1037/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1037 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1037/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε , Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Απριλίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Της αναιρεσείουσας : ......, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Σπανουδάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου : ......, ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως, με την ιδιότητά του ως δικηγόρου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-10-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 211/2004 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 711/2005 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 20 Δεκεμβρίου 2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Διονύσιος Γιαννακόπουλος ανέγνωσε την από 30 Μαρτίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του δευτέρου και την απόρριψη των λοιπών λόγων αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αρ. 11 παρ. γ' του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη με εκείνες των άρθρων 106, 237 παρ. 1 στοιχ. Β , 453 και 524 παρ. 1 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη του τα νομίμως προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα, εφόσον γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση αυτών από το διάδικο.

Είναι δε σαφής και ορισμένη η επίκληση εγγράφου, όταν είναι ειδική και από αυτή προκύπτει η ταυτότητά του. Η εν λόγω επίκληση μπορεί να γίνει είτε με τις προτάσεις της συζήτησης, μετά την οποία εκδόθηκε η απόφαση, είτε και με αναφορά σε συγκεκριμένο μέρος των προσκομιζομένων προτάσεων προηγούμενης συζήτησης, όπου γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση του αποδεικτικού μέσου (Ολομ.

ΑΠ 9/2000). Επί του προκειμένου, με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως διατείνεται η αναιρεσείουσα, ότι το Εφετείο, που δίκασε, "δεν έλαβε υπόψη ομολογία του αναιρεσιβλήτου, την οποία επεκαλέσθηκε προς απόδειξη κρισιμοτάτου πράγματος, ήτοι της γνώσεως του αναιρεσιβλήτου, ότι δεν είχα υπογράψει συμφωνία λύσεως του γάμου και ότι επομένως η επικληθείσα με χρονολογία 27-6-02 ήταν πλαστή, ως μη φέρουσα την γνησία υπογραφή της ή υπογραφή τεθείσα κατ' εξουσιοδότησή της.

Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τις έγγραφες, της εκκλήτου δίκης, προτάσεις της. (σελ. 7), αυτή επεκαλέσθηκε ομολογία του αναιρεσιβλήτου, περιεχομένη στη σελίδα (16) των προτάσεων που αυτός κατέθεσε επί της εφέσεώς της, κατά την οποία "εγένετο εις την αίτησιν αναφορά, κατά δικηγορικήν έξιν εις γραπτήν συμφωνίαν χωρισμού εντελώς τυχαίως....γραπτή συμφωνία.

Ούτε κατηρτίσθη ούτε υπεγράφη". Αν το Εφετείο ελάμβανε υπόψη του το παραπάνω επικληθέν αποδεικτικό μέσο θα εδέχετο, ότι οι ισχυρισμοί της ήταν και ως προς τον αναιρεσίβλητο αληθείς, και ειδικότερα ότι αυτός εγνώριζε, ότι δεν υπήρχε συμφωνία, και δη η έγγραφη, από 27-6-02, τοιαύτη, για την οποία υπέβαλε έγκληση για πλαστογραφία και απάτη επί δικαστηρίω κατά του συζύγου της και "παντός υπευθύνου" και ότι αυτή δεδικαιολογημένα και όλως βασίμως ισχυρίσθηκε, ότι ο αναιρεσίβλητος, ενώ εγνώριζε, ότι δεν υπήρχε συμφωνία, εν τούτοις την επικαλέσθηκε στη διατροφική δίκη προς απόδειξη του ισχυρισμού του ότι ο εντολέας του απέστη της εγγάμου συμβιώσεως εξ ευλόγου αιτίας, ήτοι κατόπιν συμφωνίας, συνεργών, έτσι, στην απόπειρα παραπλάνησης του δικαστηρίου.

Πράγματι δε το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη του τον ουσιώδη αυτόν ισχυρισμό, όπως τούτο προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της αναιρεσιβαλλόμενης (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), καίτοι υποβλήθηκε παραδεκτώς εκεί. Κατόπιν τούτου και ενόψει των προεκτεθέντων στη μείζονα σκέψη, το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε στη πλημμέλεια του εδ. 11γ τοου άρθρου 559 ΚΠολΔ και, συνεπώς, ο δεύτερος αυτός λόγος αναιρέσεως πρέπει νια γίνει δεκτός ως βάσιμος, συνακόλουθα δε και η αίτηση αναιρέσεως, αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, στη συνέχεια δε να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, συγκροτούμενο, όμως, από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση (άρθρο 380 παρ. 3 ΚΠολΔ), όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 31 του ν. 2172/1993).-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Αναιρεί την 711/2005 απόφαση του Εφετείου Κρήτης.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί, όμως, από άλλους δικαστές.-

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία καθορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 2 Μαϊου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Μαΐου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ