1060/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1060 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1060/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Σακκά, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Χαράλαμπο Καλαματιανό και Ειρήνη Καλού, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Φεβρουαρίου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Α. Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕ", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Αρνέλλο.

Της αναιρεσίβλητης: Ε. Α. Π., χας Γ. Η., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ανδρέα Μήτσαινα.

Β. Της αναιρεσείουσας: Α. Κ. του Ν., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Σίσκο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ε. Π., χας Γ. Η., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ανδρέα Μήτσαινα, 2) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Αρνέλλο, 3) Β. Γ., 4) Π. Γ., κατοίκων ..., οι οποίοι (3ος - 4η) δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο και 5) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "GENERALI HELLAS ΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Σωτηρία Βελέντζα.

Γ. Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "GENERALI HELLAS Ανώνυμος Ασφαλιστική Εταιρεία", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Σωτηρία Βελέντζα.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Κ. του Ν., κατοίκου ..., 2) Ε. Π. του Αλεξάνδρου, χας Γ. Η., κατοίκου ..., ατομικά και ως ασκούσας τη γονική μέριμνα των ανηλίκων τέκνων της α. Κ. Η. του Γ. και β. Π. Η. του Γ., 3) Α. Π. του Δ., 4) Θ. Π. χας Α., το γένος Η. Γ., κατοίκου ..., 5) Π. Γ., κατοίκου Αθηνών, 6) Β. Γ., κατοίκου Αθηνών και 7) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Γενικών Ασφαλίσεων", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα.

Η 1η των αναιρεσιβλήτων εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Σίσκο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, η 2η παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ανδρέα Μήτσαινα, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ο 3ος των αναιρεσιβλήτων Α. Π. του Δ. απεβίωσε στις 22-9-2014 και τη βιαίως διακοπείσα δίκη συνεχίζουν οι νόμιμοι κληρονόμοι του α. Θ. χα Α. Π. (ήδη 4η των αναιρεσιβλήτων), β. Ε. Π. του Α. (ήδη 1η των αναιρεσιβλήτων) και γ. Δ. Π. του Α., η 4η εκπροσωπήθηκε από τον ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο της Ανδρέα Μήτσαινα και η 7η εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Αρνέλλο. Οι 5η και 6ος των αναιρεσιβλήτων και η υπό στοιχ. γ Δ. Π. του Α., δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-12-2006 αγωγή των ήδη υπό στοιχ. Β 3ου και 4ης - υπό στοιχ. Γ 6ου και 5ης των αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την από 5-3-2007 αγωγή της ήδη υπό στοιχ. Β αναιρεσείουσας - υπό στοιχ. Γ 1ης αναιρεσίβλητης, τις από 7-5-2007 και με αριθμ. καταθ. 103820/4548/2007, 103833/4549/ 2007, 103844/4551/2007 αγωγές - αναγωγές της ήδη υπό στοιχ. Α αναιρεσείουσας - υπό στοιχ. Β 2ης/υπό στοιχ. Γ 7ης αναιρεσίβλητης, με την από 8-10-2007 αγωγή της ήδη υπό στοιχ. Α/υπό στοιχ. Β 1ης/ υπό στοιχ. Γ 2ης αναιρεσίβλητης, καθώς και με την από 22-10-2007 παρεμπίπτουσα αγωγή των ήδη υπό στοιχ. Β 3ου και 4ης/υπό στοιχ. Γ 6ου και 5ης των αναιρεσιβλήτων.

Εκδόθηκε αρχικά η 5017/2008 μη οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου και ακολούθως και μετά από συνεκδίκαση των ως άνω αγωγών με την από 14-12-2010 ανακοίνωση δίκης προσεπίκληση σε παρέμβαση παρεμπίπτουσα αγωγή της ήδη υπό στοιχ. Α αναιρεσείουσας - υπό στοιχ. Β 2ης/υπό στοιχ. Γ 7ης αναιρεσίβλητης, καθώς και με την από 31-12-2009 αγωγή της Α. Κ. και τις ανακοινώσεις δίκης προσεπικλήσεις σε αναγκαστική παρέμβαση - παρεμπίπτουσες αγωγές της ήδη υπό στοιχ. Β 5ης των αναιρεσιβλήτων - υπό στοιχ. Γ αναιρεσείουσας, εκδόθηκε η 3661/2011 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Τέλος εκδόθηκε η 4636/2013 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, την αναίρεση της οποίας ζητεί η υπό στοιχ. Α αναιρεσείουσα με την από 21-10-2014 αίτησή της, η υπό στοιχ. Β αναιρεσείουσα με την από 24-10-2014 αίτησή της και η υπό στοιχ. Γ αναιρεσείουσα με την από 25-11-2013 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ειρήνη Καλού διάβασε α) την από 11-2-2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου λόγου της αίτησης αναίρεσης κατά το δεύτερο μέρος του και την απόρριψη του ίδιου λόγου κατά το πρώτο μέρος του, καθώς και την αναίρεση της υπ' αριθμ. 4636/2013 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, β) την από 13-2-2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του υπό στοιχ. ΙΑ επικουρικού λόγου της αίτησης αναίρεσης και την απόρριψη των λοιπών, καθώς και την αναίρεση της υπ' αριθμ. 4636/2013 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών και γ) την από 13-11-2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των έκτου και έβδομου λόγων της αίτησης αναίρεσης και την απόρριψη των λοιπών, καθώς και την αναίρεση της υπ' αριθμ. 4636/2013 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, ως προς τις υπό στοιχ. Α, Β και Γ υποθέσεις, αντίστοιχα.

Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειουσών ζήτησαν την παραδοχή των αντιστοίχων αιτήσεών τους, την απόρριψη των αντιθέτων, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Οι κρινόμενες αιτήσεις: α) από 25-11-2013 αίτηση της αναιρεσείουσας Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "GENERALI HELLAS Ανώνυμος Ασφαλιστική Εταιρεία" β) από 24-10-2014 αίτηση της αναιρεσείουσας Α. Κ. και γ) από 21-10-2014 επικουρική αίτηση της αναιρεσείουσας "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε" για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4636/2013 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών πρέπει, αφού στρέφονται κατά της ίδιας απόφασης, να συνεκδικασθούν, σύμφωνα με το άρθρο 246 του ΚΠολΔ, που έχει εφαρμογή και στην αναιρετική διαδικασία κατά το άρθρο 573 παρ. 1 του ίδιου κώδικα, διότι έτσι διευκολύνεται και επιταχύνεται η διεξαγωγή της δίκης και επέρχεται μείωση των εξόδων.

Ι. Επί της από 25-11-2013 αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4636/2013 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, της Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "GENERALI HELLAS Ανώνυμος Ασφαλιστική Εταιρεία" κατά των 1) Α. Κ. του Ν., 2) Ε. Π., 3) Α. Π., 4) Θ. Π., 5) Π. Γ., 6) Β. Γ. και 7) Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ Ανώνυμη Ελληνική Εταιρία Γενικών Ασφαλίσεων".

Από τις διατάξεις των άρθρων 286 περ. α', 287 και 290 ΚΠολΔ, που εφαρμόζονται, κατά το άρθρο 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα και στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση, σε συνδυασμό προς τις διατάξεις των άρθρων 1846 και 1847 ΑΚ, προκύπτει ότι η δίκη διακόπτεται και όταν, μετά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης και μέχρι να τελειώσει η προφορική συζήτηση, μετά την οποία εκδίδεται η οριστική απόφαση του Αρείου Πάγου, αποβιώσει κάποιος διάδικος.

Η διακοπή επέρχεται από τη γνωστοποίηση του λόγου της διακοπής προς τον αντίδικο με επίδοση δικογράφου ή με προφορική δήλωση στο ακροατήριο ή εκτός ακροατηρίου, κατά την επιχείρηση διαδικαστικής πράξης, από εκείνον που έχει το δικαίωμα να επαναλάβει τη δίκη ή και από εκείνον που μέχρι την επέλευση του θανάτου ήταν πληρεξούσιος του θανόντος.

Ως διάδικος, υπέρ του οποίου επήλθε η διακοπή της δίκης στην περίπτωση θανάτου του αρχικού διαδίκου, νοείται ο καθολικός του διάδοχος (κληρονόμος του). Η επανάληψη της δίκης που έχει διακοπεί μπορεί να γίνει εκούσια με ρητή ή σιωπηρή δήλωση του διαδίκου υπέρ του οποίου επήλθε η διακοπή. Στην προκειμένη περίπτωση, από τα επικαλούμενα και νομίμως προσκομιζόμενα έγγραφα και ειδικότερα: 1) το από 13.11.2014 απόσπασμα ληξιαρχικής πράξης θανάτου συνταχθείσας από το ληξίαρχο του Δήμου Πύργου, 2) το υπ' αριθμ.

πρωτοκόλλου 48798/13.11.2014 πιστοποιητικό πλησιεστέρων συγγενών του Δήμου Πύργου, 3) το υπ' αριθ. πρωτοκόλλου 740/13.11.2014 πιστοποιητικό περί μη δημοσίευσης διαθήκης του Ειρηνοδικείου Πύργου, 4) το υπ' αριθ. πρωτοκόλλου 752/17.11.2014 πιστοποιητικό περί μη αποποίησης κληρονομιάς του Ειρηνοδικείου Πύργου και 5) το υπ' αριθμ.

πρωτοκόλλου 29917.11.2014 πιστοποιητικό περί μη προσβολής κληρονομικού δικαιώματος του Πρωτοδικείου Ηλείας, προκύπτει ότι την 22-9-2014, μετά την άσκηση της κρινόμενης αιτήσεως, απεβίωσε ο αρχικώς τρίτος αναιρεσίβλητος, Α. Π. του Δ., κάτοικος εν ζωή …, ο οποίος κληρονομήθηκε από τη σύζυγό του Θ. χήρα Α. Π., το γένος Η.

και Ε. Γ. (ήδη 4η αναιρεσίβλητη), κατά ποσοστό 2/8 εξ αδιαιρέτου, και τις θυγατέρες του α) Ε. Π. του Α. και της Θ., χήρα Γ. Η. (1η αναιρεσίβλητη), κατά ποσοστό 2/8 εξ αδιαιρέτου και β) Δ. Π. του Α. και της Θ., σύζυγο Π. Χ., κατά ποσοστό 2/8 εξ αδιαιρέτου, οι οποίες αποδέχτηκαν την κληρονομία του. Επομένως, νομίμως, σύμφωνα με τις διατάξεις που προαναφέρθηκαν, οι από τις εξ αδιαθέτου κληρονόμους του ως άνω αποβιώσαντος α) Θ.

Α. Π., χήρα Γ. Η. (4η αναιρεσίβλητη) και β) Ε. Π. του Α. (1η αναιρεσίβλητη), δήλωσαν στο ακροατήριο, κατά τη συζήτηση της υποθέσεως, διά του νομίμως παριστάμενου εκπροσωπούντος αυτές πληρεξουσίου δικηγόρου τους Ανδρέα Μήτσαινα, το θάνατο του πιο πάνω αναιρεσίβλητου και την εκούσια στο όνομά τους επανάληψη της δίκης, που βιαίως διακόπηκε λόγω του θανάτου αυτού και έτσι παραδεκτώς προχωρεί η συζήτηση της υποθέσεως.

Από τις προσκομιζόμενες από την αναιρεσείουσα "GENERALI HELLAS Ανώνυμος Ασφαλιστική Εταιρεία" υπ' αριθμ. 1326 και 1325/ 10-9-2014 εκθέσεις επιδόσεως του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Πειραιά ... αποδεικνύεται ότι κατόπιν έγγραφης παραγγελίας της νομίμως παριστάμενης πληρεξουσίας δικηγόρου της ως άνω αναιρεσείουσας Σωτηρίας Βελέντζα, ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση από 25-11-2013 αίτησής της για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4636/2013 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, με την επ' αυτής πράξη ορισμού δικασίμου, για την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 21-11-2014 με κλήση να παραστεί κατά τη δικάσιμο αυτή, οπότε η συζήτηση αναβλήθηκε με σχετική επισημείωση στο πινάκιο για την παρούσα δικάσιμο της 20-2-2015, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στην πέμπτη αναιρεσίβλητη Π.

Γ. και έκτο αναιρεσίβλητο Β. Γ., αντίστοιχα, και ότι συνεπώς αυτοί κλητεύθηκαν νομίμως και εμπροθέσμως κατά την αρχική δικάσιμο, μη απαιτουμένης νέας κλητεύσεώς τους κατά την παρούσα μετ' αναβολή δικάσιμο, εφόσον η αναγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο της νέας δικασίμου ισχύει ως νόμιμη κλήτευσή τους (άρθρα 226 παρ. 4 και 575 ΚΠολΔ) (ΑΠ 461/2013, ΑΠ 63/2008).

Επομένως, εφ' όσον οι αναιρεσίβλητοι αυτοί δεν εμφανίσθηκαν ούτε εκπροσωπήθηκαν με οποιοδήποτε νόμιμο τρόπο κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία τους, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ. Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και τη σύμβαση ασφαλίσεως αυτού υπ' αριθμ. 4636/2013 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, κατά το μέρος της που, μετά από εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης, κατά παραδοχή της συνεκδικασθείσας με αντίθετες εφέσεις των αντιδίκων της, που απορρίφθηκαν, από 26-3-2012 έφεσης της αναιρεσείουσας:

Α) α) δέχτηκε εν μέρει την απευθυνθείσα κατά της αναιρεσείουσας, ως ασφαλίζουσας το ζημιογόνο όχημα και κατά των αναιρεσιβλήτων Β. Γ. και Π. Γ., οδηγού και συνιδιοκτήτριας, αντίστοιχα του ως άνω αυτοκινήτου, από 31-12-2009 αγωγή αποζημιώσεως της τραυματισθείσας κατά το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα αναιρεσίβλητης Α.

Κ., β) δέχτηκε την απευθυνθείσα κατά της αναιρεσείουσας από 22-10-2007 (αριθμ. κατ. 22964/9449/2007) παρεμπίπτουσα αγωγή των αναιρεσιβλήτων Π. Γ. και Β. Γ. (ως εναγομένων στην από 8-10-2007 κύρια αγωγή επιδικάσεως χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης των αναιρεσιβλήτων, στενών συγγενών του θανατωθέντος κατά το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα οδηγού (Γ.

Η.), Ε. Π., χήρας Γ. Η., ατομικά και ως ασκούσας τη γονική μέριμνα των ανηλίκων τέκνων της: α. Κ. Η. και β. Π. Η., Α. Π., Θ. Π.), με την οποία οι παρεμπιπτόντως ενάγοντες, οδηγός και συνιδιοκτήτρια, αντίστοιχα, του ζημιογόνου οχήματος, ζήτησαν να υποχρεωθεί η αναιρεσείουσα (παρεμπιπτόντως εναγομένη) ως ασφαλίζουσα το ζημιογόνο όχημα, να καταβάλει σ' αυτούς (παρεμπιπτόντως ενάγοντες) κάθε ποσό που θα υποχρεωθούν να καταβάλουν στους προαναφερόμενους ενάγοντες της κύριας αγωγής, γ) δέχτηκε την απευθυνθείσα, επίσης, κατά της αναιρεσείουσας από 15-4-2010 (αριθμ.

κατ. 76243/3369/2010) παρεμπίπτουσα αγωγή των πέμπτης και έκτου αναιρεσιβλήτων Π. Γ. και Β. Γ. (ως εναγομένων στην από 31-12-2009 κύρια αγωγή επιδικάσεως αποζημιώσεως, πρόσθετης παροχής του άρθρου 931 ΑΚ και χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης της ενάγουσας Α. Κ.) δεχόμενο ότι το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα που είχε ως αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό της ενάγουσας στην από 31-12-2009 αγωγή της Α.

Κ. και το θάνατο του στενού συγγενή των κυρίως εναγόντων στην από 8-10-2007 αγωγή του Γ. Η., οδηγού του ασφαλισμένου για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην έβδομη αναιρεσίβλητη "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕ" ΗΑΗ - ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, προκλήθηκε από υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου Β. Γ., οδηγού του υπ' αριθμ. ΖΖΧ - ...

ΙΧΕ αυτοκινήτου, στο οποίο επέβαινε η ενάγουσα Α. Κ., ιδιοκτησίας αυτού και της συζύγου του Π. Γ., το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "GENERALI HELLAS" και όχι σε αποκλειστική υπαιτιότητα ή συγκλίνουσα υπαιτιότητα του ως άνω θανατωθέντος και εμπλακέντος στο ατύχημα οδηγού του υπ' αριθμ.

ΗΑΗ - ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, ιδιοκτησίας της συζύγου του Ε. Π., το οποίο κατά τα προαναφερόμενα ήταν ασφαλισμένο στην έβδομη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Γενικών Ασφαλίσεων" και Β) απέρριψε ως μη νόμιμες α) την από 28-4-2010 (αριθμ. καταθ. δικ. 3629/2010) παρεμπίπτουσα αγωγή - αναγωγή και β) την από 31-3-2011 (αριθμ.

καταθ. δικ. 2742/2011) παρεμπίπτουσα αγωγή - αναγωγή, οι οποίες ασκήθηκαν από την αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία "GENERALI HELLAS Α.Ε.Α.Ζ." και στρέφονται κατά των αναιρεσιβλήτων Ε. Π. χήρας Γ. Η. και της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Αγροτική Ανώνυμη Εταιρία Γενικών Ασφαλίσεων", με τις οποίες η αναιρεσείουσα (παρεμπιπτόντως ενάγουσα) ζήτησε, σε περίπτωση που κριθεί ότι το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα οφείλεται σε συντρέχουσα αμέλεια και των δύο εμπλακέντων στο ατύχημα οδηγών, να αναγνωριστεί ότι οι παρεμπιπτόντως εναγόμενες, ιδιοκτήτρια του οδηγούμενου από το θανόντα Γ.

Η. αυτοκινήτου, από την οποία προστήθηκε στην οδήγηση τούτου, και ασφαλίζουσα αυτό ασφαλιστική εταιρία, αντίστοιχα, οφείλουν να της καταβάλουν εις ολόκληρον έκαστος, το 95% κάθε χρηματικού ποσού άλλως οποιοδήποτε ποσό, κατά το μέτρο που αυτό αντιστοιχεί στο ποσοστό συνυπαιτιότητας του Γ. Η., υποχρεωθεί να καταβάλει στην κυρίως ενάγουσα της από 31-12-2009 (αριθμ.

εκθ. καταθ. 60294/2588/2010) αγωγής, Α. Κ., καθόσον αφορά στην πρώτη παρεμπίπτουσα αγωγή και στους παρεμπιπτόντως ενάγοντες, Π. και Β. Γ. της από 22-10-2007 και με αριθμό κατάθεσης 229644/9449/2007 παρεμπίπτουσας αγωγής συμπεριλαμβανομένων των τόκων και των δικαστικών εξόδων με το νόμιμο τόκο από την επομένη ημέρα της καταβολής μέχρι την εξόφληση.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρ. 335, 338, 339, 340, 591 παρ. 1 και 681 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το δικαστήριο και στην ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημιές από αυτοκίνητο, για να σχηματίσει τη δικανική πεποίθησή του, αναφορικά με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη αποδείξεως, υποχρεούται να λάβει υπ' όψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, που επικαλούνται και νομίμως προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς πάντως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή, αξιολόγηση του καθενός από αυτά.

Τέτοιοι ισχυρισμοί είναι και αυτοί, που θεμελιώνουν την αγωγή (ΑΠ 31/2011). Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αρ. 11γ' ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, είτε προς άμεση απόδειξη είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, προς απόδειξη ή ανταπόδειξη πραγματικού ισχυρισμού που έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως για τη στοιχειοθέτηση του αναιρετικού αυτού λόγου αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία έχει υποχρέωση να λάβει υπόψη κατά τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339 και 346 ΚΠολΔ (Ολ.ΑΠ 2/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 11 περ. γ' του ΚΠολΔ, επειδή το Εφετείο για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, με βάση το οποίο έκρινε ότι αποκλειστικώς υπαίτιος του ένδικου αυτοκινητικού ατυχήματος και του τραυματισμού του απ' αυτό είναι ο οδηγός του ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα υπ' αριθμ.

ΖΖΧ - ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, Β. Γ., και ακολούθως απέρριψε τους συναφείς με την υπαιτιότητα λόγους της έφεσής της κατά της πρωτόδικης απόφασης, που έκρινε ομοίως, δεν έλαβε υπόψη του και δεν εκτίμησε, αποδεικτικά μέσα που η αναιρεσείουσα επικαλέστηκε και προσκόμισε νόμιμα προς απόδειξη του ισχυρισμού της ότι το ατύχημα οφείλεται σε αμέλεια του θανόντος οδηγού του υπ' αριθμ.

ΗΑΗ - ... ΙΧΕ αυτοκινήτου Γ. Η. και συγκεκριμένα την υπ' αριθμ. 2576/2011 αμετάκλητη απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ηλείας, την οποία επικαλέστηκε με τις ενώπιον του προτάσεις και προσκόμισε νόμιμα, με την οποία ο οδηγός του ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα με αριθμό κυκλοφορίας ΖΖΧ -... ΙΧΕ αυτοκινήτου Β.

Γ. κηρύχθηκε αθώος για την αποδοθείσα σ' αυτόν πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια σε βάρος του οδηγού Γ. Η., που αφορούσε το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα. Το δικάσαν Εφετείο, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της προσβαλλομένης απόφασής του, δέχθηκε, μετά από αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού, "... ότι το ατύχημα οφείλεται στην αποκλειστική υπαιτιότητα του Β.

Γ., ο οποίος δεν κατέβαλε, ως όφειλε, την προσοχή και την επιμέλεια που θα κατέβαλε κάθε μέσος συνετός οδηγός υπό ανάλογες περιστάσεις. Ειδικότερα, δεν ρύθμισε ανάλογα την ταχύτητά του, η οποία ήταν πολύ μεγάλη για τις περιστάσεις, και συγκεκριμένα 110 χλμ. την ώρα (+/-5 χλμ/ώρα), δηλαδή άνω του επιτρεπόμενου ορίου των 90 χιλιομέτρων την ώρα, με αποτέλεσμα να χάσει τον έλεγχο του αυτοκινήτου, που οδηγούσε και να εισέλθει στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, όπου εκινείτο σύννομα το αυτοκίνητο του Γ.

Η., να επιπέσει στο εμπρόσθιο και αριστερό μέρος του με ολόκληρο το εμπρόσθιο μέρος του αυτοκινήτου του, τραυματίζοντας θανάσιμα αυτόν, κατά παράβαση των άρθρων 16 παρ. 1 και 4, 19 παρ. 1 και 20 του ΚΟΚ. Αντιθέτως, στην επέλευση του ατυχήματος δεν συνέβαλε κανένα πταίσμα του Γ. Η. ο οποίος εκινείτο με ταχύτητα, εντός των επιτρεπόμενων για την περιοχή, ορίων, χωρίς όμως να του είναι ανθρωπίνως δυνατό να αποφύγει με κάποιο τρόπο τη σύγκρουση, ενεργώντας οποιονδήποτε αποφευκτικό ελιγμό και αυτό διότι με βάση τις συνθήκες του ατυχήματος, όπως διαμορφώθηκαν ύστερα από την αμελή συμπεριφορά, που επέδειξε ο Γ. (αυξημένη για τις περιστάσεις ταχύτητα, έλλειψη ελέγχου του αυτοκινήτου του, είσοδός του στο αντίθετο ρεύμα και πρόσκρουση στο όχημα του Η.), λόγω της απροσδόκητης και στιγμιαίας εισόδου του Γ.

στο ρεύμα κυκλοφορίας του δεν είχε τον απαιτούμενο χρόνο, που αντιστοιχεί στο μέσο συνετό οδηγό να αντιδράσει, πράγμα που επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι δε διαπιστώθηκαν ούτε ίχνη τροχοπέδησης ούτε άλλες ενδείξεις για την κατ' άλλο τρόπο επιβράδυνσης των συγκρουσθέντων οχημάτων ...". Με βάση τις πιο πάνω αναφερόμενες παραδοχές, το δικαστήριο έκρινε ότι το ένδικο ατύχημα προκλήθηκε από αποκλειστική υπαιτιότητα του έκτου αναιρεσίβλητου Β.

Γ., οδηγού του ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία αυτοκινήτου, συνιστάμενη σε ό,τι λεπτομερώς ανωτέρω περιγράφεται (κίνηση του ως άνω οδηγού με αυξημένη για τις περιστάσεις ταχύτητα, έλλειψη ελέγχου του αυτοκινήτου του, είσοδός του στο αντίθετο ρεύμα και πρόσκρουση στο όχημα του θανόντος οδηγού Γ.

Η.) και ότι ουδεμία ευθύνη βαρύνει τον τελευταίο, οδηγό του ασφαλισμένου στην έβδομη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία αυτοκινήτου όπως επίσης είχε κριθεί και με την απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου.

Στο συμπέρασμά του δε αυτό κατέληξε σύμφωνα με τη διαλαμβανόμενη στην απόφασή του βεβαίωση "από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρος Κ. Κ., την ανωμοτί εξέταση της διαδίκου Ε. Π. που εξετάστηκαν στο ακροατήριο του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου κατά τη δικάσιμο της 4-6-2008 από τις ένορκες επίσης καταθέσεις των μαρτύρων Β.

Κ., Κ. Φ., Γ. Ζ. που εξετάστηκαν στο ακροατήριο του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου κατά τη δικάσιμο της 17-5-2011, οι οποίες περιέχονται στα ταυτάριθμα με τις εκκαλούμενες πρακτικά συνεδρίασης του ίδιου Δικαστηρίου, από την επισκόπηση των φωτογραφιών των οποίων η γνησιότητα δεν αμφισβητείται (άρθρα 444 αρ. 3, 448 παρ. 2, 457 παρ. 4 ΚΠολΔ), από τη με αριθμό κατάθεσης 254/2009 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Ι.

Δ., υποστράτηγου της ΕΛ.ΑΣ. ειδικευμένου στη διερεύνηση τροχαίων ατυχημάτων, από τη με αριθμό κατάθεσης 233/2009 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Ι. Κ., Ορθοπεδικού - Χειρουργού διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών, οι οποίες συντάχθηκαν μετά από το διορισμό τους με την υπ' αριθμ. 5017/2008 μη οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και από τη με αριθμό κατάθεσης 265/2009 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Ν.

Κ., Ιατροδικαστή Α' τάξεως, Προϊσταμένου της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Πειραιά, η οποία συντάχθηκε μετά από το διορισμό του με την υπ αριθμ. 382/2009 απόφαση του Δικαστηρίου αυτού σε αντικατάσταση του αποβιώσαντος Π. Γ., Ιατροδικαστή Α' τάξεως, επίτιμου Προϊσταμένου της Ιατροδικαστικής υπηρεσίας που είχε οριστεί με την υπ' αριθμ. 5017/2008 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, από τη με αριθμό 152/2010 έκθεση του τεχνικού συμβούλου Δ.

Ν., διορισθέντος υπό της Ε. Π. και των λοιπών συγγενών αυτής, από την από 23-9-2009 έκθεση του τεχνικού συμβούλου Β. Κ., διορισθέντος από την ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία GENERALI HELLAS ΑΕΑΖ και από όλα τα επικαλούμενα και προσκομιζόμενα από τους διαδίκους έγγραφα, μεταξύ των οποίων και εκείνα της ποινικής δικογραφίας που εκτιμώνται για την συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων".

Όμως, από το όλο περιεχόμενο της προσβαλλομένης απόφασης, στο αιτιολογικό της οποίας το Εφετείο ουδόλως μνημονεύει την προαναφερόμενη αθωωτική απόφαση, παρά το μείζον αποδεικτικό της ενδιαφέρον, και παρά τις αντίθετες παραδοχές της τελευταίας σε σχέση με το ζήτημα της υπαιτιότητας, σύμφωνα με τις οποίες ο θανών Γ.

Η. έχοντας καταναλώσει από πριν αρκετή ποσότητα αλκοόλ οδηγώντας το υπ' αριθ. ΗΑΗ - ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, και βαίνοντας επί της ίδιας οδού, επί της οποίας εκινείτο ο τότε κατηγορούμενος οδηγός Β. Γ., αλλά με αντίθετη κατεύθυνση, παρεξέκλινε της πορείας του προς τα αριστερά και εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα πορείας, με αποτέλεσμα να συγκρουστεί με το εμπρόσθιο αριστερό τμήμα του υπ' αριθμ.

ΖΖΧ - ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό του ίδιου (Γ. Η.) και το σοβαρό τραυματισμό της συνεπιβαίνουσας στο υπ' αριθμ. ΖΖΧ - ... ΙΧΕ αυτοκίνητο του κατηγορούμενου Α. Κ. και την ολοσχερή καταστροφή των δύο οχημάτων, και παρά τη γενική έκφραση αυτής ότι έλαβε υπόψη όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι, καταλείπονται αμφιβολίες για το αν το δικαστήριο της ουσίας κατά το σχηματισμό της ως άνω κρίσης του έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τα άλλα έγγραφα την προσκομισθείσα με επίκληση από την αναιρεσείουσα ενώπιόν του, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των κατατεθεισών ενώπιον του Εφετείου προτάσεων της αναιρεσείουσας παραπάνω απόφαση του ποινικού δικαστηρίου, η οποία κατέληξε σε αντίθετο πόρισμα απ' αυτό της προσβαλλόμενης με την αίτηση αναίρεσης απόφασης, σχετικά με το κρίσιμο ζήτημα της υπαιτιότητας των εμπλακέντων στο ένδικο ατύχημα οδηγών.

Επομένως ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 11γ' ΚΠολΔ είναι κατ' ουσίαν βάσιμος.

Μετά την παραδοχή του λόγου αυτού και ενόψει του ότι η υπαιτιότητα ή η συνυπαιτιότητα στην τέλεση αδικοπραξίας και οι από αυτή προερχόμενες ζημίες, καθώς και η έκταση αυτών εντάσσονται στο ίδιο ενιαίο κεφάλαιο της προσβαλλόμενης απόφασης, παρέλκει η έρευνα των λοιπών (πλην των 6ου και 7ου), λόγων αναίρεσης με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς τα παραπάνω υπό στοιχ.

Α' κεφάλαιά της, οι οποίοι αφορούν στο ίδιο ζήτημα της υπαιτιότητας των εμπλακέντων στο ατύχημα οδηγών και στα επιδικασθέντα κονδύλια αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης και ψυχικής οδύνης τα οποία συνδέονται αρρήκτως με το ζήτημα της υπαιτιότητας και συνεπώς καλύπτονται από την αναιρετική εμβέλεια του λόγου αυτού.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 926 ΑΚ αν από κοινή πράξη περισσοτέρων προήλθε ζημία ή αν για την ίδια ζημία ευθύνονται παράλληλα περισσότεροι, ενέχονται όλοι εις ολόκληρον. Το ίδιο ισχύει και αν έχουν ενεργήσει περισσότεροι συγχρόνως ή διαδοχικά και δεν μπορεί να εξακριβωθεί τίνος η πράξη επέφερε τη ζημία.

Επίσης, κατά την διάταξη του άρθ. 927 ΑΚ εκείνος που κατά το προηγούμενο άρθρο κατέβαλε ολόκληρη την αποζημίωση έχει δικαίωμα αναγωγής κατά των λοιπών. Η ως άνω διάταξη ρυθμίζει τη δυνατότητα που έχει εκείνος από τους περισσότερους συνοφειλέτες που κατέβαλε όλη την αποζημίωση να στραφεί κατά των άλλων συνοφειλετών και να απαιτήσει από αυτούς να αναλάβουν μέρος ή και όλη την αποζημίωση (δικαίωμα αναγωγής).

Το δικαίωμα αναγωγής στην εσωτερική σχέση μεταξύ των περισσότερων συνοφειλετών, κατά κανόνα ασκείται με αγωγή: Η αγωγή έχει τη μορφή αυτοτελούς ή παρεμπίπτουσας, αναλόγως, του αν α) ο οφειλέτης στην εξωτερική σχέση αποκατέστησε όλη τη ζημία του ζημιωθέντος ή κατέβαλε περισσότερα από τη μερίδα του ή β) αν ο συνοφειλέτης, που ενήχθη, είτε μόνος, είτε μαζί με άλλους συνοφειλέτες στη δίκη αποζημιώσεως δεν έχει ακόμη καταβάλει τίποτε και για την περίπτωση ήττας του, εγείρει αγωγή (αναγωγή) κατά των λοιπών συνοφειλετών.

Στην πρώτη περίπτωση το δικαίωμα αναγωγής ασκείται με αυτοτελή αγωγή, ενώ στη δεύτερη περίπτωση ασκείται με παρεμπίπτουσα αγωγή (παρεμπίπτουσα εξ αναγωγής αγωγή).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τους έκτο και έβδομο λόγους της αίτησης αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι με το να απορρίψει το Εφετείο ως μη νόμιμες τις από 28-4-2010 (αριθμ. εκθ. καταθ. 82319/3629/3-5-2010) και από 31-3-2011 (αριθμ. εκθ. καταθ. 67613/2742/14-4-2011), αντίστοιχα, παρεμπίπτουσες αγωγές ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου (Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών) της αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία GENERALI HELLAS Α.Ε.Α.Ζ., οι οποίες στρέφονται κατά των αναιρεσιβλήτων Ε.

Π. χήρας Γ. Η. και της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Αγροτική Ανώνυμη Εταιρία Γενικών Ασφαλίσεων", με τις οποίες ζήτησε σε περίπτωση που κριθεί ότι το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα οφείλεται σε συντρέχουσα αμέλεια και των δύο εμπλακέντων στο ατύχημα οδηγών να αναγνωριστεί ότι οι παρεμπιπτόντως εναγόμενοι οφείλουν να της καταβάλουν εις ολόκληρον έκαστος, το 95% κάθε χρηματικού ποσού, άλλως οποιοδήποτε ποσό υποχρεωθεί να καταβάλει στην κυρίως ενάγουσα της στρεφόμενης και κατ' αυτής (αναιρεσείουσας) από 31-12-2009 (αριθμ.

εκθ. καταθ. 60294/2588/2010) αγωγής αποζημιώσεως, Α. Κ., αφ' ενός, και στους παρεμπιπτόντως ενάγοντες Π. και Β. Γ. της στρεφόμενης επίσης κατ' αυτής (αναιρεσείουσας) από 22-10-2007 και με αριθμό κατάθεσης 229644/9449/2007 παρεμπίπτουσας αγωγής, αφ' ετέρου, με την οποία οι τελευταίοι (Παγώνα και Β. Γ.) είχαν ζητήσει να υποχρεωθεί αυτή (αναιρεσείουσα) με βάση την ασφαλιστική σύμβαση (υπ' αριθμ. ....

ασφαλιστήριο συμβόλαιο), που είχαν συνάψει με αυτή (παρεμπιπτόντως εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία GENERALI HELLAS Α.Ε.Α.Ζ.), να τους καταβάλει η τελευταία οποιοδήποτε ποσό τυχόν υποχρεωθούν αυτοί (Παγώνα και Β. Γ.) να καταβάλουν στους ενάγοντες της στρεφόμενης κατ' αυτών από 8-10-2007 (αριθμ. εκθ.

καταθ. 9292/2007) αγωγής επιδικάσεως χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης Ε. Π. για τον εαυτό της ατομικά και για τα δυο ανήλικα τέκνα της Κ. και Π. Η., Α. Π., Θ. Π. και Δ. Π., πλέον των τόκων και των εξόδων, παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 927 ΑΚ. Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αναφορικά με τις ως άνω παρεμπίπτουσες αγωγές, απέρριψε ως αβάσιμους τους σχετικούς λόγους της έφεσης της αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης απόφασης, με την οποία παραπονείτο για εσφαλμένη απόρριψη ως μη νόμιμων των εκ μέρους αυτής ασκηθεισών παρεμπιπτουσών αγωγών αποζημίωσης (από αναγωγή).

Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, το Εφετείο, καθόσον αφορά στην πρώτη από τις παραπάνω παρεμπίπτουσες αγωγές της αναιρεσείουσας, έκρινε αυτή ως μη νόμιμη, με την αιτιολογία ότι η παρεμπιπτόντως ενάγουσα, εκθέτοντας στην εν λόγω αγωγή τα πραγματικά περιστατικά της ένδικης σύγκρουσης, ισχυρίστηκε ότι αυτό οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του Γ.

Η., οδηγού του υπ' αριθμ. ΗΑΗ - ... ΙΧΕ αυτοκινήτου ιδιοκτησίας της πρώτης παρεμπιπτόντως εναγομένης και ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στη δεύτερη παρεμπιπτόντως εναγομένη ασφαλιστική εταιρία, και ότι εφόσον η παρεμπιπτόντως ενάγουσα δεν αποδέχτηκε εξ αρχής και τη συνυπαιτιότητα του ασφαλισμένου της Β.

Γ. αλλά ισχυρίστηκε ότι αποκλειστικά υπαίτιος είναι ο Γ. Η. άλλως ότι ο τελευταίος είναι συνυπαίτιος κατά 95% έπεται ότι η αναγωγή είναι μη νόμιμη, αφού αυτή προϋποθέτει εξαρχής και όχι επικουρικά συνενοχή. Έτσι που έκρινε το Εφετείο αναφορικά με την παραπάνω αγωγή, που έχει το χαρακτήρα παρεμπίπτουσας αγωγής εξ αναγωγής από τις διατάξεις των άρθρων 926 και 927 ΑΚ, παραβίασε με το να μην εφαρμόσει τις εν λόγω διατάξεις που ήταν εφαρμοστέες στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον με την ως άνω παρεμπίπτουσα αγωγή η παρεμπιπτόντως ενάγουσα - αναιρεσείουσα, προέβαλε επικουρικά, συντρέχουσα αμέλεια του οδηγού του ασφαλισμένου σ' αυτήν αυτοκινήτου Β.

Γ., επικαλούμενη ότι σε περίπτωση που κριθεί ότι το τροχαίο ατύχημα οφείλεται σε συντρέχουσα αμέλεια και των δυο οδηγών δικαιούται να στραφεί κατά των παρεμπιπτόντως εναγομένων και να αξιώσει το ποσό της αποζημίωσης, που θα κληθεί να καταβάλει στην κυρίως ενάγουσα, κατά το μέτρο που αυτό αντιστοιχεί στο ποσό της συνυπαιτιότητας του Γ.

Η. και ζητώντας να αναγνωριστεί ότι οι παρεμπιπτόντως εναγόμενοι οφείλουν να της καταβάλουν εις ολόκληρον έκαστος, το 95% κάθε χρηματικού ποσού άλλως οποιοδήποτε ποσό υποχρεωθεί να καταβάλει στην κυρίως ενάγουσα της από 31-12-2009 (αριθμ. εκθ. καταθ. 60294/2588/2010) αγωγής, Α. Κ., συμπεριλαμβανομένων των τόκων και των δικαστικών εξόδων.

Με βάση τα παραπάνω, θεμελιώνεται δικαίωμα αναγωγής της παρεμπιπτόντως ενάγουσας - αναιρεσείουσας κατά των προσεπικαλούμενων - παρεμπιπτόντως εναγομένων, ως ευθυνόμενων παράλληλα με αυτή για την ίδια ζημία και ενεχόμενων εις ολόκληρον με αυτή έναντι της ενάγουσας της από από 31-12-2009 κύριας αγωγής αποζημιώσεως, Α.

Κ., και δη η μεν πρώτη ως ιδιοκτήτρια του οδηγούμενου από το Γ. Η. υπ' αριθμ. ΗΑΗ - ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, η δε δεύτερη ασφαλιστική εταιρία ως ασφαλίζουσα για την έναντι τρίτων ασφαλιστική ευθύνη το αυτοκίνητο αυτό. Επομένως, ο έκτος λόγος αναίρεσης, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς το κεφάλαιό της με το οποίο απορρίφθηκε η αγωγή αυτή.

Εξάλλου, κύρια υποχρέωση του ασφαλιστή προς τον ασφαλισμένο από τη σύβαση ασφαλίσεως είναι η παροχή ασφαλιστικής καλύψεως στον τελευταίο (ασφαλισμένο). Περιεχόμενο της αξιώσεως αυτής η οποία και ονομάζεται "αξίωση ελευθερώσεως" είναι να απαιτήσει από τον ασφαλιστή υπεράσπιση εναντίον αβασίμων αξιώσεων τρίτων, αλλά και να του καταβάλει, μέσα στα όρια της συμβάσεως ασφαλίσεως, κάθε ποσό περιλαμβανομένων και των δικαστικών εξόδων το οποίο ο ασφαλισμένος από την πλευρά του θα υποχρεωθεί να καταβάλει στο ζημιωθέντα τρίτο.

Στη σύμβαση ασφαλίσεως αστικής ευθύνης έναντι τρίτων, η αξίωση του ασφαλισμένου από τη σύμβαση αυτή έναντι του ασφαλιστή γεννάται όταν ο ζημιωθείς τρίτος, έναντι του οποίου ευθύνεται προς αποζημίωση ο ασφαλισμένος, επιδώσει στον τελευταίο τη σχετική προς αποκατάσταση της ζημίας του αγωγή, διότι από τότε επέρχεται η ασφαλιστική περίπτωση, έστω και αν δεν έχει προσδιοριστεί με δικαστική απόφαση ή εξώδικο συμβιβασμό το μέγεθος της αξιώσεως του ζημιωθέντος τρίτου και από τότε καθίσταται δυνατή η δικαστική επιδίωξη της αξιώσεως του ασφαλισμένου έναντι του ασφαλιστή.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, το Εφετείο, καθόσον αφορά στη δεύτερη από τις παραπάνω παρεμπίπτουσες αγωγές της αναιρεσείουσας, έκρινε αυτή ως μη νόμιμη, με την αιτιολογία ότι "η παρεμπιπτόντως ενάγουσα ασφαλιστική εταιρία με καμία προϋφιστάμενη έννομη σχέση (από το νόμο ή από τη σύμβαση) δεν θεμελιώνει δικαίωμα αποζημίωσης κατά των εδώ προσεπικαλούμενων παρεμπιπτόντως εναγομένων αν ηττηθεί ολικά ή μερικά στη δίκη με αριθμό κατάθεσης 229644/9449/2007 παρεμπίπτουσα αγωγή και επομένως η κρινόμενη παρεμπίπτουσα αγωγή πρέπει να απορριφθεί".

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, δεν παραβίασε, όπως αβασίμως υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, με το να μην εφαρμόσει την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 927 ΑΚ. η οποία δεν ήταν εφαρμοστέα. Και αυτό, γιατί, στην προκειμένη περίπτωση η δίκη που ανοίχτηκε επί της ασκηθείσας κατά της αναιρεσείουσας GENERALI HELLAS Α.Ε.Α.Ζ από 22-10-2007 (αριθμ.

εκθ. καταθ. 229644/9449/2007) παρεμπίπτουσας αγωγής των παρεμπιπτόντως εναγόντων Π. Γ. και Β. Γ., για την περίπτωση ήττας της, στην οποία άσκησε η αναιρεσείουσα την από 31-3-2011 (αριθμ. εκθ. καταθ. 67613/2742/ 14-4-2011) παρεμπίπτουσα αγωγή κατά των αναιρεσιβλήτων Ε. Π. χήρας Γ. Η. και της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Αγροτική Ανώνυμη Εταιρία Γενικών Ασφαλίσεων", είχε ως αντικείμενο άσκηση "αξίωσης ελευθερώσεως" των ως άνω παρεμπιπτόντως εναγόντων κατά της παρεμπιπτόντως -εναγομένης GENERALI HELLAS Α.Ε.Α.Ζ, ως ασφαλίζουσας την έναντι τρίτων αστική ευθύνη τους από το οδηγούμενο από τον παρεμπιπτόντως ενάγοντα Β.

Γ. αυτοκίνητο συνιδιοκτησίας τους και συγκεκριμένα άσκηση δικαιώματός τους από την ασφαλιστική σύμβαση να απαιτήσουν από τον ασφαλιστή κάθε ποσό, περιλαμβανομένων και των δικαστικών εξόδων, το οποίο αυτοί από την πλευρά τους θα υποχρεωθούν να καταβάλουν στους ενάγοντες της από 8-10-2007 (αριθμ. εκθ. καταθ. 9292/2007) κύριας αγωγής Ε.

Π. για τον εαυτό της ατομικά και για τα δυο ανήλικα τέκνα της Κ. και Π. Η., Α. Π., Θ. Π. και Δ. Π., ως χρηματική ικανοποίηση για ψυχική οδύνη λόγω του θανάτου κατά το ένδικο ατύχημα του στενού συγγενούς τους Γ. Η. που προκλήθηκε από το φερόμενο στην αγωγή της ως ζημιογόνο όχημά τους, και συνεπώς δεν τίθεται θέμα παράλληλης ευθύνης, με αυτήν της αναιρεσείουσας και των παρεμπιπτόντως εναγομένων στην από 31-3-2011 παρεμπίπτουσα αγωγή των Ε.

Π. χήρας Γ. Η. και ασφαλιστικής εταιρίας "Αγροτική Ανώνυμη Εταιρία Γενικών Ασφαλίσεων", έναντι των παρεμπιπτόντως εναγόντων στην από 22-10-2007 (αριθμ. εκθ. καταθ. 229644/9449/2007) παρεμπίπτουσα αγωγή Π. Γ. και Β. Γ., για την ίδια αιτία, ώστε, να μπορεί να θεμελιωθεί δικαίωμα αναγωγής της αναιρεσείουσας κατά των παρεμπιπτόντως εναγομένων στην από 31-3-2011 παρεμπίπτουσα αγωγή (Ε.

Π. χήρας Γ. Η. και ασφαλιστικής εταιρίας "Αγροτική Ανώνυμη Εταιρία Γενικών Ασφαλίσεων"). Επομένως, ο έβδομος λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως ουσιαστικά αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 579 παρ. 2 του ΚΠολΔ, αν αποδεικνύεται προαποδεικτικώς εκούσια ή αναγκαστική εκτέλεση της αποφάσεως που αναιρέθηκε, ο Άρειος Πάγος, αν υποβληθεί αίτηση με το αναιρετήριο ή με τις προτάσεις ή με αυτοτελές δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου ως την παραμονή της συζητήσεως, διατάζει με την αναιρετική απόφαση την επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την εκτέλεση. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, για να διατάξει ο Άρειος Πάγος την επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την εκτέλεση, πρέπει η εκτέλεση, εκούσια ή αναγκαστική, να έγινε με βάση την αναιρούμενη απόφαση και όχι άλλη. Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα GENERALI HELLAS Α.Ε.Α.Ζ, με το δικόγραφο της από 25-11-2013 αίτησής της για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4636/2013 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, υπέβαλε αίτημα περί επαναφοράς των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την εκτέλεση, κατ' άρθρο 579 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ, και αφορά στην καταβολή από αυτή στην πρώτη αναιρεσίβλητη Α. Κ. στις 25-1-2012 του ποσού των 51.656,93 ευρώ, σε εκούσια εκτέλεση της με αριθμό 3661/2011 πρωτόδικης αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, σε εξόφληση του προσωρινά εκτελεστού ποσού, την οποία εξαφάνισε μεν η προσβαλλόμενη απόφαση, πλην δικάζοντας επί της αγωγής αποφάνθηκε ομοίως, όπως και η πρωτόδικη.

Η αίτηση αυτή πρέπει να απορριφθεί ως μη νόμιμη, διότι, σύμφωνα με τα επικαλούμενα από την αναιρεσείουσα η εκούσια καταβολή από την αναιρεσείουσα του ως άνω ποσού στην ενάγουσα - αναιρεσίβλητη Α. Κ. έγινε σε εκούσια εκτέλεση της πρωτόδικης και όχι της αναιρούμενης απόφασης. II. Επί της από 24-10-2014 αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4636/2013 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών της Α. Κ. κατά των 1) Ε. Π., συζ. Γ. Η., 2) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕ", 3) Β. Γ., 4) Π. Γ. και 5) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "GENERALI HELLAS Α.Ε.Α.Ζ." και της σωρευόμενης στο ίδιο δικόγραφο της κύριας αίτησης επικουρικής αίτησης αναίρεσης.

Από τις υπ' αριθμ. 9005 και 9006/11-12-2014 εκθέσεις επιδόσεως του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ... τις οποίες επικαλείται και προσκομίζει η αναιρεσείουσα Α. Κ., με τις συνημμένες σ' αυτές, σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 4 εδ. β' και γ' του άρθρου 128 ΚΠολΔ από 11-12-2014 αποδείξεις παραλαβής αντιγράφου θυροκολλημένου εγγράφου του Αξιωματικού Υπηρεσίας του Αστυνομικού Τμήματος Κολωνού και από 12-12-2014 Βεβαιώσεις του Ταχυδρομικού Πράκτορα του Ταχυδρομικού Πρακτορείου Ομόνοιας, προκύπτει ότι κατόπιν έγγραφης παραγγελίας του νομίμως παριστάμενου πληρεξουσίου δικηγόρου της αναιρεσείουσας Η.

Σ., ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης της ως άνω αναιρεσείουσας κατά της υπ' αριθμ. 4636/2013 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών με πράξεις καταθέσεως δικογράφου και ορισμού δικασίμου για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσας (20-2-2015) και κλήση προς συζήτηση για τη δικάσιμο αυτή επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στον τρίτο αναιρεσίβλητο Β.

Γ. και τέταρτη αναιρεσίβλητη Π. Γ., αντίστοιχα. Επομένως, εφ' όσον οι αναιρεσίβλητοι αυτοί δεν εμφανίσθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν με οποιοδήποτε νόμιμο τρόπο, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία τους, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ.

Με την κρινόμενη από 24-10-2014 αίτηση αναίρεσης της αναιρεσείουσας Α. Κ. προσβάλλεται η ίδια ως άνω απόφαση κατά το μέρος της που απέρριψε την από 28-3-2012 έφεσή της κατά της υπ' αριθμ. 3661/2011 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία, μεταξύ άλλων, έγινε δεκτή εν μέρει η από 31-12-2009 και με αριθμό κατάθεσης 60294/2588/2010 αγωγή αποζημιώσεώς της για τη ζημία της από το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα κατά των τρίτου, τέταρτου και πέμπτης των αναιρεσιβλήτων Β.

Γ., Π. Γ. και ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας "GENERALI HELLAS AE", αντίστοιχα, και απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμη η από 5-3-2007 και με αριθμό κατάθεσης δικογράφου 58275/2644/ 2007 αγωγή της κατά των δύο πρώτων αναιρεσιβλήτων Ε. Π. και ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε", αντίστοιχα. α) Αναφορικά με την κύρια αίτηση αναίρεσης του από 24-10-2014 δικογράφου.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ "η αναπηρία ή παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης αν επιδρά στο μέλλον του ...". "Ως αναπηρία" θεωρείται κάποια έλλειψη της σωματικής, νοητικής ή ψυχικής ακεραιότητας του προσώπου, ενώ ως "παραμόρφωση" νοείται κάθε ουσιώδης αλλοίωση της εξωτερικής εμφανίσεως του προσώπου, η οποία καθορίζεται όχι αναγκαίως κατά τις απόψεις της ιατρικής, αλλά κατά τις αντιλήψεις της ζωής.

Περαιτέρω ως "μέλλον" νοείται η επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του προσώπου. Δεν απαιτείται βεβαιότητα δυσμενούς επιρροής της αναπηρίας ή παραμορφώσεως στο μέλλον του προσώπου. Αρκεί και απλή δυνατότητα κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων. Η Α.Κ. 931 προβλέπει επιδίκαση από το δικαστήριο χρηματικής παροχής στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση, εφόσον συνεπεία αυτών επηρεάζεται το μέλλον του.

Η χρηματική αυτή παροχή δεν αποτελεί αποζημίωση εφ' όσον η τελευταία εννοιολογικώς συνδέεται με την επίκληση και απόδειξη ζημίας περιουσιακής, δηλαδή διαφοράς μεταξύ της περιουσιακής καταστάσεως μετά το ζημιογόνο γεγονός και εκείνης που θα υπήρχε χωρίς αυτό. Η αναπηρία ή παραμόρφωση ως τοιαύτη δεν σημαίνει κατ' ανάγκη πρόκληση στον παθόντα περιουσιακής ζημίας.

Τούτο συμβαίνει σε ανήλικο που δεν έχει εισέλθει ακόμη στην παραγωγική διαδικασία και δεν μπορεί ήδη από την επέλευση της αναπηρίας ή παραμορφώσεως να επικαλεσθεί περιουσιακή ζημία. Δεν μπορεί να γίνει πρόβλεψη, ότι η αναπηρία ή παραμόρφωση θα προκαλέσει στον παθόντα συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία.

Είναι όμως βέβαιο, ότι η αναπηρία ή παραμόρφωση ανάλογα με το βαθμό της και τις λοιπές συντρέχουσες περιστάσεις (ηλικία, φύλο, κλίσεις και επιθυμίες του παθόντος) οπωσδήποτε θα έχει δυσμενή επίδραση στην κοινωνική - οικονομική εξέλιξη τούτου, κατά τρόπο όμως που δεν δύναται επακριβώς να προσδιορισθεί.

Η δυσμενής αυτή επίδραση είναι δεδομένη και επομένως δεν δικαιολογείται εμμονή στην ανάγκη προσδιορισμού του ειδικού τρόπου της επιδράσεως αυτής και των συνεπειών της στο κοινωνικό οικονομικό μέλλον του παθόντος. Προέχον και κρίσιμο είναι το γεγονός της αναπηρίας ή παραμορφώσεως ως βλάβης του σώματος ή της υγείας του προσώπου ως ενός αυτοτελούς εννόμου αγαθού, που απολαύει και συνταγματικής προστασίας σύμφωνα με τις παραγράφους 3 και 6 του άρθρου 21 Συντάγματος, όχι μόνο στις σχέσεις των πολιτών προς το Κράτος, αλλά και στις μεταξύ τους σχέσεις, χωρίς αναγκαίως η προστασία αυτή να συνδέεται με αδυναμία πορισμού οικονομικών ωφελημάτων ή πλεονεκτημάτων.

Από την παραπάνω διάταξη προβλέπεται η επιδίκαση στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση ενός εύλογου χρηματικού ποσού ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή παραμορφώσεως χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιορισθεί. Το ποσό του επιδικαζόμενου κατά την Α.Κ. 931 ευλόγου χρηματικού ποσού, εξευρίσκεται κατ' αρχήν με βάση το είδος και τις συνέπειες της αναπηρίας ή παραμορφώσεως αφενός και την ηλικία του παθόντος αφετέρου.

Είναι πρόδηλο, ότι η κατά την Α.Κ. 931 αξίωση είναι διαφορετική: α) από την κατά την Α.Κ. 929 αξίωση για διαφυγόντα εισοδήματα του παθόντος που κατ' ανάγκη συνδέεται με επίκληση και απόδειξη συγκεκριμένης περιουσιακής ζημίας λόγω της ανικανότητας του παθόντος προς εργασία και β) από την κατά την Α.Κ. 932 χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Είναι αυτονόητο ότι όλες οι παραπάνω αξιώσεις δύνανται να ασκηθούν είτε σωρευτικώς, είτε μεμονωμένως, αφού πρόκειται για αυτοτελείς αξιώσεις και η θεμελίωση κάθε μιας από αυτές δεν προϋποθέτει αναγκαίως την ύπαρξη μιας των λοιπών. Εξάλλου, η νομική αοριστία της αγωγής, που συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που πρέπει να εφαρμοστεί, αποτελεί παράβαση που ελέγχεται με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, αν το δικαστήριο αξίωσε περισσότερα στοιχεία από τα απαιτούμενα από το νόμο προς θεμελίωση του ασκούμενου δικαιώματος για να κρίνει νόμιμη την αγωγή ή αντίθετα αρκέστηκε σε λιγότερα από τα απαιτούμενα στοιχεία.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον υπό στοιχ. Α λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, διότι το Εφετείο, το οποίο έκρινε την από 31-12-2009 και με αριθμό κατάθεσης 60294/ 2588/2010 αγωγή της αναιρεσείουσας ως αόριστη αναφορικά με το κονδύλιό της για την επιδίκαση της πρόσθετης παροχής που προβλέπεται από το άρθρο 931 ΑΚ, παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ, αφού για την εφαρμογή του εν λόγω άρθρου 931 ΑΚ αξίωσε στοιχεία περισσότερα από όσα κατά νόμο απαιτούνται, καθώς και τα διδάγματα της κοινής πείρας, που αφορούν την ερμηνεία του κανόνα αυτού δικαίου και την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτόν.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα, όπως προκύπτει από την επιτρεπτώς κατ' άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. επισκοπούμενη από 31-12-2009 αγωγή της κατά των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων 1) Β. Γ., 2) Π. Γ. και 3) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "GENERALI HELLAS", επικαλούμενη, ότι από συγκλίνουσα αμέλεια α) του πρώτου εναγομένου Β.

Γ., οδηγού και συγκυρίου κατά ποσοστό 50% του υπ' αριθμ. ΖΖΧ - ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, στο οποίο επέβαινε, συγκυριότητας κατά το υπόλοιπο ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου της δεύτερης εναγομένης, προστηθέντος κατά το ποσοστό αυτό στην οδήγηση από αυτήν, ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην τρίτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρία "GENERALI HELLAS" και β) του Γ.

Η., οδηγού του με αριθμό κυκλοφορίας ΗΑΗ - ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, κυριότητας της συζύγου του Ε. Π., προστηθέντος στην οδήγηση από την τελευταία, προκλήθηκε το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα, που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο του Γ. Η. και το σοβαρότατο τραυματισμό της ίδιας, ζήτησε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, εις ολόκληρον ο καθένας, να της καταβάλουν, μεταξύ άλλων το ποσό των 200.000 ευρώ ως πρόσθετη αποζημίωση με βάση το άρθρο 931 ΑΚ εξαιτίας της αναπηρίας που έχει υποστεί λόγω του ως άνω τραυματισμού της.

Αναφορικά με την καταλειφθείσα σ' αυτήν αναπηρία και τις συνέπειές της, η αναιρεσείουσα επικαλέστηκε με την αγωγή της αυτολεξεί τα εξής: "Λόγω, της σοβαρότητος της υγείας μου, της πλήρους ανικανότητάς μου, της μονίμου και εφ' όρου ζωής αναπηρίας μου, με την υπ' αριθμ. 803/20-9-06 απόφαση του Διευθυντή του ασφαλιστικού μου φορέα ΙΚΑ, κρίθηκα ανάπηρη κατά ποσοστό 80% και μου απονεμήθηκε σύνταξη βαριάς αναπηρίας για το χρονικό διάστημα από 19-5-06 έως 30-4-07 και στη συνέχεια με την υπ' αριθμ. 448/2007 απόφαση του Διευθυντή μέχρι 30-4-2010, όταν και θα επανεξεταστώ για μία ακόμα επιβεβαίωση της εφόρου ζωής καθολικής αναπηρίας μου.

Το ιστορούμενο ατύχημα μου προκάλεσε βαρύτατες σωματικές βλάβες, λόγω των οποίων σημαδεύτηκα με αναπηρία και παραμόρφωση του σώματός μου, μη προβλεπόμενες να αποκατασταθούν στο μέλλον, που μέχρι σήμερα είχαν, έχουν και θα έχουν δυσμενείς συνέπειες στην προσωπική μου ζωή και στην προσωπικότητά μου, διαταράσσοντας την ομαλή και ήρεμη ζωή μου, καθώς λόγω αυτών θα μειονεκτώ στις οικογενειακές, επαγγελματικές και κοινωνικές σχέσεις, αφού, μάλιστα, η αναπηρία είναι μόνιμη κι εφ' όρου ζωής και κατ' ακολουθία θα έχει δυσμενή επίδραση στο οικονομικό μου μέλλον.

Οι παραμορφώσεις σε όλο το σώμα μου, η μόνιμη αναπηρία μου, μη προβλεπόμενη να αποκατασταθεί στο μέλλον συνίστανται στο ότι: α) λόγω των καταγμάτων δεξιάς και αριστερής κοτύλης με συμπιεστικό κάταγμα συστοίχου μηριαίας κεφαλής έχουν υποστεί καταστροφή οι αρθρώσεις κι έχει δημιουργηθεί οστεοαρθρίτιδα, με αποτέλεσμα την περιορισμένη κι επώδυνη κινητικότητα με σημαντικό ποσοστό αναπηρίας β) έχω υποστεί ανισοσκελία με το αριστερό κάτω άκρο να είναι βραχύτερο του δεξιού κατά 3 εκ. και κατ' ακολουθία υπάρχει χωλότητα και σε συνδυασμό με τα εξαρθρήματα των ταρσο - μεταταρσίων διαρθρώσεων, των οστεαρθριτικών αλλοιώσεων, να υπάρχει πλήρης βύθιση και να καθίσταται αναγκαία η χρήση αναπηρικού αμαξιδίου.

Λόγω των συνεπειών του σοβαρού τραυματισμού μου, που είχε ως αποτέλεσμα τη μόνιμη αναπηρία μου, κι από την έξοδό μου από το νοσοκομείο, διαταράχτηκε πλήρως η ήρεμη οικογενειακή μου ζωή, διαταραχή, που θα ισχύσει εφ' όρου ζωής, αφού τον περισσότερο χρόνο της ημέρας κάθομαι σε αναπηρικό αμάξι, αδυνατώ να αυτοεξυπηρετηθώ, αδυνατώ να επιμεληθώ τα του οίκου μου και είμαι υποχρεωμένη να ανέχομαι την εκάστοτε οικιακή βοηθό. Πέραν, δε, τούτου, η προοπτική να περάσω το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου επί ενός αμαξιδίου, έχει επιδράσει έντονα στη ψυχική μου διάθεση, έχει μειώσει την προσωπικότητά μου, πολλώ δε μάλλον λόγω του ότι δεν υπάρχει καμία προοπτική αποκατάστασης, έστω και μερικώς, της υγείας μου. Οι δυσμενείς, δε, επιπτώσεις από τον τραυματισμό μου, επέδρασαν και θα επιδρούν στις μελλοντικές και λοιπές συναναστροφές μου αλλά θα έχουν και αντίκτυπο δυσμενή στην οικογένειά μου, που θα πρέπει να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση, που δημιούργησε η αναπηρία μου και το γεγονός ότι από ηλικία μόλις 46 ετών θα παραμείνω έγκλειστη σχεδόν, αδυνατούσα να μετακινηθώ εύκολα, στην οικία μου. Κατόπιν τούτου, πρέπει να μου επιδικαστεί ως πρόσθετη αποζημίωση κατά άρθρο 931 ΑΚ το ποσό των 200.000 ευρώ".

Η προσβαλλόμενη απόφαση έκρινε απορριπτέα την αγωγή, αναφορικά με το κονδύλιο αυτό, ως αόριστη, με την εξής αιτιολογία: "Στην προκείμενη περίπτωση η ενάγουσα της από 31-12-2009 (αριθμ. εκθ. καταθ. 60294/2588/2010) αγωγής, ζήτησε μεταξύ άλλων την επιδίκαση ποσού 200.000 ευρώ ως πρόσθετη αποζημίωση κατ' άρθρο 931 ΑΚ λόγω των συνεπειών του σοβαρού τραυματισμού της που είχε ως αποτέλεσμα τη μόνιμη αναπηρία της.

Το ως άνω κονδύλιο όμως ελέγχεται απορριπτέο ως αόριστο και ανεπίδεκτο δικαστικής εκτίμησης, διότι δεν εκτίθενται τα ιδιαίτερα εκείνα περιστατικά, βάσει των οποίων η αναπηρία της ενάγουσας Α. Κ. περιορίζει ή αποκλείει την επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική της εξέλιξη αλλά αντίθετα, αναλώνονται οι δυσμενείς συνέπειες που έχει η αναπηρία στην ψυχοσύνθεση της ενάγουσας πράγμα που καλύπτεται πλήρως από το πεδίο προστασίας του άρθρου 932 ΑΚ" και ακολούθως απέρριψε το σχετικό λόγο της έφεσης της αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης απόφασης που έκρινε ομοίως, καθόσον αφορά στο εν λόγω κονδύλιο.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο, και δη ότι στην αγωγή δεν διαλαβάνονται τα ιδιαίτερα εκείνα περιστατικά, βάσει των οποίων η αναπηρία της ενάγουσας Α. Κ. περιορίζει ή αποκλείει την επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική της εξέλιξη, υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 1 Κ.Πολ.Δ. μέσω του οποίου ελέγχεται η νομική αοριστία της αγωγής, διότι για την εφαρμογή του άρθρου 931 ΑΚ αξίωσε στοιχεία περισσότερα των όσων κατά νόμο απαιτούνται, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στη μείζονα σκέψη της παρούσας, αφού στην ως άνω απόφαση περιγράφονται με επάρκεια οι δυσμενείς συνέπειες της αναπηρίας της στην κοινωνική της εξέλιξη (εγκλεισμός στην οικία της, καθήλωση σε αναπηρικό αμαξίδιο, δυσμενής επίδραση στις επαγγελματικές και κοινωνικές σχέσεις της και συναναστροφές, αδυναμία αυτοεξυπηρέτησης και επιμέλειας των του οίκου της), χωρίς να είναι αναγκαίος ο προσδιορισμός του ειδικού τρόπου επίδρασης της αναπηρίας της στην κοινωνική και οικονομική της εξέλιξη, ο οποίος, άλλωστε δεν δύναται επακριβώς να προσδιορισθεί.

Επομένως, ο λόγος αυτός της αίτησης αναίρεσης πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος, και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς το σχετικό κεφάλαιό της με το οποίο απορρίφθηκε το σχετικό κονδύλιο της από 31-12-2009 αγωγής της αναιρεσείουσας κατά των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων 1) Β. Γ., 2) Π. Γ. και 3) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "GENERALI HELLAS" περί επιδικάσεως της προβλεπόμενης από το άρθρο 931 ΑΚ πρόσθετης παροχής.

Μετά την παραδοχή του ως άνω λόγου αναίρεσης, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς το κεφάλαιό της που έκρινε απορριπτέο το αίτημα της παραπάνω αγωγής της αναιρεσείουσας για επιδίκαση της πρόσθετης παροχής που προβλέπεται από το άρθρο 931 Α.Κ., παρέλκει η έρευνα των επόμενων υπό στοιχ.

Β, Γ, Δ, Ε λόγων αναίρεσης, από τους αριθμούς 8, 11γ', 14 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί αφορούν στο ίδιο ζήτημα δηλ. στο αγωγικό αίτημα της ως άνω αναιρεσείουσας για επιδίκαση της πρόσθετης παροχής που προβλέπεται από το άρθρο 931 ΑΚ, για το οποίο αναιρείται η απόφαση, κατά παραδοχή του πρώτου λόγου αναίρεσης.

Ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ δίδεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν, ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης, ή λόγου έφεσης όχι δε οι αιτιολογημένες αρνήσεις τους, ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων (Ολ.ΑΠ 3/1997, ΑΠ 1933/2006).

Εξάλλου, δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναίρεσης όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό (πράγμα) και τον απέρριψε ευθέως για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.ΑΠ 12/1997) αλλά και όταν το δικαστήριο αντιμετωπίζει και απορρίπτει στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντίθετων προς αυτά που τον συγκροτούν (Ολ.ΑΠ 11/1996 ΑΠ 1014/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τους υπό στοιχ. Στ' και Θ' λόγους της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, διότι το δικάσαν Εφετείο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα α) τον υπό στοιχ.

Γ' λόγο της έφεσής της κατά της πρωτόδικης απόφασης, με τον οποίο παραπονέθηκε κατά της εκκαλουμένης απόφασης, αναφορικά με την από 31-12-2009 αγωγή της, ότι μετά από εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, η εκκαλουμένη έλαβε ως βάση, προκειμένου να υπολογίσει την κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα διαφορά μεταξύ των εισοδημάτων που αποκόμιζε προ του τραυματισμού της από την εργασία της ως καθαρίστριας στην εταιρία καθαρισμού του Ε.

Τ. και της αναπηρικής της σύνταξης που λάμβανε λόγω του τραυματισμού της κατά το ένδικο ατύχημα, έλαβε ως βάση υπολογισμού το ποσό των 332,03 ευρώ, ως μηνιαία διαφορά των εισοδημάτων της κατά το έτος 2006, το οποίο εν συνεχεία προσαύξανε κατά ποσοστό 5% ανά έτος, αντί του μεγαλύτερου ορθού ποσού των 373,63 ευρώ και β) τον υπό στοιχ.

Ε' λόγο της έφεσής της κατά της πρωτόδικης απόφασης, με τον οποίο παραπονέθηκε κατά της εκκαλουμένης απόφασης, ότι μετά από εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, η εκκαλουμένη έλαβε ως βάση, προκειμένου να υπολογίσει την αμοιβή της οικιακής βοηθού για το έτος 2010 και εντεύθεν, όχι το ποσό των 661,50 ευρώ προσαυξημένο κατά ποσοστό 5% ετησίως, το οποίο και ήταν το ποσό αμοιβής της οικιακής βοηθού κατά το προηγούμενο έτος, δηλαδή το 2009, αλλά το μικρότερο ποσό των 600 ευρώ, το οποίο της κατέβαλε κατά το έτος 2007, με συνέπεια να υπολογίζει λανθασμένως εν συνεχεία τα ποσά έως και το 2014.

Οι λόγοι αυτοί της αίτησης αναίρεσης είναι απορριπτέοι, ως αβάσιμοι, εφόσον από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και ερεύνησε τους ως άνω λόγους εφέσεως της αναιρεσείουσας, καταλήγοντας μετά από αναλυτικούς μαθηματικούς υπολογισμούς στους οποίους συμπεριέλαβε και την ετήσια αύξηση των μισθών και συντάξεών της, κατά ποσοστό 5%, καθώς και την ετήσια προσαύξηση της αμοιβής της οικιακής βοηθού, κατά το ίδιο ποσοστό, στα ποσά που τελικά επιδίκασε.

Κατά το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση χωρεί αν η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ανεπάρκεια αιτιολογιών, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, υπάρχει όταν δεν προκύπτουν από την απόφαση σαφώς και επαρκώς τα περιστατικά που είναι κατά νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση στη συγκεκριμένη περίπτωση της διάταξης ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή όταν η απόφαση έχει ελλείψεις, όσον αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των κρίσιμων περιστατικών που έγιναν δεκτά.

Αντιφατικότητα δε αιτιολογιών υπάρχει όταν εξ αιτίας της δεν προκύπτει ποια πραγματικά περιστατικά δέχθηκε το δικαστήριο για να στηρίξει το διατακτικό, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί αν σωστά εφάρμοσε το Νόμο. Η αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια πρέπει να έχει σχέση με ουσιώδεις ισχυρισμούς και κεφάλαια παροχής έννομης προστασίας και επιθετικά ή αμυντικά μέσα και όχι με την επιχειρηματολογία των διαδίκων ή του δικαστηρίου, ούτε την εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή διατυπώνεται σαφώς (Ολ.ΑΠ 24/1992, Ολ.ΑΠ 1/1999, ΑΠ 681/2014 ΑΠ 9/2013).

Περαιτέρω, κατά τη σαφή έννοια του άρθρου 559 αριθ. 1 εδ. β' ΚΠολΔ, η παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας ιδρύει λόγο αναιρέσεως, μόνο αν αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς, δηλαδή όταν το δικαστήριο χρησιμοποιεί εσφαλμένα ή παραλείπει εσφαλμένα να χρησιμοποιήσει διδάγματα της κοινής πείρας για να βρει την έννοια κάποιου κανόνα δικαίου ή να υπαγάγει σ' αυτόν τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς, όχι δε και όταν χρησιμεύουν για την εξακρίβωση από το δικαστήριο της ύπαρξης πραγματικών περιστατικών ή προς εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων που προσκομίστηκαν, γιατί στην περίπτωση αυτή πρόκειται για εκτίμηση πραγμάτων, η οποία είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον υπό στοιχ. Η' λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια της εκ πλαγίου παραβιάσεως των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 914 ΑΚ σε συνδ. 297 και 298 ΑΚ, επειδή το Εφετείο διέλαβε αντιφατική αιτιολογία αναφορικά με το ουσιώδες για την έκβαση της δίκης ζήτημα, που αφορά στην αποζημίωσή της και ειδικότερα ως προς ζήτημα της δαπάνης πρόσληψης οικιακής βοηθού διότι ενώ αναγνώρισε και αποδέχτηκε την καθημερινή ανάγκη της για βοήθεια άλλου προσώπου λόγω της αναπηρίας της και προς τούτο επιδίκασε τόσο για 26 μήνες ήτοι από 27-7-2005 έως 30-9-2007 όσο και για το χρονικό διάστημα από 1-4-2010 έως 31-7-2014 (συγκεκριμένο μελλοντικό χρονικό σημείο έως το οποίο ορθώς, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, ζητείται η μελλοντική ζημία), δεν της επιδίκασε τη δαπάνη οικιακής βοηθού για το ενδιάμεσο χρονικό διάστημα.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση, ύστερα από αξιολόγηση του όλου αποδεικτικού υλικού, δέχθηκε ανέλεγκτα τα ακόλουθα κρίσιμα, αναφορικά με την αναφερόμενη στον παραπάνω λόγο αγωγική αξίωση της αναιρεσείουσας, πραγματικά περιστατικά: "Επιπλέον, η ενάγουσα όταν εξήλθε από το Γενικό Νοσοκομείο Αθήνας "Ο Ευαγγελισμός" στις 27.7.2005, λόγω της σοβαρής κατάστασης της υγείας της, που περιγράφηκε αναλυτικά ανωτέρω και της φύσης των τραυμάτων της, είχε ανάγκη των υπηρεσιών οικιακής βοηθού έως τις 30.9.2007, εξαιτίας της δυσκολίας της να μετακινείται και να αυτοεξυπηρετείται αυτόνομα.

Για το λόγο αυτό προσέλαβε ως οικιακή βοηθό τη Θ. Σ., στην οποία κατέβαλε μηνιαίο μισθό 600 ευρώ για 26 μήνες από 27.7.2005 έως τις 30.9.2007, ήτοι της κατέβαλε συνολικά το ποσό των 15.600 (26 μήνες X 600 ευρώ). Το ποσό αυτό, πρέπει να υποχρεωθούν ο πρώτος και η τρίτη εναγόμενη να της καταβάλλουν εις ολόκληρον ο καθένας νομιμοτόκως από την επίδοση της υπό κρίση αγωγής έως την εξόφληση (βλ.

σχετικά το από 27.7.2005 πιστοποιητικό νοσηλείας του Π.Γ.Ν.Α. "Ο Ευαγγελισμός" καθώς και τα από 28.2.2007 και 30.9.2007 αντίγραφα βεβαιώσεων της Θ. Σ. ποσού 11.400 και 4.200 ευρώ αντίστοιχα με βεβαίωση του γνησίου της υπογραφής αυτής). Αντίθετα, δεν αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα κατέβαλε στη Θ. Σ. κάποιο ποσό για το χρονικό διάστημα από 30.9.2007 έως 31.12.2007 ούτε το ποσό των 7.560 ευρώ για το έτος 2008 και το ποσό των 7.938 ευρώ για το έτος 2009, δεδομένου ότι δεν προσκομίστηκαν σχετικές έγγραφες αποδείξεις ή βεβαιώσεις και επομένως τα κονδύλια αυτά είναι απορριπτέα ως ουσιαστικά αβάσιμα".

Από τις παραπάνω παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο απέρριψε τα σχετικά κονδύλια αποζημίωσης της από 31-12-2009 αγωγής της αναιρεσείουσας που αφορούν δαπάνη πρόσληψης οικιακής βοηθού των ως άνω χρονικών διαστημάτων ως ουσιαστικά αβάσιμα, λόγω μη προσκομιδής σχετικών έγγραφων αποδείξεων ή βεβαιώσεων για την πραγματοποίηση της σχετικής δαπάνης και συνεπώς ουδεμία αντίφαση διέλαβε στην αιτιολογία της αναφορικά με το ως άνω ζήτημα της δαπάνης πρόσληψης οικιακής βοηθού κατά το επικαλούμενο από την αναιρεσείουσα ενδιάμεσο χρονικό διάστημα.

Επομένως, τα αντιθέτως υποστηριζόμενα από την αναιρεσείουσα με τον υπό στοιχ. Η' λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμα και απορριπτέα, όπως και ο λόγος αυτός. Επίσης, αναφορικά με τα ίδια ως άνω κονδύλια αποζημιώσεως, με τον υπό στοιχ. Ζ' λόγο αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμ. 1β' ΚΠολΔ αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι το Εφετείο το οποίο έκρινε ως ουσιαστικά αβάσιμα τα αιτούμενα κονδύλια της αγωγής της για πρόσληψη οικιακής βοηθού για το χρονικό διάστημα από 30-9-2007 έως 31-12-2007, ούτε και το ποσό των 7.560 ευρώ για το έτος 2008 και το ποσό των 7.938 ευρώ για το έτος 2009, αλλά ούτε και το σχετικό ποσό για το χρονικό διάστημα από 1-1-2010 έως 31-3-2010, αν και αποδείχτηκε πλήρως και δέχτηκε και το Εφετείο ότι λόγω του τραυματισμού της κατά το ένδικο ατύχημα έχει καταστεί μονίμως ανάπηρη, αδυνατούσε να αυτοεξυπηρετηθεί και να επιμεληθεί τα του οίκου της, παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας που αφορούν την ερμηνεία των άρθρων 297, 298, 914 και 929 ΑΚ, σύμφωνα με τα οποία "η μόνιμη αδυναμία αυτοεξυπηρέτησής μου καθώς και επιμέλειας του οίκου μου, καθιστούν τη λήψη βοήθειας τρίτου προσώπου και δη την πρόσληψη οικιακής βοηθού όχι απλώς αναγκαία αλλά επιβαλλόμενη, καθόσον δεν μπορώ να κάνω σχεδόν τίποτα μόνη μου από τα πιο απλά (π.χ.

προσωπική καθαριότητα, καθαριότητα σπιτιού) έως τα πιο απαιτητικά αλλά αναγκαία (π.χ. ψώνια)".

Με το περιεχόμενο όμως αυτό, ο πιο πάνω λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι η επικαλούμενη ως παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας δεν αφορά στην ερμηνεία κανόνα δικαίου, ή στην υπαγωγή σ' αυτόν από το Εφετείο αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών, αλλά στην εκτίμηση των αποδείξεων αναφορικά με την ανάγκη πρόσληψης από την αναιρεσείουσα οικιακής βοηθού, η οποία (εκτίμηση), καθ' εαυτή, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ.

Από τις διατάξεις των άρθρων 928 και 929 και 930 παρ. 1 εδ. β' ΑΚ, προκύπτει ότι η αποζημίωση που αναφέρεται στο μέλλον, δηλαδή για στέρηση διατροφής ή υπηρεσιών και για την απώλεια εισοδημάτων καταβάλλεται κατά κανόνα σε χρηματικές δόσεις κατά μήνα και μόνο κατ' εξαίρεση εφόσον το ζητήσει ο ενάγων δικαιούχος, αναφέροντας και τα περιστατικά που τον συνιστούν, μπορεί το δικαστήριο να επιδικάσει την ως άνω αποζημίωση εφάπαξ, υπό την προϋπόθεση ότι αποδεικνύονται τα συνιστώντα το σπουδαίο λόγο περιστατικά. "Σπουδαίος λόγος" δε, θεωρείται ότι υπάρχει, όταν η εφάπαξ καταβολή της αποζημίωσης μπορεί να εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα του δικαιούχου αυτής (π.χ.

επείγουσα ανάγκη αξιοποίησης του κεφαλαίου της αποζημίωσης, οικονομική δυσπραγία ενόψει των αυξημένων εξόδων για την αντιμετώπιση της κατάστασης της υγείας του κ.λπ.) ή συντρέχουν δυσμενείς προσωπικοί ή οικογενειακοί λόγοι στην πλευρά του υπόχρεου της αποζημίωσης (π.χ. επικείμενη πτώχευση, αναξιόχρεο κ.λπ.).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον υπό στοιχ. Ι' λόγο αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., επειδή το Εφετείο διέλαβε αντιφατική αιτιολογία αναφορικά με το ουσιώδες για την έκβαση της δίκης ζήτημα, που αφορά στο αίτημα της ως άνω αγωγής της αναιρεσείουσας για εφάπαξ καταβολή της αποζημίωσής της που αφορά περιοδικές παροχές για την απώλεια εισοδημάτων της και δαπάνες πρόσληψης οικιακής βοηθού αντί της καταβολής της σε περιοδικές δόσεις κατά μήνα, καθόσον ενώ αναγνώρισε την εφόρου ζωής αναπηρία της αναιρεσείουσας σε ποσοστό 87%, την ένεκα αυτής εφόρου ζωής αδυναμία εργασίας, αυτοεξυπηρετήσεώς της, επιμέλειας των του οίκου της και κατά συνέπεια την ανάγκη βοήθειας άλλου προσώπου εφόρου ζωής, ωστόσο απέρριψε το αίτημά της για καταβολή των ποσών απώλειας εισοδήματος και πρόσληψης οικιακής βοηθού εφάπαξ, χωρίς να αναφέρει κάποιο περιστατικό από το οποίο να προκύπτει η αλλαγή των όρων που θα συντρέχουν στο μέλλον, ώστε να καθίσταται απορριπτέο το αίτημά της.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, εφόσον τα επικαλούμενα από την αναιρεσείουσα ως γενόμενα δεκτά από την προσβαλλόμενη απόφαση περιστατικά (εφόρου ζωής αναπηρία και αδυναμία εξ αιτίας αυτής προς άσκηση της εργασίας που ασκούσε πριν από τον τραυματισμό της και αυτοεξυπηρετήσεώς της και επιμέλειας των του οίκου της και η μη μεταβολή των περιστατικών αυτών στο μέλλον), δεν θεμελιώνουν, σύμφωνα με τη νομική σκέψη που προαναφέρθηκε, σπουδαίο λόγο που δικαιολογεί την κατ' εξαίρεση εφάπαξ επιδίκαση της αποζημιώσεως για τη μελλοντική ζημία της από την απώλεια εισοδημάτων της και δαπάνες πρόσληψης οικιακής βοηθού, αλλά απλώς περιστατικά αναγκαία για τη θεμελίωση της σχετικής αξιώσεώς της προς αποζημίωση για τη μελλοντική ζημία της από τις παραπάνω αιτίες.

Σύμφωνα με το άρθρο 559 αριθμ. 9 περ. γ' ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο άφησε αίτηση αδίκαστη. Ως αίτηση, κατά την έννοια αυτής της διάταξης, νοείται αφενός μεν κάθε αυτοτελής αίτηση των διαδίκων, δηλαδή κάθε αίτηση με την οποία ζητείται η παροχή έννομης προστασίας, υπό οποιαδήποτε νόμιμη μορφή αυτής, και η οποία δημιουργεί αντίστοιχη εκκρεμότητα δίκης, τέτοια δε αίτηση είναι ιδίως η της αγωγής, της ανταγωγής, της κύριας παρέμβασης, της αυτοτελούς πρόσθετης παρέμβασης, κάθε ένδικου μέσου, ανακοπής, της τριτανακοπής, όχι, όμως, και εκείνη της ένστασης, της αντένστασης και γενικά εκείνη απόφανσης πάνω σε κάθε άλλου είδους πράγματα, αφετέρου δε κάθε μη αυτοτελής αίτηση των διαδίκων στη διαδρομή του δικαστικού αγώνα, εφόσον προκαλεί ενέργεια του δικαστηρίου και έτσι συντελεί στην εξέλιξη της διαδικασίας για το σκοπό έκδοσης οριστικής απόφασης και εφόσον αποτελεί ιδιαίτερο κεφάλαιο της δίκης (ΑΠ 631/2010, ΑΠ 1486/1997).

Είναι δε αδίκαστη η αίτηση όταν υπάρχει σιωπή του δικαστηρίου στο αιτιολογικό και στο διατακτικό της απόφασης. Στην προκειμένη περίπτωση με τον υπό στοιχ. ΙΑ' λόγο της αίτησης αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 9 περ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ότι το Εφετείο, αφού εξαφάνισε την εκκαλουμένη υπ' αριθμ. 3661/2011 απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και διακράτησε την υπόθεση και δίκασε αυτή κατ' ουσίαν άφησε αδίκαστα αιτήματα της από 31-12-2009 αγωγής της και συγκεκριμένα:

α) το αγωγικό αίτημά της για αναγνώριση του δικαιώματός της να ζητήσει στο μέλλον το ποσό της διαφοράς μεταξύ της συντάξεως γήρατος που θα λάβει με τη συμπλήρωση του 55ου έτους της ηλικίας της και της σαφώς μικρότερης σύνταξης αναπηρίας της, το ύψος του οποίου (ποσού διαφοράς) είναι άγνωστο και της αντίστοιχης υποχρέωσης των εναγομένων για την καταβολή του χρηματικού ποσού της διαφοράς και β) το αγωγικό αίτημά της για αναγνώριση του δικαιώματος πρόσληψης οικιακής βοηθού και μετά τη συμπλήρωση του 55ου έτους της ηλικίας της και της δαπάνης αμοιβής της μέχρι πέρατος του βίου της.

Ο λόγος αυτός, όπως εκτίθεται είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση ότι το Εφετείο εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση ως προς αυτήν κατά παραδοχή της έφεσής της και δίκασε την υπόθεσή της κατ' ουσίαν, ενώ όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης η συνεκδικασθείσα με άλλες εφέσεις αντιδίκων της από 28-3-2012 έφεσή της έγινε τυπικά δεκτή και απορρίφθηκε κατ' ουσίαν, ανεξαρτήτως της αοριστίας του λόγου αυτού, εφόσον η αναιρεσείουσα δεν επικαλείται, ενόψει του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της εφέσεως (άρθρα 522 και 525 ΚΠολΔ), αν είχε προσβάλλει με την έφεσή της την εκκαλουμένη απόφαση και ως προς τα κεφάλαιά της που αφορούν τα εν λόγω σωρευτικώς σωρευόμενα στην από 31-12-2009 αγωγή της αιτήματα, τα οποία είχαν απορριφθεί πρωτοδίκως, ως προώρως ασκηθέντα, οπότε ενδεχομένως, σε περίπτωση μη λήψεως υπόψη του σχετικού λόγου της έφεσής της, θα μπορούσε να θεμελιωθεί λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ.

β) Αναφορικά με τη σωρευόμενη στο ως άνω δικόγραφο επικουρική αίτηση αναίρεσης. Η ως άνω αναιρεσείουσα, αναφορικά με το κεφάλαιο της προσβαλλόμενης απόφασης που αφορά την από 5-3-2007 και με γενικό αριθμό κατάθεσης 58275/2007 αγωγή αποζημιώσεώς της, στρεφόμενη κατά των δύο πρώτων αναιρεσιβλήτων Ε. Π. και ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε.", με την οποία, επικαλούμενη ότι το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα, κατά το οποίο τραυματίστηκε σοβαρά αυτή προκλήθηκε από αποκλειστική υπαιτιότητα του θανατωθέντος κατ' αυτό Γ.

Η., οδηγού του με αριθμό κυκλοφορίας ΗΑΗ - ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, κυριότητας της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης συζύγου του Ε. Π. από την οποία προστήθηκε στην οδήγηση τούτου, το οποίο ήταν ασφαλισμένο στην ως άνω εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία, άλλως από συγκλίνουσα αμέλεια του εν λόγω οδηγού και του Β.

Γ., οδηγού του υπ' αριθμ. ΖΖΧ - ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, στο οποίο επέβαινε, ιδιοκτησίας αυτού και της συζύγου του Π. Γ., το οποίο ήταν ασφαλισμένο στην ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "GENERALI HELLAS", ζήτησε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι Ε. Π., ως ιδιοκτήτρια του φερόμενου με την αγωγή αυτή, ως ζημιογόνου, υπ' αριθμ.

ΗΑΗ - ... ΙΧΕ αυτοκινήτου και προστήσασα στην οδήγηση τούτου τον προααφερόμενο οδηγό Γ. Η. και ασφαλιστική εταιρία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ", ως ασφαλίζουσα το εν λόγω όχημα, εις ολόκληρον ο καθένας, να της καταβάλουν, αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, εξ αιτίας του τραυματισμού της κατά το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα, άσκησε επικουρικά, τη σωρευόμενη στο ίδιο δικόγραφο της προαναφερόμενης αίτησης αναιρέσεως, επικουρική αίτηση αναίρεσης, με την οποία ζητεί, σε περίπτωση που ευδοκιμήσει, αντίθετη αίτηση αναίρεσης των αντιδίκων της στην από 31-12-2009 αγωγή της κατά της προσβαλλόμενης υπ' αριθμ. 4636/2013 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών και αναιρεθεί η απόφαση αυτή, με την οποία κρίθηκε ότι το ένδικο ατύχημα προκλήθηκε από υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου Β.

Γ., οδηγού του υπ' αριθμ. ΖΖΧ - ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, στο οποίο επέβαινε, ιδιοκτησίας αυτού και της συζύγου του Π. Γ., το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "GENERALI HELLAS" και όχι σε αποκλειστική υπαιτιότητα ή συγκλίνουσα υπαιτιότητα του ως άνω θανατωθέντος και εμπλακέντος στο ατύχημα οδηγού του υπ' αριθμ.

ΗΑΗ - ... ΙΧΕ αυτοκινήτου Γ. Η., ιδιοκτησίας της συζύγου του Ε. Π., από την οποία προστήθηκε στην οδήγηση τούτου, το οποίο ήταν ασφαλισμένο στην αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Γενικών Ασφαλίσεων" και απορρίφθηκε η από 5-3-2007 και με γενικό αριθμό κατάθεσης 58275/2007 αγωγή αποζημιώσεώς της κατά των εναγομένων με αυτή και ήδη αναιρεσιβλήτων Ε.

Π. και ασφαλιστικής εταιρίας ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ, τότε να γίνει δεκτή η επικουρική αίτηση αναίρεσής της, ώστε να ερευνηθεί από το Εφετείο και η αγωγή αυτή. Στην αναίρεση αυτή, για την άσκηση της οποίας η αναιρεσείουσα είχε το απαιτούμενο προς τούτο έννομο συμφέρον, συνιστάμενο τη δικονομική δυνατότητα να καταστεί αντικείμενο της δευτεροβάθμιας δίκης στο δικαστήριο της παραπομπής η ως άνω από 5-3-2007 αγωγή της αναιρεσείουσας, η οποία, όπως προαναφέρθηκε, απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη και ήδη αναιρούμενη απόφαση διατυπώνονται (επικουρικώς) λόγοι αναιρέσεως, αναφορικά με το ζήτημα της υπαιτιότητας των εμπλακέντων στο ατύχημα οδηγών, οι οποίοι ταυτίζονται κατά βάση, με τους προβαλλόμενους στο δικόγραφο της συνεκδικαζόμενης με αυτή από 25-11-2013 αίτηση της αναιρεσείουσας Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "GENERALI HELLAS Ανώνυμος Ασφαλιστική Εταιρεία", μεταξύ των οποίων και ο υπό στοιχ.

ΙΒ' (επικουρικός) λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 11γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κατ' ορθή εκτίμηση (και όχι από τον αριθμό 8 του ίδιου άρθρου) για μη λήψη υπόψη από το Εφετείο της επικαλούμενης και από την αναιρεσείουσα Α. Κ., με τις προτάσεις της ενώπιον του (Εφετείου), προαναφερόμενης αθωωτικής για τον τότε κατηγορούμενο οδηγό Β.

Γ. ποινικής απόφασης, που είχε προσκομιστεί με επίκληση από την αναιρεσείουσα της από 25-11-2013 αίτησης "GENERALI HELLAS Ανώνυμος Ασφαλιστική Εταιρεία" ενώπιον του Εφετείου και κατέστη κοινό αποδεικτικό μέσο. Επομένως, μετά και την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης κατά παραδοχή του ως άνω λόγου της από 25-11-2013 αιτήσεως αναιρέσεως, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και ως προς την απορριπτική της από 5-3-2007 και με γενικό αριθμό κατάθεσης 58275/2007 αγωγής αποζημιώσεως της αναιρεσείουσας Α.

Κ. κατά των εναγομένων με αυτή και ήδη αναιρεσιβλήτων Ε. Π. και ασφαλιστικής εταιρίας ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ, διάταξή της, γενομένης δεκτής και κατ' ουσία της επικουρικής από 24-10-2014 αιτήσεως αναιρέσεως, με την οποία προβάλλεται, πλην άλλων, και ο δεκτός γενόμενος από το άρθρο 559 αρ. 11γ' ΚΠολΔ πιο πάνω αναφερόμενος λόγος της από 25-11-2013 αιτήσεως αναιρέσεως.

ΙΙΙ. Επί της από 21-10-2014 επικουρικής αίτησης της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε" για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4636/2013 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών στρεφόμενης κατά της αναιρεσίβλητης Ε. Π., χήρας Γ. Η..

Με την κρινόμενη επικουρική αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η υπ' αριθμ. 4636/2013 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών (ειδική διαδικασία αυτοκινήτων), για την περίπτωση που ευδοκιμήσει η από 25.11.2013 (με αριθμό καταθέσεως 837/2013) κύρια αίτηση αναίρεσης κατά της ίδιας αποφάσεως της εταιρίας με την επωνυμία GENERALI HELLAS, και αναιρεθεί η απόφαση αυτή κατά παραδοχή της ως άνω αίτησης, έτσι ώστε δεκτής γενομένης και της κρινόμενης επικουρικής αναίρεσής της να αναιρεθεί η ως άνω απόφαση και ως προς το κεφάλαιό της περί απόρριψης της από 16.5.2012 με αριθμό καταθέσεως 3887/2012 επικουρικής έφεσής της στρεφόμενης μεταξύ άλλων και κατά της μόνης αναιρεσίβλητης στην αίτηση αυτή Ε.

Π. και κατά της πρωτόδικης υπ' αριθμ. 3661/2011 οριστικής απόφασής του. Με το μοναδικό λόγο της ως άνω επικουρικής αίτησης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρο 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ πλημμέλεια της παρά το νόμο κηρύξεως απαραδέκτου, διότι η προσβαλλόμενη απόφαση απέρριψε την επικουρική έφεση της αναιρεσείουσας ως απαράδεκτης, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεως χωρίς αιτιολογία, καθόσον ειδικότερα, ενώ δέχεται σχετικώς ότι "...

Η υπό κρίση (Ε) από 16.5.2012 έφεση κατά της 3661/2011 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, θα πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη κατ' αυτεπάγγελτη έρευνα του Δικαστηρίου (άρθρ. 532 ΚΠολΔ), αφού η εκκαλουμένη απόφαση επιδόθηκε στις 6.3.2012 (βλ. την υπ' αριθμ. 43446δ/6.3.2012 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών ...) και το εφετήριο κατατέθηκε στις 18.5.2012", εν τούτοις δεν διαλαμβάνει στις παραδοχές της "ποιός είναι αυτός που επέδωσε την (πρωτόδικη) υπ' αριθμ. 3661/2011 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ούτε σε ποίον την επέδωσε, ούτε διέλαβε ποίος είναι ο παραγείλας την επίδοση της απόφασης αυτής, όπως δεν διέλαβε στις παραδοχές της, γιατί ενώ επεδόθη από ένα διάδικο σε έτερο διάδικο, εν τούτοις η προθεσμία της έφεσης εξέπνευσε και όσον αφορά και τους λοιπούς διαδίκους, προς τους οποίους, αλλά και μεταξύ των οποίων, δεν είχε χωρήσει επίδοση της απόφασης", ακόμη δε, "δεν διέλαβε στις παραδοχές της γιατί δεν έλαβε υπόψη της και δεν εξετίμησε ως αντέφεση την κατ' αυτήν ασκηθείσα εκπροθέσμως επικουρική έφεσή της, ενώ όλες οι λοιπές εφέσεις ασκήθησαν εμπροθέσμως".

Ο λόγος αυτός της αίτησης αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, προεχόντως λόγω αοριστίας, εφόσον η αναιρεσείουσα δεν επικαλείται όλα εκείνα τα στοιχεία που θεμελιώνουν το εμπρόθεσμο της ασκηθείσας έφεσής της και επί πλέον τη συνδρομή των προϋποθέσεων ισχύος της ως άνω έφεσης ως αντέφεσης, σε κάθε δε περίπτωση, διότι, στην περίπτωση της κηρύξεως απαραδέκτου η έλλειψη αιτιολογίας δεν ιδρύει τον παρόντα λόγο αναιρέσεως, όπως αντιθέτως συμβαίνει όταν το δικαστήριο εισήλθε στην έρευνα της ουσίας της υποθέσεως και διατύπωσε αποδεικτικό πόρισμα, οπότε θεμελιώνεται ο από το άρθρο 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ λόγος.

Ανεξάρτητα απ' αυτά, η μοναδική αναιρεσίβλητη στην εν λόγω αίτηση αναίρεσης Ε. Π., όπως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων και από την προσβαλλόμενη απόφαση δεν είχε ασκήσει έφεση στρεφόμενη κατά της αναιρεσείουσας, ώστε να μπορεί να εκτιμηθεί η ασκηθείσα κατ' αυτής, έφεση της αναιρεσείουσας ως αντέφεση.

Μετά από όλα τα παραπάνω, πρέπει: Α) να απορριφθεί η από 21-10-2014 επικουρική αίτηση της αναιρεσείουσας "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε.", να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από την ως άνω αναιρεσείουσα για την άσκησή της στο Δημόσιο Ταμείο και να καταδικαστεί η εν λόγω αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης Ε.

Π. (άρθρ. 183 και 176 ΚΠολΔ), η οποία κατέθεσε προτάσεις, Β) να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς τα προσβαλλόμενα με τις από 25-11-2013 και από 24-10-2014 αιτήσεις της αναιρεσείουσας Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "GENERALI HELLAS Ανώνυμος Ασφαλιστική Εταιρεία" και Α. Κ., αντίστοιχα, κεφάλαιά της κατά τα οποία κρίθηκε αναιρετέα, να παραπεμφθεί η υπόθεση, κατά τα μέρη της που αναιρέθηκε, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ, του οποίου είναι δυνατή η συγκρότηση από δικαστή άλλο, πλην εκείνου που δίκασε, να διαταχθεί η απόδοση στις αναιρεσείουσες των από 25-11-2013 και από 24-10-2014 αιτήσεων αναίρεσης του κατατεθέντος για την άσκησή τους παραβόλου, και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι των από 25-11-2013 και από 24-10-2014 αιτήσεων στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσειουσών των ίδιων αιτήσεων, οι οποίες κατέθεσαν προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21-10-2014 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4636/2013 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών της αναιρεσείουσας Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε.".

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από την αναιρεσείουσα για την άσκηση της αναίρεσης στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει την ως άνω αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης Ε. Π., τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Δέχεται τις από 25-11-2013 και από 24-10-2014 αιτήσεις για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4636/2013 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά τα μέρη της που αναιρέθηκε στο ίδιο Εφετείο, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, που θα συγκροτηθεί από άλλον δικαστή.

Απορρίπτει τη σωρευόμενη στο δικόγραφο της από 25-11-2013 αίτησης αναίρεσης, αίτηση της αναιρεσείουσας "GENERALI HELLAS Ανώνυμος Ασφαλιστική Εταιρεία" για επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την εκτέλεση.

Διατάσσει την απόδοση στις αναιρεσείουσες των από 25-11-2013 και 24-10-2014 αιτήσεων αναίρεσης "GENERALI HELLAS Ανώνυμος Ασφαλιστική Εταιρεία" και Α. Κ., αντίστοιχα, των κατατεθέντων απ' αυτές παραβόλων για την άσκηση των ως άνω αιτήσεων.

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους της από 25-11-2013 αιτήσεως στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας "GENERALI HELLAS Ανώνυμος Ασφαλιστική Εταιρεία" και τους αναιρεσίβλητους της από 24-10-2014 αιτήσεως στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας Α. Κ., τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ για κάθε μία αναιρεσείουσα.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Μαΐου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Ιουλίου 2015.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ