Supreme Court dismisses appeal where lower court correctly refused to consider new legal grounds for contract cancellation not raised in payment order proceedings.

Απόφαση 1026 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1026/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Οκτωβρίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΤΕ" ως ειδικής διαδόχου της πρώην Τραπεζικής Εταιρίας "Τ-ΒΑΝΚ ΑΤΕ" (πρώην ASPIS BANK) που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σπυρίδωνα Κλούδα.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Γ. Φ. του Δ. και 2. Μ. συζ. Γ. Φ. του Δ., κατοίκων ..., οι οποίοι παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Αβραμίδη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-3-2006 ανακοπή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 818/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 3143/2010 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 27-5-2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Εμμανουήλ Κλαδογένης, ανέγνωσε την από 3-2-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., "Αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά τον νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης". Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι τείνουν στην θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολ.Α.Π. 3/1997).

Περαιτέρω, κατά τον αριθμό 14 του ιδίου ως άνω άρθρου: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά τον νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο". Εξ άλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 632 παρ. 1 και 633 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., προκύπτει ότι η ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής είναι μία ειδική μορφή της ανακοπής των άρθρων 583 επ.

Κ.Πολ.Δ. και πρέπει να περιέχει, εκτός από τα στοιχεία κάθε δικογράφου (άρθρα 117 και 118 Κ.Πολ.Δ.) και σαφή έκθεση των γεγονότων (άρθρου 216 Κ.Πολ.Δ.) που στηρίζουν τους λόγους της ανακοπής, για τους οποίους ζητείται η ακύρωση της διαταγής πληρωμής. Λόγους ανακοπής μπορεί να αποτελέσουν όλες οι ενστάσεις που καταλύουν τόσο τον τίτλο, όσο και το δικαίωμα του δανειστή που βεβαιώνεται με τη διαταγή πληρωμής και ειδικότερα οι ενστάσεις που αναφέρονται στην έλλειψη προϋποθέσεων που τίθενται από τα άρθρα 623 και 624 Κ.Πολ.Δ.

για την έκδοση της διαταγής πληρωμής και όσες αναφέρονται στη μη ισχύ του δικαιώματος που επικαλείται ο δανειστής και βεβαιώνεται με τη διαταγή πληρωμής, εάν δε οι ενστάσεις δεν είναι ορισμένες, η ανακοπή απορρίπτεται, λόγω ακυρότητος του δικογράφου της (Α.Π. 662/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσίβλητοι, ισχυρίζονται με το παραδεκτώς επισκοπούμενο δικόγραφο της ανακοπής των: Ότι μεταξύ αυτών και της αναιρεσειούσης συνήφθη η υπ' αριθμ. .../1-6-2001 σύμβαση εντόκου στεγαστικού δανείου, δυνάμει της οποίας η Τράπεζα εδάνεισε σε αυτούς το ποσόν των 7.336,76 €, το οποίο ήτο εξφολητέο σε μηνιαίες τοκοχρεωλυτικές δόσεις.

Ότι ενώ οι ανακόπτοντες κατέβαλλαν ανελλειπώς και εμπροθέσμως τις συμφωνηθείσες δόσεις, εν τούτοις η αναιρεσείουσα κατήγγειλε την σύμβαση του δανείου και με την από 10-2-2006 σχετική αίτησή της εζήτησε και εξεδόθη από τον Ειρηνοδίκη Αθηνών η υπ' αριθ. 6246/2006 διαταγή πληρωμής, με την οποία υποχρεώνονται οι ανακόπτοντες να καταβάλουν αλληλεγγύως στην Τράπεζα το ποσόν των 6.007,19 ευρώ.

Ισχυριζόμενοι δε περαιτέρω οι ανακόπτοντες, ότι μέχρι της υποβολής της αιτήσεως για την έκδοση της διαταγής πληρωμής, ήτοι μέχρι της 10-2-2006, είχαν καταβάλει κανονικά τις έως τότε δόσεις για την εξόφληση του δανείου, εις τρόπον ώστε κατά την ημέρα εκείνη να μην υφίσταται οποιαδήποτε ληξιπρόθεσμη και απαιτητή δόση και ότι το οφειλόμενο υπόλοιπο, το οποίο ανήρχετο σε 5.770,22 €, δεν ήτο επομένως ληξιπρόθεσμο και απαιτητό, ζητούν την ακύρωση της διαταγής πληρωμής.

Με το περιεχόμενο αυτό η εν λόγω ανακοπή είναι ορισμένη, καθόσον περιέχει όλα τα απαιτούμενα, κατά τα εκτεθέντα ανωτέρω στοιχεία, το δε Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, το οποίο έστω και σιωπηρώς έκρινε την ανακοπή ορισμένη και ακολούθως την έκρινε και νόμιμη και την εξέτασε κατ' ουσίαν, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 8 και 14 Κ.Πολ.Δ.

και οι τα αντίθετα υποστηρίζοντες πρώτος και δεύτερος λόγοι αναιρέσεως είναι αβάσιμοι.

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' Κ.Πολ.Δ.: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν". Ο λόγος αυτός αναιρέσεως ιδρύεται, όταν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν για την απόδειξη ή ανταπόδειξη ισχυρισμού, ο οποίος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Εξ άλλου με την κατά το άρθρα 632 ή 633 του Κ.Πολ.Δ. ανακοπή κατά της διαταγής πληρωμής, η οποία υπόκειται στη ρύθμιση των άρθρων 583 επ. του Κ.Πολ.Δ., προβάλλονται λόγοι είτε κατά του κύρους της διαταγής πληρωμής για έλλειψη διαδικαστικής προϋπόθεσης είτε κατά της ύπαρξης της απαίτησης. Στη δίκη της ανακοπής δεν επανεκδικάζεται η υπόθεση καθολικά, αλλά μόνο στο μέτρο των υποβαλλόμενων λόγων ανακοπής.

Οι λόγοι αυτοί, σε συνδυασμό με το αίτημα της ανακοπής, προσδιορίζουν την έκταση της εκκρεμοδικίας που επέρχεται με την άσκηση της ανακοπής και αναγκαίως οριοθετούν το αντικείμενο της δίκης της ανακοπής. Κατά των λόγων της ανακοπής αυτής, εκείνος κατά του οποίου στρέφεται μπορεί να αμυνθεί είτε αρνούμενος αυτούς είτε με την προβολή αντενστάσεων κατ' αυτών.

Έτσι εάν η απαίτηση, για την οποία εκδόθηκε η διαταγή πληρωμής, έχει και άλλη νομική θεμελίωση, πέραν εκείνης που υποβλήθηκε με τη σχετική αίτηση και στην οποία στηρίχθηκε η διαταγή πληρωμής, η απόδειξη της διαφορετικής αυτής νομικής θεμελίωσης δεν μπορεί να θεμελιώσει ισχυρισμό εκείνου κατά του οποίου στρέφεται η ανακοπή προς απόρριψη της ανακοπής, εφόσον για την έκδοση της διαταγής πληρωμής δεν είχε γίνει επίκληση της έννομης σχέσης με τη διαφορετική αυτή νομική θεμελίωση.

Ούτε όμως και το δικαστήριο που δικάζει την ανακοπή μπορεί αυτεπαγγέλτως να λάβει υπόψη και να εξετάσει την ύπαρξη και την απόδειξη της απαίτησης με βάση τη διαφορετική αυτή θεμελίωση και, κρίνοντας περαιτέρω ότι ο δικαστής που εξέδωσε τη διαταγή πληρωμής όφειλε να λάβει υπόψη αυτεπαγγέλτως τη νομική αυτή θεμελίωση, να προβεί σε απόρριψη της ανακοπής.

Μια τέτοια αλλαγή, κατά τη δίκη της ανακοπής, της νομικής θεμελίωσης της απαίτησης αποτελεί ανεπίτρεπτη, κατ' ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 224 του Κ.Πολ.Δ., μεταβολή της βάσης της ανακοπής, καθόσον, όπως προαναφέρθηκε, το αντικείμενο που καθίσταται εκκρεμές στη δίκη της ανακοπής προσδιορίζεται αποκλειστικά από τους προβαλλόμενους με αυτή λόγους, σε σχέση με τη βάση στην οποία η απαίτηση στηρίζεται, κατά την αίτηση για έκδοση διαταγή πληρωμής (Ολ.ΑΠ 10/1997, Α.Π. 1180/2009).

Από τα ανωτέρω παρέπεται, ότι το δικαστήριο δεν μπορεί να λάβει υπόψη και τα σχετικά έγγραφα, τα οποία επικαλείται και προσκομίζει ο καθ' ου η ανακοπή προκειμένου να στηρίξει ισχυρισμό του, με τον οποίο επιχειρείται διαφορετική νομική θεμελίωση της απαιτήσεώς του, της οποίας δεν είχε γίνει επίκληση για την έκδοση της διαταγής πληρωμής.

Επομένως, ο τρίτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίον η αναιρεσείουσα παραπονείται κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως για παράβαση της διατάξεως του άρθρου 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ., επειδή το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τα επικαλούμενα δύο έγγραφα, από τα οποία, κατά την αναιρεσείουσα, "αποδεικνυόταν η ύπαρξη νόμιμου λόγου για την καταγγελία της ένδικης σύμβασης στεγαστικού δανείου", υπονοώντας άλλον νόμιμο λόγο καταγγελίας, διαφορετικό από εκείνον στον οποίο στήριξε την έκδοση της διαταγής πληρωμής, και δη την "ουσιώδη μείωση της οικονομικής επιφάνειας των οφειλετών της" (βλ.

τις από 8-11-2009 προτάσεις της στο Μονομελές Πρωτοδικείο) είναι (ο λόγος) απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27 Μαΐου 2011 αίτηση της εταιρίας "Τ-ΒΑΝΚ ΑΤΕ" για αναίρεση της υπ' αριθ. 3143/2010 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Νοεμβρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Μαΐου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ