη του άνω λόγου αναίρεσης, η αναιρεσείουσα αναφέρει στο αναιρετήριο, ότι εξέθεσε στο Εφετείο με τις από 22-3-2017 έγγραφες προτάσεις της τα ακόλουθα "...Το παράδοξο είναι ότι η Γενική Συνέλευση πράγματι συγκλήθηκε για την 15-2-2017, πλην όμως φέρεται- σύμφωνα με το από 15-2-2017 Πρακτικό Συνέλευσης των μετόχων της αντιδίκου, που προσκομίζω και επικαλούμαι-να έλαβε χώρα στο εγκαταλελειμένο οίκημα της οδού ......

Επειδή προφανώς είναι αδύνατον να έλαβε χώρα πράγματι γενική συνέλευση στο χώρο εκείνο την 15-2-2017, τίθεται σοβαρά εν αμφιβόλω η αξιοπιστία όλων των αποφάσεων τόσο της Γενικής Συνέλευσης, όσο και του Διοικητικού Συμβουλίου, που εν συνεχεία συγκροτήθηκε σε σώμα, κάτι που θα ερευνήσω μέσω της Υπηρεσίας ΓΕΜΗ και με κάθε άλλο νόμιμο τρόπο και επιφυλάσσομαι να προσκομίσω ενώπιον του Δικαστηρίου Σας κάθε σχετικό έγγραφο...". Από τα στοιχεία αυτά, που εκτίθενται στο αναιρετήριο, αλλά και από τις έγγραφες προτάσεις της ενώπιον του Εφετείου δεν προκύπτει ότι παρόμοιος ισχυρισμός, με αυτόν που προβάλλεται με τον τρίτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, προβλήθηκε ρητά και με σαφήνεια εκ μέρους της αναιρεσείουσας στο Εφετείο. Με βάση όλα τα παραπάνω, ο λόγος αυτός της αίτησης αναίρεσης από τον αριθ. 14 είναι απαράδεκτος, ενόψει και του ότι ο ισχυρισμός αυτός εξετάζεται μεν αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο της ουσίας δεν αφορά όμως τη δημόσια τάξη, ώστε να μην εμπίπτει στο καθιερούμενο από το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ απαράδεκτο από τη μη παραδεκτή πρόταση του ισχυρισμού αυτού στο δικαστήριο της ουσίας.

Κατ' ακολουθίαν τούτων και μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναίρεσης, πρέπει η υπό κρίση αίτηση να απορριφθεί στο σύνολό της, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο, σύμφωνα με το άρθρ. 495 παρ. 3 ΚΠολΔ και να καταδικαστεί αυτή, λόγω της ήττας της, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό ( άρθρ. 176, 183, 191 ΚΠολΔ)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-9-2017 αίτηση της Ε. Σ. για αναίρεση της υπ' αριθ. 3777/2017 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος για την άσκηση της ένδικης αίτησης αναίρεσης παραβόλου.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Απριλίου 2019.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Υπογράφει η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου ως Προϊσταμένη του καθόσον ο διευθύνων τη συζήτηση και όλα τα μέλη του Δικαστηρίου που αναφέρονται στην αρχή της παρούσης έπαψαν να είναι τοποθετημένα στο Δικαστήριο τούτο λόγω συνταξιοδότησης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 21 Ιανουαρίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ