Supreme Court dismisses appeal for lack of legal grounds regarding non-suspension of proceedings due to pending case.

Απόφαση 1066 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός: 1066 /2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Νικόλαο Λεοντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ, κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αντώνιο Μπιλίση.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25 Ιουλίου 2002 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 18155/2003 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 1904/2004 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 12 Απριλίου 2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Λεοντής, ανέγνωσε την από 12 Σεπτεμβρίου 2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της 123/12-4-2005 αιτήσεως για αναίρεση της 1904/2004 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη της αντιδίκου στην δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ

Από την ... έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης ... προκύπτει ότι με εντολή του νομίμως παρισταμένου ως πληρεξουσίου δικηγόρου του αναιρεσιβλήτου Αντωνίου Μπιλίση, ο οποίος επισπεύδει τη συζήτηση της κρινόμενης 123/12-4-2005 αιτήσεως για αναίρεση της 1904/15-6-2004 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της από 21-10-2008 κλήσεως με τη συννημένη πράξη ορισμού δικασίμου για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσης (23-3-2009) νομότυπα και εμπρόθεσμα επιδόθηκε στην αναιρεσείουσα με κλήση προς συζήτηση κατά την ορισθείσα προς τούτο δικάσιμο (23-3-2009). Κατ' αυτήν όμως, κατά την οποία συζητήθηκε η υπόθεση με εκφώνησή της στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, η αναιρεσείουσα δεν εμφανίσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, ούτε κατέθεσε δήλωση σύμφωνα με τα άρθρα 573 παρ. 1, 242 παρ. 2 ΚπολΔ. Επομένως, επιτρεπτώς το Δικαστήριο προχωρεί στη συζήτηση της αποφάσεως, παρά την απουσία της αναιρεσείουσας, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 ΚπολΔ. Ειδικότερα, με την κρινόμενη 123/12-4-2005 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 1904/15-6-2004 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, κατ' επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων.

Ειδικότερα, με την 27399/25.7.2002 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου εδιώκετο η λύση του μετά της αναιρεσείουσας υφισταμένου γάμου τους, με θεμελίωσή της στην διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 3 ΑΚ (τεκμαιρόμενος ισχυρός κλονισμός της έγγαμης σχέσεως από την τετραετή διάσταση των συζύγων). Επί της εν λόγω αγωγής εκδόθηκε κατά παραδοχή της, ερήμην της εναγομένης η 18155/3.7.2003 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και σε δεύτερο βαθμό, κατ' αποδοχή της 4041/13.10.2003 εφέσεως της εναγομένης, εξαφάνιση της προσβαλλόμενης δι' αυτής πρωτοβάθμιας αποφάσεως και κατ' ουσίαν εξέταση της υποθέσεως, η 1904/2004 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως εναντιώνεται η ηττηθείσα εναγομένη με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως και με την έννοια αυτή ερευνάται στη συνέχεια ο διατυπούμενος δι' αυτής μοναδικός λόγος αναιρέσεως. Ειδικότερα, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 222 παρ. 1 ΚΠολΔ, στην διαπλαστική αγωγή, όπως είναι και η αγωγή διαζυγίου, δεν υπάρχει ταυτότητα επίδικης διαφοράς και συνακόλουθα εκκρεμοδικία με την έννοια του εν λόγω άρθρου από το γεγονός ότι απλώς ζητείται η διάπλαση της ίδιας έννομης σχέσεως, εφόσον δεν υφίσταται ταυτότητα του θεμελιωτικού λόγου που στηρίζει τη λύση του γάμου και συνεπώς η άσκηση αγωγής, ερειδομένης στο άρθρο 1439 παρ. 1 ΑΚ (ισχυρός κλονισμός της έγγαμης σχέσεως για λόγους που αφορούν το πρόσωπο του εναγομένου) δεν αποκλείει την άσκηση άλλης αγωγής στηριζόμενης στο άρθρο 1439 παρ. 3 ΑΚ, γιατί πρόκειται για διαφορετική θεμελίωση .

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ, υπάρχει λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό μόνο δίκαιο. Επί παραλείψεως κηρύξεως προσωρινώς απαραδέκτου, όπως είναι το απαράδεκτο της συζητήσεως, ο λόγος αυτός στοιχειοθετείται, όταν το απαράδεκτο αυτό ή η αναβολή της συζητήσεως ή η αναστολή της διαδικασίας επιβάλλεται από το νόμο προς κατοχύρωση του αποτελέσματος της ακυρότητας άλλης διαδικαστικής πράξεως, που προηγήθηκε, όπως είναι η ακυρότητα της κλητεύσεως, ή και προς εξασφάλιση δικονομικού δικαιώματος, όπως είναι πρωτίστως το θεμελιώδες δικονομικό δικαίωμα της υπερασπίσεως (άρθρο 110 παρ. 2) ή στην περίπτωση της παραλείψεως αναβολής της συζητήσεως κατά τα άρθρα στο και 610 και 621 ΚΠολΔ, κατά την οποία ο διάδικος καθίσταται έκπτωτος του δικονομικού του δικαιώματος για την παρεμπίπτουσα αμφισβήτηση της οικογενειακής σχέσεως, που αποτελεί προϋπόθεση για τη διάγνωση της διαφοράς (βλ.

σχετ. Ολ. ΑΠ 12/2000). Επομένως, η παρά το νόμο παράλειψη του δικαστηρίου να αναστείλει την διαδικασία λόγω εκκρεμοδικίας (ΚΠολΔ 222), μη επιβαλλόμενη από το νόμο προς κατοχύρωση του αποτελέσματος δικονομικής ακυρότητας ή προς εξασφάλιση της ασκήσεως δικονομικού δικαιώματος, δεν θεμελιώνει τον λόγο αυτό αναιρέσεως, διότι η αναστολή αυτή επιβάλλεται από το νόμο απλώς χάριν οικονομίας χρόνου και δαπάνης, καθώς και προς αποφυγή εκδόσεως αντιφατικών αποφάσεων, ενδεχόμενο όμως που αντιμετωπίζεται από το νόμο με την καθιέρωση λόγου αναψηλαφήσεως για την τελευταία απόφαση (ΚΠολΔ 544 παρ. 1, 549 παρ. 2').

Σε συνέπεια, με τις νομικές αυτές παραδοχές ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο, με αναφορά στο άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ, προσάπτεται στην προσβαλλόμενη δι' αυτής απόφαση ότι παρά τον νόμο δεν ανέστειλε, κατ' επιταγή του άρθρου 222 ΚΠολΔ, την εκδίκαση της 27399/23.7.2002 αγωγής του αναιρεσιβλήτου λόγω εκκρεμοδικίας, δημιουργηθείσης από την άσκηση της προηγούμενης 1056/1999 αγωγής της αναιρεσείουσας, θεμελιούμενης στην διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 1 ΑΚ, επί της οποίας εκδόθηκε η 22054/1999 μη οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία τάχθηκε το οικείο θέμα αποδείξεως, και στη συνέχεια, κατ' αποδοχή της, η 4337/15.2.2005 οριστική αυτού απόφαση, ελέγχεται ως αβάσιμος.

Συνακόλουθα αυτού πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως, με παράλληλη καταδίκη της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 1800,00 Ευρώ (ΚπολΔ 183).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 123/12-4-2005 αίτηση για αναίρεση της 1904/15-6-2004 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσόν των χιλίων οκτακοσίων (1.800,00) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Απριλίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Μαΐου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ