Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility of new defense arguments raised for the first time at second instance.

Απόφαση 1043 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1043/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Κροντηρά.

Της αναιρεσιβλήτου:Ανωνύμου εμπορικής εταιρίας με την επωνυμία "ΚΡΗΤΕΜΠΟΡΙΚΗ Α.Β.Ε.Ε" που εδρεύει στην Φοινικιά Ηρακλείου και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Φθενάκη, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚπολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24 Ιανουαρίου 2001 ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 487/2001 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 198/2006 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων, με την από 10 Ιουνίου 2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Αρεοπαγίτης Βασίλειος Φούκας, ανέγνωσε την από 5 Μαρτίου 2008 έκθεση του κωλυομένου να συμμετέχει στην σύνθεση Αρεοπαγίτη Γεωργίου Γιαννούλη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου στην δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 8β' ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως, για μη λήψη υπόψη πραγμάτων που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ιδρύεται και όταν το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη ορισμένο λόγο έφεσης, όχι όμως όταν τον απέρριψε, έστω και σιωπηρά (ΟλΑΠ 12/1991), και υπό την προϋπόθεση ότι ο προβαλλόμενος με το λόγο αυτό ισχυρισμός είχε ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, πράγμα που δε συμβαίνει όταν ο ισχυρισμός δεν προτάθηκε παραδεκτά ή είναι αόριστος ή μη νόμιμος.

Εξάλλου, η κατά το άρθρο 632 ΚΠολΔ ανακοπή κατά διαταγή πληρωμής, που αποτελεί ειδική μορφή της ανακοπής των άρθρων 583 επ. του ιδίου κώδικα, ασκείται όπως και η αγωγή και πρέπει στο δικόγραφό της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο όλοι οι λόγοι κατά του κύρους της διαταγής πληρωμής. Νέοι λόγοι, μη περιεχόμενοι στο δικόγραφο της ανακοπής, δεν επιτρέπεται να προταθούν από τον ανακόπτοντα για πρώτη φορά, με τρόπο διάφορο του οριζόμενου στο άρθρο 585 παρ. 2 εδ.

β' ΚΠολΔ και δη με τις έγγραφες προτάσεις του ανακόπτοντος της πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας δίκης, ή με το δικόγραφο της έφεσης ή της αναίρεσης κατά της απόφασης που απέρριψε την ανακοπή , ακόμα και αν αφορούν ισχυρισμούς δυνάμενους να προβληθούν παραδεκτά κατά τα άρθρα 269 και 527 ΚΠολΔ. Μόνο το περιεχόμενο της ανακοπής και εκείνο των τυχόν ασκηθέντων πρόσθετων λόγων της οριοθετεί το αντικείμενο της δίκης επί της ανακοπής, ακόμη και αν πρόκειται για αιτιάσεις που ανάγονται στο κατά νόμο παραδεκτό της εκδόσεως της διαταγής πληρωμής, ούτε επιτρέπεται συμπλήρωση των λόγων της ανακοπής με τις προτάσεις ή την έφεση και την αναίρεση.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων με το πρώτο μέρος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως προβάλλει, ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του αριθ. 8 (και όχι του αριθ. 9) του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, διότι δεν εξέτασε τον πρώτο λόγο εφέσεως, με τον οποίο προέβαλε τον ισχυρισμό (λόγο ανακοπής), ότι μη νομίμως εκδόθηκε, δυνάμει των αναφερομένων τιμολογίων η ανακοπείσα διαταγή πληρωμής, διότι οι διάδικοι, όντες έμποροι, με βάση καταρτισθείσα σύμβαση ανοικτού αλληλόχρεου λογαριασμού, είχαν συμφωνήσει να καταχωρίζουν τις μεταξύ τους δοσοληψίες, ανάμεσα στις οποίες και οι αναφερόμενες στα επίδικα τιμολόγια πωλήσεως, σε κονδύλια πιστώσεων και χρεώσεων, τα οποία απέβαλλαν από την καταχώρισή τους την αυτοτέλεια τους και δεν μπορούσαν να επιδιωχθούν χωριστά.

Όμως, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, που δίκασε, έλαβε υπόψη του τον λόγο αυτό εφέσεως του αναιρεσείοντος και τον προβαλλόμενο με αυτό ισχυρισμό (λόγο ανακοπής) από τα άρθρα 361, 874 του ΑΚ, 112 του ΕισΝΑΚ, 669 του ΕμπΝ και τον απέρριψε ως απαράδεκτο, καθόσον αποτελούσε νέο λόγο ανακοπής, που δεν είχε προταθεί νομίμως με το δικόγραφο της ανακοπής ή με δικόγραφο πρόσθετων λόγων.

Επομένως, το Εφετείο έλαβε υπόψη του τα πράγματα που προτάθηκαν και δεν υπέπεσε στον αναιρετικό λόγο του άρθρου 559 αριθ. 8 του ΚΠολΔ, γι' αυτό και ο περί του αντιθέτου μοναδικός λόγος αναιρέσεως κατά το πρώτο μέρος του είναι αβάσιμος. Αυτό δε, παρεκτός του ότι, από την επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ, επισκόπηση του δικογράφου της ανακοπής κατά της διαταγής πληρωμής προκύπτει, ότι ο ισχυρισμός αυτός (λόγος ανακοπής), που συνιστούσε ένσταση κατά της ανακοπείσας διαταγής πληρωμής, δεν περιεχόταν στο δικόγραφο της ανακοπής και δεν αποτελούσε περιεχόμενο του μοναδικού λόγου αυτής, ούτε ασκήθηκε με αυτοτελές δικόγραφο πρόσθετων λόγων ανακοπής, αλλά προτάθηκε για πρώτη φορά ενώπιον του Εφετείου ως λόγος εφέσεως.

Επομένως, ο ισχυρισμός - λόγος ανακοπής αυτός απαραδέκτως προτάθηκε το πρώτον στο Εφετείο και γι' αυτό, εφόσον επιπλέον ο ισχυρισμός αυτός δεν εμπίπτει σε κάποια από τις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ. 2 του ΚΠολΔ, ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως κατά το πρώτο μέρος του, που στηρίζεται σε αυτόν, είναι και εκ του λόγου τούτου απαράδεκτος.

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 552 και 553 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, όταν η δικαζομένη υπόθεση διήλθε και τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας των δικαστηρίων της ουσίας, με το ένδικο μέσο αναιρέσεως προσβάλλεται μόνο η απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, εφόσον η έφεση έγινε τυπικά δεκτή, όχι δε και η πρωτόδικη απόφαση, η οποία ενσωματώθηκε στην απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου (ΟλΑΠ 40/1996).

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων, με το δεύτερο μέρος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως προβάλλει, ότι "η εκκληθείσα απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου έπρεπε να μεταρρυθμίσει την ανακοπείσα διαταγή πληρωμής και να περιορίσει την οφειλή του στο ποσό των 14.001.070 δραχμών. Διότι με τη διαταγή πληρωμής υποχρεώθηκε να καταβάλει στην αναιρεσίβλητη το ποσό των 33.324.592 δραχμών, ενώ η οφειλή του ανερχόταν στο ποσό των 14.001.592 δραχμών, όπως αυτό σαφώς αποδεικνυόταν και από το υπ' αριθ. ...επίδικο τιμολόγιο.

Και αντί να προβεί στη διόρθωση της διαταγής πληρωμής, παρά ταύτα, εσφαλμένα η εκκληθείσα απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου δέχθηκε, ότι ορθώς η προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής με υποχρέωσε να καταβάλω το μη οφειλόμενο ποσό των 33.324.070 δραχμών". Σύμφωνα, όμως με όσα προειπώθηκαν, η αίτηση αναιρέσεως, κατά το μέρος που στρέφεται με το σκέλος αυτό του μοναδικού λόγου αναιρέσεως κατά της υπ' αριθ. 487/2001 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου (με την οποία απορρίφθηκε η ανακοπή του αναιρεσείοντος για ακύρωση της υπ' αριθ. 1.146/2000 διαταγής πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου), είναι απαράδεκτη και πρέπει να απορριφθεί ως τέτοια, εφόσον, κατόπιν εφέσεως, η οποία απορρίφθηκε κατ' ουσίαν, εκδόθηκε η προσβαλλομένη υπ' αριθμό 198/2006 απόφαση του Εφετείου Κρήτης, η οποία επικύρωσε την προαναφερθείσα απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου, οπότε μόνον η απόφαση του Εφετείου προσβάλλεται πλέον παραδεκτώς.

Κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση. Ο αναιρεσείων πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 10-6-2006 αίτηση του ..., περί αναιρέσεως της υπ' αριθμό 198/2006 αποφάσεως του Εφετείου Κρήτης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία καθορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Απριλίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Μαΐου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ