Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, rejecting arguments regarding evidence consideration and damages calculation.

Απόφαση 1058 / 2014 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1058/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεώργιο Γεωργέλλη, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Ιωάννη Χαμηλοθώρη Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 17 Φεβρουαρίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Θ. Β. του Β., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αικατερίνη Τζαμαδάνη-Μπατζαλέξη.

Της αναιρεσιβλήτου: Ε. Χ. του Ε., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο της Αργυρώ Γρατσία-Πλατή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30 Σεπτεμβρίου 2011 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2399/2010 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 2180/2012 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 8 Ιουλίου 2013 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Γεωργέλλης, ανέγνωσε την από 6 Φεβρουαρίου 2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος της αναίρεσης κατά το κύριο μέρος του και ν' απορριφθούν οι λοιποί λόγοι.

Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 335, και 338 έως 341 του Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν σι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, κατ' αντιδιαστολή προς τα λοιπά έγγραφα και εν γένει προς τα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία φέρονται ότι ελήφθησαν υπόψη προς σχηματισμό της κρίσης του.

Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει το λόγο της αναίρεσης του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του Κ.Πολ.Δ υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης .

Από τις ανωτέρω διατάξεις σε συνδυασμό και με αυτές των άρθρων 118, 566 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ακόμη ότι για να είναι ορισμένος ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11γ'Κ.Πολ.Δ.προβλεπόμενος λόγος αναιρέσεως, ο οποίος στηρίζεται στην παράλειψη του δικαστηρίου της ουσίας να λάβει υπόψη του αποδεικτικά μέσα, που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, πρέπει να καθορίζεται στο αναιρετήριο με σαφήνεια και ο ισχυρισμός προς απόδειξη του οποίου έγινε η επίκληση και η προσαγωγή τους και στη περίπτωση δε που το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη το αποδεικτικό μέσο διότι το έκρινε απαράδεκτο ο αναιρεσείων θα πρέπει επιπρόσθετα να προσδιορίζει στο αναιρετήριο και σε τι συνίσταται το σχετικό σφάλμα του δικαστηρίου της ουσίας.

Στη προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη την με αριθ. 434/2-3-2012 ένορκη βεβαίωση που δόθηκε στον Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης και που προσκόμισε και επικαλέστηκε ο αναιρεσείων για την υποστήριξη της έφεσής του κατά της πρωτόδικης απόφασης και για την αντίκρουση της αντίθετης έφεσης κρίνοντας εσφαλμένα για τους εκτιθέμενους λόγους ότι ήταν απαράδεκτη, ως υπερβαίνουσα τον αριθμό των τριών ενόρκων βεβαιώσεων. 0 λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αόριστος, διότι ουδόλως προσδιορίζεται στο αναιρετήριο ο ισχυρισμός προς απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου έγινε η επίκληση και προσκόμιση της ένορκης αυτής βεβαίωσης.

Κατά το άρθρο 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ, λόγος αναίρεσης ιδρύεται και όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Πράγματα υπό την_έννοια της άνω διάταξης είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως.

Πράγμα επομένως, υπό την έννοια αυτή, είναι και ο λόγος έφεσης που περιέχει παράπονο κατά της πρωτοβάθμιας κρίσης. 0 παραπάνω λόγος όμως δεν ιδρύεται αν ο ισχυρισμός που προβλήθηκε ή τον οποίο αφορά ο λόγος έφεσης, είναι μη νόμιμος αφού ως τέτοιος, δεν ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Προς τους μη προταθέντες ισχυρισμούς, εξομοιώνονται και εκείνοι που προτείνονται μη νομίμως και ειδικώς απαραδέκτως, είτε γιατί προτείνονται για πρώτη φορά στην κατ' έφεση δίκη, χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις που ορίζονται στο άρθρο 527 ΚΠολΔ, είτε γιατί, παρά το ότι προτάθηκαν νομίμως σε προηγούμενη συζήτηση της υποθέσεως, εν τούτοις επαναφέρονται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο χωρίς την τήρηση των όρων που τάσσονται με το άρθρο 240 του ίδιου κώδικα.

Επίσης, δεν ιδρύεται ο πιο πάνω λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη του ισχυρισμό αλλά τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό, γιατί η απόρριψη αυτή σημαίνει ότι έχει ληφθεί υπόψη ο ισχυρισμός, ανεξάρτητα αν δεν έγινε δεκτός. Από την επισκόπηση του δικογράφου της έφεσης του εναγομένου προκύπτει ότι ζητήθηκε η εξαφάνιση της εκκαλουμένης απόφασης και η απόρριψη της αγωγής στο σύνολό της για το λόγο ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της αδικοπραξίας και δεν διαλαμβάνεται σ' αυτό σαφής και ορισμένος λόγος έφεσης ως προς το ύψος της επιδικασθείσας χρηματικής ικανοποιήσεως (8000 ευρώ) το δε αίτημα για μείωση του ποσού της χρηματικής ικανοποιήσεως στο ποσό των 1000 ευρώ που υποβλήθηκε το πρώτον με τις προτάσεις που κατέθεσε ο εναγόμενος στο Εφετείο υπό την έννοια λόγου έφεσης είναι απαράδεκτο.

Κατ' ακολουθίαν το Εφετείο που απέρριψε ως απαράδεκτο το αίτημα τούτο και δεν ασχολήθηκε με λόγο έφεσης του εναγομένου σχετικό με την επιδικασθείσα χρηματική ικανοποίηση δεν υπέπεσε στις πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθ. 8 και 14 Κ.Πολ.Δ. γι' αυτό και ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος.

Κατ'ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου (άρθρα 183,176 Κ.Πολ.Δ) και να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (αρθρ. 495 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 8-7-2013 αίτηση του Θ. Β. για αναίρεση της υπ' αριθ. 2180/2012 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 7 Απριλίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 14 Μαϊου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ