Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, finding no violation of evidence rules or admissibility requirements.

Απόφαση 1050 / 2022 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1050/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρήστο Τζανερρίκο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Χρήστο Κατσιάνη, Ασημίνα Υφαντή - Εισηγήτρια και Κανέλλα Τζαβέλλα - Δημαρά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 24 Ιανουαρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Α. Ε. του Ι., 2) Χ. Ε. του Ι., κατοίκων ...., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Κοσκινά και δεν κατέθεσαν προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Γιανναράκο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5/6/2015 ανακοπή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6269/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6277/2018 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 28/2/2019 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα, κατά την τακτική διαδικασία, υπ'αριθμ. 6277/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία δέχθηκε την έφεση της αναιρεσίβλητης, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, απέρριψε την ανακοπή ως προς τους αναιρεσείοντες και επικύρωσε ως προς αυτούς την διαταγή πληρωμής. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577αρθμ.3ΚΠολΔ).

Κατά το άρθρο 559 αρθμ.14 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση ή απαράδεκτο. Η παραβίαση της διατάξεως του άρθρου 529 ΚΠολΔ δεν μπορεί να θεμελιωθεί, εφόσον : α) κατ' αυτήν, στην κατ' έφεση δίκη, επιτρέπεται να γίνει επίκληση και προσαγωγή νέων αποδεικτικών μέσων, όπως εγγράφων και β) το δευτεροβάθμιο δικαστήριο μπορεί όμως να τα αποκρούσει ως απαράδεκτα, αν, κατά την κρίση του, ο διάδικος δεν τα είχε προσκομίσει στην πρωτόδικη δίκη από πρόθεση στρεψοδικίας ή βαρεία αμέλεια (ΑΠ 1549/2008, ΑΠ 10/2007).

Αν όμως, το Εφετείο, λάβει υπ' όψη του και δεν αποκρούσει τα αποδεικτικά μέσα, που προσάγονται πρώτη φορά σ' αυτό, ως απαράδεκτα, σημαίνει, πως δεν συνέτρεχε λόγος απαραδέκτου αυτών (ΑΠ 1212/2007). Ουδόλως απαιτείται να διαλάβει στην απόφαση ειδική αιτιολογία, ότι η μη προσκομιδή αυτών από το διάδικο στην πρωτόδικη δίκη, δεν οφείλεται σε πρόθεση στρεψοδικίας ή σε βαρειά αμέλειά του, η δε σχετική κρίση του Εφετείου είναι αναιρετικά ανέλεγκτη (ΑΠ 896/2014, ΑΠ731/2014, ΑΠ1590/2010, ΑΠ1549/2008).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως, κατ' ορθή εκτίμηση του περιεχομένου του, οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τους αριθμούς 14 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, συνισταμένη στο ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν απέκρουσε ως απαράδεκτη την προσαγωγή το πρώτον ενώπιόν του της υπ'αρθμ.482/2005 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κατερίνης, παρά την προταθείσα ένστασή τους ότι αυτή προσκομίστηκε οψίμως από βαρεία αμέλεια της αναιρεσίβλητης και δεν αιτιολόγησε επαρκώς την παραδοχή του ως άνω οψίμως προσκομισθένος αποδεικτικού μέσου.

Σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, εφόσον το Εφετείο έλαβε υπόψη την ως άνω απόφαση και δεν την απέκρουσε, ως προσκομισθείσα για πρώτη φορά σ' αυτό, ως απαράδεκτη, σημαίνει πως δεν συνέτρεχε λόγος απαραδέκτου αυτής. Επομένως, το Εφετείο δεν υπέπεσε στην από τον αρθμ.14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, ο ως άνω δε αναιρετικός λόγος, κατά το πρώτο μέρος αυτού, είναι αβάσιμος.

Ο ίδιος λόγος, κατά το δεύτερο μέρος, από το άρθρο 559 αριθ.19ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται έλλειψη αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως ως προς το ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του το προαναφερθέν αποδεικτικό μέσο, χωρίς να αιτιολογήσει την κρίση του ότι η μη προσκόμιση αυτού από την αναιρεσίβλητη στην πρωτόδικη δίκη δεν οφείλεται σε πρόθεση στρεψοδικίας της ή σε βαρεία αμέλειά της, είναι απαράδεκτος, διότι πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας ως προς το παραδεκτό της προσκομίσεως του ως άνω αποδεικτικού μέσου.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αριθμ. 20 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου, με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα, προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Ο προβλεπόμενος από την ως άνω διάταξη λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση εγγράφου ιδρύεται μόνο όταν το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε ως προς το έγγραφο σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο στην ανάγνωση αποδεικτικού, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επ.

ΚΠολΔ, εγγράφου, (σφάλμα αναγνώσεως), με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προδήλως διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει και ακολούθως, στηριζόμενο στο συγκεκριμένο έγγραφο ή κυρίως σε αυτό, καταλήγει σε επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα αποδεικτικό πόρισμα, για πράγματα, που έχουν ουσιώδη επιρροή στη δίκη (ΑΠ 909/2008).

Δεν περιλαμβάνεται όμως στο λόγο αυτό και η περίπτωση, που το δικαστήριο, από την εκτίμηση και αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου, έστω και εσφαλμένως, καταλήγει σε συμπέρασμα αντίθετο από εκείνο που θεωρεί ως ορθό ο αναιρεσείων, γιατί τότε πρόκειται για αιτίαση σχετική με την εκτίμηση πραγμάτων, η οποία δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο.

Πρέπει δε την παραπάνω επιζήμια για τον αναιρεσείοντα κρίση του, να σχημάτισε το δικαστήριο της ουσίας αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από το έγγραφο που φέρεται ως παραμορφωμένο, προϋπόθεση η οποία δεν συντρέχει όταν τούτο εκτιμήθηκε μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαρθεί η σημασία του σε σχέση με το πόρισμα, για την αλήθεια ή αναλήθεια του γεγονότος που αποδείχθηκε, γιατί στην περίπτωση αυτή δεν είναι δυνατή η εξακρίβωση της ιδιαίτερης αποδεικτικής σημασίας του (ΑΠ272/2020, ΑΠ333/2011, ΑΠ909/2008).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρθμ.20 ΚΠολΔ, συνισταμένη στο ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της υπ'αρθμ.482/2005 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κατερίνης, δεχόμενο εσφαλμένα ότι με αυτή χορηγήθηκε άδεια στους γονείς των αναιρεσειόντων για σύναψη και πρόσθετων και τροποποιητικών συμβάσεων, πέραν του ορισθέντος ποσού, του εγκριθέντος να συναφθεί με τη βασική σύμβαση δανείου.

Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι αβάσιμος, διότι από την, κατ' άρθρο 561 αρθμ.2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της ανωτέρω αποφάσεως προκύπτει ότι το Εφετείο ορθώς την ανέγνωσε, ότι δηλ. χορηγήθηκε με αυτή άδεια στους γονείς των αναιρεσειόντων για την κατάρτιση συμβάσεως δανείου στο όνομα και για λογαριασμό των ανηλίκων τέκνων τους και για την παραχώρηση δικαιώματος εγγραφής προσημειώσεως υποθήκης σε ακίνητό τους υπέρ της αναιρεσίβλητης και συνεκτιμώντας το περιεχόμενο της αποφάσεως με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα, κατέληξε στην κρίση ότι με βάση αυτή υπέγραψαν οι γονείς των αναιρεσειόντων τόσο τη δανειακή σύμβαση όσο και τις πρόσθετες πράξεις αυτής.

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 559 αρθμ. 10 ΚΠολΔ, που ορίζει ότι αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη, προκύπτει ότι ο λόγος αυτός αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο δέχεται "πράγματα", δηλαδή αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι τείνουν σε θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος, που ασκείται με την αγωγή, την ένσταση ή αντένσταση, χωρίς να έχει προσαχθεί οποιαδήποτε απόδειξη για τα "πράγματα" αυτά ή όταν δεν εκθέτει από ποια αποδεικτικά στοιχεία άντλησε την απόδειξη για αυτά.

Ο λόγος αυτός είναι αόριστος, αν δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ποια ήταν τα ''πράγματα'' αυτά και ποια επίδραση άσκησαν ή θα ασκούσαν στην έκβαση της δίκης (ΑΠ1020/2019,ΑΠ449/2019,ΑΠ1226/2017). Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αρθμ.10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενοι ότι το Εφετείο δέχθηκε τον ισχυρισμό της αναιρεσίβλητης περί χορηγήσεως αδείας στους γονείς τους για σύναψη τροποποιητικών δανειστικών συμβάσεων και σύναψη και παραδοχή πρόσθετων όρων αυτών, που έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως αληθινό, χωρίς απόδειξη.

Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι αβάσιμος, διότι από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο σχημάτισε την κρίση του και κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα, αφού έλαβε υπόψη όλα ανεξαιρέτως τα επικαλούμενα και νομοτύπως προσκομιζόμενα από τους διαδίκους έγγραφα, ορισμένα από τα οποία μνημονεύονται, χωρίς κάποιο απ'αυτά να παραλειφθεί για την κατ' ουσίαν διάγνωση της διαφοράς, μεταξύ των οποίων και εκείνα που προσκομίστηκαν το πρώτον ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, εφόσον δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 αρθμ.3ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτής (άρθρα 106, 176,183,189 αρθμ.1, 191 αρθμ.2 ΚΠολΔ), όπως ορίζονται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-2-2019 αίτηση για αναίρεση της υπ'αριθμ. 6277/2018 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 9 Μαΐου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 15 Ιουνίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ