1067/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1067 / 2012 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1067/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Σεπτεμβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ. Π. του Χ., 2. Α. Π. του Χ. και 3. Χ.-Ά. Π. του Χ., κατοίκων ..., οι οποίοι, εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ράνια Μπουρδάκη, η οποία ανακάλεσε την από 24-8-2011 δήλωση της εκ του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Μ. συζ. Ι. Σ. το γένος Ε. και Ε. ή Ν. Π., κατοίκου ... και 2. Α. Π. του Ε. και της Ν. ή Ε., κατοίκου ..., το μεν ατομικά και το δε ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων της Ν. ή Ε. χας Ε. Π., η οποία απεβίωσε και στη θέση αυτής υπεισήλθαν και συνέχισαν τη δίκη. Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Αλμπανίδη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 477/25-11-2003 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χανίων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 223/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 4/2008 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 28-3-2008 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Δημάδης ανέγνωσε την από 13-9-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της ενδίκου αιτήσεως αναιρέσεως εν μέρει ως προς τον έβδομο λόγο.

Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 68, 73, 556 παρ. 2 και 566 παρ.2 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι, για την άσκηση του ενδίκου μέσου της αναιρέσεως απαιτείται η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος του αναιρεσείοντος. Το έννομο συμφέρον θεμελιώνεται στην βλάβη που αυτός υπέστη από την ύπαρξη δυσμενούς γι' αυτόν διατάξεως και υπέρ του αντιδίκου του και επιδιώκει την αναίρεση της αποφάσεως. 'Ετσι, ο εναγόμενος θεωρείται βλαπτόμενος όταν η αγωγή έγινε δεκτή εν όλω ή εν μέρει ως κατ' ουσίαν βάσιμη. Η βλάβη του αναιρεσείοντος θεωρείται ως υπάρχουσα, όταν αυτός βλάπτεται από το διατακτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως και όχι από τις δυσμενείς αιτιολογίες της. Το έννομο συμφέρον πρέπει να υπάρχει και για την προβολή εκάστου αναιρετικού λόγου, λαμβάνεται δε υπόψη και αυτεπαγγέλτως από τον Άρειο Πάγο. Κατ' εξαίρεση, κατά την διάταξη του άρθρου 556 παρ. 2 του ΚΠολΔ, επιτρέπεται η άσκηση αναιρέσεως και από τον νικήσαντα διάδικο, όταν αυτός βλάπτεται από τις αιτιολογίες της αποφάσεως, οι οποίες παράγουν δυσμενές γι' αυτόν δεδικασμένο σε άλλη δίκη, επέχουσες δηλαδή θέση διατακτικού.

Στην προκειμένη περίπτωση, την ένδικη αίτηση αναιρέσεως ασκούν, μεταξύ των άλλων, και η τρίτη εκ των εναγομένων Χ. Π., ως προς την οποία, όμως, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, η αγωγή των αναιρεσιβλήτων απερρίφθη ολικώς ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, ούτε δε η εν λόγω απόφαση περιέχει, ως προς αυτήν, αιτιολογίες παράγουσες δυσμενές γι'αυτήν δεδικασμένο. Σημειωτέον δε ότι και στο αναιρετήριο δεν γίνεται επίκληση στοιχείων, θεμελιούντων το έννομο αυτής συμφέρον προς άσκηση της ενδίκου αιτήσεως αναιρέσεως, μαζί με τους λοιπούς εναγομένους, ως προς τους οποίους η αγωγή των αναιρεσιβλήτων με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση εκρίθη ως κατ' ουσίαν βάσιμη. Επομένως, ως προς την εν λόγω αναιρεσείουσα, η αίτηση αναιρέσεως είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη.

ΙΙ. Επειδή, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αρ. 11 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Από δε τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 341 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας είναι υποχρεωμένο να λάβει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι προσκομίζουν και επικαλούνται νομίμως, τα οποία είναι χρήσιμα προς άμεση ή έμμεση (με τεκμήρια) απόδειξη γεγονότων, που συγκροτούν ισχυρισμό λυσιτελή, δηλαδή που επιδρούν στο διατακτικό, παραδεκτό και νόμω βάσιμο ή ισχυρισμό περί αρχής εγγράφου αποδείξεως (ΟΛ.ΑΠ 11/1982). Και έχει μεν την υποχρέωση, σύμφωνα με τις πιο πάνω διατάξεις και εκείνες του άρθρου 93$3 του Συντάγματος, το δικαστήριο της ουσίας να αιτιολογήσει την απόφασή του, να αναφέρει δηλαδή τους λόγους που το οδήγησαν στον σχηματισμό της δικανικής του πεποιθήσεως, όχι όμως και να κάνει ειδική μνεία και αξιολόγηση εκάστου αποδεικτικού μέσου, αρκεί να γίνεται αδιστάκτως βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως ότι προς σχηματισμό του αποδεικτικού πορίσματος έλαβε υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που νομίμως προσεκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον έβδομο λόγο αναιρέσεως, κατά το δεύτερο μέρος, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 11γ του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., γιατί το Εφετείο, προς συναγωγή του αποδεικτικού του πορίσματος, ειδικότερα δε για την κρίση του περί ασκήσεως της νομής από τον άμεσο δικαιοπάροχο των αναιρεσιβλήτων και στην συνέχεια από τους ίδιους επί συνεχή εικοσαετία επί του υπ' αριθμ. 2 επιδίκου ακινήτου (ελαιοτριβείου), δεν έλαβε υπόψη έγγραφα που νομίμως προσεκόμισαν στο Εφετείο μετ' επικλήσεως οι αναιρεσείοντες και, ειδικότερα: 1.αντίγραφο της με αριθμό καταθέσεως 414/1995 τακτικής διεκδικητικής αγωγής των αναιρεσιβλήτων κατά του αμέσου δικαιοπαρόχου των αναιρεσειόντων Χ.

Π. με υλικό αντικείμενο έκταση 122,5 τ.μ. στην οποία αναφέρεται ότι η έκταση αυτή νοτίως επί πλευράς 35 μέτρων συνορεύει με ιδιοκτησία του ιδίου δικαιοπαρόχου και συγκεκριμένα με την "ευθεία που οριοθετεί ο τείχος του εκεί ευρισκομένου ελαιοτριβείου", 2. Aντίγραφο της υπ' αριθμ. 89/23.2.1998 αγωγής των αναιρεσιβλήτων ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χανίων κατά του ιδίου ως άνω δικαιοπαρόχου των αναιρεσειόντων, στην οποία αναφέρεται ότι επί της υπ' αριθμ.2 της αγωγής επιδίκου εδαφικής εκτάσως, οι αναιρεσίβλητοι είναι συγκύριοι με τον εν λόγω δικαιοπάροχο. 3.

Αντίγραφο της υπ' αριθμ. Πρωτ. 795/1988 επιστολής των δύο πρώτων εναγόντων προς τον Κοινοτάρχη Ν. Κυδωνίας, στην οποία αναφέρεται, ότι το επίδικο με αριθμό 2, στο οποίο είχε ανεγερθεί το ελαιοτριβείο, ανήκε στην κυριότητα του αμέσου δικαιοπαρόχου των αναιρεσειόντων Χ. Π. και ότι θα αφήσουν από το ακίνητό τους το μονοπάτι που παλαιά υπήρχε. 'Οπως δε προκύπτει από τις παραδεκτώς επισκοπούμενες προτάσεις των αναιρεσειόντων ενώπιον του Εφετείου, μέχρι του πέρατος της συζητήσεως, μετά την οποία εξεδόθη η προσβαλλομένη απόφαση, αυτοί στα πλαίσια της ανταποδείξεως, ότι δηλαδή ο άμεσος αυτών δικαιοπάροχος Χ.

Π. ήταν νομέας του υπ' αριθμ.2 επιδίκου εδαφικού τμήματος, επί του οποίου είχε ανεγερθεί το προαναφερόμενο ελαιοτριβείο, μεταξύ των άλλων αποδεικτικών μέσων, προσεκόμισαν μετ' επικλήσεως και τα υπ' αριθμ. 1, 2 και 3 ως άνω έγγραφα με το προαναφερόμενο περιεχόμενο, που είναι πρόσφορα προς απόδειξη του λυσιτελούς ως άνω ισχυρισμού των, επιδρώντος στο διατακτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως.

Παρά όμως την στην προσβαλλομένη απόφαση υπάρχουσα διαβεβαίωση, ότι το Εφετείο, προς σχηματισμό του ανωτέρω αποδεικτικού του πορίσματος, έλαβε υπόψη όλα τα νομίμως μετ' επικλήσεως από τους διαδίκους προσαχθέντα έγγραφα, από το σύνολο των αιτιολογιών της, δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, αντίθετα προς τα λοιπά στο αναιρετήριο αναφερόμενα έγγραφα, ότι ελήφθησαν υπόψη και συνεκτιμήθησαν και τα τρία αυτά κρίσιμα έγγραφα.

Για τον λόγο αυτό κατέστησε αναιρετέα την προσβαλλομένη απόφασή του, κατά τον βάσιμο, από το άρθρο 559. αρ. 11γ εξεταζόμενο λόγο αναιρέσεως των πρώτου και δεύτερης από τους αναιρεσείοντες. Πρέπει επομένως να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο, όμως, από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την προσβαλλόμενη απόφαση. (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως ήδη ισχύει, Ολ.ΑΠ 4/2012).

Δικαστικά έξοδα εις βάρος της τρίτης αναιρεσειούσης που ηττάται και υπέρ των αναιρεσιβλήτων, δεν επιδικάζονται, γιατί οι τελευταίοι, που είχαν ενιαία υπεράσπιση, δεν υπεβλήθησαν σε ιδιαίτερα έξοδα για την αντίκρουση της ενδίκου αιτήσεως αναιρέσεως ως προς την εν λόγω αναιρεσείουσα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΩΤΕΡΩ ΛΟΓΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28/3/2008 αίτηση των Χ. Π. κ.λ.π. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4/2008 αποφάσεως του Εφετείου Κρήτης ως προς την τρίτη αναιρεσείουσα Χ.-Ά. Π..

Αναιρεί την ίδια απόφαση ως προς τους λοιπούς αναιρεσείοντες.

Παραπέμπει την υπόθεση, ως προς το αναιρούμενο μέρος, προς εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα των δύο πρώτων αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Ιανουαρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Ιουνίου 2012.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ