Supreme Court dismisses appeal in traffic accident case, upholding lower court's finding of joint liability for pedestrian and driver.

Απόφαση 1062 / 2018 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1062/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ειρήνη Καλού, Σοφία Ντάντου, Χρήστο Βρυνιώτη και Γεώργιο Χοϊμέ, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Μαρτίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ν. Ζ. του Γ., κατοίκου ..., 2) ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ", που εδρεύει στην Καστοριά και εκπροσωπείται νόμιμα και 3) Συνεταιρισμού με την επωνυμία "……..", που ... και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κυριάκο Τριανταφυλλίδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Χ. χας Σ. Ζ., το γένος Κ. Μ., 2) Γ. Ζ. του Σ., κατοίκων ..., 3) Σ. Ζ. του Σ., συζ. Ι. Τ., κατοίκου ..., 4) Μ. Ζ. του Σ., 5) Χ. Ζ. του Κ., κατοίκων ..., 6) Κ. Ζ. του Χ., κατοίκου ..., 7) Χ. Ζ. του Χ., 8) Θ Λ. του Ν., 9) Σ. Ζ. του Γ., 10) Ι. Ζ. του Γ., κατοίκων ..., 11) Ι. Τ. του Γ., 12) Θ. Τ. του Ι. και 13) Ε. Τ. του Ι., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Διαλεχτή Κοτζαμανίδου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-7-2014 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καστοριάς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4/2016 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 19/2017 του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 6-6-2017 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Χρήστο Βρυνιώτη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 6-6-2017 και με αριθ. κατάθεσης 16/2017 αίτηση αναίρεσης κατά της υπ' αριθμ. 19/2017 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας, η οποία εκδόθηκε συνεπεία ασκήσεως αντιθέτων εφέσεων, εκ μέρους των αναιρεσιβλήτων - εναγόντων και αναιρεσειόντων - εναγομένων, αντίστοιχα, κατά της υπ' αριθμ. 4/2016 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καστοριάς, που είχε δικάσει την από 22-7-2014 και με αριθ. κατάθεσης 46/2014 αγωγή των αναιρεσιβλήτων κατά των αναιρεσειόντων, κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και από τη σύμβαση ασφάλισής του (άρθρ. 666, 667, 670 - 676 και 681Α' του ΚΠολΔ), ασκήθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα.

Συνεπώς είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το βάσιμο των προβαλλομένων λόγων της.

Ο αναιρετικός λόγος από το άρθρο 559 αριθ. 1 ιδρύεται, αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παράβαση εκδηλώνεται με ψευδή ερμηνεία ή με κακή εφαρμογή.

Περαιτέρω, ο, από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ιδρύεται όταν, δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της απόφασης τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, του δικαστηρίου, περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων, για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσης διάταξης, όπως επίσης, η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, σε ότι αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όχι δε και όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων (ανάλυση - στάθμιση - αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού) και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος.

Ανεπάρκεια και ασάφεια αιτιολογιών υπάρχει, όταν, από το αιτιολογικό, δεν προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία για τη δικαιολόγηση της εφαρμοσθείσας διάταξης ουσιαστικού δικαίου, καθιστώντας έτσι ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο. Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330, 914 και 932 ΑΚ, συνάγεται ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση ή χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υποχρέου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή, όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υποχρέου σε αποζημίωση, έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας, μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Η παράνομη συμπεριφορά, ως όρος της αδικοπραξίας, μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση, εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή από δικαιοπραξία, είτε από την καλή πίστη κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη.

Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει, κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα, επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας.

Με την ένδικη αίτηση αναίρεσης πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου για πλημμέλειες εκ των αριθμών 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (ευθεία και εκ πλαγίου παραβίαση ουσιαστικών διατάξεων) αντίστοιχα, διότι με τις ασαφείς, ελλειπείς και αντιφατικές αιτιολογίες που περιέλαβε, κατέστησε αδύνατο τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής εφαρμογής των διατάξεων των άρθρων 297, 298, 300, 330, 914 ΑΚ, σχετικά με την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της συμπεριφοράς του πρώτου αναιρεσείοντος - εναγομένου και του επελθόντος αποτελέσματος, ήτοι τον θανάσιμο τραυματισμό του πεζού Σ.

Ζ., συγγενούς των αναιρεσιβλήτων - εναγόντων (1η ενάγουσα, σύζυγος του θανόντος - 2ος, 3η και 4η των εναγόντων, τέκνα του θανόντος - 6ος, 7η, 9ος, 10ος, 12η και 13ος των εναγόντων, εγγόνια του θανόντος - 5ος, 8η και 11ος των εναγόντων, γαμβροί και νύφη του θανόντος). Στην προκειμένη περίπτωση, το Μονομελές Εφετείο, δέχθηκε, ανελέγκτως, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "...Την 5.3.2014 και περί ώρα 9.00 π.μ., ο πρώτος εναγόμενος και ήδη εκκαλών - εφεσίβλητος, οδηγός του με αριθμό κυκλοφορίας …32 Δ.Χ.

Αστικού Λεωφορείου, ιδιοκτησίας του δευτέρου εναγομένου και ήδη εκκαλούντος - εφεσιβλήτου, προστηθείς στην οδήγησή του από τον τελευταίο, έχον ασφαλισμένο το εν λόγω όχημα για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην τρίτη εναγομένη και ήδη εκκαλούσα - εφεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία, βρισκόταν σταθμευμένος σε αφετηρία Αστικών Λεωφορείων επί της οδού ...

της πόλης Καστοριάς, προκειμένου να πραγματοποιήσει προγραμματισμένο δρομολόγιο αστικής συγκοινωνίας. Η προαναφερθείσα αφετηρία των Αστικών Λεωφορείων προσδιορίζεται με 55 μέτρα περίπου ειδική κίτρινη διαγράμμιση επί του οδοστρώματος, δίπλα στο πεζοδρόμιο της οδού ..., μπροστά από το 4ο Δημοτικό Σχολείο Καστοριάς, όπου το με αριθμό κυκλοφορίας ….32 Δ.Χ.

Αστικό Λεωφορείο ήταν ακινητοποιημένο με κατεύθυνση την οδό Γράμμου, ενώ όπισθεν αυτού, σε απόσταση τριών περίπου μέτρων, ήταν σταθμευμένο το με αριθμό κυκλοφορίας …55 Αστικό Λεωφορείο, ιδιοκτησίας Ι. Μ.. Η εν λόγω οδός στο παραπάνω σημείο είναι ευθεία, με πλάτος οδοστρώματος 6,90 μέτρων, διπλής κατεύθυνσης, με δύο λωρίδες κυκλοφορίας στο ρεύμα προς την οδό Γράμμου.

Κατά τον παραπάνω χρόνο η άσφαλτος ήταν ξηρά, υπήρχε φωτισμός ημέρας επαρκής και η κυκλοφορία οχημάτων και πεζών ήταν πυκνή, καθώς στην περιοχή ελάμβανε χώρα υπαίθρια λαϊκή αγορά. Κατά τον παραπάνω χρόνο ο πεζός, Σ. Ζ. του Λ., ετών .., επιχείρησε να διασχίσει κάθετα την οδό ..., με κατεύθυνση από αριστερά προς τα δεξιά, ήτοι από το πάρκο Ολυμπιακής Φλόγας προς την αφετηρία Αστικών Λεωφορείων, με σκοπό να καθίσει σε παγκάκι που βρισκόταν στο πεζοδρόμιο, δίπλα στην αφετηρία των λεωφορείων, περνώντας μεταξύ των δύο λεωφορείων.

Ενώ ο πεζός διερχόταν όπισθεν του με αριθμό …32 Δ.Χ. Αστικού Λεωφορείου, ο οδηγός του - πρώτος εναγόμενος, από έλλειψη προσοχής την οποία όφειλε και μπορούσε να καταβάλει, λόγω των προσωπικών του ιδιοτήτων και ικανοτήτων, εξαιτίας του επαγγέλματός του, αλλά και των ειδικότερων συνθηκών μεγάλης κυκλοφορίας πεζών την ημέρα εκείνη, λόγω της υπαίθριας λαϊκής αγοράς, έχοντας πρόθεση να ξεκινήσει δρομολόγιο μεταφοράς επιβατών, επιχείρησε οπισθοπορεία, καθώς μπροστά του και δεξιά είχε σταθμεύσει μία μοτοσικλέτα, που τον παρεμπόδιζε να κινηθεί ευθεία.

Κατά την οπισθοπορεία του, περίπου δύο με τρία μέτρα, ανέπτυξε μεν μικρή ταχύτητα, δεν υπολόγισε όμως το όπισθεν παρκαρισμένο με αριθμό κυκλοφορίας …55 Αστικό Λεωφορείο, ιδιοκτησίας Ι. Μ., στο οποίο και προσέκρουσε ελαφρώς, ενώ δεν αντιλήφθηκε καθόλου τον άνω πεζό, ο οποίος διερχόταν όπισθεν του οχήματός του, με αποτέλεσμα να τον παρασύρει και να τον χτυπήσει κατά την ελαφρά σύγκρουση των δύο αστικών λεωφορείων.

Μάλιστα ο εναγόμενος οδηγός ουδόλως αντελήφθη ότι με την δύο - τριών μέτρων οπισθοπορεία του λεωφορείου ακούμπησε στο όπισθεν αυτού σταθμευμένο λεωφορείο και παρέσυρε τον πεζό, τραυματίζοντάς τον βαριά, ακινητοποίησε δε το όχημά του αφού τον ειδοποίησε μία πεζή να σταματήσει, κάνοντάς του νόημα. Από το ως άνω ατύχημα τραυματίστηκε θανάσιμα ο πεζός, Σ.

Ζ., σύζυγος της 1ης, πατέρας των 2ου, 3ης και 4ης, παππούς των 6ου, 7ης, 9ου, 10ου, 12ης και 13ου και πεθερός του 5ου, 8ης και 11ου των εναγόντων, η συγγενική σχέση των οποίων μαζί του δεν αμφισβητείται από τους εναγομένους. Συγκεκριμένα, ο πεζός υπέστη από το άνω ατύχημα πολλαπλά κατάγματα πλευρών αμφοτερόπλευρα και θλάσεις πνευμόνων, ενώ στην κοιλία του διεγνώσθη ικανή ποσότητα αίματος κατά την ελεύθερη περιτοναϊκή κοιλότητα και εκτεταμένη οπισθοπεριτοναϊκή αιμορραγική διήθηση.

Ο δε θάνατός του επήλθε από την προαναφερόμενη κάκωση θώρακος και κάκωση κοιλίας κατόπιν του ως άνω τροχαίου ατυχήματος λίγες ώρες αργότερα στο Γενικό Νοσοκομείο Καστοριάς (βλ. την προσκομισθείσα με αριθμ. πρωτ. ../6.3.2014 έκθεση του Ιατροδικαστή Ι. Φ.). Όλα τα ανωτέρω αποδεικνύονται από το σύνολο των αποδεικτικών μέσων που προσκομίστηκαν, κυρίως δε από την έκθεση αυτοψίας και το συνοδεύον αυτή πρόχειρο σχεδιάγραμμα του τόπου του ατυχήματος, τα οποία συντάχθηκαν από το Τμήμα Τροχαίας Καστοριάς, ενισχύονται δε τόσο από τις καταθέσεις των αυτοπτών μαρτύρων Σ.

Μ., επιβάτη του με αριθμό κυκλοφορίας …32 Αστικού Λεωφορείου, Γ. Β., εκδότη εισιτηρίων του τελευταίου λεωφορείου και Μ. Ι., οδηγού του όπισθεν σταθμευμένου με αριθμό …66 Αστικού Λεωφορείου, όσο και από την εξέταση του πρώτου εναγομένου στα πλαίσια αστυνομικής προανάκρισης. Με τα περιστατικά που εκτέθηκαν, το ένδικο ατύχημα οφείλεται σε συντρέχουσα αμέλεια και των δύο εμπλεκομένων μερών, οι οποίοι δεν επέδειξαν την επιβαλλόμενη επιμέλεια και προσοχή, όπως όφειλαν και μπορούσαν να επιδείξουν υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες και περιστάσεις, την εμπειρία τους και την κοινή λογική (άρθρ. 330 εδ.

β', 914 του ΑΚ, βλ. ΑΠ 789/2010 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 635/2007 - 598). Συγκεκριμένα, η υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου συνίσταται στο ότι αυτός όφειλε να μην εκκινήσει το όχημα που οδηγούσε πριν βεβαιωθεί ότι δεν υπήρχε εμπόδιο στο ορατό όπισθέν του πεδίο, όφειλε δε να καταβάλει ιδιαίτερη επιμέλεια και για τον πρόσθετο λόγο ότι εκείνη την ημέρα, πρωινές ώρες, στην εν λόγω περιοχή διεξαγόταν υπαίθρια λαϊκή αγορά και λόγω των καλών καιρικών συνθηκών η κυκλοφορία των πεζών ήταν πολύ πυκνή, οι δε μεταφερόμενοι επιβάτες με την αστική συγκοινωνία πολλοί.

Εξάλλου, η έλλειψη προσοχής καταδεικνύεται και από το γεγονός ότι ο εναγόμενος ουδόλως αντελήφθη ότι με την δύο - τριών μέτρων οπισθοπορεία του λεωφορείου ακούμπησε στο όπισθεν αυτού σταθμευμένο αστικό λεωφορείο και παρέσυρε τον πεζό, τραυματίζοντάς τον βαριά, ακινητοποίησε δε το όχημά του μετά από λίγο, όταν τον ειδοποίησε μία πεζή να σταματήσει.

Το γεγονός ότι ο πεζός διήλθε το οδόστρωμα, πέρασε στη γραμμή κίτρινης διαγράμμισης αφετηρίας Αστικών Λεωφορείων και μάλιστα όπισθεν του λεωφορείου, που ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ξεκινήσει, ενώ ταυτόχρονα η απόστασή του από το λεωφορείο ήταν πολύ μικρή, δεν αίρει την ευθύνη του πρώτου εναγομένου, ο οποίος, λόγω ακριβώς του επαγγέλματός του και των ιδιαίτερων εξαιτίας αυτού ικανοτήτων του, όφειλε και έπρεπε να θεωρήσει ως πιθανή τη διέλευση ατόμων και δη μεγάλης ηλικίας από το συγκεκριμένο σημείο της οδού, με τη χρήση δε των κατάλληλων κατόπτρων, με τα οποία είναι εφοδιασμένα αυτού του είδους τα οχήματα, μπορούσε εγκαίρως να αντιληφθεί τον πεζό και να μην ξεκινήσει από το σημείο που είχε σταθμεύσει.

Το άνω ατύχημα, όμως, οφείλεται και σε αμελή συμπεριφορά του πεζού, ο οποίος, χωρίς να ελέγξει αν με την είσοδό του στο συγκεκριμένο σημείο του οδοστρώματος (αφετηρία Αστικών Λεωφορείων) θα παρεμπόδιζε την κυκλοφορία των λοιπών χρηστών της οδού (άρθρ. 38 Κ.Ο.Κ.), επιχείρησε να διασχίσει κάθετα τη συγκεκριμένη οδό από σημείο, όπου αφενός μεν δεν υπάρχει διάβαση πεζών, αφετέρου δε, αντί να διέλθει εκτός της λωρίδας Αφετηρίας των Αστικών Λεωφορείων, ώστε να ελέγχει πλήρως την κίνηση των οχημάτων, διήλθε ανάμεσα από τα δύο σταθμευμένα λεωφορεία και μάλιστα πολύ κοντά στο μετόπισθεν του υπ' αριθμό κυκλοφορίας …32 Αστικού Λεωφορείου, με αποτέλεσμα να μην τον αντιληφθεί ο πρώτος εναγόμενος και να τον τραυματίσει βαρύτατα, παρασύροντάς τον κατά την οπισθοπορεία που πραγματοποίησε κατά την έναρξη του προγραμματισμένου δρομολογίου.

Με βάση συνεπώς τα παραπάνω εκτιθέμενα, συνεκτιμώντας τις παραβάσεις καθενός των δύο ως άνω συνυπαιτίων εμπλεκομένων μερών και τη σπουδαιότητα αυτών, τον μεν εναγόμενο οδηγό βαρύνει το μεγαλύτερο ποσοστό υπαιτιότητας (αμέλειας) 70%, τον δε πεζό βαρύνει ποσοστό υπαιτιότητας (αμέλειας) 30%.

Συνεπώς ο ισχυρισμός των εναγομένων περί συνυπαιτιότητας του άνω οδηγού (άρθρ. 300 ΑΚ), τον οποίο οι τελευταίοι πρότειναν παραδεκτά πρωτοδίκως και επαναφέρουν με την έφεσή τους (άρθρ. 527 ΚΠολΔ), πρέπει, κατά το μέρος που προαναφέρθηκε, να γίνει δεκτός ως ουσιαστικά βάσιμος. Επομένως, το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που έκρινε ότι το εν λόγω ατύχημα οφείλεται σε συντρέχουσα αμέλεια και των δύο εμπλεκομένων μερών κατά ποσοστό 70% (του πρώτου εναγομένου) και 30% (του πεζού), ορθά το νόμο εφάρμοσε και τις αποδείξεις εκτίμησε ως προς την κατανομή του ποσοστού συνυπαιτιότητας των δύο εμπλεκομένων μερών.

Συνακόλουθα οι σχετικοί λόγοι εφέσεως τόσο των εναγόντων όσο και των εναγομένων, πρέπει να απορριφθούν ως ουσιαστικά αβάσιμοι". Έτσι που έκρινε το Εφετείο, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 και 914 ΑΚ. Παράλληλα, από τις πιο πάνω παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα προκύπτει ότι έχει νόμιμη βάση και δη την απαιτούμενη αιτιολογία, γιατί καλύπτεται χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις και με πληρότητα και σαφήνεια, χωρίς να απαιτείτο οποιαδήποτε άλλη παραδοχή, το πραγματικό των εφαρμοστέων κανόνων του ουσιαστικού δικαίου.

Έλαβε υπόψη του το δικαστήριο όλους τους προσδιοριστικούς παράγοντες του ατυχήματος και κατέληξε σε σαφές πόρισμα αναφορικά με το ζήτημα της υπαιτιότητος του οδηγού του λεωφορείου αλλά και την υπαιτιότητα του θανόντος πεζού, καθόσον τα πραγματικά περιστατικά τα οποία δέχθηκε (το δικαστήριο) ως αποδειχθέντα καθ' εαυτά, αντικειμενικώς και βάσει των διδαγμάτων της κοινής πείρας, συγκροτούν την έννοια της υπαιτιότητας και θεμελιώνουν την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ αυτής και του ζημιογόνου αποτελέσματος.

Έτσι, το δικαστήριο της ουσίας δεν στέρησε την εν λόγω απόφασή του (προσβαλλόμενη) από νόμιμη βάση και ορθώς υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα στους κανόνες ουσιαστικού δικαίου που προαναφέρθηκαν, εφόσον με τις σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες καθίσταται εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος, ως προς την εφαρμογή των παραπάνω διατάξεων, αφού τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα, σε σχέση με την οδηγική συμπεριφορά του οδηγού του εμπλακέντος στο ατύχημα οχήματος αλλά και του θανόντος πεζού συνιστούν παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά τους.

Κατόπιν αυτών οι σχετικοί πρώτος, δεύτερος και τρίτος λόγοι αναιρέσεως με τους οποίους αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της παραβάσεως του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 του ΚΠολΔ, είναι απορριπτέοι και αβάσιμοι. Οι λοιπές επί μέρους αιτιάσεις των αναιρεσειόντων ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του παρέλειψε να αναφέρει, εάν υπήρχαν ή δεν υπήρχαν διαβάσεις πεζών κοντά στην αφετηρία των λεωφορείων και ότι δεν ήταν καθόλου πιθανό και αναμενόμενο να διέρχονται πεζοί ανάμεσα από τα λεωφορεία της αφετηρίας, δεν αναφέρεται επίσης στην απόφαση, εάν ο πεζός - θανών, βάδιζε αργά, κανονικά, βιαστικά ή αν έτρεχε και ότι εξαιτίας αυτών των παραλείψεων καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος περί του εάν ο πεζός παραβίασε το άρθρο 38 παρ. 4 περ.

ζ' ΚΟΚ, το οποίο ορίζει ότι οι πεζοί υποχρεούνται να διασχίζουν κάθετα το οδόστρωμα χωρίς να βραδυπορούν ή να σταματούν σε αυτό αδικαιολόγητα, είναι απορριπτέες, ως απαράδεκτες, γιατί με αυτές οι αναιρεσείοντες επιχειρούν να πλήξουν την από το δικαστήριο της ουσίας, αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων, αναφορικά με το σαφώς εκτιθέμενο πόρισμα της προσβαλλόμενης απόφασης περί συνυπαιτιότητας του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου στην πρόκληση του ενδίκου ατυχήματος.

Άλλωστε, πρόκειται περί ελλείψεων που ανάγονται στην πληρέστερη εκτίμηση του σαφώς εκτιθέμενου στην απόφαση αποδεικτικού πορίσματος. Σε κάθε περίπτωση, η παραδοχή της προσβαλλομένης απόφασης ότι ο πεζός επιχείρησε να διασχίσει τη συγκεκριμένη οδό από σημείο που δεν υπάρχει διάβαση πεζών, καταδεικνύει ότι το Δικαστήριο δέχθηκε παράβαση εν προκειμένω, του άρθρου 38 παρ. 4 περ.

α' του ΚΟΚ, από μέρους του πεζού (διάσχιση του οδοστρώματος από σημείο όπου δεν υφίσταται διάβαση πεζών) και συνεπώς αβάσιμα διατείνονται οι αναιρεσείοντες ότι δεν προκύπτει ποια ακριβώς παράβαση της ως άνω διάταξης δέχθηκε το Εφετείο.

Κατ' ακολουθία όλων των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου των τετρακοσίων πενήντα (450) ευρώ, που κατατέθηκε από τους αναιρεσείοντες, στο Δημόσιο Ταμείο και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, που νικήθηκαν στη δίκη, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά το βάσιμο περί τούτου αίτημα των τελευταίων (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται, ειδικότερα, στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-6-2017 και με αριθ. εκθ. καταθ. 16/2017 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 19/2017 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου των τετρακοσίων πενήντα (450) ευρώ, στο Δημόσιο Ταμείο. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Μαΐου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Ιουνίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ