101/2019 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 101 / 2019 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 101/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Πέτρο Σαλίχο, Ιωάννη Φιοράκη, Παρασκευή Καλαϊτζή, Λάμπρο Καρέλο, εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Νοεμβρίου 2018, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Φ. Α. Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κάσσανδρο Παπαπαναγιώτου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: Φ. Θ. Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξανδρο Παρασκευιώτη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-1-2014 αγωγή του αναιρεσιβλήτου στο Ειρηνοδικείο Ροδολίβους. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 161/2014 του παραπάνω Δικαστηρίου και 138/2018 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 2-8-2018 αίτησή του, η συζήτηση της οποίας ορίστηκε για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης, που έγινε με τη σειρά εγγραφής της στο πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως αναφέρεται παραπάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση αίτηση στρέφεται κατά της 138/2018 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών, που δίκασε ως εφετείο. Με την απόφαση αυτή απερρίφθη, αντιμωλία των διαδίκων, έφεση του αναιρεσείοντος κατά της 161/2014 απόφασης του Ειρηνοδικείου Ροδολίβους, με την οποία είχε γίνει δεκτή αγωγή του αναιρεσιβλήτου και είχε αναγνωρισθεί αυτός κύριος του αναφερομένου ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία. Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 495, 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ). Πρέπει, επομένως, να ερευνηθεί το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

I. Από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) προκύπτει, ότι το Δικαστήριο που την εξέδωσε, δέχτηκε μ' αυτή, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη, κρίση του (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), ότι, από τα αποδεικτικά μέσα που αναφέρει, αποδείχτηκε, ότι ο αναιρεσίβλητος είχε το επίδικο ακίνητο στη, διανοία κυρίου, νομή του, ασκώντας τις αναφερόμενες, σύμφωνες με τη φύση και τον προορισμό του, πράξεις νομής και κατοχής, από το έτος 2003, που του το μεταβίβασε με ιδιωτικό έγγραφο ο πατέρας του Θ.

Δ., συνεχώς μέχρι και την άσκηση της αγωγής του (31-3-2014) και ότι, πριν απ' αυτόν, το είχε στην όμοια νομή του, ασκώντας τις επίσης αναφερόμενες πράξεις νομής και κατοχής, ο ανωτέρω πατέρας του, από το έτος 1989, που του το μεταβίβασε άτυπα η μητέρα του Μ. Δ., μέχρι και το έτος 2003 που ο ίδιος το μεταβίβασε στον αναιρεσίβλητο.

Ειδικότερα, το Δικαστήριο της ουσίας δέχτηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του, ότι "περαιτέρω, αποδείχτηκε ότι ο πατέρας του ενάγοντος (Θ. Δ.) από το έτος 1989 και μετέπειτα ο ίδιος ο ενάγων από το έτος 2003 (που του το μεταβίβασε με ιδιωτικό συμφωνητικό ο πατέρας του) ασκούσαν όλες τις προσήκουσες στη φύση και τον προορισμό του ακινήτου πράξεις νομής διανοία κυρίου, και συγκεκριμένα αρχικά ο πατέρας του ενάγοντος και στη συνέχεια ο ίδιος ο ενάγων διέμεναν με τις οικογένειες τους στην οικία που είναι κτισμένη εντός του επιδίκου οικοπέδου και χρησιμοποιούσαν και τους εντός αυτού βοηθητικούς χώρους, ήτοι την αποθήκη και τα υπόστεγα εναποθέτοντας υλικά της εργασίας τους, ενώ ο πατέρας του ενάγοντος προέβη σε διάφορες εργασίες και επισκευές στο ακίνητο, και συγκεκριμένα άλλαξε κουφώματα, έφτιαξε μια τουαλέτα, μία προέκταση και ένα υπόστεγο, όπως κατέθεσε ενόρκως ο μάρτυρας αποδείξεως και θείος των διαδίκων...Κατά συνέπεια, ο ενάγων, συνυπολογίζοντας και τον χρόνο νομής του δικαιοπαρόχου του, κατέστη αποκλειστικός κύριος του επιδίκου ακινήτου με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας".

Στη συνέχεια δε των παραδοχών του αυτών, απέρριψε το σχετικό λόγο έφεσης του αναιρεσείοντος και επικύρωσε την εκκληθείσα 161/2014 απόφαση του Ειρηνοδικείου Ροδολίβους, που είχε κάνει δεκτή την αγωγή του αναιρεσιβλήτου και τον είχε αναγνωρίσει κύριο του επιδίκου με έκτακτη χρησικτησία, επειδή είχε τούτο στη διανοία κυρίου νομή του για χρόνο μεγαλύτερο της εικοσαετίας, προσμετρώντας στο χρόνο αυτό και τον ανωτέρω χρόνο της διανοία κυρίου νομής του πατέρα του.

Ενόψει τούτων, ο πρώτος, από το άρθρο 560 αρ. 1 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, για παράβαση με την προσβαλλόμενη απόφαση των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 15 παρ. 1, 2 και 5 του νδ 3958/1959 και 1033, 1192 και 1198 ΑΚ, που συνίσταται η παράβαση αυτή στην αναγνώριση του αναιρεσιβλήτου κυρίου του επιδίκου με παράγωγο τρόπο και, συγκεκριμένα, με νόμιμο τίτλο την 154/2013 απόφαση του ανωτέρω Ειρηνοδικείου, με την οποία επικυρώθηκε, ως ανώμαλη δικαιοπραξία, μεταβίβαση με ιδιωτικό έγγραφο, λόγω γονικής παροχής, του επιδίκου στον αναιρεσίβλητο από τον παραπάνω πατέρα του, ενώ, σύμφωνα με τις ανωτέρω διατάξεις, η εν λόγω απόφαση δεν αποτελεί νόμιμο τίτλο παράγωγης κτήσης κυριότητας, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι στηρίζεται στην εσφαλμένη προϋπόθεση της αναγνώρισης του αναιρεσιβλήτου κυρίου του επιδίκου με παράγωγο τρόπο και νόμιμο, προς τούτο, τίτλο την ανωτέρω επικυρωτική απόφαση, ενώ, κατά τα προεκτεθέντα, ο αναιρεσίβλητος αναγνωρίστηκε κύριος με έκτακτη χρησικτησία.

II. Απορριπτέος, επίσης, ως αβάσιμος, για την ίδια παραπάνω αιτία, είναι και ο δεύτερος, από το άρθρο 560 παρ. 1 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, για παράβαση με την προσβαλλομένη απόφαση των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 1205, 1206 ΑΚ σε συνδυασμό και με εκείνες των άρθρων 1192, 1194 και 1198 ιδίου Κώδικα και η οποία παράβαση συνίσταται, στο ότι, αφού ο αναιρεσείων μετέγραψε πριν από τον αναιρεσίβλητο στα οικεία βιβλία μεταγραφών την 100/2013 απόφαση του ανωτέρω Ειρηνοδικείου, με την οποία είχε επικυρωθεί, ως ανώμαλη δικαιοπραξία, η αναφερόμενη, με ιδιωτικό έγγραφο, μεταβίβαση σ' αυτόν, λόγω γονικής παροχής, από τον πατέρα του του 1/4 εξ αδιαιρέτου του επιδίκου, ο αναιρεσίβλητος δεν κατέστη με τη μεταγραφή της παραπάνω 154/2013 επικυρωτικής απόφασης κύριος του επιδίκου και ως προς το ανωτέρω ποσοστό.

Μετά απ' αυτά, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης, η αίτηση πρέπει να απορριφθεί, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, αφού ηττάται, στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, κατά παραδοχή του σχετικού νομίμου αιτήματος αυτού (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2-8-2018 αίτηση του Φ. Α. Δ., για αναίρεση της 138/2018 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που κατέθεσε ο αναιρεσείων στο Δημόσιο Ταμείο. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, που ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 9 Ιανουαρίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 25 Ιανουαρίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ