Supreme Court dismisses appeal against debt restructuring law application to a public fund. Court rejects argument that debt assignment bars statutory application.

Απόφαση 1031 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1031/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Γεώργιο Σακκά, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη και Σοφία Ντάντου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Οκτωβρίου 2014, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΤΑΜΕΙΟ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Σταυρούλα Μπανάκου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Χ. Τ. του Κ., κατοίκου ..., 2) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 3) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΝΕΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΑΤΕ", ως ειδικής διαδόχου της πρώην τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΑΤΕ", δυνάμει του Ν. 3601/2007 και της υπ' αριθμ. 2124/Β95/18-1-2013 απόφασης του Υπουργού Οικονομικών και των σχετικών αποφάσεων της Τράπεζας της Ελλάδος, που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 4) ανώνυμης εταιρείας διαχείρισης πιστωτικών καρτών με την επωνυμία "POSTCREDIT ΑΕ", που εδρεύει στην ...

και εκπροσωπείται νόμιμα, 5) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΕ", ως καθολικής διαδόχου της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "MILLENIUM BANK", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 6) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΕ", ως ειδικής διαδόχου της Κυπριακής δημόσιας εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LTD", που είχε υπεισέλθει στη θέση της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "MARFIN ΕΓΝΑΤΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΕ" ως καθολική της διάδοχος, που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα και 7) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "CITIBANK INTERNATIONAL PLC, που εδρεύει στο …, είναι νόμιμα εγκατεστημένη στην Ελλάδα και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίες δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-12-2011 αγωγή της ήδη 1ης των αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Σερρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 16/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 373/2013 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 29-1-2014 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο το αναιρεσείον όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Σοφία Ντάντου διάβασε την από 1-10-2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη και των τριών λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την υπ' αριθμ. 2027/16-5-2014 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Σερρών ... και τις υπ' αριθμ. 11371/8-4-2014, 11374/8-4-2014, 11377/8-4-2014, 11378/ 8-4-2014, 11384/8-4-2014 και 11388/8-4-2014 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών ..., προκύπτει ότι αυτοί, μετά από γραπτή παραγγελία της επισπεύδουσας τη συζήτηση δικαστικής πληρεξούσιας του Ν.Σ.

Κράτους Αικατερίνης Μαγριππή, ως πληρεξούσιας του ΝΠΔΔ με την επωνυμία "Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων" αντίγραφο της από 29-1-2014 αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 373/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών με πράξη κατάθεσης του αρμόδιου γραμματέα του οικείου Πρωτοδικείου Σερρών με αριθμό 1/7-2-2014 και πράξη προσδιορισμού δικασίμου για την αρχή της παρούσας αναφερόμενη και κλήση να παραστούν σ' αυτή επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στις αναιρεσίβλητες.

Επομένως εφόσον αυτές δεν εμφανίστηκαν κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από την σειρά του οικείου πινακίου, ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο Δικηγόρο, πρέπει να εξετασθεί η βασιμότητα της ένδικης αίτησης αναίρεσης παρά την απουσία των αναιρεσιβλήτων (άρθρο 576 παρ. 2 εδ. 3 ΚΠολΔ). Με την με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 1/7-2-2014 αίτηση ζητείται η αναίρεση της υπ' αριθμ. 373/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών, (διαδικασίας εκουσίας δικαιοδοσίας), το οποίο κατά την εκουσία δικαιοδοσία δίκασε κατ' έφεση την από 29-4-2013 (και με αριθμ.

κατάθ. 10/2013) έφεση του αναιρεσείοντος ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΤΑΜΕΙΟ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΩΝ" κατά της υπ' αριθμ. 16/2013 οριστικής αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Σερρών, το οποίο δικάσαν κατά την ίδια δικαιοδοσία (εκούσια) υπήγαγε στις διατάξεις του Ν. 3869/2010 τις προερχόμενες από σύμβαση δανείου οφειλές της αιτούσας και ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης προς το αναιρεσείον αλλά και προς τις έξι (6) μετέχουσες στην διαδικασία πιστώτριες τράπεζες.

Κατά το άρθ. 553 του ΚΠολΔ "αναίρεση επιτρέπεται κατά των αποφάσεων που δεν υπόκεινται σε ανακοπή ερημοδικίας και έφεση, δηλαδή δεκτική αναιρέσεως είναι μόνο η τελεσίδικη απόφαση. Η άνω διάταξη κατά το άρθ. 741 του ΚΠολΔ εφαρμόζεται και για τις αποφάσεις που εκδίδονται κατά τη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας των άρθ. 739 επ.

του ΚΠολΔ όπως είναι οι υποθέσεις του Ν. 3869/2010, και για τις οποίες κατά την ειδική ρύθμιση του άρθ. 14 του τελευταίου αυτού νόμου οι εκδιδόμενες αποφάσεις υπόκεινται μόνο σε έφεση και αναίρεση μη επιτρεπομένης ανακοπής ερημοδικίας τόσο στον πρώτο όσο και στο δεύτερο βαθμό. Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, που αφορά αίτηση της οφειλέτριας για ρύθμιση των χρεών της κατά το Ν. 3869/ 2010 εκδικάσθηκε κατά τη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας των άρθ. 739 επ.

του ΚΠολΔ σύμφωνα με το άρθρο 3 του Ν. 3869/2010, εκδόθηκε αντιμωλία της πρώτης εφεσίβλητης - αντεκκαλούσας και του ήδη αναιρεσείοντος ΤΠ&Δ ως εκκαλούντος - αντεφεσιβλήτου ως και των δευτέρας και τρίτης των ήδη αναιρεσιβλήτων, ερήμην δε των λοιπών 4ης έως 7ης των αναιρεσιβλήτων. Η αναιρεσιβαλλόμενη οριστική απόφαση εκδοθείσα κατ' έφεση από δευτεροβάθμιο δικαστήριο, εφόσον δεν είναι δεκτική κατά νόμο ανακοπής ερημοδικίας σύμφωνα με τη διάταξη του άρθ. 14 του Ν. 3869/2010 είναι δεκτική ασκήσεως κατ' αυτής αιτήσεως αναιρέσεως.

Σημειώνεται ότι η δυνατότητα ασκήσεως αιτήσεως αναιρέσεως στην προκειμένη περίπτωση δεν κωλύεται για το λόγο ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, παρά το νόμο, όρισε παράβολο ερημοδικίας για την περίπτωση ασκήσεως από ερήμην δικασθέντα ανακοπής ερημοδικίας η οποία όπως εκτέθηκε δεν επιτρέπεται, ιδιότητα την οποία δεν φέρουν ούτε το ήδη αναιρεσείον ΤΠ&Δ αλλά ούτε η αιτούσα και ήδη πρώτη αναιρεσίβλητη.

Το άρθρο 1 του Ν. 3869/2010 όπως ισχύει μετά τις επελθούσες τροποποιήσεις του ρυθμίζει τα χρέη των φυσικών προσώπων που δεν έχουν πτωχευτική ικανότητα ορίζει τα ακόλουθα: 1. "Φυσικά πρόσωπα που δεν έχουν πτωχευτική ικανότητα και έχουν περιέλθει χωρίς δόλο σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής ληξιπρόθεσμων χρηματικών οφειλών τους (εφεξής οφειλέτες) δικαιούνται να υποβάλουν στο αρμόδιο δικαστήριο την αίτηση που προβλέπεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 4 για τη ρύθμιση των οφειλών τους και απαλλαγή.

Την ύπαρξη δόλου αποδεικνύει ο πιστωτής. 2. Δεν επιτρέπεται η ρύθμιση οφειλών οι οποίες: είτε α) έχουν αναληφθεί το τελευταίο έτος πριν την υποβολή της αίτησης για την έναρξη της διαδικασίας κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 4 είτε β) προέκυψαν από αδικοπραξία που διαπράχθηκε με δόλο, από διοικητικά πρόστιμα, χρηματικές ποινές, φόρους και τέλη προς το Δημόσιο και τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρώτου και δεύτερου βαθμού, τέλη προς Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου και εισφορές προς οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης είτε γ) προέκυψαν από χορήγηση δανείων από Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 15 και 16 του Ν. 3586/2007, όπως ισχύουν (Α' 151). 3.

Απαλλαγή του οφειλέτη από τα χρέη δύναται να γίνει μία μόνο φορά. Εξάλλου ορίζεται από τη διάταξη του άρθρ. 62 του Ν. 2214/1994 "Αντικειμενικό σύστημα φορολόγησης και άλλες διατάξεις" (ΦΕΚ 75 Α'), ότι για την εξυπηρέτηση και ασφάλιση των τοκοχρεωλυτικών δανείων που χορηγούνται από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων για την απόκτηση πρώτης κατοικίας από δημοσίους υπαλλήλους, συνταξιούχους και λοιπούς δικαιούμενους κατά την κείμενη νομοθεσία κάθε δανειζόμενος υποχρεούται να εκχωρήσει υπέρ του δανειστή:

α) μέχρι τα 6/10 όλων γενικά των τακτικών μηνιαίων απολαβών του (μισθό, επιδόματα, μηνιαία αναλογία δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα, ΔΙΒΕΕΤ κ.λπ.), β) μέχρι τα 6/10 της κανονισθησομένης κύριας και επικουρικής συντάξεώς του και όλων γενικά των μερισμάτων και άλλων παροχών που τακτικά λαμβάνει από τα ασφαλιστικά του ταμεία, γ) από το εφάπαξ βοήθημα που χορηγείται σ' αυτόν από οποιοδήποτε ασφαλιστικό του φορέα ή από την οριζόμενη από την εργατική νομοθεσία αποζημίωση λόγω λύσεως της εργασιακής σχέσεως (παρ. 1).

Οι πιο πάνω εκχωρήσεις είναι ισχυρές καταργούμενης κάθε αντιθέτου γενικής ή ειδικής διατάξεως (παρ. 2). Τροποποιήσεις και συμπληρώσεις στο άρθρο 25 του Ν. 2214/1994 επέφεραν οι νόμοι 3453/2006 (ΦΕΚ Α' 74/7-4-2006) και 3867/2010 (ΦΕΚ Α' 128/3-8-2010). Κατά το άρθρο 25 παρ. 6 του Ν. 3867/2010 με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων μπορεί ύστερα από αίτηση του υπόχρεου να καθορίζονται όροι εξυπηρέτησης, επιμέρους συμφωνίες των δανειακών συμβάσεων και η διευθέτηση των τόκων υπερημερίας των μη κανονικά εξυπηρετούμενων οποιουδήποτε είδους δανειακών συμβάσεων που έχει χορηγήσει προς φυσικά πρόσωπα το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων.

Με βάση τα ανωτέρω επιβάλλεται από την καλή πίστη αλλά και από την ratio του νόμου, ο οποίος αποσκοπεί μεν στην προστασία του υπερχρεωμένου φυσικού προσώπου αλλά και στην εξισορρόπηση των συμφερόντων των πιστωτών, η διαφάνεια της περιουσιακής κατάστασης, (καθήκον ειλικρίνειας έναντι των πιστωτών αλλά και της ίσης μεταχείρισης αυτών), η οποία υπαγορεύει την υποχρέωση του αιτούντα - οφειλέτη να συμπεριλάβει στην αίτησή του όλους τους πιστωτές του αλλά και το σύνολο των ληξιπρόθεσμων και μη, ώστε να μπορεί κάθε δανειστής να καθορίζει την στάση του βάσει της συνολικής οικονομικής κατάστασης του οφειλέτη του.

Συνεπώς η συλλογική διαδικασία με το γνωστό χαρακτηριστικό της καθολικότητας, σημαίνει ότι η διαδικασία καταλαμβάνει όλη την περιουσία του οφειλέτη και όλους τους πιστωτές με μόνη εξαίρεση τις οφειλές του άρθρου 1 παρ. 2 του Ν. 3869/2010, στις οποίες δεν περιλαμβάνονται οι εκ των στεγαστικών δανείων απαιτήσεις του ΤΠ&Δ. Επομένως σαφώς προκύπτει ότι στη ρύθμιση του Ν. 3869/ 2010 υπάγονται και οφειλές από στεγαστικά δάνεια τα οποία το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων χορήγησε σε υπαλλήλους που συγκεντρώνουν τις προϋποθέσεις της κείμενης νομοθεσίας και τα οποία δάνεια οι δανειολήπτες εξοφλούν με επιτρεπόμενη κατά νόμο προεκχώρηση του οριζόμενου ποσοστού των μηνιαίων απολαβών τους. Ο νόμος με την άνω ρύθμιση θέλησε να υπαχθούν στις ρυθμίσεις του χρηματικές οφειλές από δάνεια προς όλους τους πιστωτές (ιδιώτες και μη), στην περίπτωση δε που ήθελε να εξαιρέσει από το νόμο τις εκ δανείων οφειλές προς το ανωτέρω πιστωτικό ίδρυμα θα το είχε πράξει ρητώς όπως τούτο συνέβη στην περίπτωση οφειλών από τέλη προς ΝΠΔΔ.

Αντίθετο δεν προκύπτει από τη ρύθμιση του άρθρου 25 παρ. 6 του Ν. 3867/2010 που παρέχει τη δυνατότητα στον δανειολήπτη να ζητήσει - επιτύχει με απόφαση του Διοικ. Συμβ. του ΤΠ&Δ ευνοϊκότερους όρους εξυπηρετήσεως των δανειακών συμβάσεων. Η παρ. 2 του άρθ. 1 του Ν. 3869/2010 αναφέρει τα χρέη εκείνα των οποίων δεν επιτρέπεται η ρύθμιση με δικαστική απόφαση. Η ένταξη και των έναντι του ΤΠ&Δ χρεών στη ρύθμιση της παρ. 2 του άρθρ. 1 του Ν. 3869/2010 θα σήμαινε διεύρυνση των περιπτώσεων της παραγράφου αυτής πράγμα το οποίο δεν προκύπτει ότι θέλησε ο νομοθέτης. Αντιθέτως ο τελευταίος με την άνω διάταξη, έστω και αν δεν χρησιμοποιεί σχετική διατύπωση, ορίζει τις περιπτώσεις των μη υπαγόμενων στη ρύθμιση του νόμου χρεών. Είναι πρόδηλο ότι η εξαίρεση από τη ρύθμιση του νόμου των έναντι του ΤΠ&Δ χρεών θα δημιουργούσε προνομιακή κατάσταση του τελευταίου έναντι των λοιπών δανειστών οι απαιτήσεις των οποίων υπάγονται στη ρύθμιση του νόμου και κατά τις περιστάσεις υφίστανται την οριζόμενη με την δικαστική απόφαση περικοπή. Στην πράξη η εξαίρεση από τη ρύθμιση του νόμου των έναντι του ΤΠ&Δ χρεών θα οδηγούσε σε απαλλαγή του οφειλέτη έναντι των λοιπών μετεχόντων στη διαδικασία πιστωτών αφού ο οφειλέτης όντας υποχρεωμένος να εξυπηρετεί τα έναντι του Ταμείου χρέη κατά κανόνα δεν θα είχε διαθέσιμα στοιχεία για την ικανοποίηση των λοιπών πιστωτών.

Στην προκειμένη περίπτωση το Μονομελές Πρωτοδικείο Σερρών, το οποίο κατά την εκουσία δικαιοδοσία δίκασε κατ' έφεση την από 29.4.2013 έφεση του αναιρεσείοντος ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΤΑΜΕΙΟ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΩΝ" κατά της υπ' αριθμ. 16/2013 οριστικής αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Σερρών, δικάσαντος κατά την ίδια δικαιοδοσία (εκουσία), με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αναφορικά με την υπαγωγή, την έναντι αυτού (αναιρεσείοντος) υφισταμένων χρεών, συνολικού ύψους 83.089 ευρώ, προερχομένων από σύμβαση στεγαστικού δανείου της αιτούσας και ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης με το αναιρεσείον, στην ρύθμιση του άρθρου 1 του Ν. 3869/2010, δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "...

Κατά την άποψη, όμως, του παρόντος Δικαστηρίου, οι διατάξεις του Ν. 3869/2010, καίτοι είναι γενικότερες σε σχέση με αυτές του άρθρου 62 Ν. 2214/1994 και του άρθρου 25 Ν. 3867/2010, κατήργησαν σιωπηρά κάθε άλλη προηγούμενη διάταξη, που ρυθμίζει τον τρόπο αποπληρωμής των δανείων, τα οποία δεν εξυπηρετούνται κανονικά, καθόσον, με τις διατάξεις του Ν. 3869/2010, σκοπείται η ελάφρυνση των δανειοληπτών από την υπερχρέωση, μέσω της λήψης παντός είδους δανείων, και η αποκατάσταση της παραγωγικής τους δυνατότητας, η οποία υποσκάπτεται από το βάρος των χρεών τους (ο απεγκλωβισμός των δανειοληπτών από την περιθωριοποίηση λόγω της υπερχρέωσης, όπως αναφέρεται στην αιτιολογική έκθεση του Ν. 3869/2010), έτσι ώστε η αποδυνάμωση των (ενοχικών) δικαιωμάτων του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων (και όχι η κατάργησή τους, καθόσον με τις ρυθμίσεις του Ν. 3869/2010, το εν λόγω πιστωτικό ίδρυμα μπορεί να ικανοποιηθεί συμμέτρως ή προνομιακώς, στην περίπτωση που έχει εμπράγματη εξασφάλιση σε σχέση με τους υπόλοιπους πιστωτές του οφειλέτη) να επιβάλλεται από λόγους γενικότερου κοινωνικού συμφέροντος, ενώ η προνομιακή μεταχείριση του ανωτέρω πιστωτικού ιδρύματος έναντι των υπολοίπων πιστωτών (ανωνύμων τραπεζικών εταιρειών) με βάση τις προαναφερόμενες διατάξεις νόμων, δεν είναι ανεκτή δικαιοπολιτικά, διότι ο νομοθέτης, με το νόμο για τα υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα, θέλησε να υπαχθούν στις ρυθμίσεις του οι χρηματικές οφειλές από δάνεια προς όλους τους πιστωτές (ιδιώτες και μη), επιπρόσθετα δε, στην περίπτωση που ήθελε να εξαιρέσει του νόμου αυτού τις οφειλές προς το ανωτέρω πιστωτικό ίδρυμα, θα το είχε πράξει ρητώς, όπως στην περίπτωση των οφειλών από τέλη προς ΝΠΔΔ (άρθρο 1 παρ. 2 στοιχ.

β'), οι οποίες, όπως και οι λοιπές οφειλές της ίδιας, ως άνω διάταξης (εξαιρούμενες της ρύθμισης χρεών και απαλλαγής), προέρχονται από την άσκηση δημόσιας εξουσίας (ή από σχέσεις δημοσίου δικαίου, περιπτώσεις δηλαδή, στις οποίες το φυσικό πρόσωπο έχει την ιδιότητα του διοικούμενου (οφειλές από φόρους και τέλη προς το Δημόσιο και τους ΟΤΑ, διοικητικά πρόστιμα, χρηματικές ποινές, ασφαλιστικές εισφορές) και όχι του ιδιώτη -αντισυμβαλλομένου (πιστούχου) κατ' άρθρο 361 ΑΚ, ενώ η ίδια ως άνω διάταξη νόμου δεν διαλαμβάνει τίποτε για οφειλές από δάνεια, που χορήγησαν ν.π.δ.δ., όπως είναι, εν προκειμένω, το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων.

Κατά συνέπεια, τα ποσά που καταβάλει μηνιαίως η αιτούσα προς το εν λόγω ν.π.δ.δ. πρέπει να συμπεριληφθούν στο διαθέσιμο εισόδημα της αιτούσας εφεσίβλητης για την ικανοποίηση όλων των αναφερομένων στην αίτηση πιστωτών της με βάση τις σχετικές ρυθμίσεις του νόμου 3869/2010.

Συνεπώς, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που έκρινε ομοίως και απέρριψε τους σχετικούς ισχυρισμούς του εκκαλούντος ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο και πρέπει οι σχετικοί λόγοι εφέσεως και η έφεση στο σύνολό της να απορριφθεί ως αβάσιμη ...". Στην συνέχεια το ανωτέρω κατ' έφεση Δικαστήριο: α) στα πλαίσια του άρθρου 8 παρ. 2 του Ν. 3869/2010 με βάση τα οριζόμενα στο νόμο προσδιοριστικά στοιχεία όρισε τις επί τετραετία μηνιαίες καταβολές της αιτούσας εφεσίβλητης - αντεκκαλούσας και ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης προς τις έξι (6) μετέχουσες στην διαδικασία πιστώτριες τράπεζες, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και το αναιρεσείον, προς το οποίο όρισε μηνιαίες καταβολές από 219,34 ευρώ και β) στα πλαίσια του άρθρου 9 παρ. 2 του ως άνω νόμου, επειδή υποβλήθηκε από την αιτούσα - αναιρεσίβλητη αίτημα για διάσωση της κύριας κατοικίας, το 80% της αντικειμενικής αξίας της οποίας προσδιορίσθηκε στο ποσό των 22.825,23 ευρώ, όρισε ότι η αιτούσα οφείλει να καταβάλει στο αναιρεσείον, που θα ικανοποιηθεί προνομιακά έναντι των λοιπών μετεχόντων πιστωτών σε μηνιαίες καταβολές από 190,20 ευρώ για 120 μήνες.

Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 560 παρ. 1 του ΚΠολΔ για εσφαλμένη εφαρμογή των διατάξεων του Ν. 3869/2010, ως αντιτιθεμένων στην διάταξη του άρθρου 25 παρ. 6 του Ν. 3867/ 2010, με το οποίο προβλέπεται συμβατική ρύθμιση των οφειλών, η οποία ως ειδικότερη, υπερισχύει έναντι των διατάξεων του Ν. 3869/2010 που ως γενικότερος και μεταγενέστερος του ως άνω Ν. 3867/2010 δεν εφαρμόζονται επί των απαιτήσεων του ΤΠ&Δ. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι το γράμμα του άρθρου 25 του Ν. 3867/2010, που προβλέπει μια διαδικασία εξωδικαστικής ρύθμισης του χρέους του οφειλέτη δεν αναιρεί οποιαδήποτε άλλη διαδικασία δικαστική, όπως η προκείμενη του Ν. 3869/2010, καθώς εν προκειμένω πρόκειται για μια συνολική διευθέτηση των οφειλών, που αποσκοπεί στην ελάφρυνση της θέσης του δανειολήπτη με την όσο δυνατόν δικαιότερη μεταχείριση των δανειστών επί τη βάσει των ήδη υπαρχόντων προνομίων τους.

Από το άρθρο 62 του ν. 2214/1994 "Ρύθμιση θεμάτων χορήγησης στεγαστικών δανείων από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων" όπως ισχύει σήμερα ορίζονται τα ακόλουθα: "1. Για την εξυπηρέτηση και ασφάλεια των χορηγουμένων από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων τοκοχρεωλυτικών δανείων για την απόκτηση πρώτης κατοικίας, προς τους δημοσίους υπαλλήλους, τους συνταξιούχους και τους λοιπούς δικαιούμενους, κατά την κείμενη νομοθεσία, κάθε δανειζόμενος υποχρεούται να εκχωρεί υπέρ του δανειστού:

α) μέχρι τα 6/10 όλων γενικά των τακτικών μηνιαίων απολαβών του (μισθό, επιδόματα, μηνιαία αναλογία δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα, ΔΙΒΕΕΤ κ.λπ.), β) μέχρι τα 6/10 της κανονισθησομένης κύριας και επικουρικής συντάξεώς του και όλων γενικά των μερισμάτων και άλλων παροχών που τακτικά λαμβάνει από τα ασφαλιστικά του ταμεία, γ) τα 3/4 από το εφάπαξ βοήθημα που χορηγείται σε αυτόν από οποιονδήποτε ασφαλιστικό φορέα ή από την οριζόμενη από την εργατική νομοθεσία αποζημίωση λόγω λύσεως της εργατικής σχέσεως. 2.

Οι πιο πάνω εκχωρήσεις είναι ισχυρές καταργούμενης κάθε αντιθέτου γενικής ή ειδικής διατάξεως. Για την αναγγελία των εκχωρήσεων αυτών αρκεί η τήρηση των κοινών διατάξεων κατά παρέκκλιση τυχόν ειδικών ρυθμίσεων όπως του άρθ. 95 του ν. 2362/1995 και του άρθρου 53 του ν.δ. 496/1974. Εκχωρήσεις που έχουν γίνει οποτεδήποτε πριν από την εφαρμογή του παρόντος χωρίς την εφαρμογή των αναφερόμενων στο προηγούμενο εδάφιο ειδικών ρυθμίσεων θεωρούνται εξ υπαρχής έγκυρες, εφόσον τηρήθηκαν οι κοινές διατάξεις".

Από την γραμματική διατύπωση της ανωτέρω διάταξης προκύπτει ότι ο πραγματικά επιδιωκόμενος σκοπός της εν λόγω διάταξης είναι μόνον η εξασφάλιση του εκδοχέα και η παραχώρηση ασφαλείας προς αυτόν ως προς την είσπραξη της απαίτησης από τον εκδοχέα - ΤΠ&Δ και όχι η οριστική απόκτηση από αυτόν (ΤΠ&Δ) της απαίτησης.

Εν προκειμένω υφίστανται δύο συμβάσεις, η της αιτίας (βασική -σύμβαση δανείου) και η της εκχωρήσεως μελλοντικών περιοδικών παροχών, δηλαδή των έναντι του Δημοσίου μελλοντικών περιοδικών αποκτήσεων των μηνιαίων αποδοχών χάριν καταβολής, περιεχόμενο της οποίας, κατά τα προεκτεθέντα, δεν είναι η δια μόνης της εκχωρήσεως απόσβεση των εν λόγω μελλοντικών περιοδικών εκ του ένδικου στεγαστικού - επισκευαστικού δανείου οφειλών προς το ΤΠ&Δ και κατ' επέκταση και του χρέους αλλά η παροχή ασφάλειας από την δανειολήπτρια αιτούσα και ήδη πρώτη αναιρεσίβλητη προς το ΤΠ&Δ και ήδη αναιρεσείον. Επομένως το γεγονός ότι η πρώτη έχει εκχωρήσει τις μελλοντικές περιοδικές απαιτήσεις της κατά του Δημοσίου στο ΤΠ&Δ με σύμβαση, που έχει συνάψει με το τελευταίο δεν αποτελεί εμπόδιο για να ζητήσει την υπαγωγή της στη ρύθμιση του Ν. 3869/2010, διότι η δανειολήπτρια αιτούσα και ήδη πρώτη αναιρεσίβλητη παρά την εκχώρηση εξακολουθεί να οφείλει εκ δανείου, καθόσον η ένδικη εκχώρηση δεν απέσβεσε την εκ δανείου οφειλή της.

Συνακόλουθα από τις διατάξεις των άρθρων 1 του Ν. 3869/ 2010, 62 του Ν. 2241/1994, 455, 460 και 461 ΑΚ αντιστοίχως δεν προκύπτει υποχρέωση της αιτούσας και ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης την υπαγωγή της στις διατάξεις του Ν. 3869/2010 και εν συνεχεία του δικάζοντος Δικαστηρίου να εξαιρέσει την οφειλή προς το ΤΠ&Δ από τις λοιπές οφειλές της προς τα λοιπά πιστωτικά ιδρύματα, λόγω της κατά το ανωτέρω άρθρο εκχωρήσεως μελλοντικών περιοδικών παροχών - απαιτήσεων και συγκεκριμένα ποσοστού του μελλοντικού μισθού της οφειλέτριας δημοσίου υπαλλήλου. Επομένως ο από το άρθρο 560 παρ. 1 ΚΠολΔ δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι η υπαγωγή στη ρύθμιση του Ν. 3869/2010 της ήδη εκχωρηθείσας απαίτησης των 6/10 του μισθού της πρώτης αναιρεσίβλητης, που έχει ήδη εκχωρηθεί ταυτόχρονα με την κατάρτιση του ένδικου στεγαστικού - επισκευαστικού δανείου πολυετούς διάρκειας παραβιάζει ευθέως τις διατάξεις των άρθρων 62 του Ν. 2214/1994, 25 του Ν. 3867/2010 και των άρθρων 455, 460, 461 ΑΚ είναι αβάσιμος.

Τέλος με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 560 περ. 1 του ΚΠολΔ περί εσφαλμένης εφαρμογής της διάταξης του άρθρου 1 παρ. 2 περ. γ' του Ν. 3869/2010 στην προκειμένη υπόθεση, διότι η μορφή του αναιρεσείοντος ως ΝΠΔΔ και οι σκοποί του, ιδίως η χρηματοπιστωτική πολιτική του, που είναι στενά συνυφασμένοι με την στεγαστική πολιτική και την εκτέλεση έργων κοινωνικού χαρακτήρα απαγορεύουν την υπαγωγή των δανείων αυτού στην ρύθμιση του Ν. 3869/2010. Από τις ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης δεν προκύπτει εσφαλμένη εφαρμογή των διατάξεων του προαναφερθέντος νόμου, διότι το αναιρεσείον δεν συνιστά Φορέα Κοινωνικής Ασφαλίσεως, ώστε σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 15 και 16 του Ν. 3586/2007 οφειλές προερχόμενες από χορήγηση δανείων από το αναιρεσείον να μην επιτρέπεται να υπαχθούν στη ρύθμιση του Ν. 3869/2010, τα δε αντίθετα υποστηριζόμενα από το τελευταίο περί εσφαλμένης εφαρμογής κατά το άρθρο 560 περ. 1 ΚΠολΔ είναι απορριπτέα ως αβάσιμα.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικασθεί το ηττώμενο αναιρεσείον στην δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό διαλαμβανόμενα (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ και άρθρο 22 του ν. 3693/57).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-1-2014 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 373/2013 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στην δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Φεβρουαρίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Ιουλίου 2015.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ