1045/2020 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1045 / 2020 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1045/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Βρυνιώτη, Γεώργιο Χοϊμέ, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου και Ουρανία Παπαδάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Νοεμβρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) T. (Τ.) H. (Χ.) του X. (Χ.) και 2) I. (Ί.) H. (Χ.) του X. (Χ.), κατοίκων … , εκ των οποίων ο 1ος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Τσαγκαράκη και ο 2ος εκπροσωπήθηκε από τον ίδιο πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Τσαγκαράκη, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι:

α) διορθώνει στη σελίδα 4, 3η σειρά από το τέλος, του αναιρετηρίου, το εκ παραδρομής λανθασμένο αναγραφόμενο "4379/2014" στο ορθό "4045/2014" και

β) διαγράφεται στη σελίδα 21 του αναιρετηρίου η πρώτη παράγραφος από "Εν συνεχεία..." μέχρι "...αγωγή μας".

Των αναιρεσιβλήτων: 1) B. (Μπ.) N. (Ν.) του N., κατοίκου …, ο οποίος δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο και

2) ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως ειδικού διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΩΣΙΣ ΑE", της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία - Πλατή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-5-2009 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την από 29-10-2009 αγωγή του ήδη 1ου των αναιρεσιβλήτων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1330/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4045/2014 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 29-6-2017 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Ουρανία Παπαδάκη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες και το 2ο των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 294, 295, 297 και 299 του ΚΠολΔ, που εφαρμόζονται κατά το άρθρο 573 παρ. 1 του ιδίου Κώδικα και στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση, προκύπτει ότι κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως ,ο αναιρεσείων μπορεί, με προφορική δήλωση που καταχωρείται στα πρακτικά του δικαστηρίου ή με δικόγραφο που επιδίδεται στον αντίδικο του, ή με τις προτάσεις να παραιτηθεί είτε από το δικόγραφο της αιτήσεως είτε από ορισμένους αναιρετικούς λόγους. Η παραίτηση αυτή έχει ως συνέπεια να θεωρείται στην πρώτη περίπτωση ότι η αίτηση δεν ασκήθηκε στο σύνολο της, ενώ στη δεύτερη ότι δεν προβλήθηκαν οι αναιρετικοί λόγοι από τους οποίους έγινε παραίτηση (ΑΠ 416/2019 ΑΠ404/2016).

Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες με τις προτάσεις τους παραιτήθηκαν από το δικόγραφο της αίτησης αναίρεσης ως προς τον πρώτο αναιρεσίβλητο B. (Μπ.) N. (Ν.) του N.. Η παραίτηση αυτή είναι νόμιμη, σύμφωνα με τη νομική σκέψη που προαναφέρθηκε και συνεπώς η από 29-6-2017 και με αύξοντα αριθμό κατάθεσης 4720/2017 αίτηση αναίρεσης, ως προς αυτόν θεωρείται ότι δεν ασκήθηκε.

Περαιτέρω, η κρινόμενη από 29-6-2017 και με αύξοντα αριθμό κατάθεσης 4720/2017 αίτηση αναίρεσης, που απευθύνεται κατά του αναιρεσίβλητου ΝΠΙΔ και προσβάλλει την υπ' αριθμ. 4045/2014 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημιές από αυτοκίνητο (άρθρα 666επ., 681Α ΚΠολΔ) έχει ασκηθεί νόμιμα και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής (άρθρο 577 παρ. 1 και 3 ΚΠολΔ).

Με το άρθρο 559 αριθμ. 1 του Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται, είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ΟλΑΠ 7/2006, 4/2005).

Με τον συγκεκριμένο λόγο αναίρεσης ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ. ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνος δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (ΟλΑΠ 27 και 28/1998, ΑΠ 349/2014, ΑΠ 466/2013).

Ο εκ του άρθρου 559 αριθμ.8 του ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ,ιδρύεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" κατά την έννοια της διατάξεως αυτής νοούνται οι ουσιώδεις και γι’ αυτό ασκούντες επίδραση στην έκβαση της δίκης, νόμιμοι και παραδεκτώς προταθέντες αυτοτελείς ισχυρισμοί του διαδίκου, που θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό ΟλΑΠ 25/2003, ΟλΑΠ 9/1997, ΑΠ 579/2015, ΑΠ 625/2008, ΑΠ 238/2008)."Πράγματα" αποτελούν και οι λόγοι εφέσεως ή αντεφέσεως ,οι οποίοι αποτελούν αποτελούν αυτοτελείς ισχυρισμούς.(ΟλΑΠ 25/2003, ΟλΑΠ 22/2005, ΑΠ 165/2014).

Γι’ αυτό η παραδοχή από το Εφετείο ανύπαρκτου λόγου εφέσεως ή η επανάκριση κεφαλαίου της πρωτόδικης αποφάσεως έξω από τα όρια της εφέσεως συνιστούν πλημμέλειες που εμπίπτουν στον προβλεπόμενο από την ανωτέρω διάταξη λόγο αναιρέσεως, εκτός αν πρόκειται για σφάλμα της αποφάσεως που αφορά προσβαλλόμενο με την έφεση κεφάλαιο και μπορεί να ερευνήσει αυτεπαγγέλτως το δευτεροβάθμιο δικαστήριο (ΑΠ 356/2013).

Δεν αποτελούν "πράγματα" και άρα δεν ιδρύεται ο ως άνω λόγος αναιρέσεως ,αν δεν ληφθούν υπόψη οι ισχυρισμοί που αποτελούν απλή ή αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, καθώς και οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 701/2008, ΑΠ 625/2008, ΑΠ 558/2008).

Δεν ιδρύεται επίσης ο λόγος αυτός της αναιρέσεως, αν το δικαστήριο που δίκασε , έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΑΠ 37/2008, ΑΠ 2102/2007, ΑΠ2068/2007).

Κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ.11 περ.γ του ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως της αποφάσεως και αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν. Για την ύπαρξη του λόγου αυτού αναιρέσεως αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη κάποιο αποδεικτικό μέσο ,το οποίο ήταν υποχρεωμένο να λάβει υπόψη, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 335,338,339 και 346 του ΚΠολΔ, και το οποίο προσκομίστηκε με επίκληση προς απόδειξη ή ανταπόδειξη, κατά τρόπο άμεσο ή έμμεσο, γεγονότος που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 2/2008, ΟλΑΠ 42/2002, ΑΠ 1911/2006) επιδρά δηλαδή στο διατακτικό της αποφάσεώς του.

Καμία ωστόσο διάταξη δεν επιβάλλει την ειδική μνεία και την χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, ούτε και την διάκριση από ποία από αυτά προκύπτει άμεση και από ποία έμμεση απόδειξη, αλλά αρκεί η γενική μνεία των κατ' είδος αποδεικτικών μέσων (μάρτυρες, έγγραφα κ.λπ.) που λήφθηκαν υπ’όψιν.

Βέβαια δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαίρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της,κατά την ελεύθερη κρίση του μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεώς του, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι.

Δεν αποκλείεται όμως να στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός, αν, παρότι στην απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας γίνεται ειδική μνεία ορισμένου αποδεικτικού μέσου, ωστόσο ,από το περιεχόμενο της αποφάσεως και ιδίως τις αιτιολογίες της γεννώνται αμφιβολίες αν πράγματι αυτό λήφθηκε υπόψη. Εξάλλου, ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν προσέδωσε στο αποδεικτικό μέσο την αποδεικτική βαρύτητα που υποστηρίζει ο αναιρεσείων ότι αυτό έχει, αφού η σχετική εκτίμηση δεν υπόκειται ,σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ.1 του ΚΠολΔ, στο έλεγχο του Αρείου Πάγου (ΑΠ 1569/2010).

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο παρών λόγος αναίρεσης ιδρύεται, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία)- (ΟλΑΠ 1/1999). Για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός πρέπει να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο:

α) οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης ,ή μνεία ότι αυτή δεν έχει καθόλου αιτιολογίες,

β) ο ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση) και τα περιστατικά που προτάθηκαν για τη θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο η έλλειψη, η ανεπάρκεια ή η αντίφαση και η σύνδεσή του με το διατακτικό και

γ) εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, δηλαδή, αν πρόκειται για παντελή έλλειψη αιτιολογίας, μνεία μόνο τούτου, αν πρόκειται για ανεπαρκή αιτιολογία, ποια επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται ή ως προς τι υπάρχει έλλειψη νομικού χαρακτηρισμού και, αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες, ποιες είναι αυτές, σε τι συνίσταται η αντίφαση και από πού προκύπτει.

Δεν έχει, όμως, εφαρμογή η παραπάνω διάταξη, όταν οι ελλείψεις ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ιδίως, στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που εξάγεται απ' αυτές, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές και πλήρες το πόρισμα και για το λόγο αυτόν γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος. Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή γιατί δεν αποδείχθηκε. Τα επιχειρήματα του δικαστηρίου που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων δεν συνιστούν παραδοχές, με βάση τις οποίες διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και, συνεπώς, δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε, στο πλαίσιο της υπόψη διάταξης του άρθρου 559 αριθμ. 19 του ΚΠολΔ, αυτή να επιδέχεται μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα επιχειρήματα των διαδίκων που δεν συνιστούν αυτοτελείς ισχυρισμούς, οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης είναι απαράδεκτος.

Από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των λοιπών διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (άρθρο 561 αρ. 2 ΚΠολΔ) αναφορικά με το διαδικαστικό ιστορικό της υπόθεσης, πρέπει να λεχθούν τα εξής:

Οι αναιρεσείοντες άσκησαν την από 3-5-2009 αγωγή τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (διαδικασία διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και τη σύμβαση ασφάλισής του) κατά του πρώτου αναιρεσιβλήτου και της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΩΣΙΣ Α.Ε., της οποίας ειδικός διάδοχος είναι πλέον το δεύτερο των αναιρεσιβλήτων, λόγω ανακλήσεως της άδειας λειτουργίας της, με την οποία ζήτησαν να γίνει δεκτή η αγωγή τους , να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να καταβάλλουν στον καθένα από αυτούς και ειδικότερα στον πρώτο 26.688 ευρώ και στον δεύτερο 2.063,62 ευρώ αλληλεγγύως και εις ολόκληρον έκαστος, νόμιμα και έντοκα για τη συνολική ζημία που τους προκάλεσε ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων, ως υπαίτιος του τροχαίου ατυχήματος που συνέβη την 1-6-2008 στην Αθήνα.

Η ως άνω αγωγή συνεκδικάστηκε με την αντίθετη από 29-10-2009 αγωγή του πρώτου αναιρεσιβλήτου κατά του πρώτου από αυτούς και της ασφαλιστικής τους εταιρείας με την επωνυμία "Ιντερσαλόνικα Α.Α.Ε.Γ.Α.", με την οποία ζητούσε να τον αποζημιώσει ένεκα δικής του υπαιτιότητας, για το ίδιο ως άνω ένδικο συμβάν. Επί των προαναφερθεισών αντίθετων αγωγών, εξεδόθη η υπ' αριθμ. 1330/2011 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία απέρριψε την από 3-5-2009 αγωγή των αναιρεσειόντων και δέχτηκε εν μέρει την από 29-10-2009 αγωγή του πρώτου αναιρεσιβλήτου, κρίνοντας αποκλειστικά υπαίτιο για το ένδικο συμβάν τον πρώτο από αυτούς.

Κατά της ανωτέρω υπ' αριθμ. 1330/2011 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών άσκησαν, ο μεν πρώτος των αναιρεσιβλήτων την από 7-6-2011 έφεσή του, και η ασφαλιστική εταιρεία του πρώτου από τους αναιρεσείοντες με την επωνυμία "Ιντερσαλόνικα Α.Α.Ε.Γ.Α." την από 6-6-2011 έφεσή της ,επί των οποίων εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 2834/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία αφού απέρριψε την από 7-6-2011 έφεση του πρώτου αναιρεσιβλήτου δέχθηκε τυπικά και στην ουσία της την από 6-6-2011 έφεση της ασφαλιστικής εταιρείας, που ασφάλιζε το αυτοκίνητο του πρώτου από τους αναιρεσείοντες "Ιντερσανόλικα ΑΑΕΓΑ" (συνεναγόμενης του πρώτου αναιρεσείοντος T. Χ., στην από 29-10-2009 αγωγή του Μπ. Ν.), εξαφάνισε την υπ' αριθμ. 1330/2011 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, μόνον κατά το τμήμα της που έκρινε επί της από 29-10-2009 αγωγής του Μπ. Ν. κατά του T. Χ. και της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Α.Ε.Γ.Α. κι απέρριψε την αγωγή. Με την απόφασή του αυτό το Εφετείο έκρινε υπαίτιο της ένδικης σύγκρουσης τον πρώτο αναιρεσίβλητο.

Εν συνεχεία, οι αναιρεσείοντες άσκησαν την από 10-10-2013 έφεσή τους ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών κατά του πρώτου και του δεύτερου των αναιρεσιβλήτων και κατά της ως άνω πρωτόδικης υπ' αριθμ. 1330/2011 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Επί της εφέσεώς αυτής εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη υπ' αριθμ. 4045/2014 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών (διαδικασία αυτοκινήτων), με την οποία το εν λόγω Δικαστήριο απέρριψε κατ' ουσίαν έφεση των αναιρεσειόντων αφού έκρινε, όπως και το πρωτόδικο, τον πρώτο από αυτούς αποκλειστικά υπαίτιο του ένδικου ατυχήματος.

Με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης οι αναιρεσείοντες T. Χ. και I. Χ. αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τους αριθμούς 8 και 16 του άρθρου 559 ΚΠολΔ γιατί δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό, που προέβαλαν οι αναιρεσείοντες με την από 10-10-2013 έφεσή τους, για επέκταση και σ' αυτούς, τους μη εκκαλέσαντες ομόδικους της εταιρείας "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.Γ.Α.", η οποία δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, του ευνοϊκού για την τελευταία δεδικασμένου της 2834/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών και ειδικότερα δεν έλαβε υπόψη τους ισχυρισμούς τους, ότι το συμπέρασμα περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του αντιδίκου τους Μπ.

Ν. για την πρόσκληση του ένδικου ατυχήματος επιβεβαιώνει και η υπ' αριθμόν 2834/05-04-2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε επί της από 07-06-2011 αριθμ. κατάθεσης 3884/2011 έφεσης της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.Γ.Α. μη διαδίκου στην παρούσα δίκη, κατά του αντιδίκου τους Μπ. Ν. και της από 06-06-2012 με αριθμ.

καταθ. 410/2011 έφεσης του Μπ. Ν. κατ' αυτών, (αναιρεσειόντων) και της ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.Γ.Α. και η οποία δέχτηκε ότι αποκλειστικά υπαίτιος στην πρόκληση του ατυχήματος είναι ο ήδη αναιρεσίβλητος οδηγός Μπ. Ν. και μετά από μερική εξαφάνιση της εκκαλουμένης απόφασης, κατά τα προαναφερόμενα, απέρριψε την από 29-10-2009 αγωγή του Μ.

Ν. κατά H. T. (πρώτου αναιρεσείοντος και της ασφαλιστικής εταιρείας ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.Γ.Α. Ο παραπάνω ισχυρισμός των αναιρεσειόντων και συγκεκριμένα η επίκληση με το δικόγραφο της έφεσης των αναιρεσειόντων της υπ'αριθμ. 2894/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών προς επιβεβαίωση της αποκλειστικής υπαιτιότητας του αντίδικου τους Μπ.

Ν., ήδη αναιρεσιβλήτου, δεν είναι αυτοτελής ισχυρισμός και δεν αποτελεί "πράγμα" κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 περ. β' ΚΠολΔ και συνεπώς δεν ιδρύεται από την παραπάνω διάταξη λόγος αναιρέσεως και απαράδεκτος προβάλλεται ο λόγος αυτός. Σε κάθε περίπτωση η προσβαλλόμενη απόφαση έλαβε υπόψη και απέρριψε εκ του πράγματος τον παραπάνω ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, αφού δέχθηκε ότι αποκλειστικά υπαίτιος για το ένδικο ατύχημα είναι ο οδηγός της με αριθμό κυκλοφορίας … δίκυκλης μοτοσικλέτας T.

Χ., ενώ ουδεμία συνυπαιτιότης βαρύνει τον Μπ. Ν. Επομένως, αφού το Εφετείο εξέτασε τον ως άνω ισχυρισμό των αναιρεσειόντων και τον απέρριψε, τα αντίθετα υποστηριζόμενα από τους αναιρεσείοντες είναι αβάσιμα και πρέπει να απορριφθούν.

Περαιτέρω, καθόσον αφορά στην προβαλλόμενη με τον ίδιο ως άνω λόγο αιτίαση ότι το Εφετείο κατ’ ευθεία παράβαση του άρθρου 537 ΚΠολΔ παρέλειψε να επεκτείνει το προκύψαν από την υπ' αριθμ. 2834/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών ευνοικό για την εταιρεία ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ δεδικασμένο και σ' αυτούς, ως απλούς ομοδίκους της στη δίκη επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση αυτή, αν και προέβαλαν τον ως άνω ισχυρισμό τους, τον οποίο δεν έλαβε υπόψη, ο πρώτος λόγος αναίρεσης, κατά το σκέλος του αυτό είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί διότι στην προκείμενη περίπτωση δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή του άρθρου 537 ΚΠολΔ και συγκεκριμένα δεν συντρέχει περίπτωση απλής ομοδικίας, καθόσον στην κρινόμενη υπόθεση δεν πρόκειται για περισσότερους ηττηθέντες με την ίδια απόφαση και για τους ίδιους λόγους ομοδίκους, από τους οποίους μόνο ο ένας και συγκεκριμένα η εταιρία «ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΑΕΓΑ» άσκησε έφεση, η οποία έγινε δεκτή, αφού το επικαλούμενο από τους αναιρεσείοντες ευνοϊκό για την ασφαλιστική τους εταιρία «ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΑΕΓΑ» δεδικασμένο, το οποίο πέτυχε στο εφετείο η τελευταία, απλή ομόδικος των αναιρεσειόντων στην από 29-10-2009 αγωγή του Μπ.

Ν. και το αποτέλεσμα του οποίου παρέλειψε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά τους αναιρεσείοντες να επεκτείνει και σ' αυτούς, κατ' άρθρο 537 ΚΠολΔ, αφορά εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης, κατά παραδοχή της έφεσης της ασφαλιστικής εταιρίας «ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΑΕΓΑ» , κατά το μέρος της που είχε δεχτεί εν μέρει την από 29-10-2009 αγωγή του Μπ.

Ν. (πρώτου αναιρεσίβλητου) κατά του πρώτου αναιρεσείοντος T. Χ. (πρώτου αναιρεσείοντος) και της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία «ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Α.Ε.Γ.Α.» και την απόρριψη της ως άνω αγωγής, ενώ η ένδικη διαφορά επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης απόφαση, αφορά απορριφθείσα έφεση των αναιρεσειόντων κατά της πρωτόδικης υπ' αριθμ. 1330/2011 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά το μέρος της που είχε απορρίψει την από 3-5- 2009 αγωγή αυτών (ήδη αναιρεσειόντων κατά του πρώτου εναγομένου Μπ.

Ν., ήδη πρώτου αναιρεσίβλητου, ως προς τον οποίο ελαβε χώρα παραίτηση από το δικόγραφο της αίτησης αναίρεσης και της δεύτερης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία «Διεθνής Ένωσις», της οποίας η άδεια ανακλήθηκε και στη θέση της υπεισήλθε το δεύτερο αναιρεσίβλητο ΝΠΙΔ "Επικουρικό Κεφάλαιο", στην οποία δεν ήταν διάδικος και μάλιστα ομόδικος των αναιρεσειόντων η ασφαλιστική εταιρία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΑΕΓΑ ".

Ειδικότερα, η υπ' αριθμ. 2834/2012 οριστική απόφαση του Εφετείου Αθηνών (διαδικασία αυτοκινήτων) η οποία έκρινε α) επί της από 07-06-2011 αριθμ. Κατάθεσης 3884/2011 έφεσης της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.ΓΑ. κατά του α' αναιρεσίβλητου, Μπ. Ν. και β) της από 06-06-2012 με αριθμ. κατάθεσης 4101/2011 έφεσης του Μπ.

Ν. κατά του πρώτου αναιρεσείοντος και της «ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.Γ.Α.», κατά το μέρος της που δέχτηκε εν μέρει ως κατ’ ουσίαν βάσιμη την από 29-10-2009 με αρ. Καταθ. 9057/2009 αγωγή του Μπ. Ν. κατά του T. Χ. (πρώτου αναιρεσείοντος) και της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία «ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Α.Ε.Γ.Α.», (όχι δε και κατά το μέρος της που απέρριψε την από 3-5-2009 (αρ.

κατ. 72236-3878/2009) αγωγή των αναιρεσειόντων κατά του πρώτου αναιρεσιβλήτου και της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΩΣΙΣ Α.Ε", της οποίας η άδεια ανακλήθηκε και στη θέση της υπεισήλθε ως ειδικό διάδοχο το ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΕΞ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" , ενώ με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης ζητείται να εξαφανιστεί η αναιρεσιβαλλόμενη υπ' αριθμ. 4045 /2014 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, προκειμένου να γίνει δεκτή η από 10-10-2013 έφεση των αναιρεσσειόντων και η από 3-5-2009 αγωγή τους, στην οποία δεν είναι διάδικος (η φερόμενη ως ομόδικός τους) εταιρία ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Α.Ε.Γ.Α και συνεπώς, στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον η φερόμενη ως ομόδικος των αναιρεσειόντων και ασκήσασα έφεση τότε εκκαλούσα εταιρία δεν ήταν ομόδικος στην από 3-5-2009 αγωγή των αναιρεσειόντων κατά του πρώτου αναιρεσιβλήτου και της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΩΣΙΣ Α.Ε", στην οποία αφορά η παρούσα δίκη, δεν συντρέχει περίπτωση εφαρμογής της διάταξης του άρθρου 537 ΚΠολΔ.

Πρέπει να αναφερθεί εδώ ότι η αποδιδόμενη στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση παραβίαση της δικονομικής διάταξης του άρθρου 537 ΚΠολΔ δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του ίδιου άρθρου 559 ΚΠολΔ, περί παραβίασης της δικονομικής διάταξης του άρθρου 537 ΚΠολΔ, αφού για να ιδρυθεί ο προβλεπόμενος από τον αρ. 1 του άρθρου 559ΚΠολΔ λόγος, πρέπει η παράβαση να αφορά κανόνα ουσιαστικού δικαίου.

Περαιτέρω οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι η κρίση της 2834/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του Μπ. Ν. παράγει δεδικασμένο, το οποίο έπρεπε να λάβει υπόψη η προσβαλλομένη απόφαση και να δεχθεί την έφεσή τους. Κι αυτός ο ισχυρισμός των αναιρεσειόντων είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί διότι στην προκειμένη περίπτωση δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 324 ΚΠολΔ, και συγκεκριμένα δεν συντρέχει ταυτότητα προσώπων και ως εκ τούτου δεν υπάρχει δεδικασμένο .

Συνεπώς ο πρώτος λόγος αναίρεσης για πλημμέλεια της προσβαλλομένης απόφασης από το άρθρο 559 αριθ. 8 και 16 ΚΠολΔ είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης, αποδίδεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια α) από το άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ, για ευθεία και εκ πλαγίου παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 297, 298, 300, 330 και 914 ΑΚ, καθώς και για παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, αφενός ως προς το αν τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ανελέγκτως ως αποδειχθέντα, συγκροτούν αντικειμενικά την έννοια του πταίσματος, και ως προς τη λανθασμένη υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας, κατά πόσο δηλαδή τα περιστατικά αυτά του πταίσματος επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί, αντικειμενικά, ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία του ζημιογόνου αποτελέσματος και β) εκ του ότι διέλαβε στην απόφασή του ανεπαρκείς, ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες, ως προς το ζήτημα της (έλλειψης) υπαιτιότητας του εναγομένου και ήδη α' των αναιρεσιβλήτων οδηγού.

Εν προκειμένω, το Μονομελές Εφετείο Αθηνών, με την προσβαλλομένη απόφαση του, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί των πραγμάτων κρίση του, δέχθηκε: «Από την επανεκτίμηση των ενόρκων καταθέσεων των μαρτύρων, που εξετάσθηκαν στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, οι οποίες περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά δημοσίας συνεδριάσεως του ίδιου Δικαστηρίου καθώς και από τα έγγραφα, που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι είτε για να ληφθούν υπόψη ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα είτε για να χρησιμεύσουν ως δικαστικά τεκμήρια, αποδεικνύονται τα ακόλουθα :

Την 1/6/2008 και περί ώρα 19.00 ο ενάγων T. Χ., οδηγώντας την με αριθμό κυκλοφορίας … δίκυκλη μοτοσικλέτα, ιδιοκτησίας του δευτέρου ενάγοντος I. Χ., η οποία ήταν ασφαλισμένη στην ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία «Ιντερσαλόνικα Α.Α.Ε.Γ.Α» εκινείτο στο δεξιό ρεύμα κυκλοφορίας της οδού Λένορμαν με κατεύθυνση προς το Περιστέρι Αττικής.

Κατά τον ίδιο χρόνο ο πρώτος εναγόμενος Μπ. Ν. , οδηγώντας την με αριθμό κυκλοφορίας … δίκυκλη μοτοσικλέτα του, η οποία ήταν ασφαλισμένη στην ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "Διεθνής Ένωσις", της οποίας η άδεια ανακλήθηκε, υπεισερχομένου στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της του ΝΠΙΔ με την επωνυμία "Επικουρικό Κεφάλαιο Ασφάλισης Ευθύνης από Ατυχήματα Αυτοκινήτων" εκινείτο στο ρεύμα πορείας της οδού Εθνάρχου Μακαρίου με κατεύθυνση από το Περιστέρι Αττικής προς την Αθήνα.

Η οδός Λένορμαν αποτελείται από δύο ρεύματα κυκλοφορίας, τα οποία χωρίζονται με διαχωριστική νησίδα πλάτους δύο μέτρων και κάθε ρεύμα κυκλοφορίας έχει πλάτος 8 μέτρα, αποτελούμενη από 2 λωρίδες κυκλοφορίας. Η οδός Λένορμαν διασταυρώνεται με την βοηθητική οδό Κηφισού, ενώ μετά την διασταύρωση συνεχίζει ως οδός Εθνάρχου Μακαρίου.

Η τελευταία αποτελείται από δύο ρεύματα πορείας, τα οποία χωρίζονται με διαχωριστική νησίδα και το ρεύμα κυκλοφορίας προς Περιστέρι, έχει πλάτος 9 μέτρα, αποτελούμενο από 3 λωρίδες κυκλοφορίας, όπως και το ρεύμα κυκλοφορίας προς Αθήνα, το οποίο έχει μεγαλύτερο πλάτος 10,5 μέτρων. Η βοηθητική οδός Κηφισού, που οδηγεί προς Φιλαδέλφεια και τέμνει κάθετα την οδό Λένορμαν είναι μονόδρομος 7 μέτρων με 2 λωρίδες κυκλοφορίας.

Στη διασταύρωση των οδών Λένορμαν με τη βοηθητική οδό Κηφισού, υπάρχουν διαβάσεις πεζών με ανάλογη σήμανση. Η κίνηση των οχημάτων στην πιο πάνω διασταύρωση ρυθμίζεται από φωτεινούς σηματοδότες, οι οποίοι κατά το χρόνο του ατυχήματος λειτουργούσαν κανονικά, ενώ η κυκλοφορία οχημάτων και πεζών ήταν αραιή.

Ο εναγόμενος Μπ. Ν. ευρισκόμενος στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας της οδού Εθνάρχου Μακαρίου λόγω πράσινης ένδειξης του σηματοδότη, που υπήρχε στην πορεία του, άρχισε να κινείται προκειμένου να διασχίσει κάθετα το ρεύμα της οδού Λένορμαν με κατεύθυνση προς Περιστέρι και αμέσως μετά να εισέλθει στην βοηθητική οδό Κηφισού, που διασταυρώνεται με την οδό Λένορμαν και κατευθύνεται προς Φιλαδέλφεια.

Όταν αυτός είχε διανύσει 21,5 μέτρα από το σηματοδότη και βρέθηκε στο ύψος της δεξιάς λωρίδας κυκλοφορίας της οδού Λένορμαν με κατεύθυνση προς το Περιστέρι ο πρώτος ενάγων T. Χ. , αν και ο σηματοδότης του ρεύματος πορείας του είχε ερυθρά ένδειξη εισήλθε αιφνιδιαστικά στη διασταύρωση και έπεσε με το εμπρόσθιο μέρος της μοτοσικλέτας του στη δεξιά πλευρά της κανονικά κινούμενης μοτοσικλέτας του Μπ.

Ν. με συνέπεια να ανατραπούν και οι δύο μοτοσικλέτες και να τραυματισθούν οι οδηγοί τους. Αυτόπτης μάρτυρας στον τόπο του ατυχήματος δεν βρέθηκε, όπως προκύπτει και από την έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος της Τροχαίας. Η κατάθεση του μάρτυρα Δ. Θ. τόσο προανακριτικά, όσο και στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, ως αυτόπτη μάρτυρα δεν κρίνεται πειστική.

Αυτός δεν αναφέρεται ως αυτόπτης στην έκθεση αυτοψίας της Τροχαίας τα αρμόδια αστυνομικά όργανα αναζητούν τους αυτόπτες μάρτυρες και τους σημειώνουν στην έκθεσή τους. Εάν ο συγκεκριμένος μάρτυρας βρισκόταν στον τόπο του ατυχήματος ως υπάλληλος του Δήμου Περιστερίου, επιφορτισμένος με τη συντήρηση του οδοστρώματος στο συγκεκριμένο σημείο, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, οπωσδήποτε θα εμφανιζόταν ενώπιον των αστυνομικών, οι οποίοι θα καταχωρούσαν με βεβαιότητα το ονοματεπώνυμο του, ως αυτόπτη, στην έκθεση της Τροχαίας, ενώ πρέπει να επισημανθεί ότι ουδείς διάδικος προσέβαλε ως πλαστή τη συγκεκριμένη έκθεση.

Το γεγονός ότι ο Μπ. Ν. βρέθηκε να οδηγεί υπό την επήρεια οινοπνεύματος (α' μέτρηση 0,21 και β' μέτρηση 0,29 mg//1), δεν αποδείχθηκε ότι επηρεάσθηκε η οδηγική του ικανότητα ούτε ότι το ατύχημα οφείλεται στην επίδραση του οινοπνεύματος. Αποκλειστικά υπαίτιος για το ένδικο ατύχημα είναι ο οδηγός της με αριθμό κυκλοφορίας … δίκυκλης μοτοσικλέτας T.

H., ο οποίος λόγω της έλλειψης της προσοχής, που όφειλε και μπορούσε να καταβάλει εισήλθε στην πιο πάνω διασταύρωση, όταν ο σηματοδότης, που υπήρχε στην πορεία του είχε ερυθρά ένδειξη και επέπεσε με το εμπρόσθιο τμήμα της μοτοσικλέτας του στο δεξιό πλάγιο τμήμα της άλλης μοτοσικλέτας, που οδηγούσε ο Μπ.

N. . Αντίθετα, ουδεμία συνυπαιτιότης βαρύνει τον τελευταίο, αφού αυτός εισήλθε στη διασταύρωση με σηματοδότη, που είχε πράσινη ένδειξη και κινούμενος με χαμηλή ταχύτητα, συνέχισε την πορεία του για να εισέλθει στην βοηθητική οδό Κηφισού έχοντας την πεποίθηση ότι οι οδηγοί που κινούνται στην οδό Λένορμαν με κατεύθυνση προς Περιστέρι δεν θα παραβίαζαν τον σηματοδότη με ερυθρά ένδειξη, που υπήρχε στην πορεία τους.

Εφόσον, λοιπόν το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλούμενη απόφασή του έκρινε ομοίως, απορρίπτοντας την από 3-5-2009 αγωγή των T. H. και I. H. ως ουσία αβάσιμη δεν έσφαλε ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων, τα δε αντίθετα υποστηριζόμενα από τους εκκαλούντες με τον μοναδικό λόγο της, κρινόμενης εφέσεως για εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων είναι κατ' ουσίαν αβάσιμα και απορριπτέα, όπως και η κρινόμενη έφεση στο σύνολό της."

Το Εφετείο με το να κρίνει έτσι δεν διέλαβε στην απόφασή του ανεπαρκείς, ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες, ως προς ζήτημα, το οποίο ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα ως προς το ζήτημα της (έλλειψης) υπαιτιότητας του εναγομένου - οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου. Συγκεκριμένα, με βάση τις ως άνω ανέλεγκτες παραδοχές του Εφετείου, και ειδικότερα ότι το ένδικο ατύχημα έλαβε χώρα στη διασταύρωση της οδού Λένορμαν, η οποία αποτελείται από δύο ρεύματα κυκλοφορίας, πλάτους 8 μέτρων το καθένα, με δύο λωρίδες κυκλοφορίας, τα οποία διαχωρίζονται με διαχωριστική νησίδα πλάτους δύο μέτρων, η οποία διασταυρώνεται με τη μονής κατευθύνσεως βοηθητική οδό Κηφισού και μετά τη διασταύρωση συνεχίζει ως οδός Εθνάρχου Μακαρίου, ότι η κίνηση των οχημάτων στην πιο πάνω διασταύρωση της οδού Λένορμαν με τη βοηθητική οδό Κηφισού, ρυθμίζεται από φωτεινούς σηματοδότες, οι οποίοι κατά το χρόνο του ατυχήματος λειτουργούσαν κανονικά, ενώ η κυκλοφορία οχημάτων και πεζών ήταν αραιή, ότι ο οδηγός της υπ' αριθμ.

… δίκυκλης μοτοσυκλέτας Μπ. Ν., κινούμενος στο ρεύμα πορείας της οδού Εθνάρχου Μακαρίου με κατεύθυνση προς Περιστέρι Αττικής, και ευρισκόμενος στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας της οδού αυτής, λόγω πράσινης ένδειξης του φωτεινού σηματοδότη που υπήρχε στην πορεία του, άρχισε να κινείται προκειμένου να διασχίσει κάθετα το ρεύμα της οδού Λένορμαν με κατεύθυνση προς Περιστέρι και αμέσως μετά να εισέλθει στην βοηθητική οδό Κηφισού, που διασταυρώνεται με την οδό Λένορμαν και κατευθύνεται προς Φιλαδέλφεια, ότι όταν αυτός είχε διανύσει 21,5 μέτρα από το σηματοδότη και βρέθηκε στο ύψος της δεξιάς λωρίδας κυκλοφορίας της οδού Λένορμαν με κατεύθυνση προς το Περιστέρι,ο πρώτος ενάγων T.

Χ., αν και ο σηματοδότης του ρεύματος πορείας του είχε ερυθρά ένδειξη εισήλθε αιφνιδιαστικά στη διασταύρωση και έπεσε με το εμπρόσθιο μέρος της μοτοσικλέτας του στη δεξιά πλευρά της κανονικά κινούμενης μοτοσικλέτας του Μπ. Ν. με συνέπεια να ανατραπούν και οι δύο μοτοσικλέτες και να τραυματισθούν οι οδηγοί τους., ότι υπαίτος για το ατύχημα αυτό είναι ο οδηγός της με αριθμό κυκλοφορίας … Τ.

Χ., λόγω της έλλειψης της προσοχής, που όφειλε και μπορούσε να καταβάλει εισήλθε στην πιο πάνω διασταύρωση, όταν ο σηματοδότης, που υπήρχε στην πορεία του είχε ερυθρά ένδειξη και επέπεσε με το εμπρόσθιο τμήμα της μοτοσικλέτας του στο δεξιό πλάγιο τμήμα της άλλης μοτοσικλέτας, που οδηγούσε ο Μπ. Ν., τον οποίο ουδεμία συνυπαιτιότης βαρύνει, αφού αυτός είχε εισέλθει στη διασταύρωση με σηματοδότη, που είχε πράσινη ένδειξη και κινούμενος με χαμηλή ταχύτητα, συνέχισε την πορεία του για να εισέλθει στην βοηθητική οδό Κηφισού έχοντας την πεποίθηση ότι οι οδηγοί που κινούνται στην οδό Λένορμαν με κατεύθυνση προς Περιστέρι δεν θα παραβίαζαν τον σηματοδότη με ερυθρά ένδειξη, που υπήρχε στην πορεία τους, ενώ από το γεγονός ότι αυτός (Μπ.

Ν.) βρέθηκε να οδηγεί υπό την επήρεια οινοπνεύματος (α' μέτρηση 0,21 και β' μέτρηση 0,29 mg/1), δεν αποδείχθηκε ότι επηρεάσθηκε η οδηγική του ικανότητα ούτε ότι το ατύχημα οφείλεται στην επίδραση του οινοπνεύματος, το Εφετείο, διέλαβε στην απόφαση του αναφορικά με το κρίσιμο και ουσιώδες ζήτημα της συνδρομής των προϋποθέσεων της αδικοπραξίας, επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, από τις οποίες είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος για την ορθή ή όχι εφαρμογή των διατάξεων που εφαρμόστηκαν.

Ειδικότερα δε, αναφέρονται όλα τα πραγματικά περιστατικά ,από τα οποία προκύπτει η υπαιτιότητα του οδηγού της με αριθμό κυκλοφορίας … δίκυκλης μοτοσικλέτας, T. H., πρώτου ενάγοντος και ήδη πρώτου αναιρεσείοντος, ιδιοκτησίας του δευτέρου ενάγοντος και ήδη δεύτερου αναιρεσείοντος I. H., και ο αιτιώδης σύνδεσμος της υπαίτιας και παράνομης συμπεριφοράς αυτών με το ζημιογόνο αποτέλεσμα και η έλλειψη υπαιτιότητας.

Η υπαγωγή δε αυτών στους κανόνες δικαίου περί αδικοπραξιών που εφαρμόστηκαν δεν βρίσκεται σε καμία αντίθεση με τα διδάγματα της κοινής πείρας. Οι αιτιάσεις των αναιρεσειόντων για ανεπαρκείς και ασαφείς αιτιολογίες, καθώς και ουσιώδεις ελλείψεις επειδή α) αν και η αναιρεσιβαλλόμενη αναφέρει ότι ο εναγόμενος Μπ. Ν. ευρισκόμενος στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας της οδού Εθνάρχου Μακαρίου λόγω πράσινης ένδειξης του σηματοδότη, που υπήρχε στην πορεία του, άρχισε να κινείται προκειμένου να διασχίσει κάθετα το ρεύμα της οδού Λένορμαν με κατεύθυνση προς Περιστέρι και αμέσως μετά να εισέλθει στην βοηθητική οδό Κηφισού, που διασταυρώνεται με την οδό Λένορμαν και κατευθύνεται προς Φιλαδέλφεια χωρίς να διευκρινίζει επί ποίας ακριβώς λωρίδας κυκλοφορίας όφειλε να κινείται και επί ποίας εν τέλει λωρίδας εκινείτο (μετά την απομάκρυνση από το φωτεινό σηματοδότη της οδού Εθνάρχου Μακαρίου) πέραν του ότι απαραδέκτως προτείνεται διότι προσβάλλει την ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων επιχειρώντας την συμπλήρωση του αποδεικτικού πορίσματος, είναι και αβάσιμη ,διότι η αναιρεσιβαλλόμενη στη συνέχεια της παραπάνω κίνησης προσδιορίζει έτι περισσότερο την κίνηση του (Μπ. Ν.) αναφέροντας ότι αυτός (Μπ. Ν.) είχε διανύσει 21,5 μέτρα από το σηματοδότη και βρέθηκε στο ύψος της δεξιάς λωρίδας κυκλοφορίας της οδού Λένορμαν με κατεύθυνση το Περιστέρι".

Περαιτέρω οι αναιρεσείοντες με τον ίδιο λόγο επικαλούνται ανεπαρκή αιπολογία και πάντως αιτιολογία αντίθετη στα διδάγματα της κοινής πείρας της αναιρεσιβαλλόμενης ,η οποία απέκλεισε την εξέταση του περιεχομένου της ένορκης βεβαίωσης του μάρτυρα Δ. Θ. και την εκτίμηση του περιεχομένου της σε σχέση με το λοιπό αποδεικτικό υλικό, επειδή δεν αναφερόταν στην έκθεση αυτοψίας, αντίθετα με τα διδάγματα της κοινής πείρας. 'Εκρινε δε ότι αυτόπτης μάρτυρας στον τόπο του ατυχήματος δεν βρέθηκε, όπως προκύπτει και από την έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος της Τροχαίας και ότι δήθεν η κατάθεση του μάρτυρα Δ.

Θ. τόσο προανακριτικά, όσο και στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, ως αυτόπτη μάρτυρα δεν κρίνεται πειστική, γιατί δήθεν αυτός δεν αναφέρεται ως αυτόπτης στην έκθεση αυτοψίας της Τροχαίας, ενώ τα αρμόδια αστυνομικά όργανα αναζητούν τους αυτόπτες μάρτυρες και τους σημειώνουν στην έκθεσή τους.

Περαιτέρω δε έκρινε ότι εάν, ο συγκεκριμένος μάρτυρας πράγματι βρισκόταν στον τόπο του ατυχήματος ως υπάλληλος του Δήμου Περιστερίου, επιφορτισμένος με τη συντήρηση του οδοστρώματος στο συγκεκριμένο σημείο, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, οπωσδήποτε θα εμφανιζόταν ενώπιον των αστυνομικών, οι οποίοι θα καταχωρούσαν με βεβαιότητα το ονοματεπώνυμό του, ως αυτόπτη, στην έκθεση της Τροχαίας, ενώ πρέπει να επισημανθεί ότι ουδείς διάδικος προσέβαλε ως πλαστή τη συγκεκριμένη έκθεση.

Και πάλι η επικαλούμενη έλλειψη απαραδέκτως προτείνεται διότι προσβάλλει την ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων (συμπλήρωση του αποδεικτικού πορίσματος) και είναι και αβάσιμη, καθόσον η ανωτέρω κρίση δεν αντίκειται ευθέως στα διδάγματα της κοινής πείρας, αφού το δικαστήριο εκτιμώντας ορθά έκρινε ότι η απουσία των μαρτύρων εντοπίζεται χρονικά κατά το χρόνο της κατάρτισης της έκθεσης αυτοψίας.

Πέραν τούτου, η αναιρεσιβαλλόμενη σε ουδεμία παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου και των διδαγμάτων της κοινής πείρας προέβη κρίνοντας ότι το γεγονός ότι ο Μπ. Ν. βρέθηκε να οδηγεί υπό την επήρεια οινοπνεύματος (α' μέτρηση 0,21 και β'μέτρηση 0,29 mg/l), δεν αποδείχθηκε ότι επηρέασε την οδηγική του ικανότητα, ούτε ότι το ατύχημα οφείλεται στην επίδραση του οινοπνεύματος, ούτε ότι η μέθη του αναιρεσείοντος επιτρέπει το συμπέρασμα να θεωρηθεί, αντικειμενικά, ως πρόσφορη αιτία επέλευσης του ζημιογόνου αποτελέσματος και κατέληξε δε ότι αποκλειστικά υπαίτιος για το ένδικο ατύχημα είναι ο πρώτος αναιρεσείων.

Συνεπώς, ο λόγος αυτός στο σύνολό του πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος διότι η προσβαλλομένη απόφαση έχει πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες.

Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, αποδίδεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 11 εδαφ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι δεν έλαβε υπόψη τις προανακριτικές καταθέσεις του Κ. Σ. και Μ. Κ.. Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί, αφού από την υπάρχουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση σχετική βεβαίωση του Εφετείου ότι κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα, αφού έλαβε υπόψη μεταξύ άλλων και τα έγγραφα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, είτε για να ληφθούν υπόψη ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα, είτε για να χρησιμεύσουν ως δικαστικά τεκμήρια σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της απόφασης αυτής, στο οποίο μνημονεύονται οι εν λόγω καταθέσεις καθίσταται χωρίς αμφιβολία βέβαιο ότι το Εφετείο, προς συναγωγή του αποδεικτικού του πορίσματος περί της υπαιτιότητας των επμπλακέντων στο ατύχημα οδηγών και των συνθηκών του ατυχήματος, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και τα παραπάνω, αποδεικτικά μέσα και συγκεκριμένα και τις προανακριτικές καταθέσεις του Κ. Σ. και Μ. Κ..

Μετά από αυτά, απορριπτομένων των λόγων αναίρεσης ως αβασίμων, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τους αναιρεσείοντες για την άσκησή της στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι τελευταίοι στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του δεύτερου αναιρεσίβλητου Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΕΞ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" (άρθρ. 183 Κ.Πολ.Δ), το οποίο παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-06-2017 (αριθμ. καταθ. 4720/2017) αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4045/2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τους αναιρεσείοντες για την άσκηση της αναίρεσης στο δημόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΕΞ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 29 Μαΐου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 13 Οκτωβρίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ