Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, ruling that lower court considered all arguments despite their rejection.

Απόφαση 1064 / 2008 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1064/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Πετράκη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ιωάννη Σίδερη και Γεωργία Λαλούση (κωλυομένης της Αρεοπαγίτου Ελένης Μαραμαθά), Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Απριλίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) χ1, 2) χ2 ως από κοινού ασκούντων την επιμέλεια και γονική μέριμνα του ανηλίκου τέκνου τους χ, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Κυπριώτη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και κατέθεσαν προτάσεις και συγκεκριμένα λόγω ενηλικότητάς του ο ανωτέρω Γεώργιος Κουνάδης.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) ........., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σπυρίδωνα Μπουρμπούλη ο οποίος ανακάλεσε την από 2/4/2008 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., παραστάθηκε αυτοπροσώπως και κατέθεσε προτάσεις, 2) Του εδρεύοντος στην Αθήνα Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, που εκπροσωπείται νόμιμα και το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Αρβανίτη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8/11/1999 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και την από 27/3/2000 αγωγή του 2ου των αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κεφαλληνίας και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 528/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 864/2002 οριστική του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 21/9/2004 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Πολυζωγόπουλος, ανέγνωσε την από 26/3/2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως Ο πληρεξούσιος του 1ου των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 και 914 ΑΚ συνάγεται ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Η παράνομη συμπεριφορά ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία, είτε από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη.

Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε να επιφέρει, κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας.

Αντίθετα, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, περί του ότι στη συγκεκριμένη (ένδικη) περίπτωση η πράξη ή η παράλειψη εκείνη αποτέλεσε ή δεν αποτέλεσε την αιτία του επιζήμιου αποτελέσματος, περί του ότι δηλαδή το ζημιογόνο γεγονός σε σχέση με τη ζημία βρίσκεται ή δεν βρίσκεται σε σχέση αιτίου και αποτελέσματος, ως αναγόμενη σε εκτίμηση πραγματικών γεγονότων (αρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

Περαιτέρω, κατά τις διατάξεις του άρθρου 19 παρ. 1-3 του ν. 2094/1992 (ΚΟΚ) ο οδηγός οδικού οχήματος επιβάλλεται να έχει τον έλεγχο του οχήματός του, ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς. Επίσης, επιβάλλεται να ρυθμίζει την ταχύτητα του οχήματός του, λαμβάνοντας συνεχώς υπόψη του τις επικρατούσες συνθήκες, κατά τρόπο ώστε να είναι σε θέση να διακόψει την πορεία του οχήματός του μπροστά από οποιοδήποτε εμπόδιο που μπορεί να προβληθεί και το οποίο βρίσκεται στο ορατό από αυτόν μπροστινό τμήμα της οδού.

Ιδιαίτερα, υποχρεούται να μειώνει την ταχύτητα του οχήματός του, εκτός άλλων περιπτώσεων, σε τμήματα της οδού με περιορισμένο πεδίο ορατότητας και πλησίον ισόπεδων οδικών κόμβων. Εξάλλου, κατά το άρθρο 26 παρ. 1 του ν. 2094/1992 (ΚΟΚ) ο οδηγός που πλησιάζει οδικό κόμβο υποχρεούται να καταβάλει ιδιαίτερη προσοχή για να μην παρακάμψει επί του κόμβου κίνδυνο ή παρακωλύσει της κυκλοφορίας, ρυθμίζοντας την ταχύτητα του οχήματός του, ώστε να μπορεί να διακόψει την πορεία αυτού, για να διέλθουν τα οχήματα που προτεραιότητα.

Πάντως, η παράβαση διατάξεων του ΚΟΚ δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση του αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξης και του επελθόντος αποτελέσματος.

Επίσης, και μόνη η τήρηση των ελαχίστων υποχρεώσεων που επιβάλλει ο ΚΟΚ στους οδηγούς των οχημάτων κατά την οδήγηση τους, δεν αίρει την υποχρέωση τους να συμπεριφέρονται και πέραν των ορίων τούτων, όταν οι περιστάσεις το επιβάλλουν για την αποτροπή ζημιογόνου γεγονότος ή την μείωση των επιζήμιων συνεπειών.

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ επιτρέπεται αναίρεση για έλλειψη νόμιμης βάσης όταν δεν προκύπτουν από το αιτιολογικό της απόφασης τα περιστατικά εκείνα που είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση της συνδρομής των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων της διάταξης που εφαρμόστηκε ή για τη μη συνδρομή τους που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες ανεπαρκείς ή αντιφατικές, όχι ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγομένου από αυτές πορίσματος, αλλά στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ.

ΑΠ 26/2004).

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχτηκε, ανελέγκτως, ότι το πιο κάτω αναφερόμενο ατύχημα έγινε υπό τις ακόλουθες συνθήκες: "...Την 31-8-1998 και περί ώρα 10.30 ο ανήλικος γιος των εκκαλούντων χ, οδηγούσε το ποδήλατο του και έβαινε με αυτό επί παρόδου της δημοτικής οδού ......

της πόλεως ...., που είναι χωματόδρομος με πλάτος οδοστρώματος 5 μέτρων και παρουσιάζει κατωφέρεια προς την οδό ..., με κατεύθυνση από τις Λαϊκές Κατοικίες .... προς την οικία του η οποία βρίσκεται επί της οδού ... αριθμ. .... Όταν δε έφθασε στη συμβολή της ανωτέρω παρόδου με τη διπλής κατευθύνσεως δημοτική οδό ..., η οποία επίσης σε απόσταση 15 μέτρων περίπου πριν από το σημείο εκείνο συμβάλλει με τη διπλής κατευθύνσεως δημοτική οδό ....., όπου σχηματίζεται ισόπεδος οδικός κόμβος με μέγιστο πλάτος 18.30 μέτρων, δεν επέδειξε την απαιτουμένη ιδιαίτερη επιμέλεια και προσοχή.

Ειδικότερα, ενώ επρόκειτο, να εισέλθει στον ανωτέρω ισόπεδο οδικό κόμβο, όπου η ορατότητά του από αριστερά, ήταν περιορισμένη, από αμέλεια του, ήτοι από πλήρη έλλειψη προσοχής και συνέσεως, την οποία όφειλε να καταβάλει κατά την οδήγηση του ποδηλάτου του και την οποία υπό τις αυτές οδικές συνθήκες και περιστάσεις θα κατέβαλε κάθε μέσος συνετός οδηγός, δεν ακινητοποίησε κατά την έξοδό του από τη χωμάτινη πάροδο το ποδήλατό του, του οποίου δεν λειτουργούσε το σύστημα πεδήσεως στον οπίσθιο τροχό, προκειμένου να ελέγξει την κίνηση των επί της οδού ...

κυκλοφορούντων οχημάτων και προς τις δύο κατευθύνσεις τα οποία είχαν προτεραιότητα, αλλά εξακολούθησε την πορεία του με αυξημένη ταχύτητα λόγω και της κατωφέρειας της παρόδου και εισήλθε αιφνιδίως και απροσέκτως στον ισόπεδο οδικό κόμβο και αφού διήνυσε το ένα ρεύμα κυκλοφορίας της οδού ...προσέκρουσε το εμπρόσθιο δεξιό μέρος του ποδηλάτου (μανέτα τιμονιού πιρούνι τροχού) επί του εμπρόσθιου αριστερού μέρους (αριστερό μέρος του εμπρόσθιου, προφυλακτήρα, εμπρόσθιο αριστερό τροχό) του κατ' εκείνη τη στιγμή διερχομένου και επί της οδού .....κινουμένου υπ'αριθμ. ....Ι.Χ.

φορτηγού αυτοκινήτου με κατεύθυνση προς τον οικισμό .... μεταφέροντας πέντε κυβικά μέτρα άμμο. Κατά την, πρόσκρουση του ποδηλάτου επί του φορτηγού, ο οδηγός, του ποδηλάτου εκτινάχθηκε προς τα αριστερά με αποτέλεσμα να τραυματισθεί σοβαρά και να μεταφερθεί αμέσως στο Νοσοκομείο Αργοστολίου όπου διαπιστώθηκε ότι υπέστη "κάταγμα αριστερού μηριαίου ηβοϊσχιακών κλάδων άμφω, έσω σφυρού αριστερού, υπεξάρθρημα ιερολαγονίων αρθρώσεων, τραύμα περινέου και ρήξη ορθού".

Λόγω δε της σοβαρότητας της καταστάσεώς του διεκομίσθη αεροπορικώς στην Αθήνα, όπου εισήχθη στη μονάδα εντατικής θεραπείας του Νοσοκομείου Παίδων "Αγλαΐας Κυριακού". Πρέπει να σημειωθεί ότι η σύγκρουση έγινε σε απόσταση 5,40 μέτρων από το αριστερό σε σχέση με την πορεία του φορτηγού, άκρο του οδοστρώματος της οδού-...

το συνολικό πλάτος του οποίου (οδοστρώματος) ανέρχεται σε 7,60 μέτρων, ήτοι εντός του ρεύματος κυκλοφορίας του φορτηγού. Οι εναγοντες -εκκαλούντες ισχυρίζονται ότι ο ανήλικος γιος τους κατά την έξοδό του από το χωματόδρομο διέκοψε την πορεία του ποδηλάτου εντός του οδοστρώματος της οδού ..... προκειμένου να ελέγξει την κίνηση των οχημάτων και να παραχωρήσει προτεραιότητα σ' αυτά.

Τον ισχυρισμό αυτό επιβεβαιώνει και ο επιμελεία αυτών εξετασθείς μάρτυρας ....., ο οποίος μάλιστα προσδιορίζει την απόσταση από το άκρο της οδού ..... και μέχρι του σημείου που διέκοψε την πορεία του το ποδήλατο σε τέσσερα μέτρα. Ο ισχυρισμός όμως αυτός δεν ευσταθεί, διότι στην περίπτωση αυτή το φορτηγό θα είχε παρασύρει το ποδήλατο προς τα εμπρός, ενώ σύμφωνα με την προαναφερομένη έκθεση πραγματογνωμοσύνης βρέθηκε μόνο εκδορά στο αριστερό μέρος του εμπρόσθιου προφυλακτήρα προκληθείσα οπό τη δεξιά μανέτα (χερούλι) του φρένου καθώς και εκδορά και κόκκινο χρώμα στην εξωτερική (αριστερή) πλευρά του εμπρόσθιου αριστερού τροχού, προκληθείσα από το εμπρόσθιο ψαλίδι του ποδηλάτου, στο δε πέλμα του ανωτέρω τροχού δεν βρέθηκε κανένα ίχνος επαφής με το ποδήλατο.

Υπό τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά, αποκλειστικός υπαίτιος του επιδίκου τροχαίου ατυχήματος είναι ο οδηγός του ποδηλάτου, ήτοι ο ανήλικος γιος των εκκαλούντων, ο οποίος εισήλθε αιφνιδίως και απροσέκτως στον ισόπεδο οδικό κόμβο ελέγχοντας την κίνηση των οχημάτων μόνο προς τα αριστερά αυτού, όπως ομολόγησε κατά τη διάρκεσα της παραμονής του στο Νοσοκομείο Αργοστολίου στον υπαστυνόμο ......

και όχι προς τα δεξιά αν και υπήρχε ορατότητα, όπως προκύπτει από την από.... έκθεση αυτοψίας του Τμήματος Τροχαίας Αργοστολίου. Αντιθέτως, ουδεμία υπαιτιότητα βαρύνει τον οδηγό του υπ' αριθμ. .... Ι.Χ. φορτηγού αυτοκινήτου, ήτοι τον εφεσίβλητο, ο οποίος έβαινε κανονικά με μειωμένη ταχύτητα λόγω του φορτίου των οκτώ περίπου τόννων άμμου τους οποίους μετέφερε, αλλά και του ότι στην πορεία του είχε ανωφέρεια.

Το ότι έβαινε με μειωμένη ταχύτητα προκύπτει και από το γεγονός ότι ο οδηγός του φορτηγού μετά την πρόσκρουση επ' αυτού του ποδηλάτου πέδησε και το αυτοκίνητο σταμάτησε σε απόσταση ενός μέτρου περίπου από το σημείο του ατυχήματος. Τέλος, λόγω της αιφνίδιας εισόδου του ποδηλάτου στον ισόπεδο οδικό κόμβο ενόψει και του μικτού βάρους του φορτηγού, ανερχομένου στους 15 τόννους περίπου ο οδηγός αυτού δεν είχε τη δυνατότητα να ενεργήσει αποφευκτικό ελιγμό προς τα δεξιά εν αντιθέσει προς τον οδηγό του ποδηλάτου ο οποίος μπορούσε να πραγματοποιήσει αποφευκτικό ελιγμό προς τα δεξιά.

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλουμένη απόφαση του δέχθηκε αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του ποδηλάτου, στην επέλευση του επιδίκου τροχαίου ατυχήματος και απέρριψε ως κατ'ουσίαν αβάσιμη την από 8-11-1999 αγωγή, δεν έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων και επομένως όλοι οι συναφείς λόγοι της από 20-12-2000 εφέσεως με τους οποίους, υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι απορριπτέοι ως αβάσιμο...."Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο απέρριψε ως αβάσιμη κατ' ουσίαν την από 20-12-2000 έφεση των αναιρεσειόντων κατά της πρωτόδικης 528/2000 απορριπτικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κεφαλληνίας.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο σωστά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις ουσιαστικού δικαίου που προεκτέθηκαν, αναφορικά με την έλλειψη οποιασδήποτε υπαιτιότητας για το επίδικο τροχαίο ατύχημα του πρώτου αναιρεσίβλητου, ως προς την οδηγική συμπεριφορά του οποίου διέλαβε στην απόφαση του πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες, με αναλυτική μάλιστα αξιολόγηση των κατ' ιδίαν αποδεικτικών μέσων, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή όχι εφαρμογή των διατάξεων του ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκαν, αφού δέχτηκε ότι οδηγούσε το ως άνω ΙΧΦ αυτοκίνητο του με μικρή ταχύτητα το οποίο ακινητοποίησε αμέσως μετά το ατύχημα, που συνέβη τη στιγμή κατά την οποία το εν λόγω αυτοκίνητο είχε εισέλθει στον προαναφερθέντα οδικό κόμβο, όπου ανελέγκτως εισήλθε από χωματόδρομο ο παθών ανήλικος, οδηγώντας το ποδήλατό του σε κατωφερεία με αυξημένη ταχύτητα και χωρίς να λειτουργεί το σύστημα πεδήσεως στον οπίσθιο τροχό.

Έτσι, το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση και δεν υπέπεσε στις αποδιδόμενες πλημμέλειες από τα εδάφια 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. Συνακόλουθα, οι πρώτος και τρίτος λόγοι αναιρέσεως με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

ΙΙ. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη τα πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 106, 335 και 338 Κ.Πολ.Δ, προκύπτει ότι "πράγματα" κατά την έννοια της πρώτης από αυτές (άρθρο 559 αριθ. 8) που προτάθηκαν ή δεν προτάθηκαν, των οποίων η λήψη ή μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο ιδρύει τον προβλεπόμενο από αυτή λόγο αναιρέσεως, αποτελούν οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που θεμελιώνουν ή καταλύουν τη βάση της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, όχι δε ο ισχυρισμός που συνέχεται με την ιστορική αιτία της αγωγής, της ένστασης ή της αντένστασης, ο οποίος αποκρούεται ή γίνεται δεκτός με την παραδοχή ή την απόρριψη, αντίστοιχα, ως αβασίμων ή βάσιμων των θεμελιωτικών της αγωγής ένστασης ή αντένσταση πραγματικών γεγονότων.

Εξάλλου, δεν αποτελούν "πράγματα" και τα επικαλούμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα και, πολύ περισσότερο, η αξιολόγηση από το δικαστήριο του περιεχομένου των εγγράφων και των λοιπών αποδεικτικών μέσων. Επομένως, δεν ιδρύεται ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως αν δεν λήφθηκαν υπόψη επιχειρήματα ή συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και αν προτείνονται ως λόγος εφέσεως, όπως και οι νομικοί ισχυρισμοί ή η νομική επιχειρηματολογία των διαδίκων, ούτε οι ισχυρισμοί που ανάγονται στην κατ' ορθή ερμηνεία έννοια του εφαρμοστέου νόμου (Ολ.

ΑΠ 3/1997). Επίσης, δεν ιδρύεται ο πιο πάνω λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη του ισχυρισμό, αλλά τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό, γιατί η απόρριψη αυτή σημαίνει ότι έχει ληφθεί υπόψη ο ισχυρισμός, ανεξάρτητα αν δεν έγινε δεκτός.

Εν προκειμένω, με τον διαλαμβανόμενο στο αναιρετήριο δεύτερο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν, κατά ένα μέρος, αιτιάσεις από το εδάφιο 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, ισχυριζόμενοι ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δεν έλαβε υπόψη πραγματικά περιστατικά, αναφορικά με την υπαιτιότητα του πρώτου αναιρεσιβλήτου που θεμελιώνουν τη βασιμότητα της αγωγής τους και τα οποία αποτελούσαν λόγους εφέσεως.

Όμως, ο ως άνω λόγος αναιρέσεως, κατά το μέρος που προβάλλονται με αυτόν οι ανωτέρω αιτιάσεις, είναι αβάσιμος, αφού από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και ερεύνησε όλους τους ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων που αποτελούσαν και λόγους εφέσεως, τους οποίους και απέρριψε.

Επίσης, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, κατά το μέρος που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτίαση από το εδάφιο 10 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, διότι τάχα ελήφθησαν υπόψη πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στη δίκη ως αληθινά χωρίς απόδειξη, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο στήριξε την κρίση του και το πόρισμα του στα αποδεικτικά μέσα (έγγραφα μάρτυρες κλπ) που επικαλέσθηκαν και έθεσαν στη διάθεσή του διάδικα μέρη.

Κατά τα λοιπά ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, διότι οι προσβαλλόμενες με αυτόν πλημμέλειες δεν αποτελούν "πράγματα" κατά την έννοια του νόμου, αλλά επιχειρήματα και συμπεράσματα των αναιρεσειόντων από την εκτίμηση των αποδείξεων και ισχυρισμούς αυτών, που ανάγονται στην κατ' αυτούς ορθή έννοια των διατάξεων, του ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκαν.

Η δικαστική δαπάνη καθενός των αναιρεσιβλήτων, λόγω της χωριστής νομικής εκπροσώπησής τους, πρέπει να επιβληθεί σε βάρος του ηττηθέντος αναιρεσείοντος ενηλίκου πλέον υιού των αναιρεσειόνων (χ), ο οποίος, λόγω ενηλικότητάς του κατά τη συζήτηση της αναίρεσης (γέννηση 8-10-1987), παραστάθηκε ατομικά ο ίδιος και υπέβαλε προτάσεις δια του πληρεξουσίου του δικηγόρου, στις οποίες (προτάσεις) εκθέτει τα περί της εν των μεταξύ ενηλικίωσής του και προσκομίζει με επίκληση την υπ' αριθ. .......

ληξιαρχική πράξη γέννησής του, που συντάχθηκε από τον ληξίαρχο Αργοστολίου Κεφαλληνίας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21-9-2004 αίτηση των Ιωάννη Κουνάδη κλπ για αναίρεση της 864/2002 αποφάσεως του εφετείου Πατρών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα Γεώργιο Κουνάδη του Ιωάννη στην δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, που ορίζει για τον καθένα λόγω της χωριστής νομικής εκπροσώπησης τους, σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Μαΐου 2008 . Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Μαΐου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ