101/2013 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 101 / 2013 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 101/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω μη υπάρξεως Αντιπροέδρου στο Τμήμα), Δημήτριο Μαζαράκη, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 5 Δεκεμβρίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Α. Τ. του Ι., συζ. Π. Κ., κατοίκου …, που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρήστο Σταματόπουλο, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Θ. Α. του Γ., κατοίκου …, που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξουσία δικηγόρο του Μαρία Μαλανδρίνου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28/12/2006 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4410/2007 του ιδίου Δικαστηρίου και 378/2009 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 15/2/2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Διονυσοπούλου ανέγνωσε την από 5/10/2011 έκθεση του κωλυομένου να συμμετάσχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 15/2/2010 αίτησης για αναίρεση της υπ' αρ. 378/2009 απόφασης του Εφετείου Πειραιά.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξουσία του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 341 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι το δικαστήριο, για να σχηματίσει τη δικανική πεποίθησή του, ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων, τα οποία ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα, τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν νομίμως οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, κατ' αντιδιαστολή προς τα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία φέρονται ότι λήφθηκαν υπόψη προς σχηματισμό της κρίσης του.

Δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαίρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της, κατά την ελεύθερη κρίση του, μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν νομίμως οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 559 παρ.11 περ.γ' Κ.Πολ.Δ. υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός, το οποίο επικαλείται ο διάδικος, ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνον ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός, καθίσταται αντικείμενο αποδείξεως (Ολ.

Α.Π. 2/2008, Ολ. Α.Π. 14/2005). Εξάλλου, επί παραπόνου για μη λήψη υπόψη αποδεικτικών μέσων, που προσκομίσθηκαν με επίκληση, πρέπει για το παραδεκτό του λόγου αυτού, να εξειδικεύονται στο αναιρετήριο τα αποδεικτικά μέσα, να προσδιορίζεται το περιεχόμενό τους και το παραδεκτό της προσαγωγής τους (Α.Π. 1851/2007, Α.Π. 239/2012, Α.Π. 228/2012).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης η αναιρεσείουσα προβάλλει αιτιάσεις από το άρθρο 559 παρ.11 περ.γ' Κ.Πολ.Δ., ισχυριζόμενη ότι το Εφετείο προς συναγωγή του αποδεικτικού του πορίσματος, με βάση το οποίο απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεσή της κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, που είχε απορρίψει ως κατ' ουσίαν αβάσιμη αγωγή της κατά του αναιρεσιβλήτου, αναγνωριστική κυριότητας ακινήτου, δεν έλαβε υπόψη και την κατάθεση του μάρτυρα, Α.

Τ., που εξετάσθηκε με επιμέλειά της στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και περιέχεται στα πρακτικά αυτής της δίκης, την οποία είχε νομίμως επικαλεσθεί και προσκομίσει με τις προτάσεις της συζήτησης μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, για τη διάγνωση της ουσιαστικής βασιμότητας του αγωγικού ισχυρισμού, ότι νεμήθηκε το επίδικο ακίνητο, για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της εικοσαετίας.

Από την επισκόπηση όμως της προσβαλλόμενης απόφασης και ειδικότερα από την περιεχόμενη σε αυτήν βεβαίωση ότι το Εφετείο, προς σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης έλαβε υπόψη μεταξύ άλλων και τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων, που εξετάσθηκαν ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλούμενη απόφαση πρακτικά συνεδριάσεως αυτού, σε συνδυασμό και προς το σύνολο των αιτιολογιών της, για τη στήριξη του αποδεικτικού πορίσματος, καθίσταται χωρίς αμφιβολία βέβαιο, ότι συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις και την προαναφερόμενη κατάθεση, αν και δε γίνεται χωριστή μνεία και αξιολόγηση αυτής.

Συνεπώς ο πρώτος λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 παρ.11 περ.γ' Κ.Πολ.Δ. είναι αβάσιμος.

Επειδή, ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 παρ.19 Κ.Πολ.Δ. για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολομ.

ΑΠ 30/1997, Ολομ. ΑΠ 28/1997). Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσεως, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανελέγκτως, κατ' άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το αποδεικτικό πόρισμα και για το λόγο αυτό καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος (ΑΠ 1206/2008, ΑΠ559/2009, ΑΠ1334/2010).

Με το δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης η αναιρεσείουσα προβάλλει αιτιάσεις κατά της προσβαλλόμενης απόφασης από το άρθρο 559 παρ.19 Κ.Πολ.Δ. για έλλειψη νόμιμης βάσης, αφού κατ' αυτήν το εφετείο διέλαβε στην απόφασή του αντιφατικές αιτιολογίες "σε σχέση με τον ισχυρισμό της ότι ο εναγόμενος απέκτησε την επίδικη έκταση από μη κύριο και δη τον πατέρα της (Ι.Τ.), γιατί δέχεται αφενός ως αληθινή και ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα τη νομίμως προσκομιζόμενη μετ' επικλήσεως από 20-2-1978 δήλωση αυτού, ότι αυτός (Ι.Τ.) δεν έχει κανένα δικαίωμα στους αγρούς της Π.

Π., στον …, η οποία αναγνωρίσθηκε ως νομέας με δικαστικές αποφάσεις, παρόλα αυτά δέχεται αντιφατικώς ότι νομίμως απέκτησαν οι αντίδικοι την επίδικη έκταση με προηγούμενο δικαιούχο τον Ι.Τ., ο οποίος το είχε μεταβιβάσει στους δικαιοπαρόχους του". Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι οι αιτιάσεις αυτές ανάγονται στην εκτίμηση και αιτιολόγηση των αποδείξεων από το δικαστήριο της ουσίας, η οποία δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, εφόσον το πόρισμα που έχει εξαχθεί από τις αποδείξεις ότι δηλαδή δεν αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα - αναιρεσείουσα άσκησε στο επίδικο ακίνητο επί εικοσαετία εμφανείς υλικές διακατοχικές πράξεις με διάνοια κύριας και έτσι δεν απέκτησε με έκτακτη χρησικτησία την κυριότητα του επίδικου ακινήτου, διατυπώνεται με πληρότητα και σαφήνεια στην προσβαλλόμενη απόφαση.

Κατ' ακολουθίαν τούτων πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης. Η αναιρεσείουσα, ως ηττώμενη διάδικος, πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176,183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

Για τους λόγους αυτούς :

Απορρίπτει την από 15-2-2010 αίτηση της Α. Τ. του Ι. περί αναιρέσεως της 378/2009 απόφασης του Εφετείου Πειραιώς.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσόν των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 8 Ιανουαρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 23 Ιανουαρίου 2013.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ