1026/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1026 / 2012 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1026/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Δημήτριο Μουστάκα, Χριστόφορο Κοσμίδη και Νικόλαο Τρούσα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 24 Απριλίου 2012, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΥΔΡΕΥΣΗΣ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Α.Ε.", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ευστράτιο Δοξάκη και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Κ. συζύγου Γ. Λ., το γένος Γ. Μ., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Λιαδάκη που κατέθεσε προτάσεις και δήλωσε ότι το ορθό όνομα της αναιρεσίβλητης είναι "Κ." αντί του εσφαλμένου "Κ." που αναφέρεται στην επίδικη αίτηση αναιρέσεως .

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9/3/2010 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης.

Εκδόθηκε η 24046/2011 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 21/10/2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Μουστάκας ανέγνωσε την από 15/4/2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των 2ου, 3ου και 4ου λόγου της ένδικης αιτήσεως και την απόρριψη των λοιπών.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 216 παρ. 1 Κ.Πολ. Δικ., η αγωγή, για το ορισμένο αυτής, πρέπει να περιέχει, εκτός από τα στοιχεία που ορίζονται στα άρθρα 118 ή 117, α) σαφή έκθεση των γεγονότων, που την θεμελιώνουν, σύμφωνα με το νόμο και δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, β)ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς, γ) ορισμένο αίτημα.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δικ., αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο αναιρετικός αυτός λόγος θεμελιώνεται, μεταξύ των άλλων και όταν το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε την αγωγή ως αόριστη αν και ήταν ορισμένη ή δέχθηκε αυτήν ως ορισμένη, ενώ ήταν αόριστη.

Στην προκειμένη περίπτωση, με την ένδικη αγωγή η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητος ισχυρίσθηκε ότι, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, που καταρτίσθηκε την 26-4-1999, προσελήφθη από την εναγομένη και ήδη (αναιρεσείουσα) εταιρία, προκειμένου να εργασθεί για λογαριασμό της, προς τούτο δε τοποθετήθηκε στη Διεύθυνση Δικτύου Υδρεύσεως, καταταγείσα στην κατηγορία ΥΕ εργατών.

Ότι το 2000 απέκτησε το πτυχίο της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. και το 2001 μετακινήθηκε στη Γενική Διεύθυνση Έργων και Ανάπτυξης, αναλαμβάνοντας την γραμματειακή της υποστήριξη. Το 2002 ζήτησε την ανάθεση και τυπικά σ' αυτήν καθηκόντων ΠΕ Διοικητικού, τα οποία ουσιαστικά ασκούσε και προς τούτο εκδόθηκε σχετική απόφαση, που είχε δεκάμηνη διάρκεια.

Το ίδιο συνέβη και το 2006, μετά τη λήψη εκ μέρους της και του πτυχίου της Νομικής Σχολής. Ότι, μολονότι, με βάση τα εν λόγω προσόντα της, ασκούσε ουσιαστικά καθήκοντα υπαλλήλου ΠΕ Διοικητικού, η εναγομένη της κατέβαλλε μισθό εργάτριας καθαριότητας και όχι τον μισθό που κατέβαλλε σε άλλους υπαλλήλους της, που είχαν τα ίδια ή και λιγότερα με την ενάγουσα προσόντα και εκτελούσαν την ίδια εργασία.

Ζητήθηκε, στη συνέχεια, κατ' εφαρμογή της από το Σύνταγμα προβλεπόμενης αρχής της ισότητας (άρθρα 4 παρ. 1 και 22 παρ. 1, εδ. β') να της καταβληθεί, ως διαφορά αμοιβής, για το χρονικό διάστημα από το έτος 2004 και μέχρι το 2009, το χρηματικό ποσό των 18.208, 29 ευρώ, πλέον 5.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης.

Σύμφωνα με αυτά, η αγωγή περιέχει όλα τα κατά νόμο στοιχεία, που απαιτούνται, για την, κατά τα άνω, νομική θεμελίωσή της και δικαιολογούν την άσκησή της κατά του εναγομένου. Το γεγονός, εξάλλου, ότι δεν αναφέρονται οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι, με τους οποίους η ενάγουσα εκτελούσε τα ίδια καθήκοντα, πλην υπολειπόταν αυτών, ως προς την αμοιβή, δεν καθιστά την αγωγή αόριστη και ανεπίδεκτη δικαστικής εκτιμήσεως, αφού το περιστατικό αυτό μπορεί να διευκρινισθεί κατά την αποδεικτική διαδικασία.

Επομένως, ο περί αοριστίας της αγωγής, από τον αριθμό δε 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ. πέμπτος αναιρετικός λόγος είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8α' Κ.Πολ.Δικ. η απόφαση είναι αναιρετέα, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη του πράγματα, που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια του νόμου, θεωρούνται οι πραγματικοί, αυτοτελείς ισχυρισμοί, που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος.

Αποτελούν "πράγματα" η κύρια ή επικουρική βάση της αγωγής και τα προς θεμελίωση αυτών και των επί μέρους αιτημάτων περιστατικά. Εξάλλου, κατά το άρθρο 106 Κ.Πολ.Δικ., το δικαστήριο ενεργεί μόνο ύστερα από αίτηση διαδίκου και αποφασίζει με βάση τους πραγματικούς ισχυρισμούς που προτείνονται και αποδεικνύουν οι διάδικοι, εκτός εάν ο νόμος ορίζει διαφορετικά (αρχή διάθεσης και συζήτησης).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως ήδη εκτέθηκε, με την ένδικη αγωγή η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη ισχυρίσθηκε ότι, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, που καταρτίσθηκε την 26-4-1999, προσελήφθη από την εναγομένη και ήδη (αναιρεσείουσα) εταιρία, προκειμένου να εργασθεί για λογαριασμό της, προς τούτο δε τοποθετήθηκε στη Διεύθυνση Δικτύου Υδρεύσεως, καταταγείσα στην κατηγορία ΥΕ εργατών.

Ότι το 2000 απέκτησε το πτυχίο της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. και το 2001 μετακινήθηκε στη Γενική Διεύθυνση Έργων και Ανάπτυξης, αναλαμβάνοντας την γραμματειακή της υποστήριξη. Το 2002 ζήτησε την ανάθεση και τυπικά σ' αυτήν καθηκόντων ΠΕ Διοικητικού, τα οποία ουσιαστικά ασκούσε και προς τούτο εκδόθηκε σχετική απόφαση, που είχε δεκάμηνη διάρκεια.

Το ίδιο συνέβη και το 2006, μετά τη λήψη εκ μέρους της και του πτυχίου της Νομικής Σχολής. Ότι, μολονότι, με βάση τα εν λόγω προσόντα της, ασκούσε ουσιαστικά καθήκοντα υπαλλήλου ΠΕ Διοικητικού, η εναγομένη της κατέβαλλε μισθό εργάτριας καθαριότητας και όχι τον μισθό που κατέβαλλε σε άλλους υπαλλήλους της, που είχαν τα ίδια ή και λιγότερα με την ενάγουσα προσόντα και εκτελούσαν την ίδια εργασία.

Ζητήθηκε, στη συνέχεια, κατ' εφαρμογή της από το Σύνταγμα προβλεπόμενης αρχής της ισότητας (άρθρα 4 παρ. 1 και 22 παρ. 1, εδ. β') να της καταβληθεί, ως διαφορά αμοιβής, για το χρονικό διάστημα από το έτος 2004 και μέχρι το 2009, το χρηματικό ποσό των 18.208, 29 ευρώ, πλέον 5.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης.

Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 24046/2011 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία, αφού απορρίφθηκε το αίτημα για επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης, λόγω ηθικής βλάβης, επιδικάσθηκε στην ενάγουσα το ποσό των 18.208,29 ευρώ. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, το δικαστήριο της ουσίας έκανε δεκτή την ένδικη αγωγή, για το λόγο ότι η ενάγουσα, μολονότι είχε τα προσόντα, παραλείφθηκε, παράνομα και κατά κατάχρηση του σχετικού, διευθυντικού δικαιώματος της εργοδότιδας, να προαχθεί (ενταχθεί) και να τοποθετηθεί σε θέση ανάλογη με αυτά, με συνέπεια να παραβιασθεί εκ μέρους της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας η διάταξη του άρθρου 281 Α.Κ.

Όμως από το περιεχόμενο της αγωγής, όπως αυτό εκτέθηκε στην αρχή της παρούσας σκέψης, προκύπτει ότι τέτοια βάση δεν περιέχεται σ' αυτή, αλλά η ουσιαστική και νομική θεμελίωσή της στηρίζεται στην παράβαση εκ μέρους της εναγομένης της αρχής της ισότητας, καθόσον, κατά την ενάγουσα, μολονότι είχε τα ανάλογα προσόντα και παρείχε ουσιαστικά υπηρεσίες υπαλλήλου γραφείου ΠΕ Διοικητικού, εντούτοις ελάμβανε αποδοχές μικρότερες άλλων υπαλλήλων της εναγομένης, που παρείχαν την ίδια εργασία και είχαν τα ίδια με την ενάγουσα προσόντα, πράγμα εντελώς διαφορετικό και το οποίο αποτελεί άλλη βάση από αυτή, που, τελικά, δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας, στηριζόμενη σε διαφορετικά πραγματικά περιστατικά.

Έλαβε, επομένως, το Μονομελές Πρωτοδικείο, παρά το νόμο, "πράγματα", που δεν είχαν προταθεί με την ένδικη αγωγή και τα οποία είχαν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Συνεπώς το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια, που προβλέπεται από το άρθρο 559, αριθ. 8α' Κ.Πολ.Δικ. και, επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση, κατά παραδοχή του σχετικού, υπ' αριθ. 2 αναιρετικού λόγου, πρέπει να αναιρεθεί.

Μετά από αυτά και εφόσον παρέλκει η εξέταση των λοιπών από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ. αναιρετικών λόγων, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, που θα συντεθεί από άλλο δικαστή και να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, κατά το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 24046/2011 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, που θα συντεθεί από άλλο δικαστή. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, εκ χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 16 Μαΐου 2012.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Ιουνίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ