Supreme Court allows partial appeal against insurance liability judgment regarding interest calculation periods.

Απόφαση 106 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 106/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Χαράλαμπο Καλαματιανό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕ, που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Αρνέλλο και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Τ. χήρας Δ. Μ., το γένος Δ. Κ., 2 Κ. Δ. Μ. και 3 Μ. Δ. Μ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Παπαϊωάννου, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-4-2008 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 722/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4113/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 22-2-2013 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Χαράλαμπος Καλαματιανός, ανέγνωσε την από 31-10-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της υπ'αριθ.4113/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, κατά παραδοχή και των δύο λόγων αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 1 παρ.1 του Ν. 2496/1997 "Ασφαλιστική σύμβαση, τροποποιήσεις της νομοθεσίας για την ιδιωτική ασφάλιση ....", με την ασφαλιστική σύμβαση η ασφαλιστική επιχείρηση (ασφαλιστής) αναλαμβάνει την υποχρέωση να καταβάλει, έναντι ασφαλίστρου, στον συμβαλλόμενο της (λήπτη της ασφάλισης) ή σε τρίτον, παροχή (ασφάλισμα) σε χρήμα ή, εφόσον υπάρχει ειδική συμφωνία, άλλη παροχή σε είδος, όταν επέλθει το περιστατικό από το οποίο συμφωνήθηκε να εξαρτάται η υποχρέωση του (ασφαλιστική περίπτωση), κατά δε τη διάταξη του άρθρου 25 του ίδιου νόμου, η ασφάλιση αστικής ευθύνης περιλαμβάνει τις δαπάνες, που προέρχονται άμεσα από την απόκρουση και ικανοποίηση αξιώσεων τρίτων κατά του λήπτη της ασφάλισης, που γεννήθηκαν από πράξεις ή παραλήψεις του για τις οποίες είχε συμφωνηθεί ασφαλιστική κάλυψη, και, τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 26 παρ. 1 του αυτού νόμου, όταν η ασφάλιση αστικής ευθύνης είναι κατά νόμο υποχρεωτική, ο τρίτος έχει ευθεία αξίωση και πέρα από τα ασφαλιστικό ποσό, μέχρι το όριο για το οποίο η ασφάλιση είναι υποχρεωτική.

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι επί προαιρετικής ασφαλίσεως, όπως είναι αυτή της αστικής ευθύνης για την περίπτωση ατυχήματος κατά την εκτέλεση ενός δημόσιου ή ιδιωτικού έργου, ο ζημιωθείς τρίτος δεν έχει ευθεία αξίωση έναντι του ασφαλιστή παρά μόνο κατά του λήπτη της ασφαλίσεως από τις υπαίτιες πράξεις ή παραλείψεις του οποίου γεννήθηκαν οι αξιώσεις του.

Ο τρίτος μπορεί να στραφεί κατά του ασφαλιστή μόνο πλαγιαστικά (βλ. ΑΠ 441/2010 ΤΝΠ νόμος). Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 72 ΚΠολΔ κατά την οποία "οι δανειστές έχουν δικαίωμα να ζητήσουν δικαστική προστασία ασκώντας τα δικαιώματα του οφειλέτου τους, εφόσον εκείνος δεν τα ασκεί εκτός αν συνδέονται στενά με το πρόσωπό του" συνάγεται, ότι, προϋπόθεση για την άσκηση πλαγιαστικής αγωγής είναι ο ενάγων να είναι δανειστής του φορέα του ασκούμενου υπέρ αυτού δικαιώματος, να έχει δηλαδή συγκεκριμένη απαίτηση κατ' αυτού, ο δε τελευταίος (οφειλέτης) να έχει κατά του τρίτου (εναγομένου δια της πλαγιαστικής αγωγής) κάποιο δικαίωμα, το δικαίωμα να έχει περιουσιακή αξία και να μην είναι προσωποπαγές και η αδράνεια' του οφειλέτη, συνιστάμενη στην παράλειψη (αμέλεια και αδιαφορία) αυτού να προβεί στην καταδίωξη του δικού του οφειλέτη, η οποία και δικαιολογεί το έννομο συμφέρον του ενάγοντος δανειστή προς άσκηση της αγωγής του οφειλέτη του κατά του τρίτου (βλ ΑΠ 499/2011 ΤΝΠ Νόμος).

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 340, 345, 346 ΑΚ, 215 § 1 εδαφ. α' και 221 § 1 Κ.Πολ.Δικ. προκύπτει ότι η επίδοση στον εναγόμενο αγωγής για επιδίκαση χρηματικής απαιτήσεως δεν είναι μόνον διαδικαστική πράξη αλλά έχει και χαρακτήρα οιονεί δικαιοπραξίας οχλήσεως που εμπεριέχει πρόσκληση του δανειστή απευθυντέα προς τον οφειλέτη για την εκπλήρωση της παροχής ανεξαρτήτως του διαδικαστικού χαρακτήρα της ως στοιχείου ασκήσεως της αγωγής και μέσου ενάρξεως της δίκης, ώστε ως εναρκτήρια αυτής διαδικαστική πράξη να συνεπάγεται την τοκογονία του ληξιπροθέσμου χρέους χωρίς η υπερημερία του εναγόμενου οφειλέτη (ΑΚ 346) και ως όχληση να καθιστά τον οφειλέτη υπερήμερο υπό την επιφύλαξη της ενστάσεως του άρθρου 342 ΑΚ και υπόχρεο να πληρώσει το νόμιμο τόκο υπερημερίας όχι ως άμεσο αποτέλεσμα της αγωγής, η οποία δεν έχει τέτοια συνέπεια, αλλά της οχλήσεως που όταν ασκείται με την αγωγή της οποίας δεν αποτελεί αναγκαίο στοιχείο, ούτε τη νομική φύση της, ούτε την αυτοτέλεια της έναντι της αγωγής αποβάλλει.

Σημειώνεται ότι η κατά τα άρθρα 294, 295 § 1, 297 ΚΠολΔ παραίτηση του ενάγοντος από το δικόγραφο της αγωγής καθώς και ο κατά τα άρθρα 223, 224 ΚΠολΔ με τις προτάσεις ή με δήλωση στο ακροατήριο περιορισμός του καταψηφιστικού αιτήματος της αγωγής ως αναγνωριστικό, που έχουν ως αποτέλεσμα το ότι η αγωγή θεωρείται ως μη ασκηθείσα στην πρώτη περίπτωση και στη δεύτερη ως μη ασκηθείσα κατά το καταψηφιστικό της αίτημα, συνεπάγεται την ανατροπή εξ υπαρχής μόνο των αποτελεσμάτων που επήλθαν με και από την άσκηση αυτής, δεν αφορά όμως και την επίδοση της αγωγής κατά το μέρος που η επίδοση της έχει χαρακτήρα οχλήσεως, δημιουργική υπερημερίας του οφειλέτη και οφειλής για αντιστοίχους τόκους σύμφωνα με το άρθρο 345 Α.Κ. (Ολ.

Α.Π. 13/1994, Α.Π. 1126/2010 ) Ακόμη, το αποτέλεσμα της όχλησης που έγινε με την επίδοση καταψηφιστικής αγωγής προς τον οφειλέτη δεν ανατρέπεται, αν η αγωγή αυτή απορρίφθηκε για λόγους που δεν ανάγονται στο υποστατό της αξίωσης, αλλά στην έλλειψη δικονομικών προϋποθέσεων, συνεπαγομένων ακυρότητα του δικογράφου της αγωγής ή απαραδέκτου αυτής (π.χ.

λόγω αοριστίας). Αντιθέτως, αν η αγωγή απορρίφθηκε για ουσιαστικό λόγο, το ανωτέρω αποτέλεσμα της περιέλευσης του οφειλέτη σε υπερημερία δεν επέρχεται, αφού στην περίπτωση αυτή η όχληση δεν αφορά σε νόμιμη απαίτηση (Α.Π. 1355/2003, Α.Π. 2045/ 2006, Α.Π. 1789/2009). Επομένως ο ενάγων, ο οποίος με προγενέστερη αγωγή του, επιδοθείσα νομίμως, που απορρίφθηκε λόγω έλλειψης δικονομικής προϋπόθεσης, είχε ζητήσει την επιδίκαση της ίδιας απαίτησης, που ενασκεί με τη νέα αγωγή, δικαιούται να λάβει τόκους από την επίδοση της πρώτης αγωγής, η οποία δεν εξέλιπε ως όχληση δημιουργική υπερημερίας.

Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 68 Κ.Πολ.Δ., η νομιμοποίηση των διαδίκων αποτελεί ουσιαστική προϋπόθεση για την παροχή έννομης προστασίας, απορρέουσα κατά κανόνα αμέσως από το νόμο και κυρίως από διατάξεις ουσιαστικού ή κάποτε και του δικονομικού δικαίου (Ολ.Α.Π.25/2008, Α.Π.112/2008). Εξάλλου, ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.1 εδάφ.

α' του ΚΠολΔ προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.

Α.Π. 4/2005, 7/2006, 2/2013).

Οι αναιρεσίβλητοι την ένδικη αγωγή τους ισχυρίσθηκαν τα εξής: Ότι κατά 1) της εταιρείας με την επωνυμία "ΑΝΥΨΩΤΕΧΝΙΚΗ Τοποθετήσεις Ανυψώσεις Μεταφορές Ανώνυμος Εταιρεία", 2) του Ι. Κ., 3) του Θ. Κ., 4) του Φ. Κ., 5) του Δ. Κ. 6) του Ι. Τ. Σ. και 7) της εναγομένης - ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ Α.Ε.Γ.Α." είχαν ασκήσει την από 14.05.2004 αγωγή τους, με την οποία ,ζήτησαν χρηματική ικανοποίηση για την ψυχική οδύνη, που υπέστησαν από το θάνατο του συζύγου της πρώτης και πατέρα των λοιπών εναγόντων, λόγω βίαιου εργατικού ατυχήματος, που έλαβε χώρα κατά την εκτέλεση της εργασίας του, ως ελαιοχρωματιστή στην αναφερόμενη στην αγωγή πολυκατοικίας, κατά τη λειτουργία ανυψωτικού μηχανήματος, που βρισκόταν στην ιδιοκτησία της πρώτης εναγομένης, της οποίας την εκπροσώπηση και διοίκηση ασκούσαν οι δεύτερος, τρίτος και τέταρτος από τους εναγομένους με χειριστή του οχήματος και προστηθέντα της πρώτης τον πέμπτο εξ αυτών, το δε εν λόγω όχημα ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη από τη χρήση και λειτουργία του στην έβδομη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία.

Ότι επί της αγωγής αυτής εκδόθηκαν οι 936/2005 και 3310/2006 αποφάσεις του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (τμήματος εργατικών διαφορών) και του Εφετείου Αθηνών αντίστοιχα, με τις οποίες κρίθηκε τελεσίδικα ότι το εν λόγω ατύχημα οφείλεται σε αδικοπραξία των πέντε πρώτων εναγομένων και έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή, αναγνωρίστηκε δε η υποχρέωση των πέντε πρώτων εκ των εναγομένων να καταβάλουν στους ενάγοντες τα εκεί αναφερόμενα χρηματικά ποσά, ενώ απορρίφθηκε η αγωγή ως προς την ως άνω ασφαλιστική εταιρεία και τον έκτο των εναγομένων για λύγο -τυπικό και δη για έλλειψη παθητικής νομιμοποιήσεως.

Ότι, η ηττηθείσα πρώτη εναγομένη (που αναφέρεται στην ως άνω από 14.5.2004 αγωγή), αν και είχε ασφαλίσει το ανωτέρω μηχάνημα για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην εναγομένη της ένδικης αγωγής - ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία και παρά το ότι επήλθε η ασφαλιστική περίπτωση, αδράνησε και δεν αξίωσε την ελευθέρωση της από την ασφαλίστριά της, με την καταβολή του ασφαλίσματος σε εκείνη, διότι ενώ άσκησε την από 8.9.2005 αγωγή της κατά της ως άνω ασφαλιστικής εταιρείας, εν συνεχεία, και αφού κατά τη μετ' αναβολή δικάσιμο της τελευταίας κατά την 20.2.2008, η υπόθεση δεν εκφωνήθηκε (λόγω της μη εγγραφής της στο πινάκιο) δεν έχει μεριμνήσει για την επίσπευση της συζήτησης μέχρι και σήμερα.

Ενόψει αυτών, οι ενάγοντες - ήδη αναιρεσίβλητοι ζήτησαν, κατ επιτρεπτό περιορισμό του αιτήματος της αγωγής τους από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό με τις προτάσεις τους, να αναγνωριστεί η υποχρέωση της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας να καταβάλει στην εταιρεία "ΑΝΥΨΩΤΕΧΝΙΚΗ Τοποθετήσεις Ανυψώσεις Μεταφορές Ανώνυμος Εταιρεία" το συνολικό ποσό των 199.950 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την γενόμενη όχληση και δη 28.5.2004 (δηλαδή από τότε που έγινε η επίδοση της ως άνω από 14.5.2004 αγωγής).

Επί της ένδικης αγωγής το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών εξέδωσε την υπ' αρ. 722/2011 απόφαση, με την οποία δέχθηκε την ένδικη αγωγή και αναγνώρισε ότι η ως άνω εναγομένη οφείλει να καταβάλει στην εταιρεία "ΑΝΥΨΩΤΕΧΝΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ - ΑΝΥΨΩΣΕΙΣ - ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", εκατόν ενενήντα εννέα χιλιάδες εννιακόσια πενήντα (199.950) ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση.

Την απόφαση αυτή οι ενάγοντες για εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και εκτίμηση των αποδείξεων, μόνο ως προς το αίτημα της καταβολής τόκων (και δη ως προς τον χρόνο τοκογονίας), ζητώντας κατά το μέρος αυτό την εξαφάνισή της και ακολούθως την παραδοχή εξ ολοκλήρου του αιτήματος αυτού.

Η προσβαλλόμενη απόφαση, ενώ στη νομική σκέψη αυτής δέχθηκε, ότι, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 1 παρ.1, 25 και 26 του ν. 2496/1997, "...επί προαιρετικής ασφαλίσεως, όπως είναι αυτή της αστικής ευθύνης για την περίπτωση ατυχήματος κατά την εκτέλεση ενός δημόσιου ή ιδιωτικού έργου, ο ζημιωθείς τρίτος δεν έχει ευθεία αξίωση έναντι του ασφαλιστή παρά μόνο κατά του λήπτη της ασφαλίσεως από τις υπαίτιες πράξεις ή παραλείψεις του οποίου γεννήθηκαν οι αξιώσεις του. Ο τρίτος μπορεί να στραφεί κατά του ασφαλιστή μόνο πλαγιαστικά...", στη συνέχεια έκρινε ότι "...το αποτέλεσμα της όχλησης, που φέρεται να έγινε με την επίδοση της από 18-5-2004 αγωγής προς την εναγόμενη δεν ανατρέπεται αφού η αγωγή αυτή απορρίφθηκε ως προς την τελευταία για λόγους μη ουσιαστικούς, δηλαδή για λόγους που δεν ανάγονται στο υποστατό της αξίωσης, αλλά στην έλλειψη δικονομικών προϋποθέσεων".

Και υπό την παραδοχή αυτή, αφού έκανε δεκτή την έφεση των αναιρεσιβλήτων, εξαφάνισε την υπ' αρ. 722/2011 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά τη διάταξη περί επιδικάσεως τόκων και, δεχόμενη την αγωγή κατά το μέρος αυτό, αναγνώρισε ότι η εναγομένη - ήδη αναιρεσείουσα - οφείλει να καταβάλει στην εταιρεία "ΑΝΥΨΩΤΕΧΝΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ - ΑΝΥΨΩΣΕΙΣ - ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", 199.950 ευρώ με το νόμιμο τόκο από 28-5-2004 μέχρι την εξόφληση.

Όμως, αφενός μεν η νομιμοποίηση του διαδίκου συνιστά, όπως προαναφέρθηκε, όχι δικονομική αλλά ουσιαστική προϋπόθεση για την παροχή δικαστικής προστασίας και, συνεπώς, η από 18-5-2004 ευθεία αγωγή των αναιρεσιβλήτων κατά της αναιρεσείουσας δεν απορρίφθηκε για τυπικό λόγο, αλλά για ανυπαρξία νόμιμης απαίτησης, αφετέρου δε, ενώ με την ως άνω από 18-5-2004 αγωγή τους οι αναιρεσείοντες άσκησαν ευθεία αξίωση χρηματικής ικανοποίησης κατά της εν λόγω ασφαλιστικής εταιρείας, με την ένδικη ζήτησαν πλαγιαστικώς την επιδίκασης άλλης απαίτησης, εκείνης της ασφαλισμένης από τη σύμβαση ασφάλισης. Τούτο έχει ως συνέπεια, ότι το αίτημα της ένδικης αγωγής περί επιδικάσεως τόκων για χρονικό διάστημα προγενέστερο της αγωγής είναι εν μέρει νόμιμο, ήτοι όχι από 28-5-2004 (χρόνο επίδοσης της προγενέστερης αγωγής τους, που απορρίφθηκε ως προς την αναιρεσείουσα), αλλά, δοθέντος ότι στο μείζον του αιτήματος περιέχεται και το έλασσον, από το χρόνο επίδοσης της από 8-9-2005 αγωγής της ασφαλισμένης κατά της ασφαλιστικής εταιρείας, με την οποία η τελευταία οχλήθηκε για την ίδια αξίωση με την ένδικη (εφόσον, βεβαίως, έλαβε χώρα τέτοια επίδοση).

Συνεπώς, το Εφετείο με τις ανωτέρω παραδοχές παραβίασε ευθέως τις προαναφερθείσες διατάξεις με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή αυτών και υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. Επομένως, τα όσα ισχυρίζεται η αναιρεσείουσα με τον πρώτο και δεύτερο (κατά την πρώτη αιτίαση αυτού) λόγους αναίρεσης κρίνονται βάσιμα.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει, κατά παραδοχή των ως άνω λόγων αναίρεσης, η αναιρετική εμβέλεια των οποίων στο σύνολο του πληττόμενου περί τοκοδοσίας κεφαλαίου της προσβαλλόμενης απόφασης, καθιστά αλυσιτελή την εξέταση του ετέρου διατυπουμένου με την ένδικη αίτηση λόγου, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς το προσβαλλόμενο περί τοκοδοσίας κεφάλαιο και κατά δικονομική αναγκαιότητα και εκείνου περί δικαστικών εξόδων διαδικαστική ενέργεια αναγκαία σε περίπτωση αναιρέσεως της αποφάσεως για ορισμένα κεφάλαια και να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση. Περαιτέρω, πρέπει οι αναιρεσίβλητοι να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα της τελευταίας (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.), και να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου στον καταθέσαντα (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 4113/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, ως προς τα διαλαμβανόμενα στο σκεπτικό κεφάλαια.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση.

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ Διατάσσει την επιστροφή του καταβληθέντος με το υπ' αρ. 8871153, σειρά VI, διπλότυπο της Δ.Ο.Υ. Ψυχικού παραβόλου στον καταθέσαντα αυτό.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Δεκεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 15 Ιανουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ