1028/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1028 / 2010 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1028/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Χρυσικό, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Δημήτριο Τίγγα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 19 Απριλίου 2010, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ1, η οποία με το από 25 Οκτωβρίου 2007 ιδιωτικό συμφωνητικό εκχώρησης απαίτησης, εκχώρησε στο Χ2, κάτοικο ..., σύμφωνα με τον νόμο την απαίτησή της κατά των κατωτέρω αναιρεσιβλήτων, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μουλά.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ψ1, κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, 2. Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρίας με την επωνυμία "EFG EUROBANK ERGASIAS A.E" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα ως ειδικός διάδοχος της απορροφηθείσας από αυτή ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία ΙΝΤΕΡΤΡΑΣΤ Εταιρία Διαχειρίσεως Αμοιβαίων Κεφαλαίων Α.Ε που είχε έδρα στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείαται νόμιμα, η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο και 3. Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία ΙΝΤΕΡΑΜΕΡΙΚΑΝ Ελληνική Εταιρία Ασφαλίσεων Ζημιών ΑΕ, που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χαράλαμπο Δρακόπουλο, με δήλωση κατ' αρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29 Ιανουαρίου 1999 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 738/2003 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 2896/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 15 Σεπτεμβρίου 2006 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης της, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, της σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Χρυσικός, ανέγνωσε την από 5 Νοεμβρίου 2007 έκθεσή του με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 15 Σεπτεμβρίου 2006 αίτησης αναίρεσης ως της τον πρώτο αναιρεσίβλητο και την παραδοχή του ως της της δεύτερη και τρίτη των αναιρεσιβλήτων, και την αναίρεση της υπ' αριθ. 2896/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, ως της της δεύτερη και τρίτη των αναιρεσιβλήτων.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της παραστάσας αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 556 παρ. 1 ΚΠολΔ δικαίωμα αναίρεσης έχουν, εφόσον νικήθηκαν ολικά ή εν μέρει στη δίκη που εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ο ενάγων, ο εναγόμενος, ο εκκαλών, ο εφεσίβλητος, εκείνος που ζητεί την αναψηλάφηση, εκείνος κατά του οποίου στρέφεται η αναψηλάφηση, εκείνοι που είχαν ασκήσει κύρια ή πρόσθετη παρέμβαση, οι καθολικοί και οι ειδικοί διάδοχοι, εφόσον απέκτησαν την ιδιότητα αυτή μετά την άσκηση της αγωγής.

Εξ άλλου με τις παρ. 1 έως 3 της διάταξης του άρθρου 225 του ΚΠολΔ ορίζεται ότι: 1) Η επέλευση της εκκρεμοδικίας δεν στερεί τους διαδίκους από την εξουσία να μεταβιβάσουν το επίδικο πράγμα ή δικαίωμα ή να συστήσουν εμπράγματο δικαίωμα, 2) Η μεταβίβαση του επίδικου δικαιώματος ή η σύσταση εμπράγματου δικαιώματος δεν επιφέρει καμμία μεταβολή στη δίκη.

Ο ειδικός διάδοχος έχει δικαίωμα να ασκήσει παρέμβαση, 3) Αν ο ενάγων μεταβίβασε το επίδικο δικαίωμα δεν μπορεί να προταθεί εναντίον του έλλειψη νομιμοποίησης, εκτός αν η απόφαση που θα εκδοθεί δεν δεσμεύει τον ειδικό διάδοχο. Από το συνδυασμό των προαναφερθέντων προκύπτει ότι ο στη διάρκεια της αναιρετικής δίκης ειδικός διάδοχος κάποιου από τους διαδίκους νομιμοποιείται μόνο να ασκήσει παρέμβαση, όχι όμως να ενεργήσει για δικό του λογαριασμό και στο όνομά του οποιαδήποτε διαδικαστική πράξη, που έχει σχέση με τη διεξαγωγή και την πρόοδο της δίκης.

Εάν δε ενεργήσει τέτοιες πράξεις, στις οποίες αδιακρίτως περιλαμβάνονται και η κατάθεση και επίδοση κλήσης για νέα συζήτηση της υπόθεσης, αλλά και η παραίτηση από το δικόγραφο αυτής είναι άκυρες και η ακυρότητα λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο και αυτεπάγγελτα κατά τις διατάξεις των άρθρων 68, 73, 159 παρ. 1 και 160 παρ. 1 του ΚΠολΔ (ΑΠ 152/2000, 76/1980, 871/1978).

Μόνο δε εφ' όσον ασκηθεί εκ μέρους του ειδικού διαδόχου παρέμβαση και συμφωνήσουν οι αρχικοί διάδικοι, ο ειδικός διάδοχος μπορεί να υπεισέλθει και στη θέση του μεταβιβάσαντος (άρθ. 85 ΚΠολΔ), ενώ αν ασκήσει μόνο παρέμβαση και δεν υπάρχει η προαναφερθείσα συμφωνία, ο παρεμβάς ειδικός διάδοχος ενεργεί μεν όλες τις διαδικαστικές πράξεις, αλλά προς το συμφέρον του δικαιοπαρόχου του αρχικού διαδίκου (άρθ. 82 του ΚΠολΔ).

Στην προκειμένη περίπτωση, η ένδικη αίτηση αναίρεσης, που ασκήθηκε από την ενάγουσα και στη συνέχεια εκκαλούσα Χ1, στις 24.10.2006 (αριθ. εκθ. κατ. 1442/24.10.2006) φέρεται ήδη σε νέα συζήτηση στο Δικαστήριο τούτο με την από 16.2.2009ν κλήση. Η κλήση αυτή ασκήθηκε από τον Χ2 με την ιδιότητα του ειδικού διαδόχου της αναιρεσείουσας Χ1, η δε ειδική διαδοχή στηρίζεται σε σύμβαση εκχώρησης της ένδικης απαίτησης με το από 25.10.2007 ιδιωτικό συμφωνητικό μετά την άσκηση της αναίρεσης και κατά τη διάρκεια της αναιρετικής δίκης, μεταξύ της αναιρεσείουσας και του καλούντος Χ2 και την εν συνεχεία γνωστοποίηση - αναγγελία της εκχώρησης προς τους αναιρεσίβλητους - οφειλέτες για την επίδοση σ' αυτούς του εκχωρητηρίου συμφωνητικού.

Ο ίδιος ειδικός διάδοχος Χ2 με την από 20.1.2009 εξώδικη δήλωσή του, που επιδόθηκε στον πρώτο αναιρεσίβλητο Ψ1, παραιτήθηκε εξωδίκως ως προς αυτόν από το δικόγραφο της ένδικης αίτησης αναίρεσης. Τέλος, η προαναφερθείσα κλήση του ειδικού διαδόχου επιδόθηκε και στους τρείς αναιρεσίβλητους με κλήση του για να παραστούν κατά τη συζήτηση της ένδικης υπόθεσης στη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας.

Με τα πιο πάνω όμως διαδικαστικά δεδομένα οι προαναφερθείσες διαδικαστικές πράξεις της κατάθεσης και επίδοσης (ύστερα από παραγγελία του πληρεξουσίου Δικηγόρου του ειδικού διαδόχου Χ2) της από 16.2.2009 κλήσης και της παραίτησης από το δικόγραφο της ένδικης αναίρεσης ως προς τον πρώτο αναιρεσίβλητο, είναι ύστερα από αυτεπάγγελτη έρευνα άκυρες, ανεξάρτητα από την ερημοδικία των πρώτου και δεύτερου των αναιρεσιβλήτων, που δεν εμφανίστηκαν κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, όταν εκφωνήθηκε από το πινάκιο κατά τη σειρά της και κατά τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας.

Επομένως, και εφόσον δεν μεσολάβησε η άσκηση παρέμβασης εκ μέρους του καλούντος ειδικού διαδόχου, ούτε συμφωνία για την ανάληψη της δίκης εκ μέρους του, πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της ένδικης αίτησης αναίρεσης ως προς όλους τους διαδίκους.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της από 16.2.2009 κλήσης του Χ2 για συζήτηση της από 15.9.2006 αίτησης αναίρεσης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2896/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 19 Μαΐου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του την 1η Ιουνίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ