Supreme Court dismisses appeal for failure to specify grounds and procedural absence of appellant.

Απόφαση 1021 / 2010 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός: 1021/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Χρυσικό, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Δημήτριο Τίγγα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 19 Απριλίου 2010, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Του αναιρεσιβλήτου: ..., κατοίκου Δημοτικού διαμερίσματος .., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Απόστολο Μπανιώτη, με δήλωση κατ' αρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ,.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-8-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Γιαννιτσών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 41/2005 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 1915/2008 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 4 Δεκεμβρίου 2008 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Τίγγας, ανέγνωσε την από 3 Απριλίου 2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από την ... έκθεση επιδόσεως του Δικαστικού Επιμελητή του Πρωτοδικείου Εδέσσης ..., την οποία επικαλείται και προσκομίζει ο αναιρεσείβλητος ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την πιο πάνω αναφερόμενη δικάσιμο, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως προς τον αναιρεσείοντα (άρθρο 128 παρ. 1-3 του ΚΠολΔ). Επομένως, εφόσον ο τελευταίος δεν εμφανίστηκε κατά την προαναφερόμενη δικάσιμο, κατά την οποία εκφωνήθηκε η υπόθεση από τη σειρά του πινακίου, ούτε εκπροσωπήθηκε με δήλωση πληρεξουσίου δικηγόρου του κατά το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί (άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ).

Ο κατά το άρθρο 559 αρ. 11 του ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως της λήψης από το Δικαστήριο υπόψη μη επιτρεπόμενου αποδεικτικού μέσου για να είναι ορισμένος, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο: α) ποιο είναι το μη επιτρεπόμενο αποδεικτικό μέσο που έλαβε υπόψη το Δικαστήριο της ουσίας, β) ο ισχυρισμός για τον οποίο λήφθηκε υπόψη το αποδεικτικό μέσο και γ) η επίδραση που είχε αυτός στο διατακτικό της αποφάσεως. Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που δεν επιτρέπει ο Νόμος. Επομένως, εφόσον δεν αναφέρονται με το αναιρετήριο: α) τα μη επιτρεπόμενα αποδεικτικά μέσα που έλαβε υπόψη το Εφετείο και β) ο ισχυρισμός για τον οποίο λήφθηκαν υπόψη τα αποδεικτικά μέσα, όπως και η επίδρασή του στο διατακτικό της αποφάσεως, αλλά γίνεται αποσπασματική επίκληση της παραδοχής του Εφετείου για το επιτρεπτό των ενόρκων βεβαιώσεων στην ένδικη υπόθεση, σε συνάρτηση με αντίθετη νομική θέση, ο ως άνω λόγος αναιρέσεως είναι αόριστος.

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 502 παρ. 2, 506, 566 παρ. 3, 577 παρ. 3 και 578 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι, για να είναι ορισμένος και παραδεκτός ο λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αρ. 1 του ΚΠολΔ), πρέπει να αναφέρονται σε αυτόν: 1) ο συγκεκριμένος κανόνας του ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάσθηκε, 2) οι πραγματικές παραδοχές του δικαστηρίου, ήτοι τα πραγματικά γεγονότα που αυτό δέχθηκε, υπό τα οποία και συντελέσθηκε η προβαλλόμενη παραβίαση και 3) το αποδιδόμενο στο δικαστήριο σφάλμα περί την ερμηνεία ή εφαρμογή του κανόνα ουσιαστικού δικαίου (Ολ.

Α.Π. 32/1996, 27/1998). Εξάλλου η κατά το άρθρο 559 αρ. 1 του ΚΠολΔ παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας ιδρύει λόγο αναιρέσεως, όταν αυτά λαμβάνονται ή δεν λαμβάνονται υπόψη κατά την ερμηνεία των κανόνων δικαίου, δηλαδή την εξειδίκευση αόριστων νομικών αννοιών ή την υπαγωγή σ' αυτούς των πραγματικών γεγονότων, όχι όμως και όταν χρησιμοποιούνται για τη εξακρίβωση των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων ή την εκτίμηση των αποδείξεων ή την ερμηνεία των δικαιοπραξιών (Ολ.

Α.Π. 23/1998, Α.Π. 1609/1987, 377/1998). Για να είναι ορισμένος ο σχετικός λόγος αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο, α) ποια διδάγματα της κοινής πείρας παραβιάσθηκαν, β) ο κανόνας δικαίου, στου οποίου την εξειδίκευση εσφαλμένα δεν χρησιμοποιήθηκαν ή χρησιμοποιήθηκαν και γ) σε τι συνίσταται η παράβαση. Στην προκειμένη περίπτωση με τον δεύτερο από το άρθρο 559 αρ. 1 του ΚΠολΔ, όπως εκτιμάται, λόγο αναιρέσεως, αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι παραβίασε το νόμο και τα διδάγματα της κοινής πείρας, κρίνοντας ότι το ποσό των 78.649,59 δραχμών δόθηκε από τον αναιρεσείοντα προς τον αναιρεσίβλητο για χρηματιστηριακές συναλλαγές, ενώ είχε δοθεί ως δάνειο και δεν προσκομίσθηκαν εξουσιοδοτήσεις για χρηματιστηριακές συναλλαγές.

Επομένως, εφόσον δεν προσδιορίζεται με το αναιρετήριο: α) ποιες ήταν οι συγκεκριμένες διατάξεις νόμου που παραβιάσθηκαν ευθέως με την κρίση του Εφετείου ως προς το χαρακτήρα της συνδέουσας τους διαδίκους έννομης σχέσης ως χρηματιστηριακής εντολής, ούτε ποια ήταν τα διδάγματα της κοινής πείρας και για την εξειδίκευση ποιου κανόνα δικαίου χρησιμοποιήθηκαν ή δεν χρησιμοποιήθηκαν αυτά, β) τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το Εφετείο ως θεμελιωτικά της κρίσης του για το αβάσιμο της αγωγής του αναιρεσιβλήτου και γ) το αποδιδόμενο στο Εφετείο ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα του δικανικού συλλογισμού του, ο ως άνω λόγος αναιρέσεως είναι αόριστος.

Περαιτέρω, προεχόντως απαράδεκτος είναι ο τρίτος και τελευταίος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η αυτή ως άνω αιτίαση της παρά το νόμο παραδοχής του ως χρηματιστηριακής εντολής της μεταξύ των διαδίκων έννομης σχέσης και όχι δανειακής διότι υπό την επίκληση της παραβιάσεως κανόνων δικαίου που αναφέρονται σε ανώνυμες χρηματιστηριακές εταιρείες (άρθρα 3 παρ.1 Ν2396/1996 και 41 παρ.1 Ν3371/2005) πλήττεται η εκτίμηση από το Εφετείο πραγματικών γεγονότων (άρθρο 56 παρ.1 του ΚΠολΔ).

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-12-2008 αίτηση του ... για αναίρεση της 1915/2008 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου από δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα, στις 11 Μαΐου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1 Ιουνίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ