Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds and substantive failure to prove contract scope.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellants' request to overturn the Athens Court of Appeal's final judgment. The appellants argued the lower court erred in rejecting their claim as vague regarding the liability of specific defendants acting as representatives. The court found the appeal arguments baseless because the lower court had already considered and rejected the substantive claim that all parties were jointly liable, and the evidence presented did not alter this outcome.
Legislator headnote
AI generatedArticles 568, 569, 576, 126, 128, 242, 559, 559 of the Code of Civil Procedure; The Supreme Court dismisses an appeal where the appellate court has already substantively addressed the core arguments and the appellant fails to demonstrate a reversible error in the lower court's assessment of the contract's scope and the parties' representation status.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1028 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1028/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2΄ Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1. ..., 2. ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Αλεξανδρόπουλο.
Των αναιρεσίβλητων: 1. Ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία «... Ο.Ε.», που εδρεύει στην Αθήνα, κέντρο διασκεδάσεως «...» και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. ..., 3. ..., 4. ..., εκ των οποίων οι μεν 1η ,2ος και 3ος δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο, ο δε 4ος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Απόστολο Κοτζιά-Σοφαντζή.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26/3/2001 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2700/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5216/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 28/12/2004 αίτησή τους και τους από 13/2/2006 πρόσθετους λόγους.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Κολυβάς, ανέγνωσε τις από 2/2/2006 και 22/2/2006 εκθέσεις του, με τις οποίες εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναιρέσεως και των προσθέτων λόγων αυτής. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος του 4ου αναιρεσίβλητου την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τις προσκομιζόμενες και επικαλούμενες από τους αναιρεσείοντες 11427/25-1-2006, 10754/21-11-2005, 10755/22-11-2005 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής Επιμελήτριας Αθηνών ... προκύπτει ότι κατόπιν έγγραφης παραγγελίας του πληρεξουσίου δικηγόρου των αναιρεσειόντων ακριβές αντίγραφο της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς εμφάνιση επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 568 παρ. 4, 576 παρ. 2, 126 παρ. 1 εδαφ. α΄ και δ΄, 128 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ.) στους πρώτη, δεύτερο και τρίτο των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι όμως, όπως προκύπτει από τα πρακτικά, δεν εμφανίστηκαν ούτε κατέθεσαν έγγραφη δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας συνεδρίαση, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά του πινακίου. Επομένως πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία των αναιρεσιβλήτων αυτών. Εξάλλου όπως προκύπτει από τις 11619/17-2-2006, 11590/15-2-2006, 11626/17-2-2006 και 11605/16-2-2006 εκθέσεις επιδόσεως της παραπάνω δικαστικής επιμελητρίας επιδόθηκε στους αναιρεσιβλήτους νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 569 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.) ακριβές αντίγραφο του δικογράφου των προσθέτων λόγων αναιρέσεως.
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 212 και 216 Α.Κ. συνάγεται ότι α) για να ενεργήσει η δήλωση βουλήσεως αμέσως υπέρ και κατά του αντιπροοσωπευομένου πρέπει ο αντιπρόσωπος να επιχειρήσει τη δικαιοπραξία στο όνομα εκείνου και να καταστήσει γνωστό στον αντισυμβαλλόμενο ότι η ενέργεια από τη δικαιοπραξία θα παραχθεί όχι για τον εαυτό του, αλλά για τον αντιπροσωπευόμενο, πράγμα το οποίο, σε περίπτωση που δεν έγινε ρητή δήλωση του αντιπροσώπου ότι ενεργεί στο όνομα του αντιπροσωπευομένου, μπορεί να συναχθεί και από τις περιστάσεις β) ότι αν δεν μπορεί να διαγνωστεί ότι κάποιος ενεργεί στο όνομα άλλου, θεωρείται ότι ενεργεί στο δικό του όνομα.
Εν προκειμένω με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως και τον δεύτερο πρόσθετο λόγο υπό την επίκληση των αριθ. 1, 8 και 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. προβάλλεται η αιτίαση ότι εσφαλμένα απορρίφθηκε η ένδικη αγωγή ως αόριστη κατά το μέρος που εστρέφετο κατά της πρώτης και του τετάρτου των αναιρεσιβλήτων, ενώ στην αγωγή αυτή εξετίθετο ότι «στις 7.9.2000 προσληφθήκαμε από τους δεύτερο και τρίτο των αντιδίκων, οι οποίοι ενεργούσαν αφενός μεν ο καθένας για τον εαυτό του ατομικά και κατ΄ εντολή και για λογαριασμό της πρώτης και του τετάρτου των αντιδίκων». Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμος στην ουσία του, καθόσον η ένδικη αγωγή, κατά το μέρος της που στρέφεται κατά των φερομένων ως αντιπροσωπευθέντων στις καταρτισθείσες συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου, είναι αόριστη, αφού δεν αναφέρεται σ΄ αυτήν ότι οι δεύτερος και τρίτος των αναιρεσιβλήτων κατά την κατάρτιση των παραπάνω συμβάσεων κατέστησαν γνωστό στους αναιρεσείοντες ότι ενεργούσαν και ως αντιπρόσωποι των λοιπών αναιρεσιβλήτων, ούτε αναφέρεται ότι οι δεύτερος και τρίτος των αναιρεσιβλήτων δεν προέβησαν μεν στη παραπάνω δήλωση, αλλά η ιδιότητά τους ως αντιπροσώπων των λοιπών αναιρεσιβλήτων συνήγετο από περιστάσεις που έπρεπε να αναφέρονται στην αγωγή.
Με τον πρώτο πρόσθετο λόγο αναιρέσεως από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του πραγματικό ισχυρισμό που προβλήθηκε με λόγο εφέσεως, δηλαδή ότι με τους δεύτερο και τρίτο των αναιρεσιβλήτων συμφωνήθηκε ότι θα ευθύνονται όλοι οι αναιρεσίβλητοι, τουτέστιν και οι φερόμενοι ως αντιπροσωπευόμενοι στη σύμβαση, εις ολόκληρον έναντι των αναιρεσειόντων. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος στην ουσία του, καθόσον το Εφετείο που απέρριψε στην ουσία της την έφεση των αναιρεσειόντων κατά της αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, το οποίο είχε απορρίψει την αγωγή ως αόριστη ως προς το μέρος της που εστρέφετο κατά των φερομένων ως αντιπροσωπευομένων εναγομένων, έλαβε υπόψη του και απέρριψε εκ του πράγματος και τον παραπάνω λόγο εφέσεως, ο οποίος αφορούσε σε λογικώς παρεπόμενο αίτημα της αγωγής.
Από τη διαβεβαίωση του Εφετείου που περιέχεται στην προσβαλλομένη απόφαση ότι ελήφθησαν υπόψη οι 10457 και 10458/29.5.2001 ένορκες βεβαιώσεις στον Ειρηνοδίκη Αθηνών, σε συνδυασμό με το σύνολο των πραγματικών παραδοχών του Εφετείου, προκύπτει αδιστάκτως ότι ελήφθησαν υπόψη οι παραπάνω προσκομισθέισες με επίκληση από τους αναιρεσείοντες ένορκες βεβαιώσεις. Επομένως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο πρώτος λόγος αναιρέσεως του κυρίου δικογράφου από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, αφού για να καταλήξει το Εφετείο σε αποδεικτικό πόρισμα αντίθετο με τα διαλαμβανόμενα στις ένορκες αυτές βεβαιώσεις δεν ήταν υποχρεωμένο να προβεί σε ειδικό σχολιασμό αυτών.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 28.12.2004 αίτηση των ... και ... ως και τους από 13.2.2006 πρόσθετους λόγους για αναίρεση της 5216/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.
Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του τετάρτου των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 3 Μαϊου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Μαϊου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ