Supreme Court dismisses appeal for vague legal errors and non-appealable facts regarding compensation unit value.

Απόφαση 1050 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1050/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ελένη Μαραμαθά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Απριλίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ....., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αλέξανδρο Κανδαράκη.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό των Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο Αντώνιο Τατσόπουλο, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ., χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5 Σεπτεμβρίου 2001 αίτηση προσδιορισμού οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης επί αναγκαστικής απαλλοτρίωσης της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε ενώπιον του Εφετείου Αθηνών. Εκδόθηκαν οι 1032/2002 και 6341/2002 οριστικές αποφάσεις του ίδιου Δικαστηρίου και μετά από άσκηση αναίρεσης η 1465/2003 απόφαση, με την οποία αναιρέθηκε η ως άνω εφετειακή απόφαση και παραπέμφθηκε για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο εφετείο, το οποίο στη συνέχεια εξέδωσε τις 4391/2004 και 6557/2005 αποφάσεις, την αναίρεση των οποίων ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 31 Οκτωβρίου 2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Μαραμαθά, ανέγνωσε την από 20 Φεβρουαρίου 2006 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμός 4, 566 παράγραφος 1 και 577 παράγραφος 3 ΚΠολΔ συνάγεται, ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται, κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο Δικαστήριο που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποίο λόγο αναιρέσεως.

από τους περιοριστικά αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ. θεμελιώνει η προβαλλομένη αιτίαση. Διαφορετικά ο λόγος αναιρέσεως απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως αόριστος, χωρίς να είναι επιτρεπτή η συμπλήρωση των στοιχείων που λείπουν με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα. Ειδικότερα ως προς τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθμός 1 ΚΠολΔ.

λόγος αναιρέσεως πρέπει να προσδιορίζεται η ουσιαστικού δικαίου διάταξη που φέρεται ότι παραβιάστηκε, το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία ή την εφαρμογή της διατάξεως αυτής, αν δε το δικαστήριο έκρινε επί της ουσίας της υποθέσεως, πρέπει να αναφέρεται η ελάσσων πρόταση του σχετικού του νομικού συλλογισμού, ήτοι τα πραγματικά γεγονότα που το δικαστήριο δέχθηκε υπό τα οποία και φέρεται ότι συντελέσθηκε η προβαλλομένη παραβίαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προβάλλεται αιτίαση κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως από το άρθρο 559 αριθμός 1 ΚΠολΔ Ειδικότερα ότι με το να δεχθεί το Εφετείο ότι η απαλλοτριούμενη περιοχή είναι εκτός σχεδίου πόλεως και ως εκ τούτου να καθορίσει την οριστική τιμή μονάδος αποζημιώσεως της αυτοαποζημιούμενης εκτάσεως, ως και της απομεινάσας μετά την απαλλοτρίωση τοιαύτης σε μικρότερο ποσό, παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 17 παρ.2, 3, 4 και 5 του Συντάγματος, 6 παρ.1 της ΕΣΔΑ, 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου και 13 παρ.1 και 2 του ν.2882/2001.

Ο λόγος αυτός της αιτήσεως αναιρέσεως είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, αφού η αναιρεσείουσα δεν αναφέρει κατά τρόπο συγκεκριμένο τις νομικές πλημμέλειες της προσβαλλομένης αποφάσεως δηλαδή ποιο είναι το ειδικότερο νομικό σφάλμα στο οποίο φέρεται ότι υπέπεσε η προσβαλλόμενη απόφαση.

Κατά τα λοιπά ο ίδιος λόγος ελέγχεται απορριπτέος ως απαράδεκτος για το λόγο, ότι με την επίκληση της πλημμέλειας του άρθρου 559 αριθμός 1 ΚΠολΔ πλήττεται αληθώς η ουσία της υποθέσεως, που είναι ανέλεγκτη από τον 'Αρειο Πάγο, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ.1 ΚΠολΔ.

ΙΙ. Με τον δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμός 1 και 19 ΚΠολΔ. Ειδικότερα ότι το Εφετείο: 1) παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 13 περ.4 του ν.2882/2001 με το να δεχθεί το μεν ότι η απομείνασα μετά την απαλλοτρίωση έκταση κατέστη μη άρτια και οικοδομήσιμη, το δε να μη δεχθεί ότι αυτή (απομείνασα έκταση) κατέστη άχρηστη για τη χρήση που προοριζόταν και 2) διέλαβε στην προσβαλλομένη απόφασή του αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες με το να δεχθεί τα ως άνω και ακολούθως να δεχθεί ότι η αξία της απομείνασας εκτάσεως μειώθηκε κατά ποσοστό 40% επί της καθορισθείσης οριστικής τιμής μονάδος αποζημιώσεως, δεχόμενο άμα ότι η έκταση αυτή είναι αγροτικώς εκμεταλλεύσιμη, χωρίς περαιτέρω να αιτιολογεί πως ήταν εκμεταλλεύσιμη κατά 60% ενώ ο προορισμός της δεν ήταν η αγροτική εκμετάλλευση. Ο λόγος αυτός και κατά τα δύο μέρη του πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος και δη κατά το πρώτο μέρος του γιατί δεν αναφέρονται κατά τρόπο ειδικό οι νομικές πλημμέλειες της προσβαλλομένης και κατά το δεύτερο μέρος του για το λόγο ότι με την επίκληση της πλημμέλειας του άρθρου 559 αριθμός 19 ΚΠολΔ πλήττεται η ουσία της υποθέσεως, η οποία είναι ανέλεγκτη από τον 'Αρειο Πάγο, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ.1 ΚΠολΔ.

ΙΙΙ. Κατά τις διατάξεις του άρθρου 107 παράγραφος 1 και 2 του ν.δ. 3026/1954 «δια την σύνταξιν προτάσεων επί της πρώτης συζητήσεως της υποθέσεως το ελάχιστον όριον της αμοιβής του μεν δικηγόρου του εναγομένου είναι ίσον προς το δια την σύνταξιν της αγωγής… οριζόμενον εν άρθρων 100 επ., του δε δικηγόρου του ενάγοντος είναι το ήμισυ ταύτης», ενώ «δια την σύνταξιν προτάσεων εφ' εκάστης των ενώπιον των αυτών δικαστηρίων επομένων συζητήσεων της υποθέσεως το ελάχιστον όριον της αμοιβής των δικηγόρων αμφοτέρων των διαδίκων είναι ίσον προς το εν τη προηγουμένη παραγράφω οριζόμενον δια του δικηγόρου του ενάγοντος». Είναι πρόδηλον από τον συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων, ότι αν δεν έλαβε χώρα η πρώτη συζήτηση της υποθέσεως για την οποία συντάχθηκαν οι κατά νόμον προτάσεις, είτε γιατί εκείνη αναβλήθηκε ή για άλλον λόγον δεν έγινε η κηρύχθηκε απαράδεκτη οι ως άνω προτάσεις αρκούν για την επακολουθούσα συζήτηση, η οποία δεν είναι «επομένη» αφού δεν έγινε η πρώτη.

Συνεπώς η υποβολή νέων προτάσεων δεν δικαιολογεί ιδιαίτερη αμοιβή. Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση από το άρθρο 559 αριθμός 1 και 19 ΚΠολΔ, Ειδικότερα ότι το Εφετείο με το να μη προσδιορίσει ιδιαίτερη αμοιβή για τις μετ'αναίρεση κατατεθείσες προτάσεις ως και τις τοιαύτες μετά την κήρυξη απαραδέκτων των συζητήσεων παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του Κώδικα περί Δικηγόρων (100 επ., 110 παρ.3, 107, 114 παρ.5), ως και την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 189 ΚΠολΔ και 2) δεν διέλαβε αιτιολογίες στις προσβαλλόμενες αποφάσεις του. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος κατά το πρώτο μέρος του λόγω της αοριστίας του, γιατί δεν αναφέρονται ειδικώς οι νομικές πλημμέλειες της προσβαλλομένης αποφάσεως και κατά το δεύτερο μέρος του ως αβάσιμος, αφού οι προσβαλλόμενες έχουν αιτιολογίες, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο αυτών.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 31 Οκτωβρίου 2005 αίτηση της ..... για αναίρεση των 4391/2004 και 6557/2005 αποφάσεων του Εφετείου Αθηνών. Και

Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των εξακοσίων πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Απριλίου 2006.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 24 Μαϊου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ