1049/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1049 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1049/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Βασίλειο Πέππα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Δεκεμβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ναυτικής εταιρείας με την επωνυμία "ΓΚΟΛΝΤΕΝ ΣΙ ΓΟΥΕΙΣ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στο ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Παναγιώτη Καρυδάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. .

Της αναιρεσιβλήτου Εταιρείας με την επωνυμία "JOTUN EΛΛΑΣ ΕΠΕ", που εδρεύει στον ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παύλο Σιούφα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-7-2010 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2051/2011 του ίδιου Δικαστηρίου και 749/2012 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 15-2-2013 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Πέππας ανέγνωσε την από 22-11-2013, έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο 4ος λόγος αναίρεσης κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό σκέλος του και να απορριφθούν κατά τα λοιπά οι λόγοι αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 749/12 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς (Ναυτικού Τμήματος), εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία, αντιμωλία των διαδίκων. Με την προσβαλλόμενη τελεσίδικη απόφαση του το Εφετείο απέρριψε κατ' ουσίαν την από ι6/6/11 έφεση της ήδη αναιρεσείουσας κατά της 2051/11 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, με την οποία το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, κατά παραδοχή της από 11/7/10 αγωγής της ήδη αναιρεσίβλητης, είχε υποχρεώσει την αναιρεσείουσα και τη διάδικο στην πρωτοβάθμια δίκη "ΜΑΡΙΤΟ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" (που δεν είναι διάδικος στην αναιρετική δίκη), να καταβάλουν στην αναιρεσίβλητη, εις ολόκληρον κάθε μία, το συνολικό ποσό των 12.569,15 ευρώ, οφειλόμενο τίμημα από σύμβαση πωλήσεως χρωμάτων.

1.- Διαχειριστής ενός πλοίου είναι το φυσικό ή νομικό πρόσωπο το οποίο κατ' εντολή και για λογαριασμό άλλου (πλοιοκτήτη ή εφοπλιστή) ενεργεί τις πράξεις εκμετάλλευσης του πλοίου. Στον διαχειριστή μπορεί να ανατίθεται τόσο η τεχνική διαχείριση του πλοίου δηλαδή η μέριμνα της συντηρήσεως του εξοπλισμού και επανδρώσεώς του όσο και η εμπορική διαχείριση του πλοίου, δηλαδή η επιμέλεια της εκναυλώσεως, εισπράξεως ναύλων, της πληρωμής των εξόδων και της εξαγωγής των οικονομικών αποτελεσμάτων.

Ο διαχειριστής δικαιοπρακτεί στο όνομα της πλοιοκτήτριας ή εφοπλιστικής εταιρίας, ως εντολοδόχος ή ως πληρεξούσιος και κατά τούτο δεν έχει δικαιοπρακτική ευθύνη. Ειδικότερα, η σχέση που συνδέει τον πλοιοκτήτη με τον έχοντα τη διαχείριση του πλοίου είναι αυτή του καθολικού εντολοδόχου (αρ. 713 επ. ΑΚ), στις περιπτώσεις δε εκείνες που περιεχόμενο της εντολής είναι η επιχείρηση νομικών πράξεων, όπως όταν ο διαχειριστής συμβάλλεται σε σύμβαση πωλήσεως, αυτή συνάπτεται στο όνομα και για λογαριασμό του εντολέα, για το λόγο δε αυτό ο εντολοδόχος-διαχειριστής πρέπει να είναι εφοδιασμένος με πληρεξουσιότητα (άρθρο 216 ΑΚ) και έχει την ιδιότητα του αντιπροσώπου (άρθρο 211 ΑΚ).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 260 A.K.: Η παραγραφή διακόπτεται όταν ο υπόχρεος αναγνωρίσει την αξίωση με οποιοδήποτε τρόπο". Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, για την αναγνώριση αρκεί οποιαδήποτε ενέργεια ή συμπεριφορά του οφειλέτη απέναντι στον δανειστή, από την οποία προκύπτει ότι ο πρώτος, ευρισκόμενος σε πλήρη επίγνωση της αξιώσεως του δευτέρου, θεωρεί αυτήν ότι υπάρχει.

Δεν απαιτείται, δηλαδή, αναγνώριση, κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 873 ΑΚ, αλλά οποιαδήποτε πραγματική συμπεριφορά του οφειλέτη προς τον δανειστή, με την οποία εκφράζεται η πεποίθηση του πρώτου για την ύπαρξη της υποχρεώσεώς του έναντι του δανειστή. Προκειμένου περί εταιρείας η με την ανωτέρω έννοια πραγματική ενέργεια και συμπεριφορά μπορεί να προέρχεται από τον νόμιμο εκπρόσωπο αυτής ή τους καθ' οιονδήποτε τρόπο ενεργήσαντες ως αντιπροσώπους της (ΑΠ 722/2004).

Η εκτίμηση δε των πραγματικών γεγονότων, που συνιστούν αναγνώριση, ανήκει στην κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και δεν υπόκειται, κατ' άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ, στον έλεγχο του Αρείου Πάγου. Περαιτέρω, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 1 εδ. α' ΚΠολΔ, ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου παραβιάζεται είτε με ψευδή ερμηνεία, η οποία υπάρχει, όταν αποδίδεται στον κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε με μη ορθή εφαρμογή, η οποία εκδηλώνεται, όταν εφαρμόζεται κανόνας ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή όταν δεν εφαρμόζεται, ενώ πρέπει ή όταν εφαρμόζεται εσφαλμένα.

Έλλειψη δε νομίμου βάσεως της αποφάσεως, η οποία στοιχειοθετεί τον προβλεπόμενο, από το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, λόγο αναιρέσεως, δημιουργείται, όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας, που αποτελεί την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν περιέχονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο στήριξε την κρίση του, επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, κι έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν ή όχι οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που εφαρμόστηκε, όχι όμως και όταν πρόκειται για ελλείψεις, αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση και αιτιολόγηση του συναχθέντος από αυτές και με σαφήνεια διατυπωμένου στην απόφαση αποδεικτικού πορίσματος (ΑΠ 1043/10).

Στην παρούσα περίπτωση, με την προσβαλλομένη απόφασή του, το Εφετείο δέχθηκε, τα ακόλουθα: «Η ενάγουσα εταιρεία "JOTON ΕΛΛΑΣ ΕΠΕ" ασχολείται με την πώληση ναυτιλιακών βιομηχανικών χρωμάτων σε πλοία. Η "ΜΑΡΙΤΟ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", η οποία δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, ήταν όμως εναγομένη στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, ήταν πλοιοκτήτρια του με ελληνική σημαία πλοίου Α...

μέχρι τις 8/7/2009, οπότε και μεταβίβασε αυτό στην εκκαλούσα - εναγομένη (ΓΚΟΛΝΤΕΝ ΣΙ ΓΟΥΈΪΣ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ). Διαχειρίστρια του ανωτέρω πλοίου, όταν αυτό ανήκε στην πλοιοκτησία της "ΜΑΡΙΤΟ ΝΑΥΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ", ήταν η εταιρεία με την επωνυμία "ΝΤΑΪΑΜΟΝΤΣ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΕΠΕ" (DIAMONDS ΕΠΕ) ... Τον Οκτώβριο του έτους 2008, με σύμβαση πωλήσεως που καταρτίσθηκε μεταξύ της ενάγουσας και της διαχειρίστριας του ανωτέρω πλοίου ...

η οποία ενεργούσε για λογαριασμό και επ' ονόματι της πλοιοκτήτριας του πλοίου ..., η ενάγουσα επώλησε και παρέδωσε στο πλοίο, το οποίο βρισκόταν τότε στο Πέραμα, διάφορα χρώματα και συναφή υλικά ... Πρέπει να λεχθεί, ότι τα ανωτέρω εμπορεύματα παρέλαβε ο πλοίαρχος του πλοίου, ο οποίος και υπέγραψε στα δελτία αποστολής.

Το τίμημα για τις ανωτέρω πωλήσεις είχε πιστωθεί και είχε ορισθεί ως χρόνος πληρωμής αυτού εξήντα (60) ημέρες, μετά την έκδοση κάθε τιμολογίου ... Περαιτέρω αποδείχθηκε, ότι επειδή η εταιρεία "ΜΑΡΙΤΟ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" δεν κατέβαλε το ανωτέρω τίμημα, συνολικού ποσού μαζί με το ΦΠΑ 12.569,15 ευρώ ... στις 31/3/2009, η ανωτέρω διαχειρίστρια εταιρεία ...

προκειμένου να εξοφληθεί το ανωτέρω χρέος, οπισθογράφησε και παρέδωσε στην ενάγουσα ... επιταγή της Γενικής Τράπεζας, ποσού 15.000 ευρώ, εκδόσεως του Χ. Μ., σε διαταγή της "DIAMONDS MONOPROSOPI ΕΡΕ", η οποία όμως αν και εμφανίστηκε για πληρωμή στην πληρώτρια Τράπεζα στις 3/4/2009, από τον υπάλληλο της ενάγουσας Ν. Ρ., αυτή δεν πληρώθηκε, ελλείψει διαθεσίμων κεφαλαίων ...

Πρέπει να λεχθεί, ότι το αναγραφόμενο στην επιταγή ποσό των 15.000 ευρώ, αφορούσε αφ' ενός μεν την εξόφληση της ανωτέρω οφειλής και αφετέρου την εξόφληση και άλλης οφειλής που είχε η ανωτέρω διαχειρίστρια προς την ενάγουσα και η οποία είχε δημιουργηθεί από τη διαχείριση απ' αυτήν του πλοίου "A...", το οποίο όπως προκύπτει από το προσκομιζόμενο νηολόγιο του πλοίου είναι το ίδιο πλοίο που μετονομάσθηκε σε "Α..." ...

Στη συνέχεια, η εταιρεία "ΜΑΡΙΤΟ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", και ειδικότερα την 8/7/2009, πώλησε το ανωτέρω πλοίο στη δεύτερη εναγομένη εταιρεία ("ΓΚΟΛΝΤΕΝ ΣΙ ΓΟΥΕΪΣ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ"), το οποίο αποτελούσε και το μοναδικό περιουσιακό της στοιχείο, γεγονός το οποίο γνώριζε και δεν αμφισβητεί η δεύτερη εναγομένη, και επομένως αυτή, σύμφωνα με το άρθρο 479 ΑΚ, είναι σωρευτικά υπεύθυνη για τις υποχρεώσεις της οφειλέτριας "ΜΑΡΙΤΟ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" και μέχρι της αξίας του μεταβιβασθέντος σ' αυτήν πλοίου.

Η εκκαλούσα με το δεύτερο λόγο της εφέσεώς της ισχυρίζεται, ότι, επειδή η ΜΑΡΙΤΟ είναι ναυτική εταιρεία, σύμφωνα με το νόμο 959/1979, το αρμόδιο να αποφασίζει για κάθε θέμα που αφορά τη διοίκηση, διαχείριση της περιουσίας της, είναι το διοικητικό της συμβούλιο, το οποίο μπορεί τις εξουσίες και τις αρμοδιότητές του, να αναθέσει με ειδική απόφασή του σε ένα ή περισσότερα μέλη του ή ακόμη και σε τρίτους, και ότι πρέπει απαραίτητα μία τέτοια απόφαση του, να καταχωρίζεται στο μητρώο ναυτικών εταιρειών, για να αποτελεί πλήρη απόδειξη περί των εκπροσώπων της εταιρείας.

Ότι την ΜΑΡΙΤΟ εκπροσωπούσαν τα μέλη του Διοικητικού της Συμβουλίου, και ειδικότερα, με το από 6/11/2008 Πρακτικό της Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης των Μετόχων της την εκπροσωπούσε και τη δέσμευε ο Χ. Χ. και ότι η εταιρεία "ΝΤΑΪΑΜΟΝΤΣ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Ε.Π.Ε" δεν μπορούσε να έχει ως δραστηριότητα την αντιπροσώπευση άλλων νομικών προσώπων, εφόσον κάτι τέτοιο δεν συμπεριλαμβανόταν στους σκοπούς της, βάσει του καταστατικού της ίδρυσης αυτής (έτους 1998), αλλά και με την τροποποίησή του (έτος 2000), και επομένως, εσφαλμένα το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο δέχθηκε, ότι η "ΝΤΑΪΑΜΟΝΤΣ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΕΠΕ" ήταν η διαχειρίστρια της "ΜΑΡΙΤΟ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗΣ ΕΠΕ", ενώ αυτή ήταν απλή ναυλώτρια του πλοίου ...

Στην προκειμένη περίπτωση αποδείχθηκε, ότι η "ΝΤΑΪΑΜΟΝΤΣ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΕΠΕ", της οποίας σκοπός ήταν, εκτός των άλλων και η διαχείριση πλοίων ιδιόκτητων ή μη (βλ. 7623/25-9-1998 αρ. φυλ. Εφ. Κυβ. Τεύχος ΑΕ και ΕΠΕ), ήταν η διαχειρίστρια του πλοίου της "ΜΑΡΙΤΟ ΝΑΥΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ" (ΑΛΕΞ NT) και όχι απλή ναυλώτρια, αυτού και ότι αυτή στα πλαίσια της εξουσίας που είχε, συνήψε με την ενάγουσα τις ένδικες πωλήσεις, για τις ανάγκες του ανωτέρω πλοίου, ενώ η "ΜΑΡΙΤΟ Ν.Ε." είχε υποχρέωση να καταβάλει το τίμημα των πωληθέντων προϊόντων, όπως ορθά έκρινε και το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο.

Συνεπώς τα όσα υποστηρίζει η εκκαλούσα με το σχετικό δεύτερο λόγο της έφεσης, αναφορικά με την ιδιότητα της ΜΑΡΙΤΟ ως ναυτικής εταιρίας, ουδεμία έννομη επιρροή ασκούν στην προκειμένη περίπτωση. Τέλος, πρέπει να λεχθεί, ότι η εκκαλούσα - εναγομένη, αν και επικαλείται ναύλωση του ενδίκου πλοίου από την ΝΤΑΙΑΜΟΝΤΣ, εντούτοις αυτή δεν προσκομίζει και το σχετικό ναυλοσύμφωνο.

Κατόπιν όλων των ανωτέρω, πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος ο 2ος λόγος της εφέσεως, με τον οποίο υποστηρίζονται τ' αντίθετα. Η εκκαλούσα με τον τέταρτο λόγο της εφέσεως της ισχυρίζεται, ότι εσφαλμένα το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο δέχθηκε, την αντένσταση διακοπής της παραγραφής, που προέβαλε η ενάγουσα - εφεσίβλητη, αφού η εταιρία "ΜΑΡΙΤΟ Ν.Ε." ουδέποτε αναγνώρισε εγκύρως την οφειλή της και η ένδικη αξίωση της εφεσίβλητης - ενάγουσας έχει υποπέσει στην παραγραφή του άρθρου 289 παρ. 3 ΚΙΝΔ, στις 31/12/2009, αφού η αγωγή κοινοποιήθηκε στην εταιρεία "ΜΑΡΙΤΟ ΝΕ" στις 16/7/2010 και σ' αυτήν στις 14/7/2010, ενώ τα εμπορεύματα παρελήφθησαν στις 3/10/2008 και 10/10/2008 και τα τιμολόγια, είχαν εκδοθεί από την εφεσίβλητη - ενάγουσα στις 30/10/2008 και 1/12/2008 αντίστοιχα και επομένως η παραγραφή που είχε αρχίσει την 1/1/2009 συμπληρώθηκε την 31/12/2009.

Όπως όμως προαναφέρθηκε, η "ΝΤΑΪΑΜΟΤΣ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΕΠΕ" ήταν η διαχειρίστρια της "ΜΑΡΙΤΟ ΝΕ" και ως έχουσα την εξουσία αντιπροσώπευσης αυτής, με την οπισθογράφηση και την παράδοση της υπ' αριθμό ... επιταγής προς την ενάγουσα, πληρωτέα στις 31/3/2009, με την οποία (επιταγή) θα εξοφλείτο η οφειλή της "ΜΑΡΙΤΟ ΝΕ" (προς την ενάγουσα), αναγνώρισε την ανωτέρω οφειλή, σύμφωνα και με τ' αναφερόμενα στη νόμιμη σκέψη της παρούσας.

Έτσι επήλθε η αναγνώριση της οφειλής από μέρους της "ΜΑΡΙΤΟ Ν.Ε." την 31/3/2009 (για λογαριασμό της οποίας οπισθογράφησε την επιταγή η ανωτέρω διαχειρίστρια) με αποτέλεσμα τη διακοπή της αρξαμένης παραγραφής, ο χρόνος της οποίας, άρχισε εκ νέου την 1/1/2010, και θα συμπληρωνόταν στις 31/12/2010, οπότε όμως διεκόπη και πάλι με την έγερση της κρινόμενης αγωγής, η οποία κοινοποιήθηκε στη "ΜΑΡΙΤΟ Ν.Ε." στις 16/7/2010 (βλ.

υπ' αριθμό 5945 β/16-7-2010 έκθεση επίδοσης του Δικαστικού Επιμελητή Πειραιά ...) και στην εκκαλούσα στις 14/7/2010 (βλ. υπ' αριθ. 747 Β Βιβλίο/14-7-2010 έκθεση επίδοσης της Δικαστικής Επιμελήτριας Βόλου ...). Επομένως, το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο ορθά έκρινε, δεχόμενο την αντένσταση της ενάγουσας περί διακοπής της παραγραφής και τα όσα αντίθετα υποστηρίζονται με τον τέταρτο λόγο της εφέσεως είναι αβάσιμα και απορριπτέα".

Με αυτά που δέχτηκε το Εφετείο, διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που στοιχειοθετούν το αποδεικτικό της πόρισμα, αναφορικά με το ζήτημα της ιδιότητας της εταιρείας "DIAMONDS MONOPROSOPI EPE", ως διαχειρίστριας της πλοιοκτήτριας και εκείνο της διακοπής της παραγραφής των κατά της πλοιοκτήτριας αξιώσεων της αναιρεσίβλητης από την ένδικη σύμβαση πωλήσεως, λόγω αναγνώρισης της αξίωσης, οι οποίες (αιτιολογίες) καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο, περί της συνδρομής ή μη των όρων των κανόνων ουσιαστικού δικαίου από τα άρθρα 211, 216, 217, 260 του ΑΚ, που εφαρμόσθηκαν.

Για την πληρότητα δε των επίμαχων αιτιολογιών δεν χρειαζόταν να εξειδικευθεί η άλλη οφειλή της διαχειρίστριας προς την αναιρεσίβλητη, χάριν καταβολής της οποίας δόθηκε η επίμαχη επιταγή των 15.000 ευρώ, κατά το μέρος που υπερέβαινε το ποσό (12.569,15 ευρώ) της οφειλής της πλοιοκτήτριας, εφόσον η άλλη, ατομική οφειλή διαχειρίστριας, δεν αποτελούσε αντικείμενο της δίκης.

Αλυσιτελώς δε επικαλείται η αναιρεσείουσα ανεπάρκεια αιτιολογιών, αναφορικά με το αν η παράδοση της επιταγής έγινε με βούληση και γνώση της πλοιοκτήτριας, εφόσον κατά της παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης η διαχειρίστρια προέβη στην ως άνω ενέργεια, ως έχουσα την εξουσία αντιπροσώπευσης αυτής. Τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά τα οποία δέχτηκε το Εφετείο, ανελέγκτως, ως αποδειχθέντα, πληρούν το πραγματικό των εφαρμοσθεισών διατάξεων ουσιαστικού δικαίου, τις οποίες το Εφετείο δεν παραβίασε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου.

Ωσαύτως, δεν παραβίασε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου: 1) τον κανόνα ουσιαστικού δικαίου από το άρθρο 289 ΚΙΝΔ, που προβλέπει ετήσια παραγραφή της αξίωσης της αναιρεσίβλητης από την ένδικη αιτία, τον οποίο ορθώς δεν εφάρμοσε, εφόσον δέχτηκε διακοπή της εν λόγω παραγραφής και μη συμπλήρωσή της μέχρι το χρόνο εγέρσεως της αγωγής και 2) τον κανόνα ουσιαστικού δικαίου από το άρθρο 6 ν. 5960/33, που επιτρέπει την έκδοση επιταγής για λογαριασμό τρίτου, με την προβαλλόμενη από την αναιρεσείουσα αιτίαση της ανυπαρξίας έγγραφης πληρεξουσιότητας της πλοιοκτήτριας για τη χορήγηση της επίμαχης επιταγής, εφόσον, με βάση τις παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης, η πλοιοκτήτρια δεν ανέλαβε υποχρέωση από την επιταγή, αλλά η διαχειρίστρια που την οπισθογράφησε στο δικό της όνομα (ευθυνόμενη εκείνη εξ αυτής) και την παρέδωσε στην αναιρεσίβλητη/ χάριν εξοφλήσεως της οφειλής της πλοιοκτήτριας (αναγνωρίζοντας έτσι, εμμέσως πλην σαφώς το ένδικο χρέος).

Περαιτέρω, η αναιρεσείουσα αλυσιτελώς επικαλείται ευθεία και εκ πλαγίου παράβαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου από τα άρθρα 212 και 224 ΑΚ, καθόσον στην αναιρεσιβαλλομένη δεν διαλαμβάνονται παραδοχές, συναπτόμενες με παράβαση των ως άνω κανόνων δικαίου, ούτε προσδιορίζονται από την αναιρεσείουσα κατ' ορισμένο τρόπο.

Ωσαύτως, αλυσιτελώς πλήττεται, ως μη νόμιμη, η πλεοναστική αιτιολογία της αναιρεσιβαλλομένης, που αφορά την απόρριψη του αρνητικού ισχυρισμού της αναιρεσείουσας ότι η "DIAMONDS MONOPROSOPI EPE", ήταν ναυλώτρια του ως άνω πλοίου, με την επισήμανση από το Εφετείο ότι δεν προσκομίστηκε από την αναιρεσείουσα το σχετικό ναυλοσύμφωνο, εφόσον δεν κρίνεται βάσιμος λόγος που να πλήττει την κύρια αιτιολογία ότι δηλαδή αυτή ήταν διαχειρίστρια του πλοίου, στην οποία στηρίζεται με επάρκεια το διατακτικό της αναιρεσιβαλλομένης.

Επομένως, ο 1ος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδονται στην αναιρεσιβαλλομένη οι πλημμέλειες από τους αρ. 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρέπει ν' απορριφθούν κατά τις παραπάνω διακρίσεις, ενώ οι επί μέρους λοιπές αιτιάσεις που περιέχονται στον ίδιο λόγο αναιρέσεως (από τον αριθμό 19) είναι απαράδεκτες, διότι ανάγονται στην πληρέστερη ανάλυση και αιτιολόγηση των αποδείξεων, το εκ των οποίων, όμως, πόρισμα εκτίθεται στην απόφαση σαφώς.

2.- Με τον 2° λόγο αποδίδεται στην αναιρεσιβαλλομένη οι πλημμέλειες από τους αρ. 8 και 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τον προβληθέντα στη δευτεροβάθμια δίκη αυτοτελή ισχυρισμό της αναιρεσείουσας, ότι η εταιρεία "DIAMONDS MONOPROSOPI ΕΡΕ" δεν ήταν διαχειρίστρια, αλλά ναυλώτρια του πλοίου, ούτε έλαβε υπόψη τα αποδεικτικά μέσα που αυτή επικαλέστηκε και προσκόμισε προς τούτο.

Όμως, ο λόγος αυτός, κατά το πρώτο σκέλος του, ανεξάρτητα από το ότι ο παραπάνω ισχυρισμός της αναιρεσείουσας συνιστούσε αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής και εντεύθεν δεν αποτελούσε "πράγμα" κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ 8 ΚΠολΔ, στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση. Τούτο, διότι όπως προκύπτει από την επισκόπηση του περιεχομένου της αναιρεσιβαλλομένης, το Εφετείο έλαβε υπόψη του τον εν λόγω ισχυρισμό και τον απέρριψε με την παραδοχή ότι η εταιρεία "DIAMONDS MONOPROSOPI ΕΡΕ" ήταν η διαχειρίστρια του πλοίου "A..." και όχι ναυλώτρια τούτου.

Περαιτέρω, ο ίδιος λόγος κατά το δεύτερο σκέλος του αβασίμως προβάλλεται. Τούτο, διότι όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο περιεχόμενο σ' αυτήν αποδεικτικό πόρισμα, περί της ουσιαστικής βασιμότητας της ένδικης αγωγής της αναιρεσίβλητης, έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε, μαζί με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα, "όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι".

Από τη γενική δε αυτή βεβαίωση σε συνδυασμό με το όλο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης απόφασης, καθίσταται αναμφίβολο, ότι το Εφετείο, παρόλο που δεν τα μνημονεύει ειδικώς και δεν τα αξιολογεί χωριστά, έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε και το από 16/4/10 σημείωμα της ΜΑΡΙΤΟ ΝΑ στα πλαίσια δίκης ασφαλιστικών μέτρων της ήδη αναιρεσίβλητης κατ' αυτής, καθώς και το δικόγραφο της από 12/1/10 αγωγής της ΜΑΡΙΤΟ ΝΕ κατά της "DIAMONDS ΕΠΕ" ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, στα οποία δικόγραφα, κατά τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας, διαλαμβάνονται ομολογίες της ΜΑΡΙΤΟ ΝΑ ότι η "DIAMONDS ΕΠΕ" ήταν ναυλώτρια του πλοίου και οι οποίες πάντως δοθείσες στα πλαίσια όχι της προκείμενης, αλλά άλλων δικών, ήσαν εκτιμητέες ελεύθερα από το ουσιαστικό δικαστήριο (άρθρο 352 παρ. 2 ΚΠολΔ).

3.- Ο προβλεπόμενος από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για παραμόρφωση εγγράφου συνίσταται στο διαγνωστικό λάθος της απόδοσης από το δικαστήριο της ουσίας σε αποδεικτικό, με την έννοια των άρθρων 339 και 432 ΚΠολΔ έγγραφο, περιεχομένου καταδήλως διαφορετικού από το αληθινό, εξαιτίας του οποίου καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα.

Δεν περιλαμβάνει όμως και την περίπτωση που το δικαστήριο, από την εκτίμηση και αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου, έστω και εσφαλμένα, καταλήγει σε συμπέρασμα αντίθετο από εκείνο που θεώρησε ορθό ο αναιρεσείων, γιατί τότε πρόκειται για αιτίαση σχετική με την εκτίμηση πραγμάτων, η οποία δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον 3° λόγο αποδίδεται στην αναιρεσιβαλλομένη η ρηθείσα πλημμέλεια με την αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου και συγκεκριμένα του ναυτιλιακού οδηγού Greek Shipping Directory για το έτος 2009, δεχόμενο ότι σ' αυτόν εμφαίνεται ως πλοιοκτήτρια του ανωτέρω πλοίου η ΜΑΡΙΤΟ ΝΑ και ως διαχειρίστρια αυτής η "DIAMONDS MONOPROSOPI ΕΡΕ", χωρίς αυτό να προκύπτει κατά την άποψη της αναιρεσείουσας, από τον εν λόγω ναυτιλιακό οδηγό.

Όμως, οι σχετικές ουσιαστικές παραδοχές του Εφετείου αποτελούν το συμπέρασμα που συνήγαγε το δευτεροβάθμιο δικαστήριο από την εκτίμηση και αξιολόγηση του περιεχομένου του επίμαχου εγγράφου και ως εκ τούτου δεν στοιχειοθετείται ο παραπάνω αναιρετικός λόγος.

4.- Από το συνδυασμό των άρθρων 361, 416 και 422 AK προκύπτει ότι αν ο οφειλέτης έχει περισσότερα χρέη προς το δανειστή και η καταβαλλόμενη παροχή δεν αρκεί για την εξόφληση όλων, τότε ο προσδιορισμός του εξοφλούμενου χρέους πρέπει να γίνεται με βάση την τυχόν συμφωνία των μερών, σε περίπτωση δε ελλείψεως τέτοιας συμφωνίας, ο προσδιορισμός αυτός θα γίνει μονομερώς από τον οφειλέτη κατά την καταβολή, ενώ σε περίπτωση που ούτε ο οφειλέτης άσκησε το εν λόγω δικαίωμα επιλογής, η παροχή θα καταλογιστεί με τη σειρά που ορίζει το εδάφιο β' του άρθρου 422 AK.

Έτσι, ενόψει και της ρυθμίσεως του άρθρου 338 παρ. 1 ΚΠολΔ, ο μεν εναγόμενος (οφειλέτης), προτείνοντας την ένσταση εξοφλήσεως του επίδικου χρέους με καταβολή, πρέπει (και αρκεί) για την ουσιαστική βασιμότητα της ενστάσεως του να αποδείξει μόνο την καταβολή, ο δε ενάγων (δανειστής), ισχυριζόμενος κατ' αντένσταση ότι υπάρχουν και άλλα χρέη και ότι η καταβληθείσα παροχή δεν αφορούσε το επίδικο, αλλά άλλο ληξιπρόθεσμο χρέος, φέρει το βάρος αποδείξεως της υπάρξεως του άλλου χρέους.

Αν αποδειχθεί η ύπαρξη του άλλου χρέους, ο εναγόμενος οφείλει, προτείνοντας σχετική επαντένσταση, να αποδείξει ότι ο καταλογισμός της παροχής στο επίδικο χρέος έγινε είτε βάσει συμφωνίας των μερών, είτε κατόπιν ασκήσεως από αυτόν του σχετικού δικαιώματος επιλογής, είτε σύμφωνα με την προβλεπόμενη στο άρθρο 422 εδ.

β' ΑΚ σειρά. Όπως όμως σε κάθε ένσταση, πρέπει από τον αντενιστάμενο δανειστή που επικαλείται τις προϋποθέσεις εφαρμογής της διάταξης του άρθρου 422 του ΑΚ να αναφέρονται πλήρη και αναλυτικά και τα παραγωγικά του άλλου ή των άλλων προς αυτόν χρεών του οφειλέτη γεγονότα, καθώς και το ύψος καθενός από αυτά επί περισσοτέρων, κατά τις διατάξεις των άρθρων 216 και 262 του ΚΠολΔ, τα στοιχεία δε αυτά, που συγκροτούν τον αντίστοιχο ισχυρισμό από τη διάταξη του αριθ. 422 του ΑΚ του ενάγοντος (δανειστή), πρέπει να περιλαμβάνονται και στο αιτιολογικό της απόφασης που τον κρίνει βάσιμο κατ' ουσίαν και μέσω αυτού οδηγείται στην απόρριψη της ένστασης εξόφλησης (ΑΠ 892/11, 954/11, 1522/11, 1977/09).

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο, σχετικά με τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας, που προβλήθηκε επικουρικώς κατ' ένσταση στην πρωτοβάθμια δίκη και επαναφέρθηκε με σχετικό λόγο εφέσεως και στη δευτεροβάθμια δίκη, περί εξοφλήσεως της αγωγικής απαίτησης, δέχτηκε τα ακόλουθα: "Με τον πέμπτο λόγο της εφέσεώς της η εκκαλούσα παραπονείται, ότι η εκκαλούμενη απόφαση εσφαλμένα απέρριψε την επικουρική ένσταση εξοφλήσεως που είχε προτείνει, ισχυριζόμενη ότι η "ΜΑΡΙΤΟ Ν.Ε.", είχε ξοφλήσει την ένδικη οφειλή της μέχρι την 5/1/2009, αφού η ενάγουσα είχε λάβει δύο επιταγές από τη "ΜΑΡΙΤΟ Ν.Ε." συνολικού ποσού 10.000 ευρώ, για την αξία των πωληθέντων εμπορευμάτων, η οποία κατόπιν εκπτώσεως που είχε συμφωνηθεί μεταξύ τους, προσδιορίστηκε στο πιο πάνω ποσό (των 10.000 ευρώ) και όχι των 12.569,15 ευρώ, που ανέγραφαν τα τιμολόγια και ότι η ενάγουσα - εφεσίβλητη είχε εσφαλμένα εκδώσει συμπληρωματικό τιμολόγιο ΦΠΑ ύψους 2006,83 ευρώ, γιατί η "ΜΑΡΙΤΟ Ν.Ε." απαλλασσόταν από την καταβολή ΦΠΑ.

Για τον ισχυρισμό της δε αυτό, προσκομίζει και τις υπ' αριθμ. 1/2-1-2009 και 2564/5-1-2009 αποδείξεις είσπραξης της ενάγουσας ποσού 5.000 ευρώ η καθεμία. Όπως όμως αποδείχθηκε, από τα αποδεικτικά μέσα που προαναφέρθηκαν, οι επικαλούμενες από την εκκαλούσα - εναγομένη αποδείξεις είσπραξης δεν αφορούν την ένδικη απαίτηση, αλλά προηγούμενες πωλήσεις εμπορευμάτων της ενάγουσας προς τη "ΜΑΡΙΤΟ Ν.Ε.", αφού ουδόλως αποδείχθηκε, η επικαλούμενη από την εκκαλούσα έκπτωση του ποσού από 12.565,15 ευρώ σε 10.000 ευρώ.

Επιπλέον α) από τη No 2564/5-1-2009 απόδειξη είσπραξης (της ενάγουσας) προκύπτει ότι αυτή δόθηκε στη "ΜΑΡΙΤΟ Ν.Ε." έναντι της υπ' αριθμό ... επιταγής της "Τράπεζας Alpha Bank" λήξεως 28/2/2009 που η τελευταία παρέδωσε στην ενάγουσα και η οποία είναι διαφορετική από την επιταγή που η "ΜΑΡΙΤΟ Ν.Ε." είχε παραδώσει στην ενάγουσα και που αφορούσε τις ένδικες πωλήσεις (Αριθμός επιταγής ...

της Γενικής Τράπεζας, ημερομηνία 31/3/2009), β) από τη No 1/2-1-2009 απόδειξη είσπραξης (της ενάγουσας) προκύπτει, ότι αυτή δόθηκε στη "ΜΑΡΙΤΟ Ν.Ε." έναντι επιταγής με αριθμό ..., χωρίς όμως να αναφέρεται σε ποια Τράπεζα ήταν πληρωτέα. Κατόπιν όλων των ανωτέρω, ορθά το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο απέρριψε την ένσταση εξοφλήσεως της εναγομένης - εκκαλούσας, που επαναφέρει με τον πέμπτο λόγο της έφεσης της, ο οποίος πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος".

Με την κρίση του αυτή, το Εφετείο: α) δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ. 13 ΚΠολΔ με εσφαλμένη εφαρμογή των ορισμών του νόμου ως προς το βάρος (αντικειμενικό) της απόδειξης, καθόσον από τις διαλαμβανόμενες ως άνω αναιρετικώς ανέλεγκτες ουσιαστικές παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης προκύπτει, ότι στην παραδοχή της αντένστασης της αναιρεσίβλητης περί καταλογισμού του εισπραχθέντος από τη ΜΑΡΙΤΟ ΝΕ ποσού των 10.000 ευρώ σε άλλα χρέη της έναντι της αναιρεσίβλητης από προηγούμενες πωλήσεις εμπορευμάτων κατέληξε το δικαστήριο της ουσίας, μετά τον σχηματισμό πλήρους δικανικής πεποιθήσεως για τη βασιμότητα των θεμελιωτικών αυτής πραγματικών περιστατικών, λόγω επάρκειας των αποδείξεων που προσκομίστηκαν προς τούτο και με την έννοια αυτή δεν τίθεται θέμα αναστροφής και παραβιάσεως του αντικειμενικού βάρους της αποδείξεως, ώστε ο 4ος λόγος, κατά το μέρος του με το οποίο αποδίδεται στην αναιρεσιβαλλομένη η παραπάνω πλημμέλεια, είναι αβάσιμος, β) δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, μη λαμβάνοντας υπόψη του παρά το νόμο πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και συγκεκριμένα τον ισχυρισμό της εναγομένης-αναιρεσείουσας, περί απαλλαγής της πλοιοκτήτριας ΜΑΡΙΤΟ ΝΕ από το ΦΠΑ, στον οποίο αφορούσε το τελευταίο χρονικά τιμολόγιο της αναιρεσίβλητης, καθόσον το Εφετείο τον έλαβε υπόψη του, κάνοντας ρητή αναφορά σ' αυτόν, όπως προκύπτει από το ως άνω περιεχόμενο της αναιρεσιβαλλομένης, αλλά τον απέρριψε στην ουσία εκ των πραγμάτων, με την παραδοχή, ως αποδειχθέντων, γεγονότων αντίθετων προς αυτά που τον συγκροτούν, δηλαδή με την παραδοχή της ύπαρξης οφειλής από το επίμαχο τιμολόγιο, ώστε ο 4ος λόγος και κατά το παραπάνω σκέλος του είναι αβάσιμος.

Τέλος, η αναιρεσείουσα, με το υπόλοιπο μέρος του 4ου λόγου αλυσιτελώς αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις πλημμέλειες από τους αρ. 19 και 10 άρθρου 559 ΚΠολΔ, με αιτιάσεις περί ασάφειας και ανεπάρκειας αιτιολογιών, καθώς και παραδοχής πραγμάτων που έχουν ουσιώδη επίδραση στη δίκη ως αληθινών χωρίς απόδειξη, αναφορικά με την παραδοχή για προηγούμενες πωλήσεις της αναιρεσείουσας προς την ΜΑΡΙΤΟ ΝΕ στο τίμημα των οποίων καταλογίστηκε η καταβολή των 10.000 ευρώ.

Τούτο, ειδικότερα, διότι το απορριπτικό, ως προς την ένσταση εξοφλήσεως, διατακτικό της αναιρεσιβαλλομένης με επάρκεια στηρίζεται σε σχετική επάλληλη αιτιολογία της, Σύμφωνα με αυτήν οι από 5/1/09 και 2/1/09 αποδείξεις είσπραξης της ενάγουσας (αναιρεσίβλητης) που αφορούσαν τις επικαλούμενες από την αναιρεσείουσα καταβολές ποσού 5.000 ευρώ κάθε μία, δόθηκαν στη "ΜΑΡΙΤΟ Ν.Ε." (όπως προκύπτει από το περιεχόμενο τους κατά τις παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης) έναντι της ...

επιταγής της "Τράπεζας Alpha Bank", λήξεως 28/2/2009 και έναντι επιταγής με αριθμό ..., αντίστοιχα (που είναι διαφορετικές από την πληρωτέα σε μεταγενέστερο χρόνο ... επιταγή της Γενικής Τράπεζας, ποσού 15.000 ευρώ, δοθείσα από την διαχειρίστρια στην ενάγουσα για την εξόφληση της επίδικης οφειλής της ΜΑΡΙΤΟ Ν.Α). Έτσι, με την αναφορά της αιτίας των καταβολών στις επίμαχες αποδείξεις εξατομικεύονται τα χρέη για τα οποία έγιναν οι εν λόγω καταβολές, κατά τρόπο που τα καθιστά σαφώς διακριτά από την επίδικη οφειλή, ώστε οι αιτιάσεις της αναιρεσείουσας περί ανεπάρκειας, ασάφειας και αντιφατικότητας της ανωτέρω αιτιολογίας είναι αβάσιμες.

Σημειώνεται, ότι στον 4° λόγο του αναιρετηρίου γίνεται επίκληση και των αρ. 1 και 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, χωρίς να προσδιορίζονται συγκεκριμένες πλημμέλειες από τις ανωτέρω διατάξεις και συνεπώς ο λόγος αυτός, κατά το οικείο μέρος του, προβάλλεται αορίστως και, εντεύθεν, απαραδέκτως.

Κατόπιν τούτων, η ένδικη αίτηση πρέπει ν' απορριφθεί στο σύνολό της και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης σε βάρος της αναιρεσείουσας, λόγω της ήττας της (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), κατά τ' αναφερόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15/2/13 αίτηση της εταιρείας "ΓΚΟΛΝΤΕΝ ΣΙ ΓΟΥΕΪΣ ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" για αναίρεση της 749/12 απόφασης του Εφετείου Πειραιώς.

Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία προσδιορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 25η Φεβρουαρίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 14η Μαΐου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ