Supreme Court dismisses appeal against compensation for unauthorized use of public seafront property.

Απόφαση 1030 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1030/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 14 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Α. Γ. Τ. Α.Ε." που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Μακρή με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπουμένου από τον Προϊστάμενο της Κτηματικής Υπηρεσίας του Νομού Χαλκιδικής, που κατοικοεδρεύει στον Πολύγυρο Χαλκιδικής, το οποίο δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-11-2008 ανακοπή και τους από 26-2-2009 πρόσθετους λόγους ανακοπής της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 671/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 2032/2010 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 21-2-2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσείουσα όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευφημία Λαμπροπούλου ανέγνωσε την από 4-1-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη 1221/2-8-2011 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας Αθηνών ..., την οποία προσκομίζει η επισπεύδουσα τη συζήτηση της υποθέσεως αναιρεσείουσα, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση από 21-2-2011 αιτήσεως για αναίρεση της 2032/2010 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης με την πράξη καταθέσεως και ορισμού δικασίμου που υπάρχει κάτω από αυτήν και με κλήση για συζήτηση κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης αποφάσεως νόμιμη δικάσιμο αυτής (14-1-2013), επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στο αναιρεσίβλητο.

Εξάλλου από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά του δικαστηρίου τούτου προκύπτει ότι κατά την πιο πάνω δικάσιμο, κατά την οποία συζητήθηκε η υπόθεση με εκφώνησή της από τη σειρά του οικείου πινακίου, δεν εμφανίσθηκε το αναιρεσίβλητο ούτε κατέθεσε δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. Επομένως πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία του (άρθρο 576 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.).

Κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 115 του π.δ. της 11/12-11-1929 "περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων", το οποίο εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 2 ν. 4266/ 1929 και αντικαταστάθηκε με το άρθρο 5 ν. 5895/1933, όπως περαιτέρω τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με τα άρθρα 20 α.ν. 1540/1938, 19 α.ν. 1919/1939, 2 α.ν. 1925/1951 και 5 παρ. 4 α.ν. 263/1968, σε βάρος εκείνων που χωρίς συμβατική σχέση καρπώνονται ή κάνουν χρήση δημοσίων κτημάτων βεβαιώνεται αποζημίωση για το χρονικό διάστημα που έκαναν χρήση.

Κατά την παράγραφο 2 του ίδιου πιο πάνω άρθρου η αποζημίωση ορίζεται κατά κρίση αγαθού ανδρός με πρωτόκολλο το οποίο κοινοποιείται σε αυτόν που καρπώνεται ή χρησιμοποιεί το ακίνητο, ο οποίος δικαιούται να ασκήσει ανακοπή κατά του πρωτοκόλλου κατά τα ειδικότερα εκτιθέμενα στην παράγραφο αυτή. Η αποζημίωση που καθορίζεται με το πρωτόκολλο συνίσταται στην ωφέλεια την οποία εκείνος που καρπούται ή κάνει αυθαίρετα χρήση του δημοσίου κτήματος αδικαιολογήτως απεκόμισε, ήτοι ό,τι θα κατέβαλλε οποιοσδήποτε τρίτος στο Δημόσιο ως αντάλλαγμα, αν με έγκυρη σύμβαση χρησιμοποιούσε το αυθαιρέτως χρησιμοποιούμενο δημόσιο κτήμα.

Από τα πιο πάνω σε συνδυασμό και με τις διατάξεις του άρθρου 23 παρ.1 ν. 1539/1938, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 1 παρ.2 α.ν. 263/1968, με το οποίο ορίζεται ότι "ο αυτογνωμόνως επιλαμβανόμενος οιουδήποτε δημοσίου κτήματος ευρισκομένου αναμφισβητήτως υπό την κατοχήν του Δημοσίου, τιμωρείται ...", προκύπτει ότι η καθοριζόμενη υπέρ του Δημοσίου με το πρωτόκολλο αποζημίωση εις βάρος εκείνου που καρπούται ή αυθαιρέτως χρησιμοποιεί δημόσιο κτήμα, έχει ως γενεσιουργό αιτία την αδικοπραξία (υπό την έννοια των άρθρων 914 επ.

Α.Κ.), συνεπεία της οποίας καθίσταται αδικαιολογήτως πλουσιότερος χωρίς νόμιμη αιτία επί ζημία του Δημοσίου (Α.Π. 2131/2007). Περαιτέρω κατά το άρθρο 2 ν. 2971/2001 "αιγιαλός και παραλία και άλλες διατάξεις" δημόσιο κτήμα κατά την έννοια των προαναφερθεισών διατάξεων είναι και ο αιγιαλός και η παραλία. Τέλος κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 13 του ίδιου νόμου απλή χρήση του αιγιαλού και της παραλίας είναι κάθε χρήση, εφόσον από αυτή δεν παραβιάζεται ο προορισμός τους ως κοινόχρηστων πραγμάτων και δεν επέρχεται αλλοίωση στη φυσική μορφολογία τους και τα βιοτικά στοιχεία τους, κατά την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου είναι δυνατή η παραχώρηση, με τη διαδικασία και τους όρους του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 2, της απλής χρήσεως αιγιαλού για την άσκηση δραστηριοτήτων που εξυπηρετούν τους λουομένους ή την αναψυχή του κοινού (όπως εκμίσθωση θαλάσσιων μέσων αναψυχής, καθισμάτων, ομπρελών, λειτουργία τροχηλάτου αναψυκτηρίου κ.λπ.), κατά δε την παράγραφο 4 του ίδιου άρθρου: "Είναι δυνατή η παραχώρηση με τη διαδικασία και τους όρους που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο της παραγράφου 1, χωρίς δημοπρασία, της απλής χρήσης αιγιαλού για ένα χρόνο σε αυτούς που έχουν όμορες ξενοδοχειακές εν γένει επιχειρήσεις, κάμπιγκ ή κέντρα αναψυχής, για τους σκοπούς που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο της προηγούμενης παραγράφου προς εξυπηρέτηση του κοινού.

Το αντάλλαγμα για την παραχώρηση της απλής χρήσης αιγιαλού και παραλίας που έχουν ανακηρυχθεί Τουριστικά Δημόσια Κτήματα (Τ.Δ.Κ.), ως και των κτισμάτων ή εν γένει των εγκαταστάσεων που υφίστανται επ' αυτών, καθορίζεται με απόφαση του φορέα που ασκεί τη διοίκηση και διαχείριση των Τ.Δ.Κ., κατά τη διέπουσα αυτόν νομοθεσία.

Το αντάλλαγμα, το οποίο δύναται να αναπροσαρμόζεται με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών, για την παραχώρηση της απλής χρήσης αιγιαλού και παραλίας πλην των Τ.Δ.Κ. σε όμορες ξενοδοχειακές επιχειρήσεις που καταβάλλεται στο Δημόσιο, υπολογίζεται από τον πολλαπλασιασμό του ενός δευτέρου (1/2) της τιμής δίκλινου δωματίου μετά λουτρού, χωρίς λοιπές επιβαρύνσεις, όπως η τιμή αυτή καθορίζεται από τον Ε.Ο.Τ.

για κάθε ξενοδοχειακή επιχείρηση επί τον αριθμό των κλινών αυτής. Σε περίπτωση που το προκύπτον κατά τα ανωτέρω αντάλλαγμα τελεί σε δυσαναλογία προς το μίσθωμα που προκύπτει βάσει των μισθωτικών συνθηκών της περιοχής ή προς το καθοριζόμενο βάσει του άρθρου 22 του Ν. 2238/1994 (ΦΕΚ 151 Α'), καταβάλλεται στο Δημόσιο το αντάλλαγμα του εδαφίου αυτού.

Δυσαναλογία μεταξύ πρώτου και δεύτερου τρόπου υπολογισμού του ανταλλάγματος θεωρείται ότι υπάρχει όπου η μεταξύ τους απόκλιση είναι τουλάχιστον πενήντα εκατοστά (50/100)".

Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά τα εξής: "Σε βάρος της ανακόπτουσας εκδόθηκε από τον Προϊστάμενο της Κτηματικής Υπηρεσίας Ν. Χαλκιδικής το υπ' αριθμ. 68/2008 πρωτόκολλο καθορισμού αποζημίωσης αυθαίρετης χρήσης, με το οποίο επιβλήθηκε σε βάρος της αποζημίωση ύψους 155.000 ευρώ για αυθαίρετη χρήση τμήματος αιγιαλού εμβαδού 1.240 τ.μ.

στη θέση "..." του Δ.Δ. ... του Δήμου ..., για το χρονικό διάστημα από 1-1-2003 έως 31-12-2007. Η έκταση αυτή εμπίπτει εντός του αιγιαλού, τα όρια του οποίου καθορίσθηκαν με την από 3-8-1987 έκθεση της αρμόδιας επιτροπής ... Ειδικότερα η ανακόπτουσα κατασκεύασε τοιχίο αντιστήριξης από πέτρες και τσιμεντοκονία πάχους 0,40 μ. και ύψους από 0,45 μ.

μέχρι 1,50 μ. ... Η ανακόπτουσα κατέλαβε και διαμόρφωσε την επίδικη έκταση προκειμένου να τη χρησιμοποιήσει ως αύλειο χώρο της όμορης ξενοδοχειακής επιχείρησής της ... Σε βάρος της ανακόπτουσας είχε εκδοθεί και το υπ' αριθμ. 20/2003 πρωτόκολλο καθορισμού αποζημίωσης αυθαίρετης χρήσης της άνω έκτασης που αφορούσε το χρονικό διάστημα από 1-1-2002 έως 31-12-2002, ποσού 37.200 ευρώ, καθώς και το υπ' αριθμ. 3989/18-12-2003 πρωτόκολλλο διοικητικής αποβολής.

Μετά την έκδοση του τελευταίου πρωτοκόλλου η ανακόπτουσα, συμμορφούμενη δήθεν με αυτό, καθαίρεσε εν μέρει το άνω τοιχίο και συγκεκριμένα μείωσε το ύψος του, ενώ το μήκος και το πάχος του παρέμειναν αμετάβλητα, στη συνέχεια δε επένδυσε αυτό με πυκνή βλάστηση προκειμένου να μην είναι εμφανές. Μετά την άνω μερική καθαίρεση του τοιχίου και την επένδυση του υπολοίπου τοιχίου με βλάστηση, το εμβαδόν της καταληφθείσας έκτασης ουδόλως περιορίσθηκε ...

Όπως προκύπτει όμως ... δεν έλαβε χώρα ολοκληρωτική αλλά μερική καθαίρεση του τοιχίου (μείωση του ύψους) όπως προαναφέρθηκε, με αποτέλεσμα να παραμένει σαφώς διαχωρισμένη η επίδικη έκταση (1.240 τ.μ.) από το υπόλοιπο τμήμα του αιγιαλού και με υψομετρική διαφορά η οποία έχει δημιουργηθεί από την αυθαίρετη κατασκευή του τοιχίου και τη διαμόρφωση του χώρου...

Επομένως ο δεύτερος πρόσθετος λόγος της ανακοπής, με τον οποίο η ανακόπτουσα ισχυρίζεται ότι είναι αόριστο το προσβαλλόμενο πρωτόκολλο διότι δεν εξειδικεύεται το συνολικό εμβαδόν που καταλαμβάνουν τα υλικά καθαίρεσης που δεν έχουν απομακρυνθεί, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον αυτό (πρωτόκολλο) εκδόθηκε για την καταληφθείσα συνολική έκταση των 1.240 τ.μ., την οποία συνέχισε να κατέχει η ανακόπτουσα και μετά τη μερική καθαίρεση του τοιχίου και η οποία προσδιορίζεται με ακρίβεια κατά θέση, όρια και εμβαδόν τόσο στο εν λόγω πρωτόκολλο όσο και στην από 8-5-2002 έκθεση αυτοψίας, η οποία αναφέρεται στο πρωτόκολλο αυτό και αποτελεί στοιχείο του φακέλου.

Περαιτέρω ... η ανακόπτουσα με το από 13-1-2005 μισθωτήριο συμβόλαιο εκμίσθωσε στην ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "Nelson Hellas Α.Ε." ολόκληρο το ξενοδοχειακό συγκρότημα, συμπεριλαμβανομένης και της άνω καταληφθείσας έκτασης, για το χρονικό διάστημα από 1-2-2005 έως 31-1-2017 αντί μισθώματος 350.000 ευρώ ετησίως, αναπροσαρμοζομένου κατ' έτος.

Η εκμίσθωση δε αυτή αποτελεί πράξη εκμετάλλευσης της επίδικης έκτασης από την ανακόπτουσα για το χρονικό διάστημα από 1-2-2005 έως 31-12-2007. Επομένως ο πρώτος λόγος της ανακοπής κατά το πρώτο σκέλος του, καθώς και ο τρίτος πρόσθετος λόγος ανακοπής, με τους οποίους η ανακόπτουσα ισχυρίζεται ότι είναι παράνομη η επιβολή αποζημίωσης για το χρονικό διάστημα μετά την 20-1-2004, ημερομηνία κατά την οποία διαπιστώθηκε με την προαναφερθείσα έκθεση αυτοψίας η καθαίρεση του τοιχίου, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού και μετά την άνω ημερομηνία, παρά τη μείωση του ύψους του τοιχίου, συνέχισε να κατέχει και να χρησιμοποιεί αποκλειστικά η ίδια (ανακόπτουσα) την επίδικη έκταση, τουλάχιστον μέχρι την 1-2-2005, ημερομηνία κατά την οποία εκμίσθωσε αυτήν (μαζί με το ξενοδοχειακό συγκρότημα) ...

στη συνέχεια δε μετά την άνω ημερομηνία (1-2-2005) και μέχρι την 31-12-2007 συνέχισε να εκμεταλλεύεται αυτήν ως εκμισθώτρια. Η ανακόπτουσα ισχυρίζεται ότι ο Δήμος Κασσάνδρας με σχετικά συμφωνητικά μίσθωσης εκμίσθωσε στην άνω εταιρεία όλο το χώρο του αιγιαλού έμπροσθεν του άνω ξενοδοχείου για τα έτη 2005, 2006 και 2007, εισπράττοντας μίσθωμα 3.547 ευρώ για το έτος 2005, 3.546,67 ευρώ για το έτος 2006 και 4.013,33 ευρώ για το έτος 2007.

Από τα προσκομιζόμενα ... συμφωνητικά μίσθωσης προκύπτει ότι ο άνω Δήμος εκμίσθωσε στην άνω εταιρεία τμήμα αιγιαλού έμπροσθεν του άνω ξενοδοχείου για απλή χρήση και συγκεκριμένα προκειμένου να τοποθετήσει θαλάσσια μέσα αναψυχής, ξαπλώστρες και ομπρέλες, ώστε να μην αναιρείται ο κοινόχρηστος χαρακτήρας του και να μην προκαλείται ζημία στο περιβάλλον.

Στα εν λόγω συμφωνητικά δεν αναφέρεται το εμβαδόν της εκμισθωθείσας έκτασης αιγιαλού ούτε προκύπτει αν αυτή συμπίπτει με την επίδικη έκταση, δεδομένου ότι έμπροσθεν της επίδικης έκτασης υπάρχει και άλλο τμήμα αιγιαλού που δεν είχε καταληφθεί από την ανακόπτουσα. Σε κάθε περίπτωση όμως, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι η μίσθωση εκ μέρους της άνω εταιρείας αφορά ολόκληρη την έκταση του αιγιαλού, δεν αναιρείται η αυθαίρετη εκ μέρους της ανακόπτουσας κατάληψη και χρήση της επίδικης έκτασης, ενόψει του ότι η άνω κατασκευή του τοιχίου και η διαμόρφωση του καταληφθέντος χώρου που έγιναν από την ανακόπτουσα (και όχι από τη μισθώτρια εταιρεία) δεν αποτελούν απλή χρήση κατά την έννοια του νόμου (άρθρ.13 παρ.1 ν. 2971/2001) καθόσον παραβιάσθηκε με αυτές (κατασκευή τοιχίου και διαμόρφωση του χώρου) ο προορισμός του ως κοινόχρηστου πράγματος και επήλθε αλλοίωση στη φυσική μορφολογία και τα βιοτικά στοιχεία του, δεδομένου ότι παρεμποδίζεται από το τοιχίο η πορεία των κυμάτων και περιορίζεται με τον τρόπο αυτό η έκταση του αιγιαλού.

Επομένως ο σχετικός πρώτος λόγος της ανακοπής κατά το δεύτερο σκέλος του, με τον οποίο η ανακόπτουσα ισχυρίζεται ότι είναι παράνομος ο καθορισμός αποζημίωσης τουλάχιστον για το χρονικό διάστημα από 1-1-2005 έως 31-12-2007 διότι αυτή δεν είχε καμία σχέση με την επίδικη έκταση κατά το άνω χρονικό διάστημα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Τέλος... η περιοχή στην οποία βρίσκεται η επίδικη έκταση είναι αναπτυγμένη τόσο οικιστικά όσο και τουριστικά, κατά τους καλοκαιρινούς δε μήνες παρουσιάζει έντονη τουριστική κίνηση. Για το λόγο αυτό τα ακίνητά της έχουν μεγάλη αγοραία και μισθωτική αξία. Κατά τον καθορισμό της αποζημίωσης χρήσης με το ανακοπτόμενο πρωτόκολλο ο προϊστάμενος της Κτηματικής Υπηρεσίας Χαλκιδικής έλαβε υπ' όψη την υπ' αριθμ. 1443/2005 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, η οποία επικυρώθηκε με την υπ' αριθμ. 656/2008 απόφαση του δικαστηρίου αυτού, με την οποία περιορίσθηκε στο ποσό των 25 ευρώ ανά τ.μ. (από 30 ευρώ ανά τ.μ.) η αποζημίωση αυθαίρετης χρήσης της επίδικης έκτασης που επιβλήθηκε στην ανακόπτουσα με το υπ' αριθμ.20/2003 πρωτόκολλο καθορισμού αποζημίωσης για το χρονικό διάστημα από 1-1-2002 έως 31-12-2002. ...

Με βάση τα παραπάνω το δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη τη θέση του επιδίκου και το εμβαδόν του, τις μισθωτικές συνθήκες της περιοχής, οι οποίες κατά την κρίση του δικαστηρίου δεν διαφοροποιήθηκαν κατά το επίδικο χρονικό διάστημα, το γεγονός ότι η από μέρους της ανακόπτουσας αυθαίρετη χρήση του επιδίκου κράτησε για μεγάλο χρονικό διάστημα, εκτιμά ότι η αποζημίωση που επιβλήθηκε σ' αυτήν με το ως άνω πρωτόκολλο είναι εύλογη και δίκαιη και τηρουμένων των αρχών του αδικαιολογήτου πλουτισμού αντιστοιχεί στο ποσό το οποίο θα κατέβαλλε αυτή αν είχε αποκτήσει τη χρήση του επιδίκου με αμφοτεροβαρή σύμβαση (μίσθωση) και κατά το οποίο ζημιώθηκε αντίστοιχα το καθ' ου η ανακοπή Ελληνικό Δημόσιο δια της μη λήψεως ανταλλάγματος.

Επομένως ο δεύτερος λόγος της ανακοπής, με τον οποίο η ανακόπτουσα ισχυρίζεται ότι η καθορισθείσα αποζημίωση.. δεν ανταποκρίνεται στην κρίση "αγαθού ανδρός", είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Με τον πρώτο πρόσθετο λόγο της ανακοπής η ανακόπτουσα ισχυρίζεται ότι ο καθορισμός της αποζημίωσης έπρεπε να γίνει σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 13 παρ.4 του ν. 2971/2001 ...

και ότι με βάση τον υπολογισμό αυτό θα έπρεπε να καθορισθεί η αποζημίωση για καθένα από τα επίδικα έτη στα αναφερόμενα με τον άνω πρόσθετο λόγο ανακοπής ποσά. Ο παραπάνω πρόσθετος λόγος της ανακοπής είναι απορριπτέος ως μη νόμιμος διότι στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται για αποζημίωση αυθαίρετης (χωρίς μισθωτική σχέση) χρήση κοινόχρηστης έκτασης (αιγιαλού), ο καθορισμός της οποίας γίνεται σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 115 του από 11/12-11-1929 "περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων", όπως ισχύει, κατά την κρίση "αγαθού ανδρός" και όχι σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 13 παρ.4 του ν. 2971/2001 που ορίζει τον τρόπο υπολογισμού του ανταλλάγματος σε περίπτωση νόμιμης παραχώρησης για απλή χρήση αιγιαλού και παραλίας για την άσκηση δραστηριοτήτων ή την αναψυχή του κοινού (εκμίσθωση θαλάσσιων μέσων αναψυχής, καθισμάτων, ομπρελών) σε αυτούς που έχουν όμορες ξενοδοχειακές επιχειρήσεις".

Με βάση αυτές τις παραδοχές το εφετείο απέρριψε την έφεση της αναιρεσείουσας κατά της αποφάσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου που είχε απορρίψει την ανακοπή και τους πρόσθετους λόγους της κατά του προσβαλλόμενου πρωτοκόλλου, με το οποίο είχε καθορισθεί το ποσό της αποζημιώσεως που έπρεπε να καταβάλει η αναιρεσείουσα στο αναιρεσίβλητο για την αυθαίρετη χρήση του ανωτέρω δημοσίου κτήματος (αιγιαλού) κατά το χρονικό διάστημα από 1-1-2003 έως 31-12-2007 στο ποσό των 25 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο και συνολικά των 155.000 ευρώ.

Έτσι που έκρινε το εφετείο δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου τις ανωτέρω (στην αρχή της παρούσης) αναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, οι οποίες ήταν εφαρμοστέες στην προκειμένη περίπτωση και όχι εκείνη του άρθρου 13 παρ.4 ν. 2971/2001, η οποία δεν ήταν εφαρμοστέα εν προκειμένω. Τούτο διότι, σύμφωνα με τις πιο πάνω ανέλεγκτες από τον Άρειο Πάγο ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως, η αναιρεσείουσα δεν επελήφθη της χρήσεως του αιγιαλού κατόπιν νόμιμης παραχωρήσεως κατά τη διάταξη του άρθρου 13 παρ.3 ν. 2971/2001 ούτε έκανε απλή χρήση αυτού κατά την έννοια της παρ.1 του ίδιου άρθρου, ώστε η οφειλόμενη από αυτήν αποζημίωση να υπολογισθεί κατά την παρ.4 του άρθρου αυτού, αλλά αυθαίρετα (χωρίς συμβατική σχέση) αρχικά έκανε χρήση του ανωτέρω δημοσίου κτήματος (αιγιαλού) η ίδια και στη συνέχεια καρπώθηκε αυτό εκμισθώνοντάς το σε τρίτον, η χρήση δε αυτή δεν ήταν απλή, αφού προέβη σε κατασκευή τοίχου αντιστηρίξεως από πέτρες και τσιμεντοκονία, από την οποία παραβιάστηκε ο προορισμός του αιγιαλού ως κοινόχρηστου πράγματος και επήλθε αλλοίωση στη φυσική μορφολογία και τα βιοτικά στοιχεία του.

Εξάλλου η προσβαλλόμενη απόφαση διέλαβε επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες σχετικά με τα ζητήματα του τρόπου υπολογισμού της μισθωτικής αξίας του καταληφθέντος από την αναιρεσείουσα τμήματος αιγιαλού ("κατά κρίση αγαθού ανδρός"), καθώς και του χρονικού διαστήματος κατά το οποίο η αναιρεσείουσα καρπώθηκε και έκανε χρήση του καταληφθέντος τμήματος, τα οποία ζητήματα έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Συνεπώς ο πρώτος λόγος αναιρέσεως (από το άρθρο 559 αριθ.1 [εδ.α] Κ.Πολ.Δ.) και οι δεύτερος και τρίτος (από το άρθρο 559 αριθ.19 Κ.Πολ.Δ.), με τους οποίους η αναιρεσείουσα υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι. Επί πλέον ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, κατά το μέρος του κατά το οποίο η αναιρεσείουσα, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθ.19 Κ.Πολ.Δ., πλήττει την ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του εφετείου, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος (άρθρο 561 παρ.1 Κ.Πολ.Δ.).

Ενόψει όλων αυτών πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, να μην καταδικασθεί όμως η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, το οποίο ερημοδίκησε και δεν υποβλήθηκε σε δαπάνη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21-2-2011 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Α. Γ. Τ. Α.Ε." για αναίρεση της 2032/2010 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Απριλίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Μαΐου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ