1065/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1065 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1065/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου και Δημήτριο Πατινίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ... και 2. ... Η 1η παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Μπόλη, ο οποίος δήλωσε ότι η 2η αναιρεσείουσα ..., η οποία δεν παραστάθηκε, απεβίωσε στις 30 Μαρτίου 2005, όπως προκύπτει από την προσκομισθείσα υπ΄αριθμ. ... ληξιαρχική πράξη θανάτου του Ληξιαρχείου του Δήμου Αθηναίων και κληρονομήθηκε από τον ..., ο οποίος στη συνέχεια απεβίωσε στις 8 Μαρίου 2006, όπως προκύπτει από την προσκομισθείσα από ... ληξιαρχική πράξη θανάτου του Ληξιαρχείου Ελευσίνας και την παρούσα δίκη συνεχίζουν πλέον οι νόμιμοι κληρονόμοι του ..., τους οποίους εκπροσωπεί ο ίδιος δια πληρεξουσίων εγγράφων.

Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τους Υπουργούς των Οικονομικών και ΠΕΧΩΔΕ, που κατοικοεδρεύουν στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια Ν. Πολιτικού, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ., χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 31-7-1997 και 26-2-1998 αιτήσεις προσδιορισμού οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης επί αναγκαστικής απαλλοτρίωσης, που κατατέθηκαν ενώπιον του Εφετείου Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν.

Εκδόθηκε η 10.663/1998 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10 Ιουνίου 1999 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Πατινίδης, ανέγνωσε την από 19 Νοεμβρίου 2005 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στην σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου, τότε Αρεοπαγίτη και ήδη Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δημητρίου Κυριτσάκη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη ... ληξιαρχική πράξη θανάτου του Ληξιαρχείου του Δήμου Αθηναίων, η δεύτερη αναιρεσείουσα ... απεβίωσε, μετά την άσκηση της αναιρέσεως, στις 30-3-2005 και κληονομήθηκε, δυνάμει της από 2-11-1995 ιδιόγραφης διαθήκης της, που κηρύχθηκε κυρία, με τη 1753/2005 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, από τον υιό της ..., ο οποίος και αποδέχθηκε την κληρονομία με τη 1719/21-12-2005 δήλωση αποδοχής κληρονομίας της Συμβολαιογράφου Αθηνών Ρεγγίνας Γερασίμου Τραυλού. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη από 10-3-2006 ληξιαρχική πράξη θανάτου του Ληξίαρχου Ελευσίνας, ο ... απεβίωσε στις 8-3-2006 και κληρονομήθηκε από τους μοναδικούς εξ αδιαθέτου κληρονόμου υιούς του ..., οι οποίοι, με την ιδιότητα αυτή, νομίμως συνεχίζουν την ανοιγείσα δίκη.

ΙΙ. Κατά το άρθρο 19 παρ. 2 εδ. β' και 3 εδ. α' του ν.δ. 797/1971 "περί αναγκαστικών απαλλοτριώσεων" , το οποίο εφαρμόζεται εν προκειμένω, ως εκ του χρόνου κήρυξης της απαλλοτρίωσης, η προθεσμία για την άσκηση αίτησης οριστικού προσδιορισμού της αποζημίωσης είναι έξι (6) μήνες από τη δημοσίευση της απόφασης του μονομελούς πρωτοδικείου που προέβη στον καθορισμό της προσωρινής αποζημίωσης, αν η απόφαση αυτή δεν κοινοποιήθηκε.

Αν παρέλθει άπρακτη η προθεσμία αυτή, σύμφωνα με την παρ, 6 του άρθρου 19 του ίδιου άρθρου, οριστικοποιείται, ως προς το διάδικο που αμέλησε, η αποζημίωση που έχει οριστεί προσωρινώς. Αναστολή της προθεσμίας αυτής κατά τη διάρκεια των δικαστικών διακοπών προβλέπεται ως προς το Ελληνικό Δημόσιο κατά το άρθρο 11 του Κωδ.

Δ/τος της 26-6/10.7.1944 "περί κώδικος των νόμων περί δικών του Δημοσίου", η οποία διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την εισαγωγή του ΚΠολΔ, σε όλες τις δίκες του Δημοσίου. Σύμφωνα με την τελευταία αυτή διάταξη, ουδεμία απολύτως προθεσμία τρέχει σε βάρος του Δημοσίου κατά τη διάρκεια των δικαστικών διακοπών, από 117 έως 16/9 κάθε έτους (άρθρο 11 παρ. 2 Κώδικα Οργανισμού Δικαστηρίων) οι δε αρξάμενες προθεσμίες αναστέλλονται.

Η καθιερούμενη με την εν λόγω διάταξη αναστολή, στην έκταση που με αυτήν δεν καθιερώνεται προνομιακή μεταχείριση μόνον υπέρ του Δημοσίου, αλλά επεκτείνεται και στους ιδιώτες καθ' ων η απαλλοτρίωση, δεν θεσπίζει αδικαιολογήτως άνιση και προνομιακή δικονομική μεταχείριση του τελευταίου σε σχέση προς τους ιδιώτες διαδίκους και άρα δεν αντιβαίνει στο άρθρο 4 παρ. 1 του ισχύοντος Συντάγματος και στο άρθρο 6 παρ. 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η οποία έχει κυρωθεί με το ν.δ. 53/1974 και έχει κατά το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος υπερνομοθετική ισχύ (Ολ ΑΠ 12/2002 ΕλλΔνη 43.693).

Στην προκείμενη περίπτωση, με το μοναδικό λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση οι αναιρεσείοντες την αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 14, εκ του ότι το εφετείο που είχε επιληφθεί του προσδιορισμού οριστικής τιμής μονάδος αποζημιώσεως απαλλοτριωθέντος ακινήτου τους για την κατασκευή του έργου της Αττικής οδού στην περιοχή ...

μετά από αίτηση των ιδίων και της από 26.7.1998 αιτήσεως του αναιρεσίβλητου Δημοσίου (αριθ. ΒΑΒ 274/1998 ), δεν κήρυξε απαράδεκτη την αίτηση του τελευταίου, ως εκπρόθεσμη. Ο λόγος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα αλλά και οι ίδιοι οι αναιρεσείοντες δέχονται στην αίτησή τους, ότι η υπ΄ αρίθ. 120/1997 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου εκδόθηκε στις 19.6.1997 και η αίτηση για τον οριστικό καθορισμό της αποζημίωσης κατατέθηκε στη Γραμματεία του δικαστηρίου μετά παρέλευση 8 μηνών και 7 ημερών στις 26.2.1998, αλλά παρεμβλήθηκε το διάστημα των δικαστικών διακοπών από 1.7 έως 15-9-1997, κατά το οποίο αναστέλλεται,

όπως προαναφέρθηκε, η διαδρομή της εξάμηνης προθεσμίας.

Συνεπώς, μετά την αφαίρεση του πιο πάνω χρόνου, το υπόλοιπο διάστημα, ανερχόμενο σε πέντε μήνες και είκοσι ημέρες, υπολείπεται του εξαμήνου και ορθώς το εφετείο δέχθηκε την αίτηση του Δημοσίου ως ασκηθείσα εμπροθέσμως. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, με την οποία υποστηρίζονται τα αντίθετα, ως αβάσιμη και να καταδικασθούν η πρώτη αναιρεσείουσα ... και οι συνεχίζοντες τη δίκη για τη δεύτερη αναιρεσείουσα ..., τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου Ελληνικού Δημοσίου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

-

Απορρίπτει την από 10.6.1999 αίτηση των ..., και ..., για αναίρεση της 10663/1998 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

-

Καταδικάζει την πρώτη αναιρεσείουσα ... και τους ..., που συνεχίζουν τη δίκη για την δεύτερη αναιρεσείουσα ..., στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου Ελληνικού Δημοσίου, την οποία ορίζει σε εξακόσια πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Μαρτίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Μαΐου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ