Supreme Court dismisses appeal against eviction order due to withdrawal of second ground and rejection of remaining grounds.

Απόφαση 1030 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1030/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Γεώργιο Σακκά, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη και Δημήτριο Τζιούβα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Σεπτεμβρίου 2014, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ν. συζ. Ι. Π., θυγ. Ν. Γ., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αλέξανδρο Τσώνο, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ανακαλεί την από 17-9-2014 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: Μ. Π. του Β., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Βλουτόγλου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19-5-2011 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 250/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6709/2013 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 9-12-2013 αίτησή της και τους από 17-3-2014 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Τζιούβας διάβασε την από 9-9-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου λόγου της από 9-12-2013 και με αριθμό κατάθεσης 5/2014 αίτησης αναίρεσης και του πρώτου λόγου των από 17-3-2014 και με αριθμό κατάθεσης 45/2014 πρόσθετων λόγων αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. 6709/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών των άρθρων 647 επ. του ΚΠολΔ και την απόρριψη των λοιπών λόγων της αναιρέσεως και των πρόσθετων λόγων αυτής.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και τους πρόσθετους λόγους αυτής προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών υπ' αριθ. 6709/2013 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, κατά το μέρος που απέρριψε τους σχετικούς λόγους της εφέσεως της αναιρεσείουσας - ενάγουσας - εκμισθώτριας και επικύρωσε την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή της ενάγουσας - αναιρεσείουσας κατά το αίτημά της να υποχρεωθεί ο εναγόμενος - αναιρεσίβλητος - μισθωτής να της καταβάλει τα οφειλόμενα μισθώματα μισθώσεως κατοικίας, για το χρονικό διάστημα από 1-12-2010 μέχρι 30-9-2011, διότι αποχώρησε πρόωρα και πριν από τη λήξη του συμφωνημένου χρόνου από το μίσθιο διαμέρισμα, καταγγείλας την μεταξύ τους μισθωτική σύμβαση, χωρίς σπουδαίο λόγο.

Κατά την διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται για (ευθεία) παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου αν το δικαστήριο της ουσίας, με βάση τα αναιρετικά ανέλεγκτα γενόμενα δεκτά από εκείνο, ως αποδειχθέντα, πραγματικά περιστατικά, δεν εφαρμόσει τον συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή εφαρμόσει αυτόν, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμόσει αυτόν εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται, είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή ή μη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών στον κανόνα δικαίου (Ολ.ΑΠ 1/2013).

Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 281, 288, 588, 672, 752 και 766 του Α.Κ., συνάγεται γενική αρχή του δικαίου, κατά την οποία επιτρέπεται σε κάθε περίπτωση να καταγγελθεί μία διαρκής έννομη σχέση, όπως είναι και η μίσθωση κατοικίας, για σπουδαίο λόγο. Ως σπουδαίος λόγος θεωρείται κάθε περιστατικό που, κατά την καλή πίστη σε συνδυασμό με το σύνολο των περιστάσεων που συντρέχουν στη συγκεκριμένη περίπτωση, συντελεί ώστε να μην είναι πλέον ανεκτή η διατήρηση της ενοχικής σχέσης έως τον χρόνο της λήξης της.

Μη ανεκτή είναι η συνέχισή της και όταν, σύμφωνα με την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη, γίνεται υπέρμετρα δυσβάστακτη είτε για τα δύο μέρη είτε για το ένα μόνο από αυτά, όπως συμβαίνει σε περίπτωση που επήλθε ουσιώδης μεταβολή των προσωπικών ή περιουσιακών σχέσεων αμφοτέρων των μερών ή του ενός μέρους, ανεξαρτήτως της συνδρομής ή μη οποιασδήποτε υπαιτιότητας στην επέλευση της μεταβολής αυτής.

Τα περιστατικά που συνιστούν σπουδαίο λόγο αφορούν συνήθως στον αποδέκτη της καταγγελίας, δεν αποκλείεται όμως να ευρίσκονται στη σφαίρα επιρροής του ίδιου του καταγγέλλοντος. Περαιτέρω, η συνδρομή ή μη σπουδαίου λόγου αξιολογείται με κριτήρια αντικειμενικά, δεν απαιτείται δηλαδή κατ' αρχήν πταίσμα εκείνου προς τον οποίο απευθύνεται η καταγγελία.

Αν, όμως, εκείνος που καταγγέλλει είναι υπαίτιος, δεν επιτρέπεται να προβεί σε καταγγελία, διότι είναι επίσης γενική αρχή του δικαίου, συναγόμενη από τα άρθρα 200, 281 και 288 του Α.Κ., ότι κανείς δεν μπορεί να αποκομίσει ωφελήματα από παράνομη ή ανήθικη συμπεριφορά που οφείλεται σε υπαιτιότητά του. Ειδικά, για την πρόωρη καταγγελία της συμβάσεως μίσθωσης κατοικίας, για την οποία ο νόμος έχει θεσπίσει και ειδικούς προς τούτο λόγους για αμφότερους τους συμβαλλομένους, το περιεχόμενο του σπουδαίου λόγου πρέπει να προσδιορίζεται στενά.

Για τη συγκεκριμενοποίηση της έννοιας του σπουδαίου λόγου μπορεί να γίνει και στάθμιση του συμφέροντος του καταγγέλλοντος για πρόωρη λύση της συμβάσεως με το συμφέρον του αντισυμβαλλομένου για διατήρηση της συμβάσεως μέχρι την κανονική λύση της. Εξάλλου, ο σπουδαίος λόγος είναι αόριστη νομική έννοια και, συνεπώς, η κρίση για την ορθή υπαγωγή σ' αυτήν των συγκεκριμένων περιστατικών υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

Τέλος, η παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας ελέγχεται αναιρετικά μόνον αν αυτά αφορούν ερμηνεία ή εφαρμογή κανόνων δικαίου (άρθρ. 559 αρ. 1 εδ. β' Κ.Πολ.Δ.), με την έννοια της εξειδικεύσεως αόριστων νομικών εννοιών ή της υπαγωγής σε αυτούς πραγματικών περιστατικών, προϋπόθεση η οποία δεν συντρέχει όταν χρησιμεύουν για την υπό του δικαστηρίου εξακρίβωση της υπάρξεως πραγματικών περιστατικών και συνδέονται με την αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων.

Έτσι, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ορισμένο γεγονός ως σπουδαίος λόγος καταγγελίας διαρκούς συμβάσεως υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 εδ.

β', γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια του σπουδαίου λόγου καταγγελίας διαρκούς συμβάσεως.

Εν προκειμένω, σχετικά με την λύση της μισθώσεως κατοικίας με καταγγελία του μισθωτή για σπουδαίο λόγο, το Μονομελές Εφετείο Αθηνών, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ανέλεγκτα ότι αποδείχθηκαν τα εξής: "Με βάση το από 6-9-2007 μισθωτήριο συμφωνητικό κατοικίας, που προσκομίζεται με επίκληση, η ενάγουσα εκμίσθωσε στον εναγόμενο ένα διαμέρισμα (κατοικία) του δευτέρου ορόφου πολυκατοικίας που βρίσκεται στη ...

επί της οδού ..., αποτελούμενο από τέσσερα κύρια δωμάτια, κουζίνα, λουτρό, W.C., αποθήκη, διάδρομο, μια μεγάλη γωνιακή βεράντα και τρεις μικρές με κεντρική θέρμανση, εμβαδού 138 τ.μ., για χρονική διάρκεια τεσσάρων ετών, ήτοι από 1-10-2007 έως 30-9-2011, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως κύρια κατοικία του εναγόμενου και της μέλλουσας συζύγου του Σ.

Κ.. Το μηνιαίο μίσθωμα συμφωνήθηκε να προκαταβάλλεται το πρώτο τριήμερο κάθε μήνα και να ανέρχεται στο ποσό των 950 ευρώ από 1-10-2007 έως 30-9-2009, σε 1.000 ευρώ από 1-10-2009 έως 30-10-2010 και σε 1.050 ευρώ από 1-10-2010 έως 30-9-2011. ... Ο εναγόμενος, ο οποίος με την παράδοση σ' αυτόν της χρήσεως του ένδικου μισθίου αμέσως νυμφεύτηκε τη Σ.

Κ., απέκτησε το πρώτο τέκνο τους την 27-3-2009. Στις αρχές του Οκτωβρίου του 2010 γνωστοποίησε στην ενάγουσα ότι η σύζυγός του περιμένει το δεύτερο παιδί τους, επομένως θα αποχωρήσει από το μίσθιο. Το δεύτερο τέκνο του εναγόμενου γεννήθηκε την 27-12-2010. Προηγούμενα την 10-11-2010 είχε επιδώσει στην ενάγουσα εκμισθώτρια το από 5-11-2010 εξώδικο έγγραφο - επιστολή με το οποίο της γνωστοποίησε ότι την Τρίτη 30-11-2010 προτίθεται να αποχωρήσει από το μίσθιο διαμέρισμα, καθώς, όπως την είχε ενημερώσει προφορικά, έχουν μεταβληθεί σημαντικά οι στεγαστικές ανάγκες της οικογενείας του από την απόκτηση των τέκνων του.

Ως εκ τούτου, την κάλεσε να έλθει να παραλάβει το διαμέρισμα και να τακτοποιήσουν κάθε σχετική οικονομική ή άλλη εκκρεμότητα. Υπόψη ότι στις 23-10-2010 ο εναγόμενος ήλθε σε συμφωνία με την Μ. Π. συζ. Λ. και μίσθωσε διαμέρισμα - μεζονέτα, επιφανείας 165 τ.μ. μετά άλλων αποθηκευτικών χώρων στο υπόγειο, επιφανείας 83 τ.μ., που βρίσκεται στη ..., με έναρξη της μίσθωσης αυτής την 15-11-2010, αντί μηνιαίου μισθώματος 1.200 ευρώ για το πρώτο μισθωτικό έτος, προκειμένου να στεγάσει την οικογένειά του.

Η ενάγουσα εκμισθώτρια αμφισβήτησε τους προβαλλόμενους από το μισθωτή ως άνω λόγους καταγγελίας της ένδικης μίσθωσης και χαρακτήρισε αυτή άκαιρη χωρίς έννομα αποτελέσματα, δηλαδή τέτοια που δεν επέφεραν τη λύση της ένδικης σύμβασης, ώστε ο εναγόμενος να οφείλει τα εξ αυτής μισθώματα και μάλιστα αυτά μέχρι τη λήξη της συμβατικής διάρκειάς της (30-9-2011), σημειώνεται ότι η υπό κρίση αγωγή συζητήθηκε στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου στις 27-9-2012 και επομένως τα μισθώματα αυτά, είχαν, κατά τον ανωτέρω χρόνο και κατά το αγωγικό αίτημα, καταστεί ληξιπρόθεσμα.

Κατά τα παραπάνω εκτιθέμενα περιστατικά, ο εναγόμενος ως σπουδαίο λόγο καταγγελίας επικαλέστηκε την ουσιώδη μεταβολή των στεγαστικών του αναγκών, καθώς μετά το γάμο του απέκτησε σε σύντομο διάστημα δύο τέκνα, τα οποία έχουν ανάγκη από χωριστό υπνοδωμάτιο στο μίσθιο. Ναι μεν, σύμφωνα με το προσκομιζόμενο σχεδιάγραμμα - κάτοψη β' ορόφου της πολυκατοικίας όπου το ένδικο μίσθιο, που προσκομίζεται μετ' επικλήσεως, φέρεται το τελευταίο να διαθέτει τρίτο δωμάτιο, χαρακτηριζόμενο ως κοιτώνα, διαστάσεων 4,20 επί 3,20 μέτρων, όμως το δωμάτιο αυτό, που επικοινωνεί με το σαλόνι δια συρόμενης πόρτας, αν και διαθέτει ντουλάπα, δεν φαίνεται ότι ανταποκρίνεται στη χρήση υπνοδωματίου και μάλιστα παιδικού δωματίου λόγω της θέσης του στην όλη διαρρύθμιση του διαμερίσματος, αλλά περισσότερο εξυπηρετεί τη χρήση γραφείου ή "λίβινγκ ρουμ", όπως χρησιμοποιείται και από το νέο μισθωτή του μισθίου μετά την αποχώρηση του εναγομένου ...

Ο λόγος, συνεπώς, περί ουσιώδους μεταβολής των στεγαστικών αναγκών του μισθωτή, σύμφωνα με τις σκέψεις που προηγήθηκαν, ερείδεται στη γενική αρχή του άρθρου 288 Α.Κ. και είναι νόμιμος, καθόσον αποτελεί με αντικειμενικά κριτήρια και κατά τους κανόνες της καλής πίστεως, λαμβανομένων υπόψη και των συναλλακτικών ηθών, περιστατικό που καθιστά δυσβάστακτη για το μισθωτή τη συνέχιση της επίδικης μίσθωσης, λαμβανομένου υπόψη και του στοιχείου που συναντάται στις συναλλαγές να επιλέγονται μεγάλοι χώροι για κατοικία οικογενειών που έχουν την οικονομική δυνατότητα προς τούτο.

Εξάλλου, δεν αποτελεί προϋπόθεση της καταγγελίας της μίσθωσης για σπουδαίο λόγο, ο οποίος μπορεί να αναφέρεται μόνο στη σφαίρα συμφερόντων του καταγγέλλοντος, η συνδρομή ή μη υπαιτιότητας στην επέλευση της μεταβολής αυτής (ΑΠ 639/2007, ΑΠ 441/2000), για τον εναγόμενο σε κάθε περίπτωση δεν τίθεται τέτοιο θέμα, αφού η σε σύντομο χρόνο δημιουργία οικογένειας αποτέλεσε τη φυσική εξέλιξη των πραγμάτων ...".

Ακολούθως, το Μονομελές Εφετείο Αθηνών, αφού έκρινε με βάση τα ανέλεγκτα γενόμενα δεκτά απ' αυτό ως άνω περιστατικά ότι η από μέρους του καταγγέλοντος μισθωτή καταγγελία της επίδικης μισθώσεως κατοικίας έγινε για σπουδαίο λόγο και ότι η γενόμενη καταγγελία επέφερε τη λύση της μισθώσεως στις 30-11-2010 και δεν υποχρεούται αυτός σε καταβολή των μισθωμάτων μέχρι την λήξη της μισθώσεως λόγω της λύσεως της μισθώσεως ένεκα της από μέρους του καταγγελίας, απέρριψε τον περί του αντιθέτου λόγο της εφέσεως της εκμισθώτριας ενάγουσας κατά της αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που είχε κρίνει τα ίδια.

Με όσα δέχθηκε κατά τα ανωτέρω το Μονομελές Εφετείο Αθηνών δεν παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας, δηλαδή τους κανόνες της λογικής, της εμπειρικής και επιστημονικής πραγματικότητας, κατά την υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε στην έννοια του σπουδαίου λόγου καταγγελίας της διαρκούς συμβάσεως της μισθώσεως κατοικίας, αλλ' ούτε και τις διατάξεις των άρθρων 288 και 574 του Α.Κ.

και οι περί του εναντίου πρώτος λόγος της αναιρέσεως και πρώτος πρόσθετος λόγος της αναιρέσεως είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι. Τούτο διότι κατά τους κανόνες της λογικής και της κοινής εμπειρίας, υπνοδωμάτιο που διαχωρίζεται με συρόμενη πόρτα από το σαλόνι διαμερίσματος δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως παιδικό υπνοδωμάτιο και με το να δεχθεί ότι ένεκα της υπάρξεως ενός τέκνου νηπιακής ηλικίας και της επικείμενης αποκτήσεως και άλλου τέκνου βρεφικής ηλικίας, το μίσθιο διαμέρισμα, εμβαδού 138 τ.μ., το οποίο διέθετε μόνον τρία υπνοδωμάτια, από τα οποία το ένα διαχωριζόταν από το σαλόνι με συρόμενη πόρτα και δεν ήταν κατάλληλο για παιδικό υπνοδωμάτιο, δεν επαρκούσε για να καλύψει τις μεταβληθείσες στεγαστικές ανάγκες της οικογένειας του εναγομένου - αναιρεσιβλήτου που θα αποκτούσε και δεύτερο τέκνο και θα χρειαζόταν και τρίτο κατάλληλο υπνοδωμάτιο και ότι αυτό συνιστούσε μεταβολή των στεγαστικών αναγκών του αναιρεσίβλητου - εναγομένου που καθιστούσε δυσβάστακτη κατά τους κανόνες της καλής πίστεως, λαμβανομένων υπόψη και των συναλλακτικών ηθών, την από μέρους του συνέχιση της επίδικης μίσθωσης για δέκα ακόμη μήνες μέχρι τη λήξη της και ως εκ τούτου ότι συνέτρεχε σπουδαίος λόγος για την καταγγελία της ορισμένου χρόνου μισθώσεως πριν από τη συμβατική λήξη της, ορθά και χωρίς να παραβιάσει τα διδάγματα της κοινής πείρας υπήγαγε τα γενόμενα απ' αυτό ανελέγκτως ως άνω πραγματικά περιστατικά στο νόμο και στην έννοια του σπουδαίου λόγου για καταγγελία της μισθώσεως κατοικίας και επομένως, ο πρώτος λόγος της αναιρέσεως και ο πρώτος λόγος των προσθέτων λόγων αναιρέσεως, κατά το μέρος που αναφέρονται σε εσφαλμένη υπαγωγή των ως άνω γενομένων υπό της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως δεκτών περιστατικών στην αόριστη έννοια του σπουδαίου λόγου κατά παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

Σύμφωνα με το άρθρο 559 αρ. 19 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Αυτός ο λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν με σαφήνεια από το αιτιολογικό της απόφασης τα περιστατικά εκείνα που συγκροτούν το πραγματικό του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε (υπαγωγικός συλλογισμός), ώστε να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής της διάταξης, καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Αντίθετα δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγόμενου απ' αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Στην προκείμενη περίπτωση, η αναιρεσείουσα με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεώς της ισχυρίζεται ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση περιέχει αιτιολογίες αντιφατικές και στερείται νομίμου βάσεως ως προς την συνδρομή σπουδαίου λόγου καταγγελίας της μισθώσεως από μέρους του αναιρεσιβλήτου μισθωτού διότι δέχεται ότι στις 10 και 30 Νοεμβρίου του 2010 υπήρχε μεταβολή των στεγαστικών του αναγκών και ταυτοχρόνως ότι το δεύτερο τέκνο του γεννήθηκε στις 27-12-2010 και με τον δεύτερο λόγο των προσθέτων λόγων αναιρέσεως ότι περιέχει ανεπαρκείς αιτιολογίες και στερείται νομίμου βάσεως διότι δεν αιτιολογεί και δεν εξειδικεύει ποία είναι η ενδεδειγμένη θέση ενός παιδικού δωματίου σε σχέση με τους υπόλοιπους χώρους μίας οικίας και γιατί το τρίτο δωμάτιο που χαρακτηρίζεται ως κοιτώνας (υπνοδωμάτιο) στα σχέδια της πολεοδομίας δεν ανταποκρίνεται στη χρήση παιδικού δωματίου λόγω της θέσης του.

Όμως, όπως προκύπτει από τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, τα οποία προαναφέρθηκαν, αυτή δέχθηκε ότι ο αναιρεσίβλητος μισθωτής κατήγγειλε κατά την διάρκεια της μισθώσεως για σπουδαίο λόγο ένεκα μεταβολής των στεγαστικών του αναγκών την μίσθωση και συγκεκριμένα ότι αυτός κατά το μήνα Νοέμβριο του έτους 2010 κατήγγειλε τη μίσθωση λόγω μεταβολής των στεγαστικών του αναγκών επειδή είχε γεννηθεί στις 27-3-2009 το πρώτο τέκνο του και η σύζυγός του θα γεννούσε τον επόμενο μήνα το δεύτερο τέκνο του, που γεννήθηκε στις 27-12-2010 και όχι γιατί γεννήθηκαν και τα δύο τέκνα του κατά το μήνα Νοέμβριο του έτους 2010.

Επίσης, όπως προκύπτει από τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, αυτή δέχθηκε ότι το τρίτο δωμάτιο του μισθίου που χαρακτηρίζεται ως κοιτώνας (υπνοδωμάτιο) στα σχέδια της πολεοδομίας δεν ανταποκρίνεται στη χρήση παιδικού δωματίου λόγω του ότι βρίσκεται δίπλα από το σαλόνι και επικοινωνεί μαζί του με συρόμενη πόρτα και κατά συνέπεια αιτιολογεί και εξειδικεύει γιατί το τρίτο δωμάτιο που χαρακτηρίζεται ως κοιτώνας (υπνοδωμάτιο) στα σχέδια της πολεοδομίας δεν ανταποκρίνεται στη χρήση παιδικού δωματίου λόγω της θέσης του.

Επομένως, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έχει πλήρεις, σαφείς και χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις αιτιολογίες, οι οποίες καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου και ειδικότερα των προαναφερθεισών διατάξεων των άρθρων 281, 288, 588, 672, 752 και 766 του Α.Κ. που στηρίζουν στο νόμο καταγγελία της συμβάσεως μισθώσεως κατοικίας για σπουδαίο λόγο και οι περί του εναντίου τρίτος λόγος αναιρέσεως και δεύτερος λόγος των πρόσθετων λόγων αναιρέσεως είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 20 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται αν το Δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Ο από το άρθρο αυτό λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου, ιδρύεται αν το δικαστήριο υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου, με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προφανώς διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν, από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά διέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό.

Πράγματι, στην τελευταία περίπτωση, πρόκειται για παράπονο αναγόμενο στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο (άρθρ. 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.). Πάντως, για να θεμελιωθεί ο προαναφερόμενος λόγος αναιρέσεως, θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό πόρισμά του αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε και όταν το έχει απλώς συνεκτιμήσει, μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξάρει το έγγραφο, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε ως προς το αποδεικτικό γεγονός (Ολομ.ΑΠ 2/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Μονομελές Εφετείο Αθηνών, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφασή του, για να καταλήξει στο αποδεικτικό πόρισμά του ότι το τρίτο δωμάτιο που συνορεύει με το σαλόνι του μισθίου δεν ανταποκρίνεται στη χρήση παιδικού υπνοδωματίου, αφενός δεν υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος αναγόμενο στην ανάγνωση του από Νοεμβρίου 1977 εγγράφου σχεδιαγράμματος κατόψεως του μισθίου διαμερίσματος που συντάχθηκε από τον αρχιτέκτονα Σ.

και έχει εγκριθεί από την πολεοδομία, το οποίο προσκόμισε και επικαλέσθηκε η αναιρεσείουσα, αφού δέχθηκε ότι σ' αυτό αναφέρεται ως κοιτώνας το δωμάτιο που βρίσκεται παραπλεύρως του σαλονίου του μισθίου και κατά συνέπεια σωστά διέγνωσε το περιεχόμενο του εγγράφου αυτού και αφετέρου δεν κατέληξε στο ως άνω αποδεικτικό πόρισμά του ότι το τρίτο δωμάτιο που συνορεύει με το σαλόνι του μισθίου δεν ανταποκρίνεται στη χρήση παιδικού υπνοδωματίου μόνον από την εκτίμηση του ως άνω σχεδιαγράμματος κατόψεως του μισθίου, αλλά αφού συνεκτίμησε και όλα τα αναφερόμενα στην απόφασή του αποδεικτικά μέσα συνήγαγε το ως άνω αποδεικτικό πόρισμά του που είναι διαφορετικό από εκείνο που η αναιρεσείουσα θεωρεί ορθό.

Επομένως, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως ότι το Μονομελές Εφετείο Αθηνών με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του παραμόρφωσε το περιεχόμενο του από Νοεμβρίου 1977 εγγράφου σχεδιαγράμματος κατόψεως του μισθίου διαμερίσματος που συντάχθηκε από τον αρχιτέκτονα Σ. και έχει εγκριθεί από την πολεοδομία είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

H αναιρεσείουσα, δηλώνει με το δικόγραφο των πρόσθετων λόγων αναιρέσεως που κατέθεσε στο Δικαστήριο αυτό, το οποίο κατά το νόμο επιδόθηκε και στον αναιρεσίβλητο για την παραδεκτή άσκηση των πρόσθετων λόγων αναιρέσεως (βλ. προσκ. την υπ' αριθμ. 969/14-4-2014 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Αθηνών ...), ότι παραιτείται του δικογράφου της αναιρέσεως ως προς τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως και κατά συνέπεια η αναίρεση θεωρείται ότι δεν ασκήθηκε ως προς το λόγο αυτό (άρθρ. 294, 295 παρ. 1, 297 και 299 Κ.Πολ.Δ.). Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, αφού όλοι οι λόγοι της αναιρέσεως και όλοι οι πρόσθετοι λόγοι της αναιρέσεως κρίνονται αβάσιμοι και απορριπτέοι, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, να διαταχθεί η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος παραβόλου (άρθρ. 495 παρ. 4 εδ. ε' Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα που ηττήθηκε στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, κατά το νόμιμο αίτημα του τελευταίου (άρθρ. 176, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Θεωρεί ως μη ασκηθείσα την αναίρεση κατά το δεύτερο λόγο της.

Απορρίπτει την από 9-12-2013 και με αριθμό κατάθεσης 5/2014 αίτηση αναιρέσεως και τους από 17-3-2014 και με αριθμό κατάθεσης 45/2014 πρόσθετους λόγους αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. 6709/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Φεβρουαρίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Ιουλίου 2015.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ