Supreme Court dismisses appeal against foreign service allowance decision due to inadmissible procedural defect.

Απόφαση 1035 / 2008 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1035/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη, Αντιπρόεδρο, Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Ειρήνη Αθανασίου, Αλέξανδρο Νικάκη και Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Μαρτίου 2008, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα. Εκπροσωπήθηκε από την Βασιλική Πανταζή, Πάρεδρο Ν.Σ.Κ. Του αναιρεσιβλήτου: ψ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ανδρέα Ζαχόπουλο, που δήλωσε ότι ανακαλεί την από 29-2-2008 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και παρίσταται.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-7-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 599/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 9989/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 26-11-2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αλέξανδρος Νικάκης, διάβασε την από 7-2-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια δικαστικός αντιπρόσωπος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την παράγραφο 4 του άρθρου 135 του Κώδικα Οργανισμού του Υπουργείου Εξωτερικών που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν.2594/1998 "προς αντιμετώπιση του αυξημένου κόστους ζωής στην αλλοδαπή και των ειδικών συνθηκών διαβίωσης σε κάθε χώρα παρέχεται σε συνάλλαγμα, ανεξαρτήτως των αποδοχών που αναφέρονται στην παρ.

Ι του παρόντος άρθρου, και επίδομα υπηρεσίας στην αλλοδαπή, αναλόγως του κλάδου και του βαθμού. Το επίδομα αυτό προσαυξάνεται αναλόγως των ποσοστών που ορίζονται για τα οικογενειακά βάρη και τη στέγαση", κατά δε την παράγραφο 5 του ιδίου άρθρου "το κατά την προηγούμενη παράγραφο επίδομα καθορίζεται εκάστοτε για τους με πρεσβευτικό βαθμό υπαλλήλους του Υπουργείου Εξωτερικών, με κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, Εσωτερικών και Οικονομικών, λαμβανομένων υπόψη των πινάκων των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το κόστος της ζωής στις πρωτεύουσες όλου του κόσμου.

Για τους λοιπούς υπαλλήλους καθορίζεται με την ίδια υπουργική απόφαση σε ποσοστό επ' αυτού το οποίο έχει καθοριστεί για υπαλλήλους με πρεσβευτικό βαθμό. Η ως άνω υπουργική απόφαση μπορεί να έχει και αναδρομική ισχύ". Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 2 του ν.506/1976, όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 21 του ν.1586/1986, "το μόνιμο και με θητεία προσωπικό πλην των δακτυλογράφων και κλητήρων, καθώς και οι προϊστάμενοι με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου των γραφείων Τύπου εξωτερικού, δικαιούνται το ειδικό επίδομα αλλοδαπής της χώρας στην οποία υπηρετούν που χορηγείται κάθε φορά στους υπαλλήλους του διπλωματικού κλάδου του Υπουργείου Εξωτερικών που υπηρετούν στο εξωτερικό.

Για την εφαρμογή της διάταξης του προηγουμένου εδαφίου η αντιστοιχία των βαθμών των υπαλλήλων των Γραφείων Τύπου εξωτερικού προς τους βαθμούς των υπαλλήλων του διπλωματικού κλάδου του Υπουργείου Εξωτερικών καθορίζεται με κοινή απόφαση των Υπουργών Τύπου και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομικών.

Σε εκτέλεση του άρθρου 6 παρ. 2 του Ν.506/1976 εκδόθηκε η 481/23.11.1994 ΠΥΣ, η οποία καθόρισε την αντιστοιχία των βαθμών των υπαλλήλων των Γραφείων Τύπου Εξωτερικού προς τους βαθμούς των υπαλλήλων του διπλωματικού κλάδου του Υπουργείου Εξωτερικών. Έτσι καθορίστηκε ότι ο προβλεπόμενος από τις διατάξεις του άρθρου 16 του ΠΔ 258/1993, "περί Οργανισμού της Γενικής Γραμματείας Τύπου και Πληροφορικών του Υπουργείου Προεδρίας της Κυβερνήσεως", βαθμός του, μ σύμβαση ιδιωτικού δικαίου Ακολούθου Τύπου, Γραφείου Τύπου Α' τάξεως, αντιστοιχεί στο βαθμό του Ακολούθου Πρεσβείας.

Περαιτέρω με την υπ' αριθμ. 083/ΕΥΑ/ΑΣ 11254/22.1.2001 κοινή απόφαση του Υφυπουργού Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και των Υπουργών Εξωτερικών και Οικονομικών (ΦΕΚ Β' 390), που εκδόθηκε, κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 135 του ν.2594/1998, επανακαθορίστηκε από 1.1.2001 το επίδομα αλλοδαπής του προσωπικού του Υπουργείου Εξωτερικών για τους υπηρετούντες στις Διπλωματικές και Προξενικές Αρχές και ορίστηκε, και για τους υπηρετούντες στην Πορτογαλία και την Ισπανία στο ποσό των 5.900 και 6.700 ευρώ αντιστοίχως, ενώ στην παρ. 5 ορίζεται ότι "στους υπαλλήλους του διπλωματικού κλάδου, εφόσον δεν παρέχεται δωρεάν κατοικία από το Δημόσιο, το ποσοστό του επιδόματος υπηρεσίας αλλοδαπής προσαυξάνεται κατά 20% επί του επιδόματος του Πρέσβη".

Τέλος, κατά το άρθρο 17 παρ. 2 του ν.3166/2003, η ισχύς του οποίου άρχισε από 2.7.2003, "το κάθε κατηγορίας προσωπικό του Υπουργείου Τύπου και ΜΜΕ, που υπηρετεί σε Γραφεία Τύπου και Επικοινωνίας, στο εξωτερικό, δικαιούται του επιδόματος υπηρεσίας στην αλλοδαπή της χώρας στην οποία υπηρετεί, που είναι ανάλογο με το χορηγούμενο στους υπαλλήλους του Διπλωματικού Κλάδου", ενώ κατά την παρ. 3 του ιδίου άρθρου "το επίδομα υπηρεσίας στην αλλοδαπή προσαυξάνεται για την κάλυψη των δαπανών στέγασης και οικογενειακών βαρών στην αλλοδαπή.

Αναλόγως, σύμφωνα με το ποσοστά που ορίζονταν από τις εκάστοτε ισχύουσες αποφάσεις για τους υπαλλήλους του Υπουργείου Εξωτερικών". Από το συνδυασμό των προαναφερομένων διατάξεων προκύπτει ότι, οι υπάλληλοι που υπηρετούν στα Γραφεία Τύπου του Εξωτερικού δικαιούνται το καταβαλλόμενο εκάστοτε στους διπλωματικούς υπαλλήλους επίδομα υπηρεσίας αλλοδαπής σε όση έκταση, κατά ποσό και προσαυξήσεις λαμβάνουν αυτοί οι Διπλωματικοί υπάλληλοι που αντιστοιχούν με εκείνους ως προς το βαθμό και υπηρετούν στην ίδια ξένη χώρα.

Συνεπώς δικαιούνται και της προσαυξήσεως για την κάλυψη των δαπανών στέγασης, που δεν αποτελεί ξεχωριστό επίδομα, αλλά αύξηση του καταβαλλόμενου επιδόματος υπηρεσίας αλλοδαπής (σχετ. ΑΠ 315/1999), χωρίς διάκριση αυτών σε μονίμους, που συνδέονται με το Δημόσιο με σχέση δημοσίου δικαίου και σε υπηρετούντες με σχέση ιδιωτικού δικαίου.

Η ερμηνεία αυτή προκύπτει και από την αιτιολογική έκθεση του άρθρου 17 του ν.3166/2003. Αντίθετη ερμηνευτική εκδοχή δεν συνάγεται από τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 3 του ν. 506/1976 που ορίζει "Για τις δακτυλογράφους, τους κλητήρες και το λοιπό προσωπικό με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου που υπηρετεί στα Γραφεία Τύπου Εξωτερικού με οποιοδήποτε τρόπο, το επίδομα αλλοδαπής καθορίζεται κάθε φορά με κοινή απόφαση των Υπουργών Προεδρίας της Κυβέρνησης, Οικονομικών και Εργασίας", καθόσον η διάταξη αυτή αναφέρεται σε άλλη κατηγορία υπαλλήλων του Υπουργείου Τύπου και ΜΜΕ και όχι στους δημοσιογράφους με βαθμό Ακολούθου Τύπου, που αντιστοιχούν στο βαθμό Ακολούθου Πρεσβείας.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε τα εξής: Ο ενάγων προσελήφθη από το Ελληνικό Δημόσιο το έτος ... με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου ως Ειδικός Επιστήμονας σε κενή οργανική θέση της Γενικής Γραμματείας Τύπου και Πληροφοριών, ήδη Υπουργείου Τύπου και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και υπηρετεί ως δημοσιογράφος.

Με απόφαση του Υφυπουργού Προεδρίας της Κυβερνήσεως τοποθετήθηκε Προϊστάμενος του Γραφείου Τύπου Σίδνεϋ Αυστραλίας και έκτοτε υπηρέτησε σε Γραφεία Τύπου των Ελληνικών Πρεσβειών. Με την ..... απόφαση του Γενικού Γραμματέα Ενημέρωσης του Υπουργείου Τύπου και ΜΜΕ αποσπάσθηκε και τοποθετήθηκε ως Ακόλουθος Τύπου στο Γραφείο Τύπου της Ελληνικής Πρεσβείας στη Λισσαβώνα της Πορτογαλίας, όπου προσέφερε τις υπηρεσίες του μέχρι τις 8.4.2001.

Ακολούθως με την ...... απόφαση του ίδιου Γραμματέα μετατέθηκε και τοποθετήθηκε με την ίδια ιδιότητα από 9.4.2001 στο Γραφείο Τύπου της Ελληνικής Πρεσβείας στη Μαδρίτη της Ισπανίας. Με τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο έκρινε, ότι ο ενάγων δικαιούται να λάβει την προσαύξηση, κατά ποσοστό 20%, για την κάλυψη των δαπανών στέγασης, τους επιδόματος αλλοδαπής του χορηγείται στους υπαλλήλους του διπλωματικού κλάδου και του επιδίκασε για το χρονικό διάστημα από 1.1.1001 - 2.7.2003 το ποσό των 39.632 ευρώ, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε τις προεκτεθείσες διατάξεις και από το άρθρο 559 αριθμ. 1 πρώτος λόγος της αναιρέσεως πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος. Κατά το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίο δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας εκτός αν πρόκειται:

α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναιρέσεως, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Πρέπει δηλαδή να αναφέρεται στο αναιρετήριο, ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναιρέσεως είχε προταθεί στο δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση, έστω και αν ο εν λόγω ισχυρισμός ερευνάται αυτεπαγγέλτως, από το δικαστήριο της ουσίας, όπως ορίζεται στις διατάξεις των άρθρων 90 παρ. 3 και 94 του ν.2362/1995 "περί Δημοσίου Λογιστικού", οι οποίες προβλέπουν διετή παραγραφή των με σχέση δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου υπαλλήλων του Δημοσίου από απαιτήσεις τους που αφορούν σε αποδοχές ή άλλης φύσεως απολαβές αυτών ή αποζημιώσεις.

Συνεπώς ο δεύτερος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίον αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 8 ΚΠολΔ διότι παρέλειψε να εξετάσει αυτεπαγγέλτως την παραγραφή της αξίωσης του αναιρεσιβλήτου, του χρονικού διαστήματος από 1.1.2001 - 31.7.2001 (άρθρο 90 παρ. 3 ν. 2632/1995) και να κηρύξει αυτή παραγεγραμμένη, είναι απαράδεκτος, αφού δεν διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο ότι ο ως άνω περί παραγραφής ισχυρισμός προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-11-2006 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της 9989/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία καθορίζει σε τριακόσια πενήντα (350) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19-3-2008.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 20-5-2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ