102/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 102 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 102/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου, Γεώργιο Σακκά και Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Οκτωβρίου 2013 με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: O. (Ο.) D. (Ν.) B. (Μ.), κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Γιάννη Κοτζαμανίδη, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Κ. Θ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο και 2. Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας, με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" που εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λάζαρο Χατζηθέμελη, ο οποίος ανακάλεσε την δήλωση παράστασής του κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31-7-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:2357/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1179/2006 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20-5-2009 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 940/2010 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την παραπάνω απόφαση και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Εκδόθηκε η 1950/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 29-3-2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης, ανέγνωσε την από 28-2-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του 2ου των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Κατά το άρθρο 576 § 2 Κ.Πολ.Δ., αν ο αντίδικος εκείνου που επισπεύδει την συζήτηση της αίτησης αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί, αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση επιδόθηκε νομότυπα προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.- Στην προκειμένη περίπτωση, από την προσκομιζόμενη με επίκληση από τον αναιρεσείοντα υπ' αριθμ. .../3.4.2013 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Σερρών …, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης με πράξη ορισμού δικασίμου για την δικάσιμο της 8.3.2013 επιδόθηκε νομότυπα στον πρώτο των αναιρεσιβλήτων Κ.

Θ.. Περαιτέρω, από την υπ' αριθμ. .../3.4.2013 έκθεση επίδοσης της ίδιας πιο πάνω δικαστικής επιμελήτριας προκύπτει ότι στον προαναφερόμενο αναιρεσίβλητο επιδόθηκε με επιμέλεια του αναιρεσείοντα και η από 13.3.2013 βεβαίωση της Γραμματέως του Δ' Πολιτικού Τμήματος του Δικαστηρίου τούτου Ελένης Τσιουρή, από την οποία προκύπτει ότι η συζήτηση της υπόθεσης αναβλήθηκε από την άνω αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο για εκείνη που σημειώνεται στην αρχή της παρούσας (4.10.2013) στην οποία και κλήθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα ο προαναφερόμενος πρώτος των αναιρεσιβλήτων να εμφανιστεί.

Επομένως, εφόσον αυτός δεν εμφανίσθηκε κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία του, σύμφωνα με την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 576 § 2 Κ.Πολ.Δ.-

ΙΙ.- Από την κατ' άρθρο 561 § 2 του Κ.Πολ.Δ. παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει, ότι, η με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1950/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο (άρθρ. 681Α Κ.Πολ.Δ.), αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής :

Ο ήδη αναιρεσείων είχε εγείρει ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης την από 31.7.2003 και με αριθμό κατάθεσης 28506/2003 αγωγή, την οποία έστρεφε, μεταξύ άλλων φυσικών και νομικών προσώπων, τα οποία δεν μετέχουν της παρούσας κατ' αναίρεση δίκης, και κατά των ήδη αναιρεσιβλήτων και με την οποία εξέθετε, κατά το ενδιαφέρον εν προκειμένω μέρος της, ότι είχε τραυματισθεί σοβαρά στο περιγραφόμενο αυτοκινητικό ατύχημα, το οποίο είχε λάβει χώρα στις 13.5.2002, συνεπεία του οποίου και ακρωτηριάσθηκε το δεξί του χέρι, με αποτέλεσμα να καταστεί ισοβίως ανάπηρος κατά ποσοστό 80% τουλάχιστον.

Ότι κατά τον χρόνο του ατυχήματος, ως οικονομικός μετανάστης, απόφοιτος Δημοτικού Σχολείου, εργαζόταν σε μόνιμη βάση ως αγρότης - εργάτης στον πρώτο των αναιρεσιβλήτων, Κ. Θ., ο οποίος διατηρεί ανθοκήπια στην Μονόβρυση Σερρών και ότι από την ως άνω εργασία του, αν δεν μεσολαβούσε ο τραυματισμός του, θα αποκέρδαινε με πιθανότητα, κατά την συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, το ποσό των 546 ευρώ μηνιαίως, αναπροσαρμοζόμενο κατ' έτος κατά τα εκτιθέμενα ειδικότερον στην αγωγή.

Με βάση δε τα περιστατικά αυτά ζήτησε, μετά παραδεκτό περιορισμό του αιτήματός του στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, να αναγνωρισθεί η υποχρέωση των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων και ειδικότερα του μεν πρώτου τούτων υπό την ιδιότητά του ως οδηγού και ιδιοκτήτη του εμπλακέντος στο ένδικο ατύχημα υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... ΙΧΦ αυτοκινήτου, στο οποίο ήταν αυτός (ενάγων - αναιρεσείων) συνεπιβάτης, της δε δεύτερης εξ αυτών ασφαλιστικής εταιρίας υπό την ιδιότητά της ως ασφαλίσασας τούτο κατά του κινδύνου γέννησης αστικής ευθύνης του κατά την κυκλοφορία του, να του καταβάλουν το ποσό των 1.513.198 ευρώ ως αποζημίωση για την στέρηση των πιο πάνω εισοδημάτων του κατά το χρονικό διάστημα από την άσκηση της αγωγής (1.8.2003) μέχρι 31.5.2048, που θα συμπλήρωνε το 67ο έτος της ηλικίας του.

Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε από το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, δικάζον κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο (άρθρ. 681 Α Κ.Πολ.Δ.), η υπ' αριθμ. 2357/2005 απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε το εν λόγω κονδύλι ως απαράδεκτο λόγω αοριστίας. Κατά της απόφασης αυτής άσκησε ο αναιρεσείων την από 11.4.2005 και με αριθμό κατάθεσης 1582/2005 έφεση, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 1179/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία το εν λόγω κονδύλιο απορρίφθηκε προεχόντως ως αόριστο και με επάλληλη σκέψη και ως αβάσιμο κατ' ουσία.

Κατόπιν αναίρεσης κατ' αυτής εκ μέρους του και ήδη αναιρεσείοντος εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 940/2010 απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου η οποία την αναίρεσε, όσον αφορά το κεφάλαιο του εν λόγω κονδυλίου και μόνον, και ειδικότερα κατά μεν την ως άνω κύρια αιτιολογία της,κατά παραδοχή του λόγου αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ.1, κατά δε την επάλληλη τοιαύτη εκείνου από το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ, και παρέπεμψε την υπόθεση κατά τούτο και μόνον προς περαιτέρω εκδίκαση ενώπιον του ιδίου ως άνω Δικαστηρίου, συγκροτούμενου από άλλους δικαστές.

Στη συνέχεια, η υπόθεση εισήχθη με κλήση του ήδη αναιρεσείοντος στο προαναφερόμενο Εφετείο και αυτό δικάζοντας κατά την ίδια πιο πάνω ειδική διαδικασία, ερήμην του ήδη πρώτου των αναιρεσιβλήτων Κ. Θ. και κατ' αντιμωλία της δεύτερης εξ αυτών ασφαλιστικής εταιρίας, εξέδωκε την ήδη προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1950/2011 απόφασή του, με την οποία έκανε εν μέρει δεκτό ως και μερικώς κατ' ουσία βάσιμο το επίμαχο αγωγικό κονδύλι.

Κατά της απόφασης αυτής εναντιώνεται ο εν μέρει νικήσας ενάγων - εκκαλών με την ένδικη αίτηση αναίρεσης, την οποία στρέφει τόσο κατά του ερήμην κατ' έφεση δικασθέντος και ήδη πρώτου των αναιρεσιβλήτων ως άνω Κ. Θ., όσο και κατά της κατ' αντιμωλία κατ' έφεση δικασθείσας και ήδη δεύτερης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας.

Λαμβανομένου, όμως, υπόψη ότι : α) από τη διάταξη του άρθρου 553 § 1 Κ.Πολ.Δ., που ορίζει ότι "αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση", προκύπτει ότι απόφαση η οποία έχει εκδοθεί ερήμην δεν υπόκειται σε αναίρεση, εφόσον μπορεί να προσβληθεί με ανακοπή ερημοδικίας, β) η απόφαση διατηρεί τον χαρακτήρα της ως ερήμην, έστω και αν, παρά την ερημοδικία του εφεσιβλήτου, το εφετείο, δικάζοντας διαφορά για ζημίες από αυτοκίνητο καθώς και από τη σύμβαση της ασφάλισής του σαν να ήσαν παρόντες οι διάδικοι, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 672 Κ.Πολ.Δ., έκανε δεκτή την έφεση κατά του ερήμην δικαζομένου εφεσιβλήτου και αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση που είχε προσβληθεί με αυτή, έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή, όπως συνέβη στην προκειμένη περίπτωση, γ) επί απλής ομοδικίας, στην οποία τελούν οι εις ολόκληρον υπόχρεοι μεταξύ τους από αυτοκινητικό ατύχημα (ΑΠ 1058/2007, ΑΠ 71/2005), η τελεσιδικία κρίνεται αυτοτελώς ως προς κάθε ομόδικο (Ολ.

ΑΠ 744/1982, ΑΠ 1058/2007, ΑΠ 1457/1996, ΑΠ 953/1991) και πρέπει να υπάρχει (τελεσιδικία) κατά το χρόνο άσκησης της αναίρεσης, δ) αν δεν συνομολογείται ή δεν αποδεικνύεται η τελεσιδικία (με την προσκομιδή αποδεικτικών επίδοσης, παραίτησης) η αναίρεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη και αυτεπαγγέλτως (ΑΠ 1058/2007, ΑΠ 102/1999), ε) αν δεν έχει επιδοθεί η ερήμην εκδοθείσα απόφαση τότε υπόκειται αυτή εσαεί σε ανακοπή ερημοδικίας και τούτο προς αποφυγή του κινδύνου κλεψιδικίας (βλ.

διατύπωση § § 1, 2 άρθρου 503 Κ.Πολ.Δ.) και στ) ότι στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων δεν επικαλείται, αλλά ούτε και από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη εφετειακή απόφαση επιδόθηκε στον ερήμην δικασθέντα στην κατ' έφεση δίκη και ήδη πρώτο των αναιρεσιβλήτων Κ. Θ. και ότι αυτή είχε καταστεί τελεσίδικη κατά το χρόνο άσκησης της αναίρεσης (30.3.2012, άρθρ. 495 § 1 Κ.Πολ.Δ.), πρέπει, η κρινόμενη αναίρεση, καθόσον στρέφεται κατά του ως άνω αναιρεσίβλητου, να απορριφθεί ως απαράδεκτη.

Στη συνέχεια δε πρέπει να ερευνηθεί ο μοναδικός λόγος αυτής αναφορικά με την δεύτερη των αναιρεσιβλήτων ασφαλιστική εταιρία, κατά τα παρακάτω ειδικότερον εκτιθέμενα.-

ΙΙΙ.- Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 929 και 298 ΑΚ, συνάγεται ότι αυτός που έπαθε βλάβη στο σώμα ή την υγεία του δικαιούται να αξιώσει και την μελλοντική αποθετική ζημία του (διαφυγόν κέρδος), γιατί λόγω της μειωμένης ικανότητας προς εργασία από βλάβη του σώματος ή της υγείας χάνει τα εισοδήματα από την εργασία, την οποία, έχοντας πλήρη ικανότητα κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, θα ασκούσε στο μέλλον.

Δεν απαιτείται γι' αυτό βεβαιότητα, αλλά αρκεί πιθανότητα, κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, πράγμα που πρέπει να προκύπτει από τις ιδιαίτερες περιστάσεις, ιδίως δε από τα μέτρα που λήφθηκαν προς τούτο (ΑΠ 940/2010, ΑΠ 377/2009, ΑΠ 611/2008). Περαιτέρω, ο λόγος αναίρεσης από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά, δηλ.

υπάρχει έλλειψη αιτιολογίας ή τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του κανόνα δικαίου, για την επέλευση της απαγγελθείσας έννομης συνέπειας ή την άρνησή της, δηλ. υπάρχει ανεπαρκής αιτιολογία, ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους, δηλ. υπάρχει αντιφατική αιτιολογία (Ολ ΑΠ 1/1999).

Ενώ δεν ιδρύεται, όταν οι ελλείψεις ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή εκτίθεται σαφώς (Ολ. ΑΠ 24/1992, 861/1984). Ούτε επίσης ιδρύεται ο λόγος από την αναφορά ή μη στην επιχειρηματολογία των διαδίκων ή από την επιχειρηματολογία του δικαστηρίου (ΑΠ 16/2005).- Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, επικαλούμενο το δεδικασμένο το οποίο απορρέει από την προαναφερόμενη στην υπ' αριθμ.

δύο λατινικό (

ΙΙ) σκέψη της παρούσας υπ' αριθμ. 1179/2006 απόφασή του, δέχθηκε, ως αμετακλήτως κριθέντα, τα ακόλουθα : Στις 13.5.2002 και περί ώρα 03.00, ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων, Κ. Θ., οδηγώντας το ανήκον στην κυριότητά του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... Ι.Χ.Φ. αυτοκίνητο, το οποίο ήταν ασφαλισμένο κατά του κινδύνου γένεσης αστικής ευθύνης κατά την κυκλοφορία του στην δεύτερη τούτων ασφαλιστική εταιρία, εκινείτο επί της περιφερειακής οδού Θεσσαλονίκης με κατεύθυνση από ανατολικά προς δυτικά.

Από αποκλειστική δε υπαιτιότητα του οδηγού του εν λόγω φορτηγού αυτοκινήτου συγκρούστηκε τούτο με το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... Δ.Χ.Φ. αυτοκίνητο (τράκτορας - ρυμουλκό), το οποίο οδηγούσε ο Τούρκος υπήκοος Μ. Α. και το οποίο είχε και ημιρυμουλκούμενο όχημα με αριθμό κυκλοφορίας .... Αποτέλεσμα της σύγκρουσης αυτής ήταν ο σοβαρός τραυματισμός του ήδη αναιρεσείοντος ο οποίος επέβαινε στη θέση του συνοδηγού του ως άνω φορτηγού αυτοκινήτου που οδηγούσε ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων και ο οποίος (αναιρεσείων) κατέστη ισοβίως ανάπηρος, κατά ποσοστό 80% τουλάχιστον, αφού ακρωτηριάσθηκε το δεξί του χέρι.

Κατά τον χρόνο του ατυχήματος ο εν λόγω αναιρεσείων, ο οποίος είχε έλθει στην Ελλάδα ως οικονομικός μετανάστης από την Αλβανία, εργαζόταν σε μόνιμη βάση ως αγρότης - εργάτης στην επιχείρηση του πρώτου αναιρεσίβλητου, ο οποίος διατηρεί ανθοκήπια στην Μονόβρυση Σερρών, κερδίζοντας από την απασχόλησή του αυτή το ποσό των 520 ευρώ μηνιαίως και εξαιτίας του τραυματισμού του κατέστη ανίκανος προς εργασία για το από τον χρόνο του ατυχήματος (13.5.2002) μέχρι και την άσκηση της αγωγής (31.7.2003) χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα να απωλέσει το ποσό των 7.450 ευρώ, το οποίο με πιθανότητα και κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων θα κέρδιζε από την ως άνω εργασία του, κατά το διάστημα αυτό, αν δεν τραυματιζόταν κατά το επίδικο ατύχημα.

Στη συνέχεια, το Εφετείο, μετά τις παραδοχές του αυτές, οι οποίες, όπως προαναφέρθηκε, στηρίζονται στο απορρέον από την ως άνω υπ' αριθμ. 1179/2006 απόφασή του δεδικασμένο, δέχθηκε ανελέγκτως, μετά από εκτίμηση των μνημονευόμενων σ' αυτήν αποδεικτικών στοιχείων, ως αποδειχθέντα και τα ακόλουθα και ειδικότερα :

Κατά τον χρόνο του ατυχήματος ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων ήταν ηλικίας 21 ετών και αν δεν τραυματιζόταν κατ' αυτό (ατύχημα), θα εξακολουθούσε, με πιθανότητα και κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, να εργάζεται στην ως άνω επιχείρηση του πρώτου αναιρεσίβλητου μέχρι τις 31.12.2011 (σημείωση : είναι το τέλος του έτους εντός του οποίου συζητήθηκε και εκδόθηκε η πληττόμενη εφετειακή απόφαση) και θα κέρδιζε το ποσό των 520 ευρώ μηνιαίως, αναπροσαρμοζόμενο κατά το ποσό των 10 ευρώ ετησίως.

Λόγω, όμως, του τραυματισμού του κατέστη ανίκανος για την ως άνω εργασία και έτσι απώλεσε τα εισοδήματα του χρονικού διαστήματος από 1.8.2003 μέχρι 31.12.2011, τα οποία, σύμφωνα με τα λεπτομερώς εκτιθέμενα στην πληττόμενη εφετειακή απόφαση, ανέρχονται στο συνολικό ποσό των 56.840 ευρώ. Το ποσό δε αυτό κρίθηκε ότι πρέπει να καταβληθεί εφάπαξ στον αναιρεσείοντα, διότι αυτός έχει καταστεί δια βίου ανάπηρος σε μικρή ηλικία, στερείται άλλων εισοδημάτων και περιουσίας και η εφάπαξ επιδίκαση θα διευκολύνει καλλίτερα αυτόν στην αντιμετώπιση των αυξημένων αναγκών του στο μέλλον.

Εξάλλου, όσον αφορά το μεταγενέστερο χρονικό διάστημα, ήτοι εκείνο από 1.1.2012 μέχρι και 31.5.2048, οπότε ο αναιρεσείων θα άγει το 67ο έτος της ηλικίας του, κρίθηκε από το Εφετείο ότι το κονδύλιο πρέπει να απορριφθεί "ως προώρως ασκηθέν, καθόσον αυτό εξαρτάται από τις υφιστάμενες τότε οικονομικοκοινωνικές συνθήκες και δεν μπορεί από τώρα να προσδιορισθεί η σε βάθος χρόνου διαμόρφωση του ύψους των μισθών".

Η τοιαύτη δε αιτιολογία του Εφετείου ως προς το ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ζήτημα της αποθετικής ζημίας του αναιρεσείοντος για το χρονικό διάστημα μετά την 31.12.2011, δηλαδή για την καταβολή αποζημίωσης σ' αυτόν και μετά από αυτό το χρονικό σημείο και μέχρι το 67ο έτος της ηλικίας του, είναι μεν συνοπτική πλην όμως είναι πλήρης, σαφής και χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις και ουδεμίας άλλης διευκρίνησης ή συμπλήρωσης έχει ανάγκη.

Τούτο δε διότι στηρίζεται στην κοινή λογική και ενισχύεται από τα διδάγματα της κοινής πείρας, που οδηγούν στην κρίση (κοινή λογική και διδάγματα κοινής πείρας) ότι δεν είναι δυνατόν να προβλεφθούν, έστω και κατά πιθανολόγηση, οι οικονομικοκοινωνικές συνθήκες που θα επικρατούν και να προσδιορισθεί η σε βάθος τόσου χρόνου (36 ετών, 1.1.2012 έως 31.5.2048) διαμόρφωση του ύψους των μισθών.

Έτσι λοιπόν καθίσταται εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής των διατάξεων που εφαρμόστηκαν και που αναφέρονται στη μείζονα σκέψη της παρούσας (ΑΚ 929, 298), οι οποίες και δεν παραβιάστηκαν εκ πλαγίου. Κατά συνέπεια τα αντιθέτως προβαλλόμενα με τον μοναδικό λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ., είναι αβάσιμα και πρέπει να απορριφθούν.

Κατόπιν λοιπόν πάντων των προαναφερομένων πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης ως προς την παρισταμένη δεύτερη των αναιρεσιβλήτων ασφαλιστική εταιρία ως αβάσιμη κατ' ουσία και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων αυτής, η οποία έχει καταθέσει και προτάσεις (άρθρ. 106, 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει, κατά τις εις το σκεπτικό διακρίσεις, την από 29.3.2012 και με αριθμό κατάθεσης 83/30.3.2012 αίτηση αναίρεσης της εκδοθείσας κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο υπ' αριθμ. 1950/2011 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.- Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της δεύτερης των αναιρεσιβλήτων ασφαλιστικής και αντασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α. και Α.Ε.", τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Νοεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 15 Ιανουαρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ