Supreme Court dismisses appeal against insurance liability ruling regarding medical expenses covered by state benefits.

Απόφαση 1058 / 2022 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1058/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ευστάθιο Νίκα, Μαρία Βάρκα, Άννα Αγγελάτου - Βασιλείου και Γεωργία Κατσιμαγκλή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Ιανουαρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Β. Σ. του Λ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Μίλη.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", ως καθολικής διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", και ήδη "...", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ντανάκα με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και ο οποίος στην ως άνω από 12-1-2022 δήλωση, καθώς και με τις από 15-1-2022 κατατεθείσες προτάσεις του δήλωσε την ως άνω μεταβολή της αναιρεσίβλητης εταιρείας.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-9-2016 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 679/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6354/2018 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 2-1-2020 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Ευστάθιο Νίκα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 2-1-2020, με αριθμό δικογραφίας 1.091/2020 και με Αριθμό Κατάθεσης στο Εφετείο Αθηνών Γ.Α.Κ. 1296/ ΕΑΚ 118/7-2-2020 αίτηση αναιρέσεως, κατά της υπ` αριθμ. 6354/2018 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε κατ' αντιμωλία των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών, που αφορούν απαιτήσεις αποζημιώσεως για ζημίες που προκλήθηκαν από αυτοκίνητο και από τη σύμβαση ασφαλίσεως αυτού (άρθρα 591επ., 614 παρ. 6 ΚΠολΔ.

όπως τα άρθρα αυτά αντικαταστάθηκαν με το άρθρο τέταρτο του άρθρου 1 του Ν.4335/2015), έχει ασκηθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ), εντός της προβλεπόμενης από το άρθρο 564 παρ. 3 (όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015) διετούς προθεσμίας από την γενόμενη στις 21-12-2018 δημοσίευση της περατώνουσας τη δίκη προσβαλλόμενης απόφασης, της οποίας δεν έχει λάβει χώρα επίδοση.

Πρέπει συνεπώς να ερευνηθεί προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής (άρθρο 577 του ίδιου Κώδικα). Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.1 εδ. α του ΚΠολΔ. αναίρεση επιτρέπεται μόνο, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου, δηλαδή όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σε αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε ως κακή εφαρμογή, ήτοι εσφαλμένη υπαγωγή σ` αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού (ΟλΑΠ 1/2016, ΟλΑΠ 2/2013, ΟλΑΠ 7/2006, ΑΠ 367/2020,ΑΠ 19/2020, ΑΠ 270/2018, ΑΠ 1136/2018, βλ.

και ΑΠ 1635/2018). Με τον συγκεκριμένο λόγο αναίρεσης ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ. ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνος δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (Ολ.ΑΠ 27 και 28/1998, ΑΠ 1635/2018, ΑΠ 152/2017, ΑΠ 466/2013, ΑΠ 382/2013, ΑΠ 349/2014).

Κατά τα άρθρα 298 και 914 ΑΚ όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει, η αποζημίωση δε περιλαμβάνει τη μείωση της υπάρχουσας περιουσίας του ζημιωθέντος (θετική ζημία), καθώς και το διαφυγόν κέρδος. Κατά το άρθρο 929 παρ. 1 του ίδιου κώδικα σε περίπτωση βλάβης του σώματος ή της υγείας προσώπου η αποζημίωση περιλαμβάνει, εκτός από τα νοσήλια και τη ζημία που έχει ήδη επέλθει, οτιδήποτε ο παθών θα στερείται στο μέλλον ή θα εξοδεύει επιπλέον εξαιτίας της αύξησης των δαπανών του.

Γι` αυτό όταν προκύπτει και κάποια ωφέλεια από την εν λόγω αιτία, που τελεί σε αιτιώδη προς αυτήν σύνδεσμο, πραγματική ζημία είναι ό,τι υπολείπεται μετά την αφαίρεση της ωφέλειας. Από τη γενική αυτή αρχή του συνυπολογισμού ζημίας και κέρδους εισάγει εξαίρεση η διάταξη της παρ. 3 του άρθρου 930 ΑΚ, κατά την οποία η αξίωση αποζημίωσης δεν αποκλείεται από το λόγο ότι κάποιος άλλος έχει υποχρέωση να αποζημιώσει ή να διατρέφει αυτόν που αδικήθηκε, υπό την έννοια ότι αυτός δικαιούται να απαιτήσει αθροιστικά και τις δύο παροχές, δηλαδή την αποζημίωση και την οφειλόμενη από τον τρίτον παροχή (ωφέλεια), ακόμη και όταν αυτές έχουν ως αιτία το αυτό επιζήμιο γεγονός (ΑΠ 1635/ 2018).

Άλλος κατά την έννοια της πιο πάνω διάταξης μπορεί να είναι οποιοσδήποτε τρίτος, ως λ.χ. το δημόσιο, οι ασφαλιστικοί οργανισμοί, οι ασφαλιστικές εταιρείες, οι συγγενείς, ο εργοδότης κ.λπ. ακόμη και ο ίδιος ο ζημιώσας (ΑΠ 1635/ 2018, ΑΠ 152/2017,ΑΠ 1213/2001). Στην περίπτωση όμως, κατά την οποία ο υπόχρεος να αποζημιώσει τον ζημιωθέντα, ως υπαίτιος του τραυματισμού του ή ως προστήσας τον υπαίτιο, είναι ο ίδιος υπόχρεος να χορηγήσει στον ζημιωθέντα και την ωφέλεια, τότε χωρεί συμψηφισμός της ωφέλειας και της ζημίας, όπως συμβαίνει στην περίπτωση κατά την οποία ο υπόχρεος σε αποζημίωση ταυτίζεται με τον εργοδότη του ζημιωθέντα και ο εργοδότης του κατέβαλε σ` αυτόν τους μισθούς κατά τη διάρκεια της αποχής από την εργασία του συνεπεία του τραυματισμού του.

Διαφορετική είναι η περίπτωση κατά την οποία το υπόχρεο σε αποζημίωση Δημόσιο συγχρόνως οφείλει και σύνταξη στον ζημιωθέντα, οπότε η καλή πίστη, που διέπει τη μεταξύ του ζημιώσαντος και του ζημιωθέντος ενοχή προς ανόρθωση της ζημίας, δεν επιτρέπει τον συνυπολογισμό εν όλω ή εν μέρει της ωφέλειας στη ζημία, καθόσον για την επίτευξη της σύνταξής του συνέβαλε και ο ζημιωθείς, καταβάλλοντας εισφορές κατά τη διάρκεια του εργασιακού του βίου (ΟλΑΠ 807/1973, ΑΠ 1635/ 2018, ΑΠ 89/1983, ΑΠ 298/1974, ΣτΕ 1085/2016).

Στην προκειμένη υπόθεση, με τον μοναδικό λόγο της αίτησης αναίρεσης, η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ (ευθεία παραβίαση της ουσιαστικού κανόνα δικαίου διάταξης του άρθρου 930 παρ. 3 ΑΚ), με την αιτίαση, ότι το Μονομελές Εφετείο εσφαλμένα ερμήνευσε την ανωτέρω ουσιαστική διάταξη, την οποία δεν εφάρμοσε, αξιώνοντας περισσότερα στοιχεία από όσα απαιτεί ο νόμος και απέρριψε το [ μειωμένο κατά το τελεσιδίκως κριθέν (με την επί της αρχικής αγωγής της τώρα αναιρεσείουσας, προγενέστερη υπ' αρ. 732/2016 απόφαση του Εφετείου Αθηνών) ποσοστό συνυπαιτιότητας της ενάγουσας - ήδη αναιρεσείουσας για τον τραυματισμό της στο ένδικο τροχαίο ατύχημα ], ανερχόμενο στο συνολικό ποσό των 12.771,36 ευρώ, κονδύλιο διατροφικού επιδόματος του χρονικού διαστήματος από 1.1.2012 μέχρι την 31.3.2017, που χορηγεί αδιαλείπτως σε αυτήν, (αναιρεσείουσα) λόγω της βαριάς αναπηρίας της (χρόνια νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου με αιμοκάθαρση),απότοκη του τραυματισμού της στο ένδικο τροχαίο ατύχημα, η Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας της Περιφερειακής Ενότητας Πειραιά, ενώ θα έπρεπε να της το επιδικάσει σύμφωνα με την Αρχή της σωρευτικής απόληψης, που απορρέει από την ανωτέρω ουσιαστική διάταξη νόμου (άρθρου 930 παρ. 3 ΑΚ).

Ας σημειωθεί, ότι, για την παραδεκτή προβολή του αναιρετικού λόγου κατ' άρθρ. 562 αρ. 2 ΚΠολΔ, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι είχε προβάλει τον ανωτέρω ισχυρισμό της, σύμφωνα και με τα αναλυτικά, στο δικόγραφο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσής της εκτιθέμενα, τόσο με το δικόγραφο της ένδικης από 5.9.2016 (δεύτερης και συμπληρωματικής) αγωγής της ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, όσο και με το δικόγραφο της ένδικης από 5.5.2017 (Ε.Α.Κ. 502169/2017 έφεσής της ενώπιον του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου (Μονομελούς Εφετείου Αθηνών), επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση.

Από την επιτρεπτή κατ' άρθρ. 561 αρ. 2 KΠολΔ επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε τα εξής: ".. Επίσης, η ενάγουσα εκθέτει στην από 5.9.2016 και με αρ.εκθ κατ. 3306/2016 υπό κρίση αγωγή της ότι συνεπεία της ως άνω βαριάς αναπηρίας της αυτή (ενάγουσα) λαμβάνει, μετά τον ένδικο τραυματισμό της και ειδικότερα από την 1-1-2012 και θα εξακολουθήσει να λαμβάνει έως και την 31-3-2017, το ποσό των 362 ευρώ, μηνιαίως, ως επίδομα οικονομικής ενίσχυσης, (διατροφικό επίδομα) από τη Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας και ότι η εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία είναι υποχρεωμένη, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 930 παρ. 3 του ΑΚ,να καταβάλει σ' αυτή (ενάγουσα), εκ νέου, το ως άνω ποσό, μηνιαίου επιδόματος οικονομικής ενίσχυσης για το ίδιο χρονικό διάστημα (1-1-2012 έως 31-3-2017) μειωμένο κατά το ποσοστό συνυπαιτιότητας αυτής στην πρόκληση του ενδίκου τραυματισμού της (50%), ήτοι συνολικά το ποσό των 12.771,36 ευρώ.

Με βάση τα παραπάνω, η ενάγουσα ζητεί με την από 5-9-2016 και με αρ.εκθ κατ. 3306/2016 υπό κρίση αγωγή της, μετά από παραδεκτό περιορισμό του καταψηφιστικού αιτήματός της σε, εν μέρει, έντοκο αναγνωριστικό: Α) ...........................Β) Να υποχρεωθεί η εναγομένη να της καταβάλει το ποσό των 12.771,36 ευρώ, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής έως την εξόφληση του ποσού. ..........................

Στην προκειμένη περίπτωση, η προαναφερθείσα ένδικη αξίωση της ενάγουσας, περί επιδίκασης σ'αυτή του ποσού των 12.771,36 ευρώ, που επιχειρείται να θεμελιωθεί στη διάταξη του άρθρου 930 παρ. 3 του ΑΚ, δεν είναι νόμιμη, καθόσον η ενάγουσα ζητεί να υποχρεωθεί η εναγομένη να της καταβάλει, εκ νέου, το ποσό του επιδόματος οικονομικής ενίσχυσης (διατροφικό επίδομα) που αυτή ήδη λαμβάνει, συνεπεία του ενδίκου τραυματισμού της, από τη Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας, μειωμένο κατά το ποσοστό συνυπαιτιότητάς της στην πρόκληση του ενδίκου τραυματισμού της, χωρίς να επικαλείται ότι έχει προκληθεί σ' αυτή αντίστοιχη και ισόποση περιουσιακή ζημία, συνεπεία του ενδίκου τραυματισμού της, ενώ η διάταξη του άρθρου 930 παρ. 3 του ΑΚ, προϋποθέτει, όπως προαναφέρθηκε, την ύπαρξη νόμιμης αξίωσης αποζημίωσης του παθόντος έναντι του υπαιτίου, από την σε βάρος του τελεσθείσα αδικοπραξία και την, στη συνέχεια, κάλυψη της ζημιάς του παθόντος από κάποιον τρίτο.

Ούτε εξάλλου παρέχεται από άλλη διάταξη του νόμου στον παθόντα το δικαίωμα να αξιώσει από τον υπαίτιο την, εκ νέου, καταβολή του μηνιαίου επιδόματος οικονομικής ενίσχυσης, που αυτός λαμβάνει, συνεπεία του τραυματισμού του, χωρίς την ύπαρξη αντίστοιχης, ισόποσης, περιουσιακής ζημίας αυτού (παθόντος). Επομένως, πρέπει η από 5-9-2016 και με αρ.εκθ κατ. 3306/2016 υπό κρίση αγωγή, να απορριφθεί ως μη νόμιμη, ως προς το άνω κονδύλιό της...".

Στη συνέχεια με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο, με την πληττόμενη απόφασή του, κατά το μέρος που ενδιαφέρει την παρούσα αναιρετική δίκη, δέχθηκε ως ουσιαστικά βάσιμη την από 5-5-2017 και με αρ.εκθ. κατάθ. 502169/2017 έφεση της ενάγουσας (ήδη αναιρεσείουσας) και στη συνέχεια (αφού απέρριψε ως κατ'ουσία αβάσιμη την από 22.07.2017 έφεση της εναγομένης ήδη αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας) εξαφάνισε την εκκαλούμενη πρωτόδικη απόφαση (υπ' αρ. 679/2017 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών) κράτησε και δίκασε κατ` ουσίαν την ένδικη, από 5-9-2016 και με αρ.εκθ κατ. 3306/2016 αγωγή της τώρα αναιρεσείουσας, την οποία απέρριψε ως μη νόμιμη, κατά το ανωτέρω αναφερθέν αγωγικό κονδύλιο, περί επιδίκασης στην ενάγουσα του ποσού των 12.771,36 ευρώ για το προαναφερόμενο διατροφικό επίδομα, δέχθηκε δε εν μέρει ως κατ'ουσία βάσιμη την ως άνω αγωγή,κατά τα λοιπά, που δεν ενδιαφέρουν την παρούσα αναιρετική δίκη.

Κρίνοντας, έτσι, το Εφετείο, δηλαδή με το να απορρίψει ως μη νόμιμη, εν όψει του παραπάνω περιεχομένου της, την από 5-9-2016 και με αρ.εκθ κατ. 3306/2016 αγωγή της τώρα αναιρεσείουσας, κατά το (ενδιαφέρον την παρούσα αναιρετική δίκη) ανωτέρω αναφερθέν αγωγικό κονδύλιο, περί επιδίκασης στην ενάγουσα (ήδη αναιρεσείουσα) του υπό της (τρίτης) Διεύθυνσης Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας καταβληθέντος σε αυτήν ποσού των 12.771,36 ευρώ για διατροφικό επίδομα του χρονικού διαστήματος από 1.1.2012 μέχρι την 31.3.2017, μειωμένο κατά το τελεσιδίκως κριθέν ποσοστό της συνυπαιτιότητάς της για τον τραυματισμό της κατά το ένδικο τροχαίο ατύχημα, δεν παραβίασε την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 930 παρ. 3 Α.Κ., την οποία ερμήνευσε και εφάρμοσε ορθώς, χωρίς να αξιώσει περισσότερα στοιχεία από όσα απαιτεί ο νόμος για την εφαρμογή της.

Και τούτο διότι [προς στοιχειοθέτηση της αγωγικής αξίωσης για σωρευτική απόληψη από την ενάγουσα ήδη αναιρεσείουσα, του καταβαλλόμενου σε αυτήν από τρίτο διατροφικού επιδόματος του χρονικού διαστήματος από 1.1.2012 μέχρι την 31.3.2017] δεν αρκεί να ισχυριστεί η ενάγουσα (ήδη αναιρεσείουσα), όπως αυτολεξεί αναγράφει στην υπό κρίση αγωγή της (βλ.

σελίδα 2, στίχος 30 επ. και σελίδα 3,στίχος 1 επ. αυτής) ότι " ένεκα της βαριάς αναπηρίας (χρόνια νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου με αιμοκάθαρση), απότοκης του τραυματισμού στο άνω ατύχημα, η Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας της Περιφερειακής Ενότητας Πειραιά χορηγεί σταθερά εις εμέ από 1.1.2012 μηνιαίως το επίδομα οικονομικής ενίσχυσης για την αντιμετώπιση των αναγκών διαβίωσής μου (διατροφικό επίδομα)που ανέρχεται σε 362 Ε", δηλαδή δεν αρκεί να επικαλείται ότι κάποιος τρίτος (εν προκειμένω η Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας) κατέβαλε σε αυτήν [ενάγουσα (ήδη αναιρεσείουσα)] το ως άνω " επίδομα οικονομικής ενίσχυσης για την αντιμετώπιση των αναγκών διαβίωσής της (διατροφικό επίδομα)που ανέρχεται σε 362 Ε", αλλά, προς στοιχειοθέτηση της εκ των άρθρων 297,298, 929 και 930 παρ. 3 Α.Κ.

αξίωσης αποζημίωσης (και συνακόλουθης σωρευτικής απόληψης του επιδόματος αυτού από την παθούσα και αντίστοιχης καταβολής υπό του ζημιώσαντος) απαιτείται να εκθέτει η ενάγουσα σε τι ακριβώς συνίσταται η ζημία που υπέστη αυτή, προσδιορίζοντας, κατά τρόπο συγκεκριμένο, εάν η ζημία της συνίσταται σε απώλεια εισοδήματος, ή σε αύξηση του καταβλητέου για την διατροφή της ποσού, λόγω της οφειλόμενης στο επίδικο τροχαίο ατύχημα νεφρικής της ανεπάρκειας, ειδικότερα να εκθέτει δε, προεχόντως α) ποιο είναι το ποσό που η παθούσα θα στερείται στο μέλλον ή θα εξοδεύει επιπλέον εξαιτίας της αύξησης των δαπανών της, άλλως ποιο ήταν το ποσό που απαιτήθηκε να καταβάλει επί πλέον για την διατροφή της ή το ποσό που αδυνατούσε να καταβάλει για την διατροφή της, συνεπεία της βαριάς αναπηρίας της (χρόνια νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου με αιμοκάθαρση) απότοκης του τραυματισμού της στο ένδικο τροχαίο ατύχημα, β) ότι την ζημία της αυτή κάλυψε τρίτος, ως εκ του νόμου υπόχρεος, και συγκεκριμένα η Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας κατά το ποσό των 362 ευρώ μηνιαίως και γ) ότι η εναγομένη ασφαλιστική δεν απαλλάσσεται της υποχρέωσής της για αποκατάσταση της σχετικής ζημίας της ενάγουσας εκ του λόγου ότι κατεβλήθη το εν λόγω επίδομα από τρίτο (εν προκειμένω η Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας),έτσι ώστε δ) νομίμως να ζητεί η ενάγουσα (ήδη αναιρεσείουσα) να υποχρεωθεί η εναγομένη (ήδη αναιρεσίβλητη) να της καταβάλει το σχετικό ποσό, μειωμένο κατά το (τελεσιδίκως κριθέν) ποσοστό συνυπαιτιότητας της ενάγουσας για τον ένδικο τραυματισμό της.

Συνακόλουθα ο (υποστηρίζων τα αντίθετα) μοναδικός λόγος αναίρεσης εκ του άρθρου 559 αρ. 1 (παραβίαση του άρθρου 930 παρ. 3 ΑΚ) πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, κατά τα ανωτέρω αναφερθέντα. Μετά από αυτά, και μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναίρεσης, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη στο σύνολό της και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα, στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ, όπως ισχύει).

Τέλος, η αναιρεσείουσα που νικήθηκε στη δίκη πρέπει να καταδικαστεί στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της παριστάμενης αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά της (άρθρα 176, 183, 189 παρ.1, 191 παρ.2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 2 Ιανουαρίου 2020 και με αύξοντα αριθμό κατάθεσης στο Εφετείο Αθηνών Γ.Α.Κ. 1296/ ΕΑΚ 118/07-02-2020 αίτηση για αναίρεση της υπ` αριθμ. 6354/2018 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

ΔΙΑΤΑΖΕΙ την εισαγωγή του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα, στο δημόσιο ταμείο. Και ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Μαρτίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 15 Ιουνίου 2022.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ