Supreme Court dismisses hotel company's appeal on inheritance title admissibility and burden of proof grounds.

Απόφαση 1032 / 2023 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1032/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μαρία Μουλιανιτάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρουλιώ Δαβίου, Μαρία Κουφούδη, Γεώργιο Καλαμαρίδη, Αγαθή Δερέ-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Νοεμβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "... ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" που εδρεύει στην Πυλαία Θεσσαλονίκης, οδ. ... και εκπροσωπείται νόμιμα (ΑΦΜ ...), η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Γαλλή, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ι. Γ. του Α. και Μ., 2) Α. Γ. του Α. και Μ., 3) Ε. Γ. του Α. και Μ., κατοίκων Θεσσαλονίκης, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σπυρίδωνα Καλούδη, που ανακάλεσε την από 11-10-2022 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, παραστάθηκε στο ακροατήριο, και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-7-2018 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 102/2019 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1677/2020 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 11-1-2021 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η από 11-01-2020 αίτηση για αναίρεση της αριθμ. 1677/2020 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία, με την οποία απορρίφθηκε η έφεση της αναιρεσείουσας κατά της εκκαλούμενης με αριθμ. 102/2019 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, με την οποία είχε γίνει δεκτή η αγωγή των αναιρεσιβλήτων, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα. Είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1, 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί, περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Από τις διατάξεις των άρθρων 1710 παρ. 1, 1193, 1195, 1198 και 1199 ΑΚ, η κληρονομική διαδοχή, είτε αυτή χωρεί εκ του νόμου, είτε εκ διαθήκης, αποτελεί παράγωγο τρόπο κτήσης της κυριότητας των κληρονομιαίων, κινητών και ακινήτων, πραγμάτων, η κυριότητα όμως των ακινήτων που περιλαμβάνονται στην κληρονομία, όπως και κάθε άλλο εμπράγματο δικαίωμα σ' αυτό, μεταβιβάζεται στον κληρονόμο αναδρομικώς από το χρόνο θανάτου του κληρονομουμένου, μόνο εφόσον αυτός (κληρονόμος) αποδεχθεί με δημόσιο έγγραφο την κληρονομία και η αποδοχή αυτή μεταγραφεί ή εκδοθεί κληρονομητήριο και μεταγραφεί αυτό (ΑΠ 982/2022, ΑΠ 568/2021, ΑΠ 2192/2013).

Από τις διατάξεις των άρθρων 1094 ΑΚ, 70, 216 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι επί διεκδικητικής ή αναγνωριστικής της κυριότητας ακινήτου αγωγής που στηρίζεται, καθόσον αφορά τον τρόπο κτήσης της κυριότητας του ενάγοντα στο επίδικο ακίνητο, στην κληρονομική διαδοχή, αποτελούν αναγκαία στοιχεία του κύρους αυτής, κατά τη διάταξη του άρθρου 216 παρ.1 ΚΠολΔ :

α) η κυριότητα του κληρονομουμένου στο επίδικο ακίνητο, β) η αποδοχή της κληρονομίας από τον ενάγοντα και η μεταγραφή της σχετικής δήλωσης ή η έκδοση κληρονομητηρίου και η μεταγραφή αυτού, γ) η αφαίρεση ή κατακράτηση της νομής ή κατοχής του επίδικου ακινήτου από τον εναγόμενο και δ) η ακριβής περιγραφή του επίδικου ακινήτου, με προσδιορισμό του κατά θέση, έκταση, ιδιότητα και όρια, ώστε να υπάρχει αμφιβολία για την ταυτότητά του (ΑΠ 568/2021, ΑΠ 521/2020, ΑΠ 2192/2013).

Κατά το άρθρο 1045 του ΑΚ για την κτήση της κυριότητας ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία απαιτείται άσκηση νομής επί μία συνεχή εικοσαετία. Νομέας κατά το άρθρο 974 του ίδιου κώδικα είναι όποιος απέκτησε τη φυσική εξουσία πάνω στο ακίνητο, αν ασκεί την εξουσία αυτή με διάνοια κυρίου. Περί της συνδρομής ή όχι των προαναφερομένων στοιχείων κρίνει το δικαστήριο, κατά την κοινή αντίληψη, με βάση τα συγκεκριμένα, σε κάθε περίπτωση, περιστατικά.

Ο διάδικος που προβάλλει χρησικτησία, πρέπει να επικαλεστεί τη νομή και να καθορίσει, συγχρόνως, τις μερικότερες εμφανείς υλικές πράξεις αυτής, από τις οποίες, αν αποδειχτούν, θα συναχθεί η πραγμάτωση της θέλησης του κατόχου να κατέχει το πράγμα σαν δικό του. Τέτοιες πράξεις είναι η εποπτεία, η επίβλεψη, η επίσκεψη, η καλλιέργεια, η οριοθέτηση, η περιμάνδρωση, η περιτοίχιση και η καταμέτρηση των διαστάσεών του κτλ χωρίς παράλληλα να απαιτείται και ο ημερολογιακός προσδιορισμός των επιμέρους πράξεων μέσα στο χρόνο της χρησικτησίας (ΑΠ 1187/2022, ΑΠ 23/2020, ΑΠ 1079/2019).

Περαιτέρω, η ανεπάρκεια των εκτιθέμενων στην αγωγή ή στην ένσταση πραγματικών περιστατικών, σε σχέση με αυτά που απαιτούνται από το νόμο για τη θεμελίωσή τους, χαρακτηρίζεται ως νομική αοριστία και ελέγχεται αναιρετικά με τον λόγο από τον αριθμό 1 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ ως παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, εφόσον το δικαστήριο της ουσίας έκρινε τελικά ως ορισμένη την αγωγή ή την ένσταση, αρκούμενο σε λιγότερα ή διαφορετικά στοιχεία από αυτά που απαιτεί ο νόμος.

Με τον ίδιο λόγο ελέγχεται και το σφάλμα του Δικαστηρίου της ουσίας να κρίνει ως αόριστη την αγωγή ή την ένσταση, αξιώνοντας για τη θεμελίωσή τους περισσότερα στοιχεία από όσα απαιτεί ο νόμος για τη θεμελίωση του αντίστοιχου δικαιώματος. Επομένως, νομική είναι η αοριστία που συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου.

Αντίθετα η έλλειψη εξειδίκευσης των πραγματικών περιστατικών που θεμελιώνουν κατ` αρχήν το ασκούμενο με την αγωγή ή την ένσταση ουσιαστικό δικαίωμα και αποτελούν την προϋπόθεση εφαρμογής του αντίστοιχου κανόνα ουσιαστικού δικαίου χαρακτηρίζεται ως ποσοτική αοριστία της αγωγής ή της ένστασης, ενώ η επίκληση απλώς των στοιχείων του νόμου χωρίς αναφορά πραγματικών περιστατικών χαρακτηρίζεται ως ποιοτική αοριστία της αγωγής ή της ένστασης και ελέγχονται και οι δύο αναιρετικά με λόγο από τον αρ. 8 ή αναλόγως 14 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ (ΑΠ 1291/2022, ΑΠ 29/2021, ΑΠ 89/2021).

Ειδικότερα, ο, από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το Δικαστήριο έκρινε ορισμένη και νόμιμη την αγωγή ή την ένσταση λαμβάνοντας υπόψη αναγκαία για τη θεμελίωσή της και την περιγραφή του αντικειμένου της γεγονότα που δεν εκτίθενται σε αυτήν ή εάν απέρριψε ως αόριστη ή μη νόμιμη την αγωγή ή την ένσταση, παραγνωρίζοντας εκτιθέμενα για τη θεμελίωσή της και την περιγραφή του αντικειμένου της δίκης γεγονότα, που με επάρκεια εκτίθενται σε αυτήν, ενώ ο, από το άρθρο 559 αρ. 14 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το Δικαστήριο, παρά τη μη επαρκή έκθεση σε αυτήν των στοιχείων που είναι αναγκαία για τη στήριξη του αιτήματος της αγωγής, την έκρινε ορισμένη, θεωρώντας ότι αυτά εκτίθενται με επάρκεια ή αν παρά την επαρκή έκθεση των στοιχείων αυτών την απέρριψε ως αόριστη (ΑΠ 29/2021, ΑΠ 89/2021, ΑΠ 1312/2021).

Για να είναι ορισμένος ο, από τους αρ. 8 και 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, πρέπει στο αναιρετήριο, πλην άλλων, να αναφέρονται ο δικονομικός κανόνας που παραβιάστηκε και ο τρόπος με τον οποίον παραβιάστηκε (ΑΠ 510/2022, ΑΠ 449/2012), οι ελλείψεις της αγωγής ή της ένστασης και, ειδικότερα, το ακριβές περιεχόμενο της αγωγής ή της ένστασης και ως προς ποιο σημείο συγκεκριμένα δεν ήταν πλήρης αυτή, δηλαδή ως προς ποιο σημείο δεν υπάρχει σαφής επίκληση των γεγονότων που τη θεμελιώνουν και δικαιολογούν την άσκησή της αγωγής ή της ένστασης ή σε ποιο σημείο δεν υπάρχει ακριβής περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς της αγωγής, ώστε να κριθεί η ποιοτική ή η ποσοτική της αοριστία της αγωγής ή ένστασης (ΑΠ 618/2022, ΑΠ 1618/2022, ΑΠ 1685/2009).

Στην προκείμενη περίπτωση, ο, από τον αρ. 14β του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρώτος λόγος αναίρεσης, κατά το οικείο σκέλος αυτού, με τον οποίο η αναιρεσείουσα μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση, επικαλούμενη ότι, παρά το νόμο, δεν κήρυξε απαράδεκτη την αγωγή, λόγω αοριστίας αυτής, ένσταση που πρότεινε παραδεκτά, με τις προτάσεις της στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και επανέφερε, με σχετικό λόγο έφεσης, στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, είναι απαράδεκτος, διότι δεν αναφέρεται ο δικονομικός κανόνας που παραβιάστηκε και ο τρόπος με τον οποίον παραβιάστηκε, το ακριβές περιεχόμενο της αγωγής και ως προς ποιο σημείο, συγκεκριμένα, δεν ήταν πλήρης αυτή, δηλαδή ως προς ποιο σημείο δεν υπάρχει σαφής επίκληση των γεγονότων που τη θεμελιώνουν και δικαιολογούν την άσκησή της αγωγής ή σε ποιο σημείο δεν υπάρχει ακριβής περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς της αγωγής, ώστε να κριθεί η ποιοτική ή η ποσοτική της αοριστία της αγωγής, ενώ μόνη η επίκληση από την αναιρεσείουσα για τη θεμελίωση της ένστασης ότι "δεν υπάρχει καμία σύνδεση ή επεξήγηση στην αγωγή του πώς οι διάφοροι τίτλοι (ορισμένοι μάλιστα με αναφορά μόνο σε παλαιές και ασαφείς μονάδες μετρήσεως επιφάνειας) που επικαλούνται οι ενάγοντες σχετίζονται με την επίδικη έκταση ή πώς η όποια επί του εδάφους εφαρμογή τους, οδηγεί στο επίδικο.

Σημειωτέον πως απλή αναδρομή στα πρακτικά και της αποφάσεις της Επιτροπής Ενστάσεων της προηγηθείσας κτηματογράφησης, δείχνει πώς ούτε για τα λοιπά τους ακίνητα οι (ίδιοι με εδώ) τίτλοι οδήγησαν σε αναγνώριση όσων οι ενάγοντες επικαλούνταν", δεν θεμελιώνουν ένσταση αοριστίας της ένδικης αναγνωριστικής αγωγής κυριότητας.

Σε κάθε περίπτωση, από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση του δικογράφου της αγωγής, με την οποία οι αναιρεσίβλητοι ζήτησαν να αναγνωριστεί η (συγ)κυριότητά τους κατά ποσοστό 25% εξ αδιαιρέτου ο καθένας, και να διαταχθεί η σχετική διόρθωση της ως άνω ανακριβούς αρχικές εγγραφής, με καταχώριση αυτών, ως (συγ)κυρίων, με αιτία κτήσης την παραπάνω με αριθμ. 10314/1981 δήλωση αποδοχής κληρονομίας, ώστε να μην εμφανίζεται η εναγόμενη ως (συγ)κυρία αυτού κατά τα ως άνω ποσοστά, προκύπτει ότι στο δικόγραφο αυτής, περιγράφεται ότι οι αναιρεσίβλητοι απέκτησαν το επίδικο γεωτεμάχιο, που βρίσκεται στη θέση ...

ή ... της Δημοτικής Κοινότητας ... Δ.Ε. Σιθωνίας Δήμου Σιθωνίας Χαλκιδικής, ως τμήμα μείζονος έκτασης, με παράγωγο τρόπο, λόγω αποδοχής της κληρονομίας του πατέρα τους, με τη με αριθμ. ... δήλωση αποδοχής κληρονομίας του συμβ/φου Θεσσαλονίκης Σωτηρίου Ψωμά, που μεταγράφηκε νόμιμα, από αληθή κύριο, στου οποίου την κυριότητα είχε περιέλθει με το με αριθμ. ...

συμβόλαιο του συμβ/φου Θεσσαλονίκης Δήμου Παπαδήμου, που μεταγράφηκε νόμιμα, λόγω αγοράς από την Ιερά Μονή Παντοκράτορος του Αγίου Όρους, με το ... συμβόλαιο του ιδίου ως άνω συμβ/φου, που μεταγράφηκε νόμιμα, λόγω αγοράς από τον Σ. Σ., και με το ... συμβόλαιο του συμβ/φου Πολυγύρου Νικολάου Ζαμπούνη, που μεταγράφηκε νόμιμα, λόγω αγοράς από τον Ν.

Α., ασκώντας επί όλης της έκτασης, τμήμα της οποίας είναι το ένδικο, οι ίδιοι, οι άμεσοι και απώτεροι δικαιοπάροχοί τους, πράξεις καλλιέργειας, με ελαιόδενδρα, στις καλλιεργήσιμες εκτάσεις, και εκμίσθωσης, για βοσκή τις άγονες, επιτήρησης και εποπτείας όλης της έκτασης. Επομένως, το Εφετείο που έκρινε την αγωγή ορισμένη, και δεν κήρυξε απαράδεκτη την αγωγή, λόγω αοριστίας, δεν παρέλειψε, παρά το νόμο, να κηρύξει απαράδεκτη αυτήν, και ο παραπάνω λόγος είναι και αβάσιμος.

Περαιτέρω, επί της παραπάνω αγωγής, η αναιρεσίβλητη, με τις προτάσεις της στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και με σχετικούς λόγους έφεσης στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, ισχυρίστηκε, επικουρικά, μεταξύ άλλων, ότι κατέστη κυρία, του επίδικου γεωτεμαχίου, με πρωτότυπο τρόπο, και δη της τακτικής χρησικτησίας, επικαλούμενη ότι κατέχει το ακίνητο, με καλή πίστη, τουλάχιστον από 30-7-2007, οπότε λειτούργησε το Κτηματολογικό Γραφείο Συκέας, και με νόμιμο τίτλο, το με αριθμ. ...

συμβόλαιο σύστασης της αναιρεσίβλητης ανώνυμης εταιρίας, που μεταγράφηκε νόμιμα, και μέχρι την άσκηση της αγωγής, το έτος 2018, άλλως της έκτακτης χρησικτησίας, με κατοχή του ακινήτου επί εικοσαετία, εκθέτοντας ότι πέραν του ανωτέρω νόμιμου τίτλου σε συνδυασμό με τον τίτλο του δικαιοπαρόχου τους, αλλά και από τις αναφερόμενες από την αγωγή αιτήσεις και αγωγές νομής, τα ασφαλιστικά μέτρα νομής και από εγκατάλειψη από τους αναιρεσίβλητους της αγωγής προστασίας νομής, με κάθε δικαστική ενέργεια των αναιρεσιβλήτων να αναφέρεται σε διαφορετικό, μικρότερο του επίδικου, εμβαδό, που μνημονεύεται στην ένδικη αγωγή, θωρείται ως δεδομένο ότι με την ένδικη αγωγή αποδεικνύεται η κατοχή και νομή της αναιρεσείουσας στο ακίνητο.

Ο παραπάνω ισχυρισμός της αναιρεσείουσας, με τον οποίο επιχειρείται η θεμελίωση ένστασης ίδιας κυριότητας της αναιρεσείουσας είναι απαράδεκτος, λόγω αοριστίας, διότι δεν μνημονεύονται εμφανείς πράξεις νομής διανοία κυρίου, από τις οποίες, αν αποδειχθούν, θα συναχθεί η πραγμάτωση της θέλησης της κατόχου να κατέχει το πράγμα σαν δικό της, όπως εποπτεία, επίβλεψη, επίσκεψη, καλλιέργεια, οριοθέτηση, περιμάνδρωση, περιτοίχιση, καταμέτρηση των διαστάσεών του κτλ, ενώ δεν αρκεί η επικαλούμενη κατοχή του ακινήτου.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση απέρριψε τους αντίστοιχους σχετικούς λόγους έφεσης, με τους οποίους επαναφέρθηκε ένσταση τακτικής άλλως έκτακτης χρησικτησίας, ως απαράδεκτους, λόγω αοριστίας, επειδή δεν αναφέρονται εμφανείς πράξεις νομής διανοία κυρίου και δεν αρκεί η κατοχή του ακινήτου. Επομένως, ο, από τον αρ. 14α του άρθρου 559 ΚΠολΔ, δεύτερος λόγος αναίρεσης, ως προς την τακτική χρησικτησία, και τρίτος λόγος αναίρεσης, ως προς την έκτακτη χρησικτησία, με τους οποίους η αναιρεσείουσα, υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμοι.

Με τη διάταξη του αριθμού 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, που στόχο έχει τη διασφάλιση του συζητητικού συστήματος (άρθρ. 106 ΚΠολΔ), αλλά και την αρχή της ακρόασης των διαδίκων (άρθρο 110 παρ. 2 ΚΠολΔ), ορίζεται ότι αναίρεση επιτρέπεται και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδρασή στην έκβαση της δίκης.

Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως "πράγματα" θεωρούνται, με την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους, οι πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης (ΟλΑΠ 25/2003, ΟλΑΠ 3/1997, ΟλΑΠ 11/1996).

Δεν αποτελούν πράγματα οι αρνήσεις (αιτιολογημένοι ή μη) ή οι ισχυρισμοί, που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων, και προβάλλονται προς υποστήριξη των απόψεων των διαδίκων (ΟλΑΠ 14/2004, ΑΠ 124/2022, ΑΠ 41/2021), ούτε αν το δικαστήριο που δίκασε, έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΑΠ 1092/2021, ΑΠ 463/2021, ΑΠ 291/2021), ή όταν αντιμετώπισε και απέρριψε στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντιθέτων προς αυτά που τον συγκροτούν (ΟλΑΠ 11/1996, ΑΠ 533/2022, ΑΠ 455/2021).

Στην προκείμενη περίπτωση, ο, από τον αρ. 8β του άρθρου 559 ΚΠολΔ τέταρτος λόγος αναίρεσης, κατά το οικείο σκέλος αυτού, με τον οποίο η αναιρεσείουσα μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση, επικαλούμενη ότι : 1) αν και η αναιρεσείουσα επικαλέστηκε ότι τίτλος κυριότητας αυτής είναι, το νομίμως μεταγεγραμμένο, με αριθμ. ...

συμβόλαιο σύστασης της αναιρεσείουσας ανώνυμης εταιρίας, με εισφορά του ακινήτου, στην προσβαλλόμενη απόφαση διαλαμβάνεται ότι η αναιρεσείουσα δεν προσκόμισε τον τίτλο του δικαιοπαρόχου των εισφερόντων στο ακίνητο στην εταιρία, Α. Κ., επειδή οι αναιρεσίβλητοι αμφισβήτησαν ότι περιεχόταν το επίδικο στον τίτλο εισφοράς, χωρίς όμως να εκθέτει στην προσβαλλόμενη απόφαση, τι θα αποδεικνυόταν από τον τίτλο του δικαιοπαρόχου της, 2) δεν έλαβε υπόψη ότι ουδέποτε οι αναιρεσίβλητοι διεκδίκησαν ολόκληρο το επίδικο στην πλήρη έκτασή του, αυτή των 3.327,40 τ.μ., παρά μόνο τμήματα αυτού, 3) ότι εκτός από την εκδοχή της συγκυριότητας υπάρχει και η πραγματική εκδοχή της αυτοτελούς κτήσης κυριότητας επί αυτοτελών τμημάτων, είναι απαράδεκτος, διότι δεν αποτελούν πράγματα με την έννοια του άρθρου 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αλλά επιχειρήματα της αναιρεσείουσας, προς υποστήριξη των υποστηριζόμενων από αυτήν απόψεων καθώς και αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, τα οποία δεν ιδρύουν τον παραπάνω λόγο αναίρεσης.

Σε κάθε περίπτωση, ο παραπάνω λόγος αναίρεσης είναι και αβάσιμος, διότι από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλόμενης προκύπτει ότι το Εφετείο αντιμετώπισε και απέρριψε στην ουσία εκ των πραγμάτων τους παραπάνω ισχυρισμούς, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντιθέτων προς αυτά που τους συγκροτούν.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 10 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δέχτηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ο λόγος αυτός αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο δέχεται "πράγματα" με την έννοια που προαναφέρθηκε στον αμέσως παραπάνω λόγο αναίρεσης, δηλαδή αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι τείνουν στη θεμελίωση του δικαιώματος που ασκείται με την αγωγή, ένσταση η αντένσταση, χωρίς να έχει προσκομιστεί για αυτά οποιαδήποτε απόδειξη ή όταν το δικαστήριο δεν εκθέτει στην απόφασή του, έστω και γενικά, από ποια αποδεικτικά μέσα έχει αντλήσει την απόδειξη για τα "πράγματα" που δέχθηκε ως αληθινά (ΑΠ 274/2021, ΑΠ 1058/2020, ΑΠ 1597/2018).

Ο ίδιος λόγος δεν ιδρύεται, όταν το δικαστήριο, ύστερα από εκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που προσκομίστηκαν με επίκληση, καταλήξει σε έστω και εσφαλμένη για τα "πράγματα" κρίση, η οποία είναι αναιρετικά ανέλεγκτη (ΑΠ 1284/2022, ΑΠ 255/2020, ΑΠ1078/2019). Για να είναι ορισμένος και παραδεκτός ο σχετικός λόγος αναίρεσης, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο με πληρότητα και σαφήνεια, ποια πράγματα δέχθηκε το δικαστήριο ως αληθινά, καθώς και ότι τα δέχθηκε, χωρίς να αναφέρει στην απόφασή του αποδεικτικά μέσα, από τα οποία συνήγαγε την απόδειξή τους, καθώς και ποια ήταν η επίδρασή τους στο διατακτικό της απόφασης (ΑΠ 1342/2022, ΑΠ 1144/2021, ΑΠ 24/2021).

Στην προκείμενη περίπτωση, οι, από τον αρ. 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρώτος και τέταρτος λόγοι αναίρεσης, κατά το οικείο σκέλος αυτών, με τους οποίους η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση, ότι παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα, που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, χωρίς απόδειξη, και ειδικότερα, ότι το Εφετείο κατέληξε στην αναγνώριση της κυριότητας των αναιρεσιβλήτων κατά το ποσοστό 25% για τον καθένα, α) υιοθετώντας το γενικό ισχυρισμό ότι επειδή σε άλλες ιδιοκτησίες οι τίτλοι έγιναν δεκτοί πρέπει και στη συγκεκριμένη περίπτωση να γίνουν δεκτοί οι τίτλοι των αναιρεσιβλήτων, και χωρίς να απαντά αν οι τίτλοι έχουν πραγματική σχέση με την επί του εδάφους κατάσταση, β) ότι δεν αποδείχθηκε ότι η επίδικη έκταση εμπεριέχεται στους τίτλους που οι αναιρεσίβλητοι επικαλέστηκαν, γ) ουδέποτε οι τελευταίοι στις δικαστικές ενέργειες "προστασίας νομής", όπως συνομολογήθηκε από του αναιρεσιβλήτους, διεκδίκησαν ολόκληρη την επίδικη έκταση, παρά μόνο τμήματα αυτής, που συνάδει με την συγκυριότητα της αναιρεσείουσας, κατά 75% εξ αδιαιρέτου, στο επίδικο, δ) ότι όλες οι αιτήσεις δικαστικής προστασίας νομής και οι δικαστικές αποφάσεις που επικαλούνται οι αναιρεσίβλητοι αφορούν σε εμβαδά διαφορετικά από το επίδικο και στηρίζονται σε πιθανόλογηση και όχι σε πλήρη απόδειξη, είναι απαράδεκτοι, λόγω αοριστίας, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο με πληρότητα και σαφήνεια, ποια πράγματα δέχθηκε το δικαστήριο ως αληθινά, καθώς και ότι τα δέχθηκε, χωρίς να αναφέρει στην απόφασή του αποδεικτικά μέσα, από τα οποία συνήγαγε την απόδειξή τους, καθώς και ποια ήταν η επίδρασή τους στο διατακτικό της απόφασης.

Σε κάθε περίπτωση, από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το αποδεικτικό πόρισμα αυτής διαμορφώθηκε ύστερα από εκτίμηση του συνόλου των αποδεικτικών μέσων, που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, δηλαδή όχι χωρίς απόδειξη, και, συνεπώς, ο παραπάνω λόγος αναίρεσης είναι και αβάσιμος.

Κατόπιν αυτών, επειδή δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, και να διαταχθεί η εισαγωγή του προκαταβληθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο, λόγω της ήττας τους (άρθρ. 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ). Τέλος, τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι κατέθεσαν προτάσεις, κατά παραδοχήν του αιτήματος αυτών, να επιβληθεί στην αναιρεσείουσα, λόγω της ήττας της (άρθρ. 176, 183, 191 παρ. 2 του ΚΠολΔ), όπως ορίζεται, ειδικότερα, στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11-01-2021 αίτηση αναίρεσης της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "... ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ" κατά της με αριθμ. 1677/2020 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700,00) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Μαΐου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 3 Ιουλίου 2023.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ