1055/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1055 / 2016 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1055/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Γεωργέλλη Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσούλα Παρασκευά - Εισηγήτρια, Μαρία Χυτήρογλου, Αρτεμισία Παναγιώτου και Χρήστο Βρυνιώτη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 15 Μαρτίου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μιλτιάδη Ανδρειωτέλλη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Γ. Κ. του Ε., κατοίκου ..., που παρέστη από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο, για αναίρεση της υπ'αριθμ. 141/2014 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου. Mε πολιτικώς ενάγουσα την A. B. του I., ατομικά και για λογαριασμό της ανήλικης θυγατέρας της Α. B., κάτοικο ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Ψάρρο.

Το Τριμελές Εφετείο Αιγαίου με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ'αριθμ. πρωτ. 8581/24-12-2014 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 85/2015.

Αφού άκουσε

Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των αρ. 28 και 302 Π.Κ. προκύπτει ότι για τη θεμελίωση του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας από αμέλεια απαιτείται η διαπίστωση ότι δεν καταβλήθηκε από , τον δράστη η προσοχή που απαιτείται κατά κρίση αντικειμενική, την οποία κάθε συνετός άνθρωπος οφείλει να καταβάλει κάτω από τις ίδιες πραγματικές περιστάσεις με βάση τους νομικούς κανόνες και συνθήκες και την Κοινή πείρα και λογική και ότι αυτός με τις προσωπικές του ικανότητες, γνώσεις και ιδιότητες μπορούσε να αποφύγει το εγκληματικό αποτέλεσμα, το οποίο τελεί σε αντικειμενικό αιτιώδη σύνδεσμο με την πράξη ή την παράλειψη του δράστη.

Όταν η αμέλεια δεν συνίσταται σε ορισμένη πράξη ή παράλειψη, αλλά αποτελεί σύνολο συμπεριφοράς του δράστη που προηγήθηκε του αποτελέσματος, τότε για την κατ'αυτόν τον τρόπο πραγματούμενη ανθρωποκτονία από αμέλεια, η οποία τελείται με παράλειψη, απαιτείται η συνδρομή όχι μόνο των όρων του αρ. 28 Π.Κ., αλλά και του άρθρου 15 Π.Κ.

από τη διάταξη του οποίου συνάγεται ότι αναγκαία προϋπόθεση της εφαρμογής της είναι η ύπαρξη νομικής υποχρεώσεως του υπαιτίου για ενέργεια που τείνει στην παρεμπόδιση του αποτελέσματος για την επέλευση του οποίου ο νόμος απειλεί ορισμένη ποινή. Η ύπαρξη τέτοιας νομικής υποχρεώσεως σε έγκλημα που τελείται με παράλειψη μπορεί να πηγάζει είτε από ρητή διάταξη του νόμου ή από σύμπλεγμα νομικών καθηκόντων, που συνδέονται με ορισμένη έννομη σχέση του υποχρέου, είτε από σύμβαση, είτε από προηγούμενη συμπεριφορά του υπαιτίου από την οποία δημιουργήθηκε ο κίνδυνος του εγκληματικού αποτελέσματος.

Εξάλλου η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 § 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως της από το άρθρο 510 § 1 στοιχ. Δ του ΚΠοινΔ, όταν αναφέρονται σ'αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στην οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών, στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της αποφάσεως, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο, δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται σε επανάληψη του διατακτικού της αποφάσεως το οποίο, όμως, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, περιέχει και πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατυπώσεως του σκεπτικού της.

Περαιτέρω κατά το άρθρο 510 § 1 στοιχ. Ε'του ΚΠοινΔ, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει, όταν το δικαστήριο αποδίδει σ'αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, εσφαλμένη δε εφαρμογή συντρέχει όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στη διάταξη που εφάρμοσε.

Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως υπάρχει και όταν η διάταξη αυτή παραβιάζεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού με το σκεπτικό αυτής και ανάγεται στα στοιχεία και στην ταυτότητα του οικείου εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση.

Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Εφετείου Αιγαίου που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα ανθρωποκτονίας από αμέλεια σε βάρος του L. B. του H. και τον καταδίκασε σε ποινή φυλακίσεως 7 μηνών ανασταλείσα επί τριετία. Στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης το δικάσαν Εφετείο μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των μνημονευομένων, κατά το είδος τους, αποδεικτικών μέσων (έγγραφα, μάρτυρες, απολογία κατηγορουμένου) δέχθηκε ανελέγκτως κατά λέξη τα εξής: "Στην περιοχή "..." ..., στις 26/9/2008, ο εκκαλών - κατηγορούμενος, ως εργοδότης, έχοντας την ευθύνη λήψης και τήρησης των μέτρων ασφαλείας κατά την εκτέλεση εργασιών σε οικοδομή κείμενη στην εν λόγω περιοχή, από αμέλειά του, δηλαδή από έλλειψη της ιδιαίτερης προσοχής την οποία όφειλε, μπορούσε δε κατά τις περιστάσεις και ήταν υποχρεωμένος λόγω της παραπάνω ιδιότητάς του να καταβάλει, δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκλήθηκε από τις παραλείψεις του και προξένησε το θάνατο του εργάτη L.

B. του H.. Συγκεκριμένα, στον ως άνω τόπο και χρόνο, αν και για εργασίες επί φορητών κλιμάκων είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση από τις διατάξεις των άρθρων 3 παρ. δ' ΠΔ 778/1980 (ΦΕΚ 193/Α/26-8-1980), 7 ΠΔ της 22ης/12/1933 ("περί ασφαλείας εργατών και υπαλλήλων εργαζομένων επί φορητών κλιμάκων", ΦΕΚ 406/Α/29-12-1933), όπως αυτό τροποποιήθηκε", με το ΠΔ 17/78 (ΦΕΚ 20/Α/17-2-1979, "περί συμπλήρωσης του από 22/12/1933 ΠΔ"), να φροντίσει για τη λήψη προληπτικών μέτρων ασφαλείας, που θα απέτρεπαν ή θα ανέκοπταν τον κίνδυνο πτώσης του εργαζομένου, δεν προέβη στον ορισμό αρμόδιου τεχνικού, έτσι ώστε η χρησιμοποίηση της κλίμακας να τελεί υπό την επίβλεψη και την απόλυτη ευθύνη του, δεν έλαβε τα απαραίτητα μέτρα εξασφάλισης του εργάτη δια πρόσδεσής του σε γειτονικά σταθερά σημεία, ενώ περαιτέρω, δεν φρόντισε να παρίσταται κατά την εκτέλεση των εργασιών και έτερος εργάτης, προκειμένου να κρατεί τους πόδας της κλίμακας και να εξασφαλίσει τη σταθερότητά της, με αποτέλεσμα, όταν ο παθών L.

B. του H. ανέβηκε επί της φορητής αυτοσχέδιας ξύλινης κλίμακας, ύψους 3,36 μ., που είχε στην οικοδομή, για να κάνει μικροεπισκευές (μερεμέτια) σε εξωτερικό τοίχο αυτής και, ακολούθως, να τον βάψει, χωρίς να παρίσταται κανείς άλλος, είτε επιβλέπων τεχνικός είτε έτερος εργάτης, για να κρατούν την φορητή κλίμακα σταθερή ή για να του παράσχουν οιανδήποτε βοήθεια σε περίπτωση ατυχήματος, να πέσει επί του δαπέδου από σκυρόδεμα, λόγω δε της πτώσης αυτής να υποστεί κάταγμα δεξιού κροταφικού οστού, ρωγμώδες κάταγμα δεξιού ινιακού οστού και βαρειά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, συνεπεία των οποίων και μόνο επήλθε ο θάνατος του.

Τα παραπάνω προκύπτουν σαφώς από τη συνεκτίμηση των ως άνω αποδεικτικών μέσων και ιδίως από τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν, μεταξύ των οποίων οι φωτογραφίες του τόπου του ατυχήματος που επισκοπήθηκαν, όπου εμφαίνεται ο παθών μετά την πτώση του στο δάπεδο, σε εσοχή έξω από την οικοδομή, όπως βρέθηκε όταν είχε πλέον νυχτώσει, καθώς και η φορητή ξύλινη κλίμακα και τα εργαλεία (τριβείο και μυστρί) που χρησιμοποιούσε κατά την πτώση του, αλλά και το αριστερό του υπόδημα (πέδιλο) και δεν αναιρούνται από τις καταθέσεις των μαρτύρων υπεράσπισης και την απολογία του κατηγορουμένου.

Ειδικότερα, ο ισχυρισμός του τελευταίου ότι την προηγουμένη της ημέρας του ατυχήματος είχε αναθέσει στον παθόντα να βάψει μόνο τα κουφώματα της οικοδομής, τα οποία ήταν τοποθετημένα στα αντίστοιχα ανοίγματα και δεν υπήρχε λόγος να χρησιμοποιήσει κλίμακα και ότι ο παθών από δική του πρωτοβουλία προέβη σε μικροεπισκευές σε εξωτερικό τοίχο της οικοδομής, δεν αποδείχθηκε.

Τούτο δε διότι ο κατηγορούμενος είχε προμηθεύσει τον παθόντα με τα απαραίτητα υλικά και εργαλεία για να προβεί σε επίστρωση με στόκο τμημάτων του εξωτερικού τοίχου της οικοδομής και ο παθών, κάνοντας προς τούτο χρήση της αυτοσχέδιας ξύλινης κλίμακας και όντας μόνος του, χωρίς να έχει προσδεθεί σε σταθερά σημεία και χωρίς την παρουσία άλλου προσώπου που θα στήριζε την κλίμακα και θα του παρέσχε οποιαδήποτε βοήθεια σε περίπτωση ανάγκης, έχασε την ισορροπία του και έπεσε από μεγάλο ύψος από αυτήν, ενώ επιχειρούσε τις εργασίες στοκαρίσματος στον τοίχο.

Τα ανωτέρω ενισχύονται από το γεγονός ότι βρέθηκαν διάσπαρτα επιχρίσματα στόκου σε ύψος περίπου τριών μέτρων από το έδαφος (0,50 μ. περίπου πάνω από το παράθυρο του μπάνιου + 0,85 μ. το ύψος του παραθύρου τούτου + 1,42 μ. η απόσταση του παραθύρου από το δάπεδο), ενώ ένα τμήμα του εξωτερικού τοίχου σε απόσταση 0,30 μ.

από το μαρμάρινο πρεβάζι της βεράντας του 2ου ορόφου της οικοδομής ήταν το μοναδικό σημείο που ο στόκος δεν είχε επιστρωθεί (βλ. σχ. την από 2.10.2008 έκθεση αυτοψίας των αστυνομικών του Α.Τ. Νάξου Α. Κ. και Γ. Β.). Εξάλλου, όσον αφορά στη θέση όπου βρέθηκε η φορητή αυτοσχέδια ξύλινη κλίμακα σε σχέση με το σώμα του παθόντος - ήτοι, σε εσοχή σε σχήμα πι που σχημάτιζαν τρεις εξωτερικοί τοίχοι της οικοδομής, διαγωνίως, με την πίσω πλευρά αυτής στραμμένη προς τα έξω, μεταξύ των δύο χαμηλότερων τοίχων, με τη μία άκρη της να ακουμπά επί του δαπέδου και στο όριο όπου υψώνεται ο ένας τοίχος και την άλλη άκρη της να ακουμπά λοξά στον απέναντι τοίχο, μη ούσας δυνατής της στήριξης του βάρους του ανθρώπινου σώματος στα σκαλοπάτια από την πίσω πλευρά με την οποία ήταν τοποθετημένη, ο δε παθών βρισκόταν πεσμένος κάτω από την κλίμακα με το κεφάλι του να βρίσκεται κοντά στον υψηλότερο τοίχο στον οποίο βρέθηκαν τα διάσπαρτα επιχρίσματα στόκου, ενώ γύρω από το κεφάλι του βρέθηκαν πεσμένα τα ως άνω εργαλεία και το αριστερό του πέδιλο - με βάση την οποία εκφράστηκε η άποψη ότι δεν ήταν δυνατό να πέσει ο παθών από την κλίμακα, έτσι όπως βρέθηκε τοποθετημένη και να βρεθεί ο ίδιος κάτω από αυτήν και ότι, κατά συνέπεια, ο θάνατος του δεν οφείλεται σε πτώση του από τη συγκεκριμένη κλίμακα αλλά σε διάφορο - άγνωστο - λόγο, το Δικαστήριο οδηγήθηκε στη δικανική πεποίθηση ότι η κλίμακα ήταν στηριγμένη στον υψηλότερο τοίχο, στον οποίο είχε ήδη γίνει το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών στοκαρίσματος και απόμενε ακόμη ένα μικρό τμήμα αστοκάριστο, τα οποία επιχρίσματα και αστοκάριστο τμήμα ήταν στο ύψος που προαναφέρθηκε και δικαιολογούσαν τη χρήση της κλίμακας, ότι ο παθών έχασε ξαφνικά την ισορροπία του ενώ ήταν επ' αυτής και σ' ένα από τα υψηλότερα σκαλοπάτια της και ότι κατά την βίαιη πτώση του και από την ώθηση του σώματος του η κλίμακα ταλαντεύθηκε και έκλινε προς τα πίσω, αλλά και με ταυτόχρονη στροφή προς τα αριστερά, έτσι ώστε βρέθηκε στην όπως παραπάνω εκ πρώτης όψεως παράδοξη θέση, πλην όμως η θέση του σώματος του παθόντος, των εργαλείων και του αριστερού πεδίλου του συνηγορούν υπέρ αυτής της δικανικής πεποίθησης.

Επομένως, με βάση τ1 ανωτέρω, πρέπει να κηρυχθεί ένοχος ο εκκαλών - κατηγορούμενος της αποδιδόμενης σ' αυτόν αξιόποινης πράξης της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, που τελέστηκε με παράλειψη από πρόσωπο που είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να αποτρέψει με ενέργειες του το αποτέλεσμα που επήλθε".

Στη συνέχεια το Δικαστήριο κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα του ότι: "Στην περιοχή "..." ..., στις 26/9/2008, ως εργοδότης, έχοντας την ευθύ λήψης και τήρησης των μέτρων ασφαλείας κατά την εκτέλεση εργασιών σε ακίνητο κείμενο στην περιοχή "..." ..., από αμέλειά του, δηλαδή από έλλειψη της ιδιαίτερης προσοχής την οποία όφειλε, μπορούσε δε κατά τις περιστάσεις και ήταν υποχρεωμένος λόγω της παραπάνω ιδιότητάς του να καταβάλει, δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκλήθηκε από τις παραλήψεις του και προξένησε το θάνατο του εργάτη L.

B. του H.. Συγκεκριμένα, στον ως άνω τόπο και χρόνο, αν και για εργασίες επί φορητών - κλιμάκων είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση εκ των διατάξεων των άρθρων 3 παρ. δ' ΠΔ 778/1980 (ΦΕΚ 193/Α/26-8-1980), 7 ΠΔ της 22ης/12/1933 ("περί ασφαλείας εργατών και υπαλλήλων εργαζομένων επί φορητών κλιμάκων", ΦΕΚ 406/Α/29-12-1933), όπως αυτό τροποποιήθηκε με το ΠΔ 17/78 (ΦΕΚ 20/Α/17-2-1979, "περί συμπλήρωσης του από 22/12/1933 ΠΔ"), να φροντίσει για τη λήψη προληπτικών μέτρων ασφαλείας, που θα απέτρεπαν ή θα ανέκοπταν τον κίνδυνο πτώσης του εργαζομένου, δεν προέβη στον ορισμό αρμοδίου τεχνικού έτσι ώστε η χρησιμοποίηση της κλίμακας να τελεί υπό την επίβλεψη και την απόλυτη ευθύνη του, δεν έλαβε τα απαραίτητα μέτρα εξασφάλισης του εργάτη δια πρόσδεσής του σε γειτονικά σταθερά σημεία, ενώ περαιτέρω, δεν φρόντισε να παρίσταται κατά την εκτέλεση των εργασιών και έτερος εργάτης, ο οποίος θα κρατούσε τα πόδια της κλίμακας, προκειμένου να εξασφαλίσει τη σταθερότητα της, με αποτέλεσμα, όταν ο παθών L.

B. του H. ανέβηκε επί της φορητής κλίμακας, ύψους τριών (3) μέτρων, για να κάνει μικροεπισκευές (μερεμέτια) σε εξωτερικό τοίχο της οικίας και ακολούθως να τον βάψει, χωρίς να παρίσταται ουδείς άλλος, είτε επιβλέπων τεχνικός είτε έτερος εργάτης, για να κρατούν την φορητή κλίμακα σταθερή ή για να του παράσχουν οιανδήποτε βοήθεια σε περίπτωση ατυχήματος, να πέσει επί του δαπέδου (από μπετόν).

Εκ της' κατάρρευσης αυτής ο θανών υπέστη κάταγμα δεξιού κροταφικού οστού, ρωγμώδες κάταγμα δεξιού ινιακού οστού και βαρειά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, συνεπεία των οποίων και μόνο επήλθε ο θάνατος του." Με τις παραδοχές αυτές η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 § 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ αιτιολογία, αφού εκτίθενται σ'αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα, χωρίς αντιφάσεις και λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της αξιοποίνου πράξεως για την οποία κηρύχθηκε ένοχος ο αναιρεσείων και καταδικάστηκε στην ως άνω ποινή, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία προέκυψαν αυτά και οι νομικοί συλλογισμοί, βάσει των οποίων έγινε η υπαγωγή τους στις οικείες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 15, 28, 302 ΠΚ καθώς και εκείνες του Π.Δ. 778/1980 και του Π.Δ. 22η/12/1993 "περί ασφαλείας εργατών και υπαλλήλων εργαζομένων επιφορητών κλιμάκων", τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε χωρίς να τις παραβιάσει ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου με ασαφείς ή αντιφατικές παραδοχές στο πόρισμά της.

Ειδικότερα στην προσβαλλόμενη απόφαση εξειδικεύεται η στη συγκεκριμένη περίπτωση ιδιαίτερη νομική υποχρέωση του αναιρεσείοντος που πηγάζει από την ιδιότητά του ως εργοδότου, ο οποίος απασχολούσε τον παθόντα ως εργάτη και οι παραλείψεις της υποχρεώσεως αυτής, αναφορικά με το επελθόν αποτέλεσμα. Προσδιορίζεται το είδος της αμέλειας του αναιρεσείοντα, την οποία τόσο στο σκεπτικό όσο και στο διατακτικό που επιτρεπτά συμπληρώνει το σκεπτικό, προσδιορίζει ως μη συνειδητή (δεν προέβλεψε το αποτέλεσμα) και παρατίθενται όλα τα επί μέρους περιστατικά που συγκροτούν τον αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ της αμελούς συμπεριφοράς αυτού και του επελθόντος αποτελέσματος του θανάτου του παθόντος.

Προσδιορίζονται τα κατά νόμο αναγκαία πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν τα αντικειμενικά και υποκειμενικά στοιχεία του ως άνω εγκλήματος της ανθρωποκτονίας από αμέλεια για το οποίο καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων και δικαιολογούν την εφαρμογή των ως άνω μνημονευομένων ουσιαστικών ποινικών διατάξεων.

Προσδιορίζεται με σαφήνεια από πού πήγαζε η ιδιαίτερη υποχρέωση του αναιρεσείοντα να αποτρέψει το επελθόν αποτέλεσμα του θανάτου του ως άνω, η πηγή δε της υποχρέωσής του είναι η προαναφερόμενη σύμβαση δυνάμει της οποίας ο αναιρεσείων ανέθεσε στον παθόντα την εκτέλεση της περιγραφόμενης στο σκεπτικό επικίνδυνη εργασίας, χωρίς να λάβει προηγουμένως τα απαιτούμενα κατά νόμο για την εκτέλεση, μέτρα ασφαλείας, όπως αυτά προσδιορίζονται στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως.

Τέλος δεν ήταν αναγκαίο το Δικαστήριο να αναλύσει το περιεχόμενο των ποινικών ουσιαστικών διατάξεων και των άλλων διατάξεων που εφάρμοσε, αλλά αρκούσε η παράθεση των διατάξεων αυτών στην οποία και προέβη, Οι ειδικότερες αιτιάσεις του αναιρεσείοντος είναι αβάσιμες αφού: α) σαφώς προσδιορίζεται το είδος της αμέλειας που είναι εκείνη της μη συνειδητής (από παράλειψη) και β) από το σύνολο των παραδοχών της προσβαλλόμενης αποφάσεως, καθίσταται σαφές ότι το Τριμελές Εφετείο έκρινε ότι ο αναιρεσείων ήταν υπεύθυνος για τη λήψη των αναγκαίων μέτρων ασφαλείας για την προστασία του εργαζομένου, υποχρέωση η οποία κατά τα ανωτέρω πήγαζε από τη σύμβαση εργασίας που είχαν καταρτίσει μεταξύ τους.

Οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος με το πρόσχημα της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας πλήττουν την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και ως εκ τούτου είναι απαράδεκτες.

Επομένως οι από το άρθρο 510 § 1 στοιχ. Δ και Ε λόγοι αναιρέσεως με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη αιτιολογίας και νόμιμης βάσης και για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ποινικών διατάξεων είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει ν'απορριφθεί στο σύνολο της η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθ. 583 ΚΠΔ), καθώς και στην δικαστική δαπάνη της παραστάσης πολιτικώς ενάγουσας (αρ. 176, 183 ΚΠολΔ) κατά τα αναφερόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24-12-2014 αίτηση του Γ. Κ. του Ε., για αναίρεση της με αριθμό 141/2014 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα τα οποία ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ και στη δικαστική δαπάνη της πολιτικώς ενάγουσας την οποία ορίζει στο ποσό των πεντακοσίων (500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 25 Απριλίου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Μαΐου 2016.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ