Supreme Court dismisses appeal for inadmissible late evidence and procedural error regarding civil procedure rules.

Απόφαση 1032 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1032/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Δημήτριο Τίγγα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Ματσιώτα, με δήλωση κατ' αρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, ο οποίος δήλωσε ότι ανακαλεί την από 30-1-2009 δήλωσή του παρίσταται και τον εκπροσωπεί, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Μπελεσιώτη, με δήλωση κατ' αρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29 Ιανουαρίου 2003 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2598/2004 του ιδίου Δικαστηρίου και 4836/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 27 Ιουνίου 2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Τίγγας, ανέγνωσε την έκθεση του κωλυομένου να συμμετέχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη Χαράλαμπου Δημάδη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με το άρθρο 559 αριθ. 11 περ γ' του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αναιρέσεως απαιτείται νόμιμη επίκληση και προσκομιδή του αποδεικτικού μέσου, το οποίο το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη.

Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 237§§1 και 3, 270§§1 εδ.β', 4 εδ. α' και 6 εδ. α' ΚΠολΔ, που εφαρμόζονται κατά το άρθρο 524§1 του ιδίου κώδικα και στη διαδικασία της δευτεροβάθμιας δίκης προκύπτει ότι ενώπιον του Εφετείου, που δικάζει επί εφέσεως κατ' αποφάσεως του μονομελούς πρωτοδικείου, όλα τα αποδεικτικά μέσα (μάρτυρες, έγγραφα, ένορκες βεβαιώσεις) πρέπει να προσκομίζονται προαποδεικτικώς έως το τέλος της συζητήσεως στο ακροατήριο.

Άρα, αποδεικτικά μέσα προσαγόμενα μετά τη συζήτηση της εφέσεως, έστω και μέσα στην προθεσμία αντικρούσεως, είναι απαράδεκτα, πλην εκείνων που χρησιμεύουν αποκλειστικώς στην απόκρουση νέων αυτοτελών ισχυρισμών, που προτείνονται το πρώτον με τις προτάσεις του αντιδίκου και για το λόγο αυτό είναι παραδεκτή η αντίκρουση, Στην προκείμενη περίπτωση ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλεια από τον αριθμό 11γ του άρθρου 559 του ΚΠολΔ,που συνίσταται στο ότι το Εφετείο, κατά τον σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, δεν έλαβε υπόψη την υπ' αριθμ. ...

ένορκη βεβαίωση του ... ενώπιον του Ειρηνοδίκου Αθηνών, που δόθηκε, όπως διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο, μετά την συζήτηση της εφέσεως του αναιρεσείοντος και συνιστούσε ανταπόδειξη στην αγωγική αξίωση του αναιρεσίβλητου από σύμβαση δανείου. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, διότι δεν συνδυάζεται η καθυστερημένη (μετά τη συζήτηση της υπόθεσης στο Εφετείο) επίκληση και προσκομιδή από τον αναιρεσείοντα της ένορκης βεβαιώσεως με αντίκρουση ισχυρισμού του αναιρεσίβλητου, που είχε προταθεί με τις προτάσεις του στο Εφετείο.

Ο προβλεπόμενος από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του Κ.Πολ.Δ λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσης της προσβαλλόμενης αποφάσεως και ιδίως για έλλειψη αιτιολογιών ή για αντιφατικές ή ανεπαρκείς αιτιολογίες αυτής σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, δημιουργείται όταν παραβιάσθηκαν κανόνες του ουσιαστικού δικαίου, δηλαδή κανόνες που ρυθμίζουν τις βιοτικές σχέσεις, την κτήση των δικαιωμάτων και τη γένεση των υποχρεώσεων και επιβάλλουν τις κυρώσεις για τη μη τήρηση τους, και όχι κανόνες του δικονομικού δικαίου, δηλαδή κανόνες που καθορίζουν τη διαδικασία, τα όργανα και τη μορφή της ένδικης προστασίας για την πραγμάτωση των δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται από το ουσιαστικό δίκαιο.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον δεύτερο (τελευταίο) λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ, συνισταμένη στο ότι αυτή στερείται νόμιμης βάσεως ως προς την απόρριψη του υπό του αναιρεσείοντος υποβληθέντος ενώπιον του Εφετείου αιτήματος περί αναβολής της δίκης κατά το άρθρο 250 του Κ.Πολ.Δ.

Με αυτό το περιεχόμενο και ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, προεχόντως διότι αναφέρεται η προβαλλόμενη παράβαση σε κανόνα δικονομικού και όχι ουσιαστικού δικαίου. Κατά συνέπεια πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτησή αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27-6-2006 αίτηση αναιρέσεως (949/5-7-2006) κατά της 4836/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου από χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Απριλίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Μαΐου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ