1051/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1051 / 2016 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1051/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Γεωργέλλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου (κωλυομένης της Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Βιολέττας Κυτέα), Αγγελική Αλειφεροπούλου, Δημήτριο Χονδρογιάννη - Εισηγητή, Δημήτριο Τζιούβα και Διονυσία Μπιτζούνη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 13 Νοεμβρίου 2015, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Εμμανουήλ Ρασιδάκη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Τ. Α. του Μ. - Ε., κατοίκου ... που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Λάγγα, για αναίρεση της υπ’ αριθ. 130/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.

Το Τριμελές Εφετείο Θράκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 9 Απριλίου 2015 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 406/2015.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 25 παρ.1 του ν.1882/1990, όπως ίσχυε υπό το καθεστώς του άρθρου 3 παρ.1 του ν.3943/2011 και πριν την αντικατάστασή του από το άρθρο 20 του ν.4321/2015: "Όποιος δεν καταβάλλει τα βεβαιωμένα στις δημόσιες οικονομικές υπηρεσίες (Δ.Ο.Υ.) και τα τελωνεία χρέη προς το Δημόσιο, τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών τιμωρείται με ποινή φυλάκισης:

α)έως ένα έτος, εφόσον το συνολικό χρέος από κάθε αιτία, συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων ή προσαυξήσεων μέχρι την ημερομηνία σύνταξης του πίνακα χρεών....υπερβαίνει το ποσό των πέντε χιλιάδων (5.000) ευρώ....γ)τριών τουλάχιστον ετών, εφόσον το συνολικό χρέος σύμφωνα με τα οριζόμενα στην ανωτέρω περίπτωση α’ , υπερβαίνει το ποσό των εκατόν πενήντα χιλιάδων (150.000) ευρώ...".

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι κρίσιμα στοιχεία για τη θεμελίωση του ως άνω εγκλήματος είναι: 1)η ύπαρξη βεβαιωμένων χρεών, 2)η αρχή που προέβη στη βεβαίωση του χρέους, 3)το ύψος του χρέους, 4)ο τρόπος πληρωμής του (εφάπαξ ή σε δόσεις), 5)το ληξιπρόθεσμο αυτού, δηλαδή ο ακριβής χρόνος καταβολής του, ο οποίος δεν συμπίπτει αναγκαίως με τον χρόνο που βεβαιώθηκε το χρέος, και 6)η μη πληρωμή του ποσού του χρέους πέραν των τεσσάρων μηνών από τη λήξη του χρόνου καταβολής του.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 25 παρ.2 στοιχ.β και 3 του ίδιου, ως άνω, νόμου (ν.1882/1990): "2. Στις πιο κάτω περιπτώσεις οφειλετών του Δημοσίου και τρίτων, πλήν ιδιωτών, οι προβλεπόμενες ποινές που αναφέρονται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου, επιβάλλονται και προκειμένου:...β)για εταιρείες ομόρρυθμες ή ετερόρρυθμες, στους ομόρρυθμους εταίρους και στους διαχειριστές τους...3.Για τα πρόσωπα που αναφέρονται στην παράγραφο 2 του παρόντος άρθρου, η ποινική δίωξη ασκείται για τα χρέη προς το Δημόσιο και τρίτους, πλην ιδιωτών, που ήταν βεβαιωμένα κατά το χρόνο απόκτησης της πιο πάνω ιδιότητας ή βεβαιώθηκαν κατά τη διάρκεια που είχαν τη συγκεκριμένη ιδιότητα, ανεξάρτητα αν μεταγενέστερα απέβαλαν την ιδιότητα αυτή με οποιονδήποτε τρόπο ή για οποιαδήποτε αιτία, καθώς και για τα χρέη που βεβαιώθηκαν ανεξάρτητα από τη λύση ή μη των νομικών προσώπων, αλλά γεννήθηκαν ή ανάγονται στον χρόνο που είχαν την ιδιότητα αυτή...".

Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι ως αυτουργοί του εγκλήματος της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο που έχουν βεβαιωθεί σε βάρος ομόρρυθμης εταιρείας θεωρούνται ο ομόρρυθμος εταίρος και ο διαχειριστής της εταιρείας, οι οποίοι είχαν την ιδιότητα αυτή είτε κατά τον χρόνο που γεννήθηκαν τα χρέη είτε κατά τον χρόνο που αυτά βεβαιώθηκαν, καθώς και για χρέη που βεβαιώθηκαν ανεξάρτητα από τη λύση ή μη των νομικών προσώπων, εφόσον γεννήθηκαν ή ανάγονται στον χρόνο που τα συγκεκριμένα πρόσωπα είχαν την ιδιότητα αυτή.

Εξ άλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ’ του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ’ αυτή, με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος για το οποίο καταδικάσθηκε ο κατηγορούμενος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Η ύπαρξη του δόλου δεν είναι αναγκαίο κατ’ αρχήν να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, αφού ο δόλος ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και προκύπτει από τις ειδικές συνθήκες τελέσεώς του, διαλαμβάνεται δε περί αυτού αιτιολογία στην κυρία αιτιολογία για την ενοχή που προκύπτει από τα περιστατικά που αναφέρονται σ’ αυτή, εκτός εάν αξιώνονται από το νόμο πρόσθετα στοιχεία για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, όπως η εν γνώσει ορισμένου περιστατικού τέλεση της πράξεως (άμεσος δόλος) ή η επιδίωξη ορισμένου σκοπού περαιτέρω (εγκλήματα με υπερχειλή υποκειμενική υπόσταση).

Τέτοια στοιχεία δεν αξιώνονται από το νόμο στην περίπτωση του εγκλήματος της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο. Επίσης, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Ε’ του ΚΠοινΔ αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ’ αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή συντρέχει όταν το δικαστήριο χωρίς να παρερμηνεύει το νόμο, δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία στη διάταξη που εφάρμοσε.

Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει και όταν η διάταξη αυτή παραβιάζεται εκ πλαγίου. Τούτο συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στον συνδυασμό του διατακτικού με το σκεπτικό αυτής και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, για το οποίο πρόκειται, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης υπ’ αρ.130/2015 αποφάσεως, το Τριμελές Εφετείο Θράκης, δικάζοντας κατ’ έφεση, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, ότι από τα αποδεικτικά μέσα που κατ’ είδος αναφέρει αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: "Ο κατηγορούμενος δυνάμει του από 6-8-2002 ιδιωτικού συμφωνητικού συστάσεως ομόρρυθμης εταιρείας, που δημοσιεύθηκε νόμιμα στα βιβλία εταιρειών του Πρωτοδικείου Ξάνθης, συνέστησε με τον Γ.

Μ. - Ρ. του Α., την ομόρρυθμη εταιρεία με την επωνυμία "...", με έδρα την πόλη της Ξάνθης ....και αντικείμενο εργασιών την εισαγωγή και χονδρική πώληση ετοίμων ενδυμάτων, ειδών υποδηματοποιίας, ειδών οικιακής χρήσης. Το ποσοστό συμμετοχής ορίσθηκε σε 50% για τον καθένα από τους εταίρους, διαχειριστές ορίσθηκαν και οι δύο, δυνάμενοι να δεσμεύουν την εταιρεία είτε ο καθένας ξεχωριστά είτε ενεργώντας από κοινού, ενώ για την περίπτωση της λύσης της εκκαθαριστές ορίσθηκαν και οι δύο εταίροι.

Η εταιρεία εν συνεχεία λύθηκε με το από 31-12-2003 ιδιωτικό συμφωνητικό λύσης, που επίσης δημοσιεύθηκε στα βιβλία εταιρειών του Πρωτοδικείου Ξάνθης. Ο ισχυρισμός του κατηγορούμενου ότι μετείχε εικονικά στην εν λόγω ομόρρυθμη εταιρεία ελέγχεται απορριπτέος ως ουσιαστικά αβάσιμος, αφού, εάν κάτι τέτοιο είχε οποιαδήποτε βάση, θα ήταν λογικό αναμενόμενο το ποσοστό συμμετοχής του να είναι ελάχιστο και όχι να ανέρχεται σε 50% όπως εν προκειμένω, και η διαχειριστική εξουσία να ασκείται μόνο από τον άλλο εταίρο και όχι να ανατίθεται και στους δύο, με την πρόσθετη μάλιστα εξουσία ο καθένας να δύναται να εκπροσωπεί μόνος του την εταιρεία και να αναλαμβάνει υποχρεώσεις στο όνομα της.

Εξάλλου, αντίκειται στους κανόνες της λογικής να γίνει δεκτό ότι εικονικά μετέχει κάποιος σε μία ομόρρυθμη εταιρεία και μάλιστα με τέτοιο ποσοστό συμμετοχής και με πλήρη εξουσία διαχείρισης, χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος ειδικός λόγος που να δικαιολογεί μία τέτοια "εικονική" συμμετοχή, όταν εκ του νόμου ο ομόρρυθμος εταίρος έχει πλήρη προσωπική ευθύνη για όλα τα χρέη της εταιρείας.

Ο ισχυρισμός του μάρτυρα υπεράσπισης ότι η φερόμενη ως εικονική συμμετοχή του κατηγορούμενου έγινε γιατί ο άλλος εταίρος ήταν αδελφός του πεθερού του, δεν αποτελεί λόγο που να είναι ικανός να δικαιολογήσει την ίδρυση μίας ομόρρυθμης εταιρείας, αφού ο άλλος εταίρος θα μπορούσε κάλλιστα να ιδρύσει μία ατομική επιχείρηση με το ίδιο αντικείμενο εργασιών και να δραστηριοποιείται εμπορικά μέσω αυτής.

Εξάλλου, παρά την παρούσα ποινική και σοβαρότατη εμπλοκή του κατηγορούμενου από χρέη που δημιουργήθηκαν από την ομόρρυθμη εταιρεία και παρά την κατά τον ίδιο "εικονική" συμμετοχή του σ’ αυτήν, αυτός δεν προέβη σε καμία ενέργεια, είτε δικαστική είτε εξώδικη, προς τον άλλο εταίρο, τον Γ. Μ. - Ρ., έτσι ώστε να διεκδικήσει από αυτόν αποζημίωση ή να τον θέσει προ των ευθυνών του για τα επίδικα χρέη τουλάχιστον στις μεταξύ τους σχέσεις.

Από τη λειτουργία της εταιρείας όμως δημιουργήθηκαν χρέη προς το Δημόσιο και ειδικότερα την 18-1-2011 βεβαιώθηκαν οριστικά από την αρμόδια Δ.Ο.Υ. Ξάνθης: α) με αριθμό…, χρέος από φόρο εισοδήματος για το οικονομικό έτος 2003 (χρήση 2002 ), ποσού 352.612,05 ευρώ, και μαζί με τις εκ 58.180,99 ευρώ προσαυξήσεις, συνολικού ποσού 410.793,04 ευρώ, καταβλητέο σε έξι μηνιαίες δόσεις, με την πρώτη δόση να πρέπει να καταβληθεί την 28-2-2011 και την τελευταία την 29-7-2011, β) με αριθμό …, χρέος από φόρο εισοδήματος για το οικονομικό έτος 2004 (χρήση 2003), ποσού 299.188,02 ευρώ και μαζί με τις εκ 49.366,02 ευρώ προσαυξήσεις, συνολικού ποσού 348.554,04 ευρώ, καταβλητέο σε έξι μηνιαίες δόσεις, με την πρώτη δόση να πρέπει να καταβληθεί την 28-2-2011 και την τελευταία την 29-7-2011,γ) με αριθμό …, χρέος από ΦΠΑ για το έτος 2003, ποσού 868.916,52 ευρώ και μαζί με τις εκ 160.749,56 ευρώ προσαυξήσεις, συνολικού ποσού 1.029.666,08 ευρώ, καταβλητέο σε δύο μηνιαίες δόσεις, με την πρώτη δόση να πρέπει να καταβληθεί την 28-2-2011 και τη δεύτερη την 31-3-2011, και δ) με αριθμό …, χρέος από πρόστιμο του … επιβληθέν κατά το οικονομικό έτος 2008, ποσού 1.760 ευρώ και μαζί με τις εκ 341,45 ευρώ προσαυξήσεις, συνολικού ποσού 2.101,45 ευρώ, καταβλητέο σε πέντε μηνιαίες δόσεις, με την πρώτη δόση να πρέπει να καταβληθεί την 28-2-2011 και την τελευταία την 30-6-2011....

Στα στοιχεία της αντικειμενικής υπόστασης του αδικήματος της μη καταβολής χρεών....δεν περιλαμβάνεται η προηγούμενη κοινοποίηση (επίδοση), με ατομική ειδοποίηση του οφειλέτη, περί της ταμειακής βεβαίωσης των χρεών, όπως αβάσιμα υπολαμβάνει ο κατηγορούμενος, ο οποίος διατείνεται περαιτέρω ότι δεν έλαβε χώρα τέτοια επίδοση προς τον ίδιο και επομένως δεν υφίσταται αξιόποινη πράξη.

Και τούτο διότι η επίδοση της καταλογιστικής πράξης, με την οποία βεβαιώνεται το χρέος, έχει σημασία μόνο για την έναρξη της προθεσμίας άσκησης προσφυγής κατ’ αυτής και την εν συνεχεία οριστικοποίηση της φορολογικής εγγραφής, που έχει έννομη επιρροή μόνο επί των αδικημάτων φοροδιαφυγής των άρθρων 17,18 και 19 του Ν 2523/1997 και όχι επί του εγκλήματος του άρθρου 25 του Ν 1882/1990.

Ανεξαρτήτως όμως αυτών.... στάλθηκαν ταχυδρομικώς, όπως προβλέπεται από τις οικείες διατάξεις της φορολογικής νομοθεσίας, ειδοποιήσεις για τα ένδικα χρέη στην έδρα της υπόχρεης φορολογικά ομόρρυθμης εταιρείας, στην ..., στις 24-1-2011, στις 30-5-2011 και στις 11-1-2012, χωρίς να επιβάλλεται η αποστολή ειδοποιήσεων στους ομόρρυθμους εταίρους της.

Η ποινική ευθύνη του κατηγορούμενου, ο οποίος επέλεξε μετά τη λύση της εταιρείας του, παρότι αυτοδικαίως ακολουθεί το στάδιο της εκκαθάρισης και ο ίδιος ήταν εκκαθαριστής, να αδιαφορεί παντελώς για τις φορολογικές της εκκρεμότητες, προβλέπεται ρητά στην παρ. 2β του άρθρου 25 του Ν 1882/1990 και πηγάζει ....από την ιδιότητά του ως ομορρύθμου μέλους, χωρίς να εξαρτάται από την προηγούμενη αποστολή ατομικής ειδοποίησης από τη βεβαιούσα τα χρέη Δ.Ο.Υ.

Συνακόλουθα των ανωτέρω, αφού απορριφθούν οι προβληθέντες από τον κατηγορούμενο ισχυρισμοί, πρέπει αυτός να κηρυχθεί ένοχος, αφού αποδείχθηκε ότι .....ως ομόρρυθμο μέλος της ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "...", με πρόθεση καθυστέρησε την πληρωμή βεβαιωμένων στην αρμόδια Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία (Δ.Ο.Υ.

Ξάνθης) των παραπάνω χρεών προς το Δημόσιο, η δε καθυστέρηση αφορούσε διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών...". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Τριμελές Εφετείο Θράκης κήρυξε τον κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα ένοχο για την άνω πράξη της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο, το συνολικό ποσό των οποίων, με τις προσαυξήσεις, ανερχόταν σε 1.791.114,61 ευρώ, και με τη συνδρομή της ελαφρυντικής περιστάσεως των μη ταπεινών αιτιών (αρ.84 παρ.2 περ.β ΠΚ) τον κατεδίκασε σε ποινή φυλακίσεως τριών (3) ετών, την οποία ανέστειλε επί τριετία.

Με αυτά που δέχθηκε το παραπάνω Δικαστήριο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκτίθενται σ’ αυτή με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του για τη συνδρομή των στοιχείων της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος, για το οποίο καταδικάσθηκε ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων, οι αποδείξεις από τις οποίες προέκυψαν αυτά καθώς και οι συλλογισμοί με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στην προπαρατεθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη του άρθρου 25 παρ.1δ του ν.1882/1990, όπως η παρ.1 είχε αντικατασταθεί με το άρθρο 3 παρ.1 του ν.3943/2011, την οποία ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου.

Ειδικότερα, στην προσβαλλόμενη απόφαση διαλαμβάνονται η ύπαρξη βεβαιωμένων χρεών, η αρχή που προέβη στη βεβαίωση των χρεών, το είδος αυτών, το ύψος τους (συνολικώς 1.791.114,61 ευρώ), ο τρόπος πληρωμής τους, ο χρόνος καταβολής τους, δηλαδή ο χρόνος κατά τον οποίο, ανεξαρτήτως του χρόνου βεβαιώσεώς τους, έπρεπε να καταβληθούν και η καθυστέρηση της καταβολής τους με πρόθεση για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών αφ’ ότου κατέστησαν ληξιπρόθεσμα (και της προθεσμίας του αρ.3 παρ.1γ του ν.3943/2011).

Επίσης, αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος είχε την ιδιότητα του ομόρρυθμου εταίρου κατά τους χρόνους που γεννήθηκε κάθε χρέος. Ειδικότερα, όσον αφορά τις επί μέρους αιτιάσεις και λόγους αναιρέσεως της κρινόμενης αιτήσεως του αναιρεσείοντος: Δεν απαιτείται ειδική αιτιολόγηση του δόλου ούτε στην προκειμένη περίπτωση κατά την οποία ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων καταδικάσθηκε για παράβαση του άρθρου 25 του ν.1882/1990 και είχε λυθεί η εταιρεία της οποίας ετύγχανε ομόρρυθμο μέλος, με χρονολογία δημιουργίας των χρεών προγενέστερη της λύσεως της εταιρείας, αφού και στην περίπτωση αυτή ο απαιτούμενος κατά το άρθρο 26 παρ.1 ΠΚ, για τη θεμελίωση της αξιόποινης αυτής πράξεως δόλος ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών που απαρτίζουν την αντικειμενική υπόσταση της εν λόγω αξιόποινης πράξεως και προκύπτει από την πραγμάτωση των περιστατικών αυτών, ενώ δεν είναι αναγκαίο να προκύπτει και ατομική ειδοποίηση του αναιρεσείοντος προς καταβολή των βεβαιωμένων ληξιπρόθεσμων χρεών.

Δέχθηκε, μάλιστα, το Δικαστήριο της ουσίας ότι "....στάλθηκαν ταχυδρομικώς....ειδοποιήσεις για τα ένδικα χρέη στην έδρα της υπόχρεης φορολογικά ομόρρυθμης εταιρείας, στην ..., στις 24-1-2011, στις 30-5-2011 και στις 11-1-2012...". Περαιτέρω, η φράση "...να αδιαφορεί παντελώς για τις φορολογικές της υποθέσεις..." είναι πλεοναστική, χωρίς να δημιουργεί αντίφαση και ασάφεια η παραδοχή αυτή, αλλά τέθηκε για να τονίσει τον ενυπάρχοντα στον κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα δόλο ως προς τη θέληση της παραγωγής των πραγματικών περιστατικών που απαρτίζουν την έννοια της ως άνω αξιόποινης πράξεως και δεν έχει την έννοια της ασυνείδητης αμέλειας.

Επομένως, οι αντίθετες προς τα ανωτέρω αιτιάσεις των εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ.Δ και Ε ΚΠοινΔ λόγων αναιρέσεως, με τις οποίες πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως είναι αβάσιμες.

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (αρ.583 παρ.1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την υπ’ αρ.10/9-4-2015 αίτηση του Τ. Α. του Μ. - Ε. περί αναιρέσεως της υπ’ αρ.130/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 26 Νοεμβρίου 2015.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Μαΐου 2016.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ