Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to specify legal errors and factual findings under Greek Civil Procedure Code.

Απόφαση 1068 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1068/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου και Δημήτριο Πατινίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ......, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σπήλιο Δεληγιάννη.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.", και τον διακριτικό τίτλο "Ο.Σ.Ε. Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ευαγγελία Μαργέλλη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31 Οκτωβρίου 2001 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3825/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2752/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 8 Φεβρουαρίου 2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Πατινίδης, ανέγνωσε την από 14 Φεβρουαρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Για να είναι ορισμένος ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως πρέπει με σαφήνεια να αναφέρονται στο αναιρετήριο : 1) ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάσθηκε, 2) οι πραγματικές διαπιστώσεις (παραδοχές της ελάσσονος προτάσεως) που θεμελίωσαν την κρίση του δικαστηρίου για το βάσιμο ή μη της αγωγής ή του ισχυρισμού και 3) το νομικό σφάλμα, δηλαδή που βρίσκεται η παραβίαση, κατά την ερμηνεία ή εφαρμογή του κανόνα.

Εξ άλλου, για να είναι ορισμένος ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως πρέπει να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο: 1) οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως ή η μνεία ότι αυτή στερείται παντελώς αιτιολογιών, 2) ο ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση) και τα περιστατικά που προτάθηκαν προς θεμελίωσή του ως προς τον οποίο η έλλειψη, η ανεπάρκεια, ή η αντίφαση και η σύνδεσή του με το διατακτικό και 3) η εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, δηλαδή αν πρόκειται για παντελή έλλειψη αιτιολογίας, μνεία μόνο τούτου, αν πρόκειται για ανεπαρκή αιτιολογία, ποια επιπλέον περιστατικά έπρεπε ν΄ αναφέρονται ή ως προς τι υπάρχει έλλειψη νομικού χαρακτηρισμού και αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες, ποιες είναι αυτές, σε τι συνίσταται η αντίφαση και από πού προκύπτει.

Στην προκειμένη περίπτωση με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι υπέπεσε στις προβλεπόμενες από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλειες. Τούτο γιατί σύμφωνα με τις παραδοχές της, το Εφετείο δέχθηκε ότι ο προβληθείς από τον αναιρεσείοντα ισχυρισμός από το άρθρο 582 Α.Κ. (όπως ίσχυε πριν την κατάργησή του με το άρθρο 2 παρ. 3 ν. 3043/2002) περιόριζε την ευθύνη της εκμισθώτριας (αναιρεσίβλητης) ως προς την υποχρέωση του αναιρεσείοντος :

για καταβολή αποζημιώσεως εκ της μη εκτελέσεως της συμβάσεως, κατά τα άρθρα 577, 578 και 584 Α.Κ. και παρά ταύτα τον απέρριψε κατ΄ ουσία, με συνέπεια να γίνει δεκτή η αγωγή της αναιρεσίβλητης κατά το μέρος της αυτό, και υποχρέωσε τον αναιρεσείοντα (εναγόμενο) να καταβάλει τα καθυστερούμενα μισθώματα του χρονικού διαστήματος από 1-7-1999 μέχρι και του μηνός Οκτωβρίου 2001, υποπίπτοντας έτσι σε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 582 Α.Κ..

Και ότι προσθέτως το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του απέρριψε κατ΄ ουσία τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, από το άρθρο 281 Α.Κ., για καταχρηστική εκ μέρους της αναιρεσίβλητης άσκηση με την αγωγή του δικαιώματός της προς καταβολή μισθωμάτων των πιο πάνω μηνών. Όμως, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως γι΄ αμφότερους τους προβαλλόμενους από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ αντίστοιχα, λόγους αναιρέσεως, είναι αόριστη και συνεπώς απαράδεκτη, γιατί δεν διαλαμβάνει, κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, τις πλήρεις παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως και δεν αναφέρει ειδικώς για το λόγο από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ.

ποιες ήταν οι παραδοχές της τελευταίας, που δικαιολογούν την εφαρμογή του άρθρου 582 Α.Κ., και σε τι συνίσταται το νομικό σφάλμα, για δε το λόγο από το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, δεν διαλαμβάνει ποια είναι η ανεπαρκής και αντιφατική αιτιολογία που αφορά ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και αναφέρεται στην εκ πλαγίου παραβίαση του άρθρου 281 Α.Κ. .

Κατ΄ ακολουθίαν των παραπάνω η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), η οποία παρέστη και κατέθεσε προτάσεις.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

-Απορρίπτει την από 8-2-2006 αίτηση του ..... για αναίρεση της 2752/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

-Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 25 Απριλίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Μαΐου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ