Supreme Court allows appeal due to appellate court considering evidence not properly cited or submitted.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Greece allowed the appeal against the Regional Court of Nafplion's decision regarding land classification. The appellant argued the appellate court improperly considered specific maps and documents that were neither formally cited nor properly referenced in the proceedings. The court ruled that the appellate court committed a procedural error by relying on evidence without a clear and specific reference in the submitted proposals, violating the requirement for proper evidentiary citation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 559(11b), Art. 106, Art. 237(1), Art. 346, Art. 453(1) of the Code of Civil Procedure; An appeal is admissible if the court of first instance considered evidence not submitted, where 'not submitted' includes evidence not clearly and specifically cited in the proposals submitted for the hearing.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1038 / 2015 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός1038 /2015
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ' Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Μπιχάκη, Προεδρεύoντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ιωάννη Σίδερη), Ελένη Διονυσοπούλου, Ευγενία Προγάκη, Μαρία Βαρελά και Ασπασία Μαγιάκου, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 18 Μαρτίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Σ. Π. Λ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Στρατή Σταρόγιαννη.
Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό Οικονομικών που κατοικοεδρεύει στην …, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσιά του Νικολέττα Μπελίτση, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/8/2009 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σπάρτης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 238/2012 του ίδιου Δικαστηρίου και 265/2013 του Μονομελούς Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 25/6/2014 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Διονυσοπούλου ανέγνωσε την από 8/12/2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή κατά τη διάταξη αρ. 11β του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν. Κατά την αληθή έννοια της διάταξης αυτής, που προκύπτει από το συνδυασμό της προς τις διατάξεις των άρθρων 106, 237 εδ1, 346 και 453 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., ως αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν νοούνται και εκείνες των οποίων δεν έγινε σαφής και ορισμένη επίκληση με τις προτάσεις του διαδίκου που τις προσκόμισε, της συζήτησης μετά την οποία εκδόθηκε η απόφαση.
Σαφής και ορισμένη είναι η επίκληση αποδεικτικού εγγράφου, όταν είναι ειδική και από αυτήν προκύπτει η ταυτότητά του. Μπορεί δε η επίκληση αυτή να γίνει είτε με τις προτάσεις της συζήτησης μετά την οποία εκδόθηκε απόφαση είτε με αναφορά δια των προτάσεων αυτών σε συγκεκριμένο μέρος των προσκομιζομένων προτάσεων προηγούμενης συζήτησης, όπου γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση του εγγράφου, κατ' ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 240 Κ.Πολ.Δ.
Δεν είναι συνεπώς νόμιμη η κατ' έφεση επίκληση εγγράφου, προς άμεση ή έμμεση απόδειξη όταν στις προτάσεις ενώπιον του Εφετείου περιέχεται γενική μόνο αναφορά σε όλα τα έγγραφα που ο διάδικος είχε επικαλεσθεί και προσκομίσει πρωτοδίκως, χωρίς παραπομπή σε συγκεκριμένα μέρη των επανϋποβαλλομένων πρωτοδίκων προτάσεων, που περιέχεται σαφής και ορισμένη επίκληση του εγγράφου ή με εσνωμάτωση των προτάσεων προηγουμένων συζητήσεων, στις οποίες γίνεται επίκληση των εγγράφων, στις προτάσεις της δευτεροβάθμιας δίκης.
Στην προκειμένη περίπτωση με τον τέταρτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, κατά το πρώτο μέρος αυτού, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από τον αρ. 11β του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., συνιστάμενη στο ότι το Εφετείο κατά το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, με βάση το οποίο απέρριψε κατ' ουσίαν αγωγή του αναιρεσείοντος, με την οποία επικαλούμενος ανακριβή κτηματολογική εγγραφή στα οικεία κτηματολογικά βιβλία, σύμφωνα με την οποία φέρεται το επίδικο ως ανήκον στο αναιρεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο, ζήτησε να αναγνωρισθεί η κυριότητά του σ' αυτό και να διορθωθεί η ανακριβής αυτή πρώτη εγγραφή, ώστε να αναγραφεί ως κύριος τούτου και ακολούθως απέρριψε την έφεσή του κατά της εκκληθείσας πρωτοβάθμιας απόφασης, που είχε κρίνει ομοίως, έλαβε υπόψη του παρά το νόμο αποδεικτικά μέσα που δεν προσκομίσθηκαν με επίκληση διαφορετικά με νόμιμη επίκληση από το αναιρεσίβλητο και ειδικότερα: 1) φωτοαντίγραφο της με ΑΠ ...23-5-2003 θεώρησης Δασικού χάρτη ....
και ... Νομού Λακωνίας 2) το αρχείο Διεύθυνσης Δασών 3) φωτοαντίγραφο αποσπάσματος του θεωρημένου προσωρινού χάρτη κλίμακας 1:5.000 και 4) θεωρημένο προσωρινό Δασικό χάρτη της περιοχής Δήμου Λαγίου. Όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο προς ενίσχυση του αποδεικτικού του πορίσματος περί του χαρακτηρισμού του επιδίκου ως δασικής έκτασης έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις και τα προαναφερόμενα έγγραφα, στα οποία ρητώς αναφέρεται και το σχολιάζει.
Περαιτέρω, όπως προκύπτει από τις προτάσεις του αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε στο Εφετείο κατά τη συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση, και τις οποίες ως διαδικαστικό έγγραφο παραδεκτά επισκοπεί ο Άρειος Πάγος για να ελέγξει τη βασιμότητα του λόγου (άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.), γίνεται σ' αυτές ειδική αναφορά των εγγράφων με τους αριθμούς 1 έως 17, τα οποία επικαλέσθηκε και προσκόμισε το τελευταίο στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, με τις σχετικές προτάσεις που κατέθεσε ενώπιόν του στα οποία όμως, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των προτάσεων αυτών (πρωτοβαθμίου δικαστηρίου) δεν περιέχονται τα παραπάνω έγγραφα.
Εξάλλου από την επισκόπηση και των προτάσεων του αναιρεσείοντος, που κατέθεσε στο δικαστήριο της ουσίας, προκύπτει ότι ούτε ο τελευταίος επικαλέσθηκε τα ίδια έγγραφα ώστε να καταστούν κοινό αποδεικτικό μέσον. Επομένως το Εφετείο με το να λάβει υπόψη τα έγγραφα αυτά και να τα συνεκτιμήσει με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα για τη συναγωγή του αποδεικτικού του πορίσματος σύμφωνα με το οποίο το επίδικο είναι δασική έκταση και ανήκει στην κυριότητα του αναιρεσιβλήτου και εντεύθεν να απορρίψει ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την αγωγή, υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια της παρά το νόμο λήψης αποδείξεων που δεν προσκομίσθηκαν.
Συνεπώς είναι βάσιμος ο παραπάνω λόγος. Κατ' ακολουθίαν τούτων πρέπει, κατά παραδοχή του πρώτου μέρους του τέταρτου λόγου, η αναιρετική εμβέλεια του οποίου στο σύνολο της προσβαλλομένης απόφασης καθιστά αλυσιτελή την εξέταση των λοιπών αναιρετικών λόγων, να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρουμένη απόφαση. Περαιτέρω πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή στον αναιρεσείοντα του κατατεθέντος παραβόλου σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ., που προστέθηκε με το άρθρο 12 παρ. 2 του Ν.4045/2012 και να καταδικασθεί το αναιρεσίβλητο, που νικήθηκε σ' αυτήν τη δίκη στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος μειωμένη κατά τα άρθρα 22 παρ. 1, 3 του Ν.3693/1957, που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 αρ. 18 Εισ.Ν. Κ.Πολ.Δ., 5 παρ. 12 του Ν.1738/1987 και 2 της Υ.Α. 134423/1992 (Οικονομικών και Δικαιοσύνης).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 265/2013 απόφαση του Εφετείου Ναυπλίου.
Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Ναυπλίου, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, πλην αυτών που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση.
Διατάσσει την επιστροφή του κατατεθέντος παραβόλου στον αναιρεσείοντα.
Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντα, την οποία ορίζει στο ποσόν των τριακοσίων (300) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 22 Απριλίου 2015.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 23 Ιουλίου 2015.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ