Supreme Court dismisses appeal arguing lower court ignored facts; claims were merely denials of the claim.

Απόφαση 1044 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1044/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ... και 2...., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Μαρία Γωνιοτάκη - Γούση.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "CAFENORTE S.A Importadora & Exportadora"("ΚΑΦΕΝΟΡΤΕ Α.Ε ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ &ΕΞΑΓΩΓΕΣ"), που εδρεύει στη Vitopia (Βιτόρια) Βραζιλίας και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηρακλή Γεωργίου, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11 Σεπτεμβρίου 2002 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 12991/2004 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 765/2006 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες, με την από 17 Σεπτεμβρίου 2007 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Φούκας, ανέγνωσε την από 20 Φεβρουαρίου 2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν οι λόγοι αναιρέσεως.

Η πληρεξουσία των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου στην δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως, ιδρύεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολομ.

ΑΠ 9/1997). Δεν αποτελούν "πράγματα" και άρα δεν ιδρύεται ο ως άνω λόγος αναιρέσεως αν δεν ληφθούν υπόψη οι ισχυρισμοί που αποτελούν απλή ή αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, καθώς και οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων. Δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός της αναιρέσεως, αν το δικαστήριο που δίκασε, έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό.

Στην προκειμένη περίπτωση, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό των εναγομένων ότι οι ατομικές επιχειρήσεις αυτών δεν είχαν ποτέ κοινή έδρα, δεν έδωσαν ποτέ κοινές παραγγελίες στην ενάγουσα ή σε άλλον προμηθευτή και ότι αυτοί δεν συνέστησαν ποτέ μεταξύ τους εμπορική εταιρία.

Ο ισχυρισμός αυτός δεν αποτελεί "πράγμα" υπό την προεκτεθείσα έννοια, αλλά αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, ώστε δεν ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν δεν ληφθούν υπόψη. Επομένως ο εκ του άρθρου 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ., αντίθετος, πρώτος λόγος της αναιρέσεως, είναι απαράδεκτος.

Επειδή, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 10 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση της δίκης ως αληθή, χωρίς απόδειξη. Η πρακτική σημασία του λόγου μειώθηκε μετά τον περιορισμό της προδικαστικής αποφάσεως, κατά τις διατάξεις των Ν. 2207/1994 και 2479/1997, αφού για την ίδρυσή του πρέπει το δικαστήριο να ήταν υποχρεωμένο να εκδώσει προδικαστική απόφαση (Oλομ. ΑΠ 12/1991). Στην προκειμένη περίπτωση, για την κρίση επί της ουσίας της διαφοράς, εφαρμόσθηκε η διάταξη του άρθρου 270 Κ.Πολ.Δ., όπως αντικ. με τους Ν. 2915/2001 και 2943/2001, σύμφωνα με την οποία η οριστική απόφαση εκδόθηκε με βάση τα αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι έχουν προσκομίσει και τις αποδείξεις που έχουν διεξαχθεί στο ακροατήριο (άρ. 270§7 Κ.Πολ.Δ.). Με βάση τα πορίσματα από τα αποδεικτικά αυτά μέσα, έκρινε και επί των ενστάσεων εκ των άρθρων 361 ΑΚ, 79§1 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τις διεθνείς πωλήσεις κινητών πραγμάτων, που κυρώθηκε με το Ν. 2532/1997, 416 και 417 ΑΚ, το δικαστήριο, το οποίο δεν ήταν υποχρεωμένο να εκδώσει προδικαστική απόφαση. Επομένως, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 10 Κ.Πολ.Δ., αντίθετος, δεύτερος λόγος της αναιρέσεως, είναι αβάσιμος. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση. Οι αναιρεσείοντες πρέπει να καταδικασθούν στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-9-2007 αίτηση των ... κλπ, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμό 765/2006 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και,

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία καθορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Απριλίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Μαΐου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ