Supreme Court dismisses municipality's appeal on civil jurisdiction and procedural grounds, upholding lower court's decision.

Απόφαση 1068 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1068/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δήμου Αιγίου, όπως νόμιμα εκπροσωπείται, ο ποίος δεν παραστάθηκε.

Των αναιρεσιβλήτων:1....., κατοίκου... 2. ..., ακτοίκου .... και 3...., κατοίκου ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Μπιτσάκο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1 Ιουνίου 2004 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείου Αιγίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 64/2005 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 187/2007 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 3 Μαΐου 2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Διονύσιος Γιαννακόπουλος , ανέγνωσε την από 9 Μαρτίου 2009 έκθεσή του , με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου στην δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από τη με αριθμό ... έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αιγίου ...., επικυρωμένο αντίγραφο της από 3-5-2007 αιτήσεως αναιρέσεως μαζί με την κάτω από αυτή πράξη προσδιορισμού για την 26.9.2007 και κλήση προς συζήτηση, επιδόθηκε, με επιμέλεια των αναιρεσιβλήτων, νόμιμα και εμπρόθεσμα στον αναιρεσείοντα, οπότε και αναβλήθηκε εκ του πινακίου για σημερινή δικάσιμο, κατά την οποία και δεν εμφανίσθηκε όταν εκφωνήθηκε η υπόθεση από το πινάκιο στη σειρά της. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως, παρά την απουσία του αναιρεσείοντος, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 ΚπολΔ.

Κατά το άρθρο 559 αρ. 4 του Κ.Πολ.Δ, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων, ήτοι όταν τούτο απεφάνθη επί υποθέσεως μη υπαγόμενης στη δικαιοδοσία του, όπως στη περίπτωση που απεφάνθη επί υποθέσεως υπαγόμενης στη δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων (πρβλ ΟλΑΠ 293/1981).

Εξάλλου, με το άρθρο 1 παρ. 1 του ν. 1406/1983, υπήχθησαν στη δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων όλες οι διοικητικές διαφορές ουσίας που δεν είχαν υπαχθεί σ' αυτή. Περαιτέρω, κατά την παρ. 2 περ. η του ίδιου άρθρου, στις διαφορές αυτές περιλαμβάνονται και εκείνες που αναφύονται κατά την εφαρμογή της νομοθεσίας, που αφορά την ευθύνη του Δημοσίου, των οργάνων τοπικής αυτοδιοικήσεως και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου προς αποζημίωση, σύμφωνα με τα άρθρα 105 και 106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα.

Κατά το άρθρο 105 του εν λόγω Εισαγωγικού νόμου, για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις οργάνων του Δημοσίου κατά την άσκηση της δημόσιας εξουσίας, που τους έχει ανατεθεί, το Δημόσιο ενέχεται σε αποζημίωση, εκτός αν η πράξη ή η παράλειψη έγινε κατά παράβαση διατάξεως, που υπάρχει για χάρη του γενικού συμφέροντος (ΑΠ 670/1990).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση, γιατί το Εφετείο, που δίκασε, δέχτηκε, ότι έχει δικαιοδοσία να δικάσει και δίκασε την ένδικη αγωγή των αναιρεσιβλήτων, με την οποία ζήτησαν να υποχρεωθεί ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων Δήμος Αιγίου να τους καταβάλει τα χρηματικά ποσά, που αναφέρονται σ' αυτή, για χρηματική του ικανοποίηση και για αποζημίωση τους για ζημία που τους προκάλεσαν από υπαιτιότητά τους τα όργανα του εν λόγω Δήμου από το τέλος Δεκεμβρίου 1998 από τη μη μεταφορά διάφορων κινητών του από ακίνητο, που τους ανήκε, ενώ δεν είχε δικαιοδοσία να δικάσει, διότι δεν ήταν διαφορά ιδιωτικού δικαίου, αλλά διοικητική διαφορά ουσίας από τα άρθρα 105 και 106 του ΕισΝΑΚ, υπαγόμενη στη δικαιοδοσία των τακτικών δικαστηρίων.

Υπό το πιο πάνω περιεχόμενο ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αόριστος και απορριπτέος, διότι δεν διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο, ότι δέχεται το Εφετείο, ποία ήσαν τα ζημιώσαντα τους αναιρεσιβλήτους όργανα του Δήμου, ούτε η περαιτέρω ιδιότητα αυτών ή άλλα στοιχεία που τους προσδίδουν την ιδιότητα των οργάνων του Δήμου, ούτε και ότι προξένησαν την ανωτέρω ζημία των αναιρεσιβλήτων κατά την άσκηση της δημόσιας εξουσίας, που τους είχε ανατεθεί, οπότε θα εδημιουργείτο ευθύνη του Δήμου προς αποζημίωση των εναγόντων από το άρθρο 105 του ΕισΝΑΚ και η ένδικη διαφορά θα υπάγετο στη δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες διατάξεις του άρθρου 1 του ν. 1406/1983.

Με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως και υπό την επίκληση αιτιάσεως εκ του άρθρου 559 αρ. 16 Κ.Πολ.Δ, ο αναιρεσείων Δήμος μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι εσφαλμένα δέχεται, ότι οι και εδώ, στην παρούσα δίκη, προβαλλόμενοι ισχυρισμοί, ότι: (1ο) το επίδικο ευρίσκεται σε περιοχή, που έχει χαρακτηρισθεί ως "ζώνη πρασίνου", τελεί υπό απαλλοτρίωση, δεν επιτρέπεται να εκδοθεί γι' αυτό άδεια επισκευής και τέλος δεν μπορεί να εκμισθωθεί σε τρίτους.

Και (2ον) η μη απομάκρυνση των κινητών (μηχανημάτων, ιδιοκτησίας του εναγομένου), που υπάρχουν μέσα στο επίδικο και εξ αιτίας των οποίων διαταράσσεται η σύννομη των εναγόντων επ' αυτού, οφείλεται σε υπαιτιότητα των εναγόντων, οι οποίοι δεν φρόντισαν για την αποκατάσταση των ζημιών των κτισμάτων του επιδίκου, με αποτέλεσμα να μη μπορούν να εισέλθουν σ' αυτό οι εργάτες του εναγομένου με ασφάλεια, για να απομακρύνου τα μηχανήματα, που έχει τοποθετήσει ο τελευταίος και έτσι να απελευθερωθεί το επίδικο, είχαν προταθεί και σε προηγούμενη δίκη και είχαν απορριφθεί και άρα καλύπτονται από το δεδικασμένο, που προκύπτει από την 64/205 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αιγίου, αφού η εν λόγω απόφαση "δεν είχε ισχύ δεδικασμένου, καθώς είχε προσβληθεί με έφεση".

Πλην, όμως, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού η προαναφερόμενη 64/2005 απόφαση είναι η εκκαλουμένη, επί της εφέσεως κατά της οποίας και απεφάνθη η αναιρεσιβαλλόμενη, άρα και ως μη τελεσίδικη δεν μπορούσε να αποτελέσει δεδικασμένο, ενώ το δεδικασμένο που δέχθηκε η προσβαλλόμενη, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της, πηγάζει και ορθώς από την 34/2005 και την απορρίψασα κατ' αυτής έφεση 1047/2006 απόφαση του Εφετείου Πατρών, που είχαν και οι δύο απορρίψει τους ανωτέρω ισχυρισμούς ως αβάσιμους.

Απορριπτέος, κατά συνέπεια, και, για την ίδια νομική αιτία (ως αβάσιμος) είναι και ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, κατά τον οποίον ο αναιρεσείων Δήμος, επικαλούμενος σφάλμα εκ του άρ. 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, μέμφεται την αναιρεσιβαλλόμενη, ότι έσφαλε η τελευταία, διότι δεν έλαβε υπόψη της τον ουσιώδη ισχυρισμό του περί ελλείψεως δεδικασμένου.

Τέλος, πρέπει να απορριφθεί αλλά ως απαράδεκτος και ο τέταρτος (και τελευταίος) περί αοριστίας της αγωγής, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, λόγος αναιρέσεως, διότι δεν ιστορείται στο αναιρετήριο, ότι ο ισχυρισμός αυτός είχε προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας (ΑΠ 327/1996). Κατ' ακολουθίαν, και μη υπάρχοντος άλλου λόγου προς έρευνα, πρέπει η ένδικη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί στο σύνολό της, καταδικασθεί δε ο αναιρεσείων Δήμος, που χάνει τη δίκη, στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, όπως στο διατακτικό.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει τη από 3.5.2007 αίτηση του Δήμου Αιγίου για αναίρεση της 187/2007 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα Δήμο στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων εκ τριακοσίων πενήντα (350) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Απριλίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Μαΐου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ