Supreme Court quashes appeal court decision for taking evidence not properly cited in proceedings.

Απόφαση 1060 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1060/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλέξανδρο Κασιώλα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Φώσκολο, Βασίλειο Νικόπουλο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Απριλίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ι. Μ. του Θ. κατοίκου ... και 2) Ε. συζ. Κ. Μ., το γένος Θ. Μ., κατοίκου .... Ο πρώτος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κων/νο Κωνσταντινίδη και η δεύτερη εκπροσωπήθηκε από τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Θ. Μ., του Χ. και 2) Ε. Μ. του Χ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Φοίβο Παπαδάτο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 11-6-2002 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 12253/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 1560/2004 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 11/10/2004 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αλέξανδρος Κασιώλας, ανέγνωσε την από 16 Μαρτίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της προσβαλλομένης αποφάσεως. Ο πληρεξούσιος δικηγόρος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στην δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 106, 346 και 453 παρ. 1 ΚΠολΔ συνάγεται ότι για να λάβει υπόψη το δικαστήριο της ουσίας κάποιο αποδεικτικό μέσο, όπως είναι και τα έγγραφα, πρέπει όχι μόνο να προσκομίζεται αυτό, αλλά και να γίνεται επίκλησή του με τις προτάσεις του διαδίκου, ο οποίος το προσκομίζει, ή από τον αντίδικό του, ενώ η λήψη υπόψη αποδεικτικού μέσου του οποίου δεν έγινε επίκληση, ιδρύει τον από τον αριθμό 11 περ.

β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης. Εξάλλου, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 240 ΚΠολΔ, η οποία αναφέρεται στον τρόπο επαναφοράς ισχυρισμών, έχει όμως εφαρμογή και για την επίκληση αποδεικτικών μέσων, για την ταυτότητα του νομικού λόγου, η επίκληση των αποδεικτικών μέσων που γίνεται με τις προτάσεις της συζήτησης, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση, με αναφορά στις προτάσεις προηγουμένων συζητήσεων, οι οποίες ενσωματώνονται αυτούσιες δεν συνιστά νόμιμη επίκληση αυτών και για την επακολουθήσασα συζήτηση και επομένως η λήψη αυτών από το Εφετείο ιδρύει τον παραπάνω λόγο αναιρέσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τις προτάσεις που υπέβαλαν οι αναιρεσίβλητοι ενώπιον του Εφετείου, κατά τη συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, αναφέρουν σ' αυτές ότι προσκομίζουν και επικαλούνται όλα τα έγγραφα, μεταξύ των οποίων είναι και τα αναφερόμενα στον τρίτο λόγο αναίρεσης, δηλαδή το υπ' αριθ. .../10.9.1977 συμβόλαιο γονικής παροχής της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Αρτέμιδος Μπουλάκη - Θεοδωρίδου και η από 13.10.1999 δήλωση της Π.

χήρας Θ. Μ., τα οποία προσκόμισαν και επικαλέστηκαν πρωτοδίκως με τις πρωτόδικες προτάσεις, τις οποίες ενσωμάτωσαν αυτούσιες στις προτάσεις της κατ' έφεση δίκης. Το Εφετείο, που δίκασε, βεβαιώνει στην απόφασή του ότι προκειμένου να κρίνει περί της βασιμότητας της ενστάσεως αυτών περί ιδίας κυριότητας επί του επιδίκου και στη συνέχεια να απορρίψει την ένδικη αγωγή, έλαβε υπόψη, εκτός των άλλων και τα έγγραφα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων.

Από τη βεβαίωση αυτή σαφώς προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και τα ως άνω έγγραφα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ούτε οι αναιρεσείοντες επικαλέστηκαν και τα οποία αυτοί επικαλέσθηκαν, με παραπομπή και γενική αναφορά στις προτάσεις που είχαν υποβληθεί στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και απλώς είχαν ενσωματωθεί στις προτάσεις που υποβλήθηκαν στο Εφετείο, στο κύριο σώμα των οποίων όμως δεν γίνεται επίκληση σε κανένα συγκεκριμένο έγγραφο.

Η γενική όμως ως άνω αναφορά σε προηγούμενες προτάσεις δεν αποτελεί σαφή και νόμιμη επίκληση των ως άνω εγγράφων των αναιρεσιβλήτων. Επομένως, ο τρίτος, από τον αριθμό 11 περ. β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος. Εξάλλου, κατά το άρθρο 240 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 7 του ν.δ. 490/1974, για την επαναφορά ισχυρισμών που υποβλήθηκαν σε προηγούμενη συζήτηση στο ίδιο ή ανώτερο δικαστήριο, αρκεί η επανυποβολή τους με σύντομη περίληψη και αναφορά στις σελίδες των προτάσεων της προηγούμενης συζήτησης που τους περιέχουν και που προσκομίζονται απαραιτήτως σε επικυρωμένο αντίγραφο.

Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διατάξεως η επίκληση με τις προτάσεις που υποβάλλονται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο κατά τη συζήτηση, μετά την οποία εκδίδεται η προσβαλλόμενη απόφαση, ισχυρισμών με γενική αναφορά στις πρωτόδικες προτάσεις, το κείμενο των οποίων ενσωματώνεται στις προτάσεις ενώπιον του Εφετείου δεν αρκεί ούτε είναι νόμιμη.

Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο σκέλος του υπό στοιχεία ιγ μέρους του μόνου λόγου αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη την ένσταση ιδίας κυριότητας επί του επιδίκου που προβλήθηκε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο χωρίς να προταθεί. Όπως προκύπτει από τις ενώπιον του Εφετείου υποβληθείσες έγγραφες των αναιρεσιβλήτων, η επαναφορά του πρωτοδίκως ως άνω ισχυρισμού περί ιδίας κυριότητας επί του επιδίκου στο Εφετείο έγινε με γενική αναφορά και ενσωμάτωση των πρωτοδίκων προτάσεών τους στις προτάσεις τους ενώπιον του Εφετείου, η οποία, όμως, όπως προαναφέρθηκε, δεν αρκεί ούτε είναι νόμιμη.

Επομένως, με το να λάβει υπόψη το Εφετείο τον παραπάνω ισχυρισμό, κατά παραδοχή του οποίου και απέρριψε την ένδικη αγωγή των αναιρεσειόντων, έλαβε υπόψη πράγματα μη προταθέντα και συνεπώς ο από τον αριθμό 8 εδ. α' του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως είναι βάσιμος. Ενόψει τούτων πρέπει, κατά παραδοχή των παραπάνω λόγων αναιρέσεως, από τους αριθ. 11 περ.

β' και 8 περ. α' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 31 παρ. 1 του ν. 2172/1993, που αντικατέστησε την παρ. 3 του άρθρου 580 ΚΠολΔ, η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, αφού είναι εφικτή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές, και να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι, λόγω της ήττας τους (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, που παραστάθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 1560/2004 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και,

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, την οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Μαϊου 2006.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 30 Μαϊου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ