101/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 101 / 2012 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 101/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Εμμανουήλ Καλούδη και του αρχαιοτέρου της συνθέσεως Αρεοπαγίτη Γεωργίου Γιαννούλη), Νικόλαο Λεοντή, Δημήτριο Τίγγα, Δημήτριο Κράνη και Αντώνιο Ζευγώλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του στις 19 Σεπτεμβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Α. Μ. του Κ., 2. Κ. Μ. του Σ., 3. Α. Μ. του Κ. και 4. Σ. Μ. του Κ., απάντων κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αντώνιο Ανανιάδη.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρίας με την επωνυμία "Τράπεζα EFG Eurobank Ergasias ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ", και τον διακριτικό τίτλο "Eurobank Ergasias" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, "πρώην "ΤΡΑΠΕΖΑ EFG EUROBANK ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ", ως καθολικής διαδόχου της (πρώην) Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Α.Ε", με αριθμό ΜΑΕ 34907/06/Β/96/01, λόγω συχγωνεύσεως με απορρόφηση της δεύτερης από την Τράπεζα με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ EFG EUROBANK ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ", που εγκρίθηκε με την υπ' αριθμόν Κ2-11540/2000 Απόφαση του Υπουργείου Ανάπτυξης και καταχωρήθηκε την 7-9-2000 στο Μητρώο Ανώνυμων Εταιρειών (ΦΕΚ 8391/13-9-2000 τ. ΑΕ και ΕΠΕ) , η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Μαρινάκο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6 Σεπτεμβρίου 2003 ανακοπή ως και το από 5 Δεκεμβρίου 2005 δικόγραφο προσθέτων λόγων ανακοπής των ήδη αναιρεσειόντων που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5094/2007 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 923/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 19 Απριλίου 2010 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κράνης ανέγνωσε την από 30 Αυγούστου 2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει εν μέρει δεκτός, για τα κονδύλια των 50.179 και 113.481 δραχμών, ο δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης κατά της υπ' αριθ. 923/2010 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, να απορριφθούν οι λοιποί λόγοι της αίτησης αυτής και να αναιρεθεί αντίστοιχα εν μέρει η ως άνω απόφαση.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη των αντιδίκων του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία υπ' αριθ. 923/2010 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία, αφού δέχθηκε την από 26.1.2009 έφεση των ήδη αναιρεσειόντων και εξαφάνισε την υπ' αριθ. 5094/2007 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που είχε δεχθεί εν μέρει την από 6.9.2003 ανακοπή τους και τους από 5.12.2005 πρόσθετους σ' αυτή λόγους τους, ακυρώνοντας αντίστοιχα εν μέρει κατά το ποσό των 19.039,30 ευρώ την υπ' αριθ. 5394/2003 διαταγή πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που εκδόθηκε ύστερα από αίτηση της ήδη αναιρεσίβλητης και υποχρέωσε τους αναιρεσείοντες να της καταβάλουν νομιμοτόκως το ποσό των 442.237,11 ευρώ, δέχθηκε ακολούθως (η εφετειακή απόφαση) εν μέρει την ως άνω ανακοπή και τους πρόσθετους λόγους της και ακύρωσε την προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής για το συνολικό ποσό των 193.396,60 ευρώ.

2. Ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 8 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ, που στόχο έχει τη διασφάλιση του συζητητικού συστήματος (άρθρ. 106 ΚΠολΔ), αλλά και την αρχή της ακρόασης των διαδίκων (άρθρ. 110§2 ΚΠολΔ), ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο και εκτιμώντας προφανώς εσφαλμένα τα διαδικαστικά έγγραφα (άρθρ. 561§2 ΚΠολΔ) είτε έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 13/1995) είτε δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν επίσης ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (ΟλΑΠ 3/1997, ΑΠ 1225/2004), δηλαδή οι ισχυρισμοί που κατά το νόμο διαμόρφωσαν ή ανάλογα ήταν ικανοί να διαμορφώσουν το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης (ΟλΑΠ 2/1989, ΑΠ 1072/2005), θα πρέπει δε, αν πρόκειται για ισχυρισμούς που δεν λήφθηκαν υπόψη, ενώ έπρεπε να ληφθούν, να προτάθηκαν παραδεκτά στο δικαστήριο της ουσίας (ΟλΑΠ 12/2000, 2/2001) και μάλιστα από τον ήδη αναιρεσείοντα. Ειδικότερα αν προσβάλλεται για τον παραπάνω λόγο απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, θα πρέπει ο ισχυρισμός που δεν αξιολογήθηκε, να είχε προταθεί παραδεκτά στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, αλλά και να επαναφέρθηκε παραδεκτά (με λόγο έφεσης ή αναλόγως, κατά το άρθρ. 240 ΚΠολΔ, με τις προτάσεις) και στο δεύτερο βαθμό (ΑΠ 1933/2006) και να αναφέρεται αυτό στο αναιρετήριο, εκτός αν υπάγεται στις εξαιρέσεις του άρθρ. 562§2 ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 43/1990) ή πρόκειται για ισχυρισμό που παραδεκτά κατά το άρθρ.527 ΚΠολΔ προτάθηκε για πρώτη φορά στην κατ' έφεση δίκη, που επίσης πρέπει να διευκρινίζεται στο αναιρετήριο. Με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης οι αναιρεσείοντες αιτιώνται την προσβαλλόμενη εφετειακή απόφαση για πλημμέλειες από τους αριθμούς 1, 8β και 19 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενοι, κατ' εκτίμηση, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη κρίσιμους για την έκβαση της δίκης ισχυρισμούς τους, που αποτελούσαν και κύριους ή πρόσθετους λόγους της ένδικης ανακοπής τους, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί με αντιφατικές αιτιολογίες σε εσφαλμένο αποδεικτικό πόρισμα κατά παράβαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου. Έτσι διατυπωμένος ο λόγος αυτός της αίτησης αναίρεσης αναφέρεται στην πραγματικότητα σε πλημμέλεια μόνον από τον αριθμό 8β του άρθρ. 559 ΚΠολΔ, αφού το εσφαλμένο κατά τους αναιρεσείοντες αποδεικτικό πόρισμα της προσβαλλόμενης απόφασης οφείλεται ακριβώς στην παράλειψη της απόφασης να λάβει υπόψη και τους παρατιθέμενους στο αναιρετήριο ειδικότερους ισχυρισμούς τους. Όμως δεν αναφέρεται περαιτέρω στο αναιρετήριο ότι οι ισχυρισμοί αυτοί, που δεν εμπίπτουν στις εξαιρέσεις του άρθρ. 562§2 ΚΠολΔ, επαναφέρθηκαν παραδεκτά στο Εφετείο από τους αναιρεσείοντες με λόγο της έφεσής τους, ενώ και από την παραδεκτή επισκόπηση του δικογράφου της έφεσής τους (άρθρ. 561§2 ΚΠολΔ) δεν προκύπτει η επαναφορά τους.

Συνεπώς, κατά τις νομικές σκέψεις που προηγήθηκαν, ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος. Τα ίδιο ισχύει και για τον τρίτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι αν και ορθώς έκρινε ότι στον υπ' αριθ. ... αλληλόχρεο λογαριασμό, που τηρήθηκε για την εξυπηρέτηση της υπ' αριθ. .../9.3.2004 πιστωτικής σύμβασης μεταξύ της αναιρεσίβλητης τράπεζας και της εταιρείας MVG Moto Εισαγωγική-Εξαγωγική Ε.Π.Ε., υπέρ της οποίας εγγυήθηκαν οι αναιρεσείοντες, δεν έπρεπε να συμπεριληφθούν και κονδύλια για τόκους χορηγήσεων σε ξένο νόμισμα, αφού δεν είχε συμφωνηθεί να χορηγούνται πιστώσεις σε ξένο σε σχέση με τη δραχμή νόμισμα και για το λόγο αυτό ορθώς στη συνέχεια η προσβαλλόμενη απόφαση ακύρωσε για ποσό τέτοιων τόκων συνολικού ύψους 59.159.345 ευρώ τη διαταγή πληρωμής, που εκδόθηκε για το κατάλοιπο του ως άνω αλληλόχρεου λογαριασμού, εντούτοις εσφαλμένα η απόφαση παρέλειψε να ακυρώσει τη διαταγή πληρωμής και για επιπλέον κονδύλια τέτοιων τόκων, συνολικού ύψους 22.327,15 ευρώ, τα οποία προκύπτουν από την ενσωματωμένη στο δικόγραφο των πρόσθετων λόγων της ένδικης ανακοπής έκθεση ελέγχου του λογιστή Ι. Β. και παρατίθενται και στο αναιρετήριο. Όμως και πάλι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι σε σχέση με τα κονδύλια αυτά, ως προς τα οποία δεν έγινε δεκτή η ένδικη ανακοπή, διατυπώθηκε από τους αναιρεσείοντες παράπονο κατά της πρωτόδικης απόφασης με λόγο της έφεσής τους, ενώ αντίστοιχος ισχυρισμός τους, που δεν εμπίπτει και αυτός στις εξαιρέσεις του άρθρ. 562§2 ΚΠολΔ, δεν προκύπτει ούτε από την επισκόπηση του δικογράφου της έφεσης, στην πέμπτη σελίδα του οποίου περιέχεται απλώς η ασαφής αναφορά, ως μέρος του τρίτου λόγου της έφεσης, ότι στον παραπάνω αλληλόχρεο λογαριασμό υπάρχουν εγγραφές με αιτιολογίες "ΤΟΚΟΙ Ξ.Ν. (δηλαδή ξένου νομίσματος), χωρίς να αναφέρεται εάν τηρήθηκαν και κινήθηκαν λογαριασμοί σε ξένο νόμισμα και σε ποιό και χωρίς να μας έχουν χορηγηθεί ποτέ (στους αναιρεσείοντες) αντίγραφα λογαριασμών, με αποτέλεσμα και εξ αυτού του λόγου να είναι ακυρωτέα η διαταγή πληρωμής".

Συνεπώς ο τρίτος λόγος της αίτησης αναίρεσης για πλημμέλεια της προσβαλλόμενης απόφασης που εμπίπτει στον αριθμό 8β του άρθρ. 559 ΚΠολΔ (και όχι και στον αριθμό 9γ του ίδιου άρθρου που επικαλούνται οι αναιρεσείοντες), είναι κατά τις νομικές και πάλι σκέψεις που προηγήθηκαν, απορριπτέος ως απαράδεκτος. Πλημμέλεια από τον αριθμό 8β του άρθρ. 559 ΚΠολΔ αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση και με τον έκτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, σύμφωνα με τον οποίο το Εφετείο παρέλειψε να λάβει υπόψη και σιωπηρά απέρριψε τον (πέμπτο) πρόσθετο λόγο της ένδικης ανακοπής, κατά τον οποίο παράνομα η αναιρεσίβλητη συμπεριέλαβε στον αυτό ως άνω αλληλόχρεο λογαριασμό κονδύλια ΕΦΤΕ (ειδικού φόρου τραπεζικών εργασιών) για χρονικό διάστημα πριν από τη σύναψη (στις 9.3.2004) της αντίστοιχης με το λογαριασμό αυτό πιστωτικής σύμβασης και μάλιστα ανεπίτρεπτα ενσωμάτωσε τα σχετικά κονδύλια ΕΦΤΕ στα κονδύλια των τόκων με τρίμηνο ανατοκισμό. Ο λόγος όμως αναίρεσης από τον αριθμό 8β του άρθρ. 559 ΚΠολΔ δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε, έστω και σιωπηρά, τον κρίσιμο για την έκβαση της δίκης ισχυρισμό, αφού τότε ο ισχυρισμός αυτός λήφθηκε οπωσδήποτε υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας (ΟλΑΠ 12/ 1991, ΑΠ 1668/2005), στη συγκεκριμένη δε περίπτωση η προσβαλλόμενη απόφαση, όπως απ' αυτή προκύπτει, δεν απέρριψε ούτε και σιωπηρά το σχετικό με τον ΕΦΤΕ πρόσθετο λόγο της ένδικης ανακοπής και γενικότερα δεν ασχολήθηκε μ' αυτόν, αφού στην έφεση των αναιρεσειόντων, που παραδεκτά και αυτή επισκοπείται, δεν διατυπώνεται με αντίστοιχο λόγο παράπονο κατά της πρωτόδικης απόφασης, που απέρριψε ως αόριστο τον ως άνω πρόσθετο λόγο της ένδικης ανακοπής.

Συνεπώς ο έκτος λόγος της αίτησης αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

3. Με τον τέταρτο λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι εφόσον ορθώς, κατά τα προεκτεθέντα, έκρινε ότι στον υπ' αριθ. ... αλληλόχρεο λογαριασμό, που τηρήθηκε για την εξυπηρέτηση της υπ' αριθ. .../9.3.2004 πιστωτικής σύμβασης μεταξύ της αναιρεσίβλητης τράπεζας και της εταιρείας MVG Moto Εισαγωγική-Εξαγωγική Ε.Π.Ε., δεν έπρεπε να συμπεριληφθούν και κονδύλια για τόκους χορηγήσεων σε ξένο σε σχέση με τη δραχμή νόμισμα, έπρεπε παράλληλα να κρίνει ότι κακώς συμπεριλήφθηκαν στον αλληλόχρεο αυτό λογαριασμό και τα ποσά των αντίστοιχων κεφαλαίων σε ξένο νόμισμα, επί των οποίων υπολογίσθηκαν τα κονδύλια των τόκων, και να ακυρώσει έτσι την προσβαλλόμενη με την ένδικη ανακοπή διαταγή πληρωμής και για τα ποσά των κεφαλαίων αυτών σε ξένο νόμισμα, τα οποία προκύπτουν από την ενσωματωμένη στο δικόγραφο των πρόσθετων λόγων της ένδικης ανακοπής έκθεση ελέγχου του λογιστή Ι. Β. και παρατίθενται και στο αναιρετήριο.

Συνεπώς εφόσον το Εφετείο δεν ενήργησε με τον τρόπο αυτό και παρέλειψε να λάβει υπόψη του τον σχετικό ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, που κατ' αυτούς εμπεριέχεται και στην έφεσή τους κατά της πρωτόδικης απόφασης, υπέπεσε, κατά την άποψή τους, στις επικαλούμενες από τους ίδιους πλημμέλειες από τους αριθμούς 8β, 9γ και 19 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ. Ωστόσο από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης εφετειακής απόφασης προκύπτει ότι αυτή δέχθηκε σχετικά ότι "... με τη σύμβαση .../1994 πράγματι δεν συμφωνήθηκε να λαμβάνεται η πίστωση και σε ξένο νόμισμα... Πλην όμως, όπως προκύπτει από την κίνηση του λογαριασμού ..., που προσκομίζεται από αμφότερους τους διαδίκους και με βάση τον οποίο εκδόθηκε η ανακοπτόμενη διαταγή πληρωμής, όπως σ' αυτή αναφέρεται, στο λογαριασμό έχει καταχωρηθεί, στις 13.4.1995, ποσό δραχμών 55.551.746, που αφορά μετατροπή (σε δραχμές) ποσού σε ξένο νόμισμα, ποσό όμως το οποίο δεν προσβάλλεται ειδικά με συναφή λόγο έφεσης, που να αναφέρεται και σε σχετικό λόγο της ανακοπής ή σε πρόσθετο λόγο της, αλλά αναφέρεται το πρώτον στις ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου (Εφετείου) προτάσεις (των αναιρεσειόντων)". Πράγματι από την επισκόπηση της ένδικης ανακοπής και των πρόσθετων λόγων της προκύπτει ότι δεν προσβάλλονται οι εγγραφές στον παραπάνω αλληλόχρεο λογαριασμό που αφορούν κονδύλια από μετατροπή σε δραχμές χορηγήσεων σε ξένο νόμισμα, ενώ αντίστοιχος λόγος δεν προβάλλεται ούτε με το δικόγραφο της έφεσης των αναιρεσειόντων.

Συνεπώς το Εφετείο, που έκρινε ως άνω και δεν ακύρωσε και για τα κονδύλια αυτά την ανακοπτόμενη διαταγή πληρωμής, δεν παρέλειψε παρά το νόμο να λάβει υπόψη κρίσιμο για την έκβαση της δίκης ισχυρισμό των αναιρεσειόντων και ούτε κατέστησε αντιφατική κατά τα λοιπά την απόφασή του ως προς τις αιτιολογίες της. Τα αντίθετα έτσι που υποστηρίζονται με τον τέταρτο λόγο της αίτησης αναίρεσης είναι αβάσιμα και πρέπει να απορριφθεί ο λόγος αυτός, ο οποίος, κατ' εκτίμηση, αφορά πλημμέλειες μόνον από τους αριθμούς 8β και 19 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ και όχι και 9γ του ίδιου άρθρου, που επικαλούνται οι αναιρεσείοντες.

4. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρ. 520, 522, 525 και 527 ΚΠολΔ προκύπτει ότι οι ισχυρισμοί του εκκαλούντος ενάγοντος ή οι ενστάσεις του εκκαλούντος εναγομένου, που είχαν προταθεί πρωτοδίκως και απορρίφθηκαν, επαναφέρονται παραδεκτά στο Εφετείο προς εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης μόνο με λόγο έφεσης, αρχικό ή πρόσθετο, και όχι με τις προτάσεις κατά το άρθρ. 240 ΚΠολΔ, εκτός αν πρόκειται για υπόθεση δικαζόμενη κατά διαδικασία στην οποία οι πρόσθετοι λόγοι της έφεσης επιτρέπεται να ασκηθούν και με τις προτάσεις, το ίδιο δε ισχύει και για ισχυρισμούς ή ενστάσεις του εκκαλούντος, των οποίων συγχωρείται κατά το άρθρ. 527 αριθ. 2 και 3 ΚΠολΔ η προβολή τους για πρώτη φορά στο Εφετείο (πρβλ. ΑΠ 1308/2006, 1933/2006).

Συνεπώς και οι λόγοι ανακοπής κατά διαταγής πληρωμής, που απορρίφθηκαν πρωτοδίκως, επαναφέρονται στο Εφετείο από τον εκκαλούντα ανακόπτοντα μόνο με λόγο της έφεσης του κατά της πρωτόδικης απόφασης, ως παράπονο κατ' αυτής, και όχι με τις κατ' έφεση προτάσεις του. Εξ άλλου οι διατάξεις του άρθρ. 6§1 της ΕΣΔΑ (κύρωση με ν.δ. 53/1974), με τις οποίες αναγνωρίζεται το δικαίωμα στα πρόσωπα για δικαστική επίλυση των ιδιωτικών διαφορών τους σε συνθήκες δίκαιης δίκης, δεν αποκλείουν τη θέσπιση περιορισμών στον τρόπο της δικονομικής προβολής των ισχυρισμών τους, εφόσον αυτοί δεν έχουν ως στόχο να καταστρατηγήσουν, αλλά να διασφαλίσουν, κατά περίπτωση, τις αρχές της, επιταχύνοντας χωρίς σοβαρούς κινδύνους τη δικαστική διαδικασία και συντελώντας έτσι στην απονομή ουσιαστικότερης δικαιοσύνης, όπως συμβαίνει με τις ως άνω διατάξεις των άρθρ. 520, 522, 525 και 527 ΚΠολΔ που ρυθμίζουν τον τρόπο επαναφοράς των ισχυρισμών και ενστάσεων των διαδίκων στο Εφετείο. Με τον πέμπτο λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι μολονότι ορθώς δέχθηκε ότι οι χρεωστικές εγγραφές στον υπ' αριθ. ... αλληλόχρεο λογαριασμό, που ανάγονται στο χρονικό διάστημα πριν από τη σύναψη της υπ' αριθ. .../9.3.2004 πιστωτικής σύμβασης μεταξύ της αναιρεσίβλητης τράπεζας και της εταιρείας MVG Moto Εισαγωγική-Εξαγωγική Ε.Π.Ε., δηλαδή οι εγγραφές του χρονικού διαστήματος από 9.10.1991 έως 9.3.1994, συνολικού ποσού 112.005.425 δραχμών, στις οποίες αναφέρεται και η έκθεση ελέγχου του ως άνω λογιστή Ι. Β., δεν δεσμεύουν τους αναιρεσείοντες, αφού αυτοί μόνον τη λειτουργία της σύμβασης αυτής εγγυήθηκαν, ενώ οι παραπάνω εγγραφές προέρχονται από τη λειτουργία της υπ' αριθ. .../5.2.1991 προηγούμενης πιστωτικής σύμβασης μεταξύ των αυτών συμβαλλομένων, εντούτοις εσφαλμένα η απόφαση παρέλειψε να ακυρώσει τη διαταγή πληρωμής και για το ποσό των εγγραφών αυτών και αγνόησε τον αντίστοιχο (έκτο) πρόσθετο λόγο της ένδικης ανακοπής, κρίνοντας ότι ο σχετικός ισχυρισμός των αναιρεσειόντων απαράδεκτα επαναφέρθηκε στο Εφετείο το πρώτον με τις προτάσεις τους στο Δικαστήριο εκείνο.

Συνεπώς, υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, το Εφετείο παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο και δεν έλαβε υπόψη τον σχετικό κρίσιμο για την έκβαση της δίκης ισχυρισμό τους, υποπίπτοντας έτσι στις πλημμέλειες από τους αριθμούς 14, 8β και 9γ του άρθρ. 559 ΚΠολΔ, ενώ σε κάθε περίπτωση η απόφασή του ενέχει πλημμέλεια και από τον αριθμό 1 του ίδιου άρθρου, αφού οδηγεί κατά την αντίστοιχη κρίση της σε υπέρμετρα δυσανάλογη βλάβη της περιουσίας τους, κατά παράβαση της θεσμοθετημένης με το άρθρ. 6§1 της Ε.Σ.Δ.Α. αρχής της δίκαιης δίκης και του άρθρ. 1 του από 20.3.1952 Πρώτου Πρόσθετου σ' αυτή Πρωτοκόλλου. Από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης εφετειακής απόφασης προκύπτει ότι αυτή δέχθηκε σχετικά ότι "... οι ανακόπτοντες προτείνουν το πρώτον με τις ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου προτάσεις τους ότι ο τηρηθείς για την πίστωση λογαριασμός ... περιλαμβάνει κονδύλια χρεωπιστώσεων από 1.10.1991 και εμφανίζει χρεωστικό υπόλοιπο, μέχρι την 9.3.1994, 112.005.425 δραχμών, το οποίο δεν οφείλεται απ' αυτούς ... Πλην όμως ο ισχυρισμός αυτός, παρότι η κατ' ουσίαν ενδεχομένως αποδοχή του θα οδηγούσε στην καθ' ολοκληρίαν ακύρωση της διαταγής πληρωμής, απαραδέκτως προβάλλεται το πρώτον (με τις προτάσεις) και είναι απορριπτέος, εφόσον δεν προβλήθηκε ως λόγος έφεσης, πολύ δε περισσότερο δεν προβλήθηκε ποτέ ως λόγος ανακοπής ή πρόσθετος λόγος της". Εξ άλλου από την επισκόπηση του δικογράφου των πρόσθετων λόγων της ένδικης ανακοπής και του δικογράφου της έφεσης των αναιρεσειόντων προκύπτει ότι ο σχετικός ισχυρισμός τους εμπεριέχεται μεν στον έκτο πρόσθετο λόγο της ένδικης ανακοπής τους, σύμφωνα με τον οποίο "αβασίμως υπολογίζει η αντίδικος το ποσό το οποίο ζητεί να της καταβάλουμε (442.237.11 ευρώ), ενώ το οφειλόμενο προς την αντίδικο χρεωστικό υπόλοιπο, που αποτελεί και τη συνολική απαίτησή της, ανερχόταν στις 31.12.2003 σε 213.853 ευρώ ή δραχμές 72.870.355, όπως αναλύεται στο πόρισμα ελέγχου που έχει διενεργήσει ο ειδικός λογιστής-πραγματογνώμων Ι. Β.", όμως μετά την απόρριψη του πρόσθετου αυτού λόγου με την πρωτόδικη απόφαση, στη σελίδα 29 της οποίας διαλαμβάνεται ότι "οι ανακόπτοντες δεν αμφισβήτησαν σαφώς και ορισμένως τα κατ' ιδίαν κονδύλια πιστοχρεώσεως του λογαριασμού", δεν επαναφέρθηκε στο Εφετείο ο σχετικός ισχυρισμός τους με λόγο της έφεσής τους, που να περιέχει παράπονο κατά της απορριπτικής αυτής κρίσης της πρωτόδικης απόφασης.

Συνεπώς η προσβαλλόμενη απόφαση, που απέρριψε ως απαράδεκτο τον ως άνω ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, επειδή αυτός επαναφέρθηκε στο Εφετείο μόνο με τις αντίστοιχες προτάσεις τους, δεν υπέπεσε, κατά τη νομική σκέψη που προηγήθηκε, στις επικαλούμενες απ' αυτούς πλημμέλειες από τους αριθμούς 14 και 8β του άρθρ. 559 ΚΠολΔ, ούτε βέβαια ιδρύεται λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 9γ του ίδιου άρθρου, αφού ως αίτηση αδίκαστη κατά την έννοια του λόγου αυτού νοείται αυτή που αποτελεί ιδιαίτερο κεφάλαιο της δίκης και τέτοιο δεν αποτελούν οι ενστάσεις των διαδίκων ή οι περισσότεροι λόγοι ανακοπής ή έφεσης (ΑΠ 1653/1998, 140/2006). Πρέπει έτσι ο πέμπτος λόγος της αίτησης αναίρεσης να απορριφθεί ως αβάσιμος κατά το πρώτο μέρος του. Ο ίδιος λόγος είναι αβάσιμος και απορριπτέος και κατά το δεύτερο μέρος του από τον αριθμό 1 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ, αφού, κατά τα προεκτεθέντα, οι περιορισμοί στον τρόπο της δικονομικής προβολής των ισχυρισμών των διαδίκων δεν αντιβαίνουν στην αρχή της δίκαιης δίκης κατά το άρθρ. 6§1 της ΕΣΔΑ ούτε συνιστούν ανεπίτρεπτη προσβολή της περιουσίας τους κατά το άρθρ.1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ στην περίπτωση που οδηγούν έμμεσα σε οικονομική επιβάρυνσή τους κατά τους κανόνες του ουσιαστικού δικαίου στο πλαίσιο της επίδικης έννομης σχέσης, ανάλογα με την παραδοχή ή την απόρριψη των κρίσιμων ισχυρισμών τους. 5. Με το δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι μολονότι ορθώς δέχθηκε ότι οι χρεωστικές εγγραφές στον υπ' αριθ. ... αλληλόχρεο λογαριασμό σε σχέση με την εισφορά του ν. 128/1975, που ανάγονται στο χρονικό διάστημα πριν από τη σύναψη της υπ' αριθ. .../9.3.2004 πιστωτικής σύμβασης μεταξύ της αναιρεσίβλητης τράπεζας και της εταιρείας MVG Moto Εισαγωγική-Εξαγωγική Ε.Π.Ε., δεν δεσμεύουν τους αναιρεσείοντες, αφού αυτοί μόνον τη λειτουργία της σύμβασης αυτής εγγυήθηκαν, ενώ οι παραπάνω εγγραφές προέρχονται και πάλι από τη λειτουργία της υπ' αριθ. .../5.2.1991 προηγούμενης πιστωτικής σύμβασης μεταξύ των αυτών συμβαλλομένων, εντούτοις εσφαλμένα η απόφαση δεν ακύρωσε τη διαταγή πληρωμής για το σύνολο των εγγραφών αυτών, αλλά μόνο για εγγραφές συνολικού ποσού 252.914 δραχμών, παραλείποντας έτσι να ακυρώσει τη διαταγή πληρωμής για επιπλέον εγγραφές του χρονικού αυτού διαστήματος και ειδικότερα για τις εγγραφές μεταξύ 30.9.1993 και 30.6.1994, συμποσούμενες σε 898.665 δραχμές ή 2.637,31 ευρώ.

Συνεπώς, υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη τον σχετικό κρίσιμο για την έκβαση της δίκης ισχυρισμό τους, που προβλήθηκε με πρόσθετο λόγο της ένδικης ανακοπής τους (και κατ' εκτίμηση και με λόγο της έφεσής τους), υποπίπτοντας έτσι στις πλημμέλειες από τους αριθμούς 8β και 9γ του άρθρ. 559 ΚΠολΔ.

Από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτει ότι με τον τρίτο λόγο του δικογράφου των πρόσθετων λόγων της ένδικης ανακοπής προβλήθηκε η αιτίαση κατά της ανακοπτόμενης διαταγής πληρωμής ότι εσφαλμένα συμπεριέλαβε στο επιδικασθέν μ' αυτή ποσό και τις χρεωστικές εγγραφές του υπ' αριθ. ... αλληλόχρεου λογαριασμού, με τις οποίες παράνομα μετακυλίσθηκε σε βάρος και των αναιρεσειόντων, ως εγγυητών της υπ' αριθ. .../9.3.2004 πιστωτικής σύμβασης μεταξύ της αναιρεσίβλητης τράπεζας και της εταιρείας MVG Moto Εισαγωγική-Εξαγωγική Ε.Π.Ε., η εισφορά του ν. 128/1975, συμποσούμενη σε 10.499.179 δραχμές ή 30.811,97 ευρώ. Ο πρόσθετος αυτός λόγος της ένδικης ανακοπής απορρίφθηκε με την πρωτόδικη απόφαση ως ουσιαστικά αβάσιμος, όμως ύστερα από την από 26.1.2009 έφεση των αναιρεσειόντων, που περιέχει στον πρώτο λόγο της σχετικό παράπονο κατά της πρωτόδικης απόφασης, ο ως άνω πρόσθετος λόγος της ανακοπής έγινε εν μέρει δεκτός, αφού προς το σκοπό αυτό κρίθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου ότι οι χρεωστικές εγγραφές του αλληλόχρεου λογαριασμού σε σχέση με την εισφορά του ν. 128/ 1975, συνολικού ποσού 252.914 δραχμών, "οι οποίες έγιναν στις 31.12.1991 (10.192 δρχ.), στις 31.3.1992 (46.267 δρχ.), στις 30.6.1992 (65.405 δρχ.), στις 30.9.1992 (56.048 δρχ.), στις 31.12.1992 (28.898 δρχ.), στις 31.3.1993 (11.374 δρχ.) και στις 30.6.1993 (34.730 δρχ.), δεν αφορούν στην επίδικη σύμβαση .../1994, για την οποία και μόνον εγγυήθηκαν οι ανακόπτοντες, εφόσον η σύμβαση αυτή και οι συμβάσεις εγγύησης καταρτίσθηκαν μεταγενέστερα από τις ημερομηνίες χρέωσης". Έτσι το Εφετείο ακύρωσε κατά το ποσό αυτό (και συνολικά για 193.396,60 ευρώ) την ανακοπτόμενη διαταγή πληρωμής. Ωστόσο το Εφετείο παρέλειψε να εκφράσει θετική ή αρνητική κρίση και για περαιτέρω εγγραφές στον υπ' αριθ. ... αλληλόχρεο λογαριασμό κονδυλίων σχετικών με την εισφορά του ν. 128/1975, που περιλαμβάνονται μεταξύ αυτών που επικαλέσθηκαν οι αναιρεσείοντες με τον πρώτο λόγο της έφεσης τους και αναφέρονται και στο αναιρετήριό τους, μολονότι και οι εγγραφές αυτές ανάγονται στο χρονικό διάστημα που προηγήθηκε της σύναψης της υπ' αριθ. .../9.3.1994 πιστωτικής σύμβασης, για το οποίο (διάστημα) δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση ότι δεν υπάρχει εγγυητική ευθύνη τους. Το διάστημα αυτό από προφανή παραδρομή (αναριθμητισμό) οριοθετήθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση μέχρι τις 30.9.1994, παρόλο που στην ίδια απόφαση ως χρόνος σύναψης της παραπάνω πιστωτικής σύμβασης αναφέρεται ορθά η 9.3.1994. Πρόκειται ειδικότερα για τις εγγραφές κονδυλίων 50.179 δραχμών στις 30.9.1993 και 113.481 δραχμών στις 31.12.1993, ως προς τα οποία η παράλειψη του Εφετείου να εκφράσει θετική ή αρνητική κρίση συνιστά πλημμέλεια από τον αριθμό 8β του άρθρ. 559 ΚΠολΔ. Είναι συνεπώς εν μέρει βάσιμος για τα κονδύλια αυτά ο δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης και πρέπει να γίνει δεκτός κατά το αντίστοιχο μέρος του, αφού οι λοιπές αναφερόμενες στο λόγο αυτό εγγραφές κονδυλίων για την εισφορά του ν. 128/1975 στον ως άνω αλληλόχρεο λογαριασμό ανάγονται στο μετά τη σύναψη της υπ' αριθ. .../9.3.1994 πιστωτικής σύμβασης χρονικό διάστημα. Συνακόλουθα πρέπει κατά το λόγο αυτό να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης και να αναιρεθεί αντίστοιχα ως προς τα άνω κονδύλια η προσβαλλόμενη εφετειακή απόφαση, ως προς τα οποία πρέπει ακολούθως η υπόθεση να παραπεμφθεί για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές σε σχέση με αυτούς εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση (άρθρ. 580§3 ΚΠολΔ). Η αναιρεσίβλητη, ως εν μέρει ηττηθείσα, πρέπει να καταδικασθεί σε αντίστοιχο μέρος της δικαστικής δαπάνης των αναιρεσειόντων, κατά το σχετικό αίτημα τους, όπως στο διατακτικό ειδικότερα (άρθρ. 176, 178§1, 183, 189§1, 191§2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει την υπ' αριθ. 923/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών σε σχέση ειδικότερα με τα κονδύλια των 50.179 και 113.481 δραχμών, που αφορούν εισφορά του ν. 128/1975 και έχουν καταχωρηθεί ως χρεωστικές εγγραφές με χρόνους αντίστοιχα 30.9.1993 και 31.12.1993 στον υπ' αριθ. ... αλληλόχρεο λογαριασμό, που τηρήθηκε για την εξυπηρέτηση της υπ' αριθ. .../9.3.2004 πιστωτικής σύμβασης μεταξύ της αναιρεσίβλητης τράπεζας και της εταιρείας MVG Moto Εισαγωγική-Εξαγωγική Ε.Π.Ε.

Παραπέμπει ως προς τα κονδύλια αυτά την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Αθηνών, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές σε σχέση με αυτούς που εξέδωσαν την αναιρεθείσα απόφαση.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη σε μέρος της δικαστικής δαπάνη των αναιρεσειόντων, το οποίο ορίζει σε χίλια (1.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Νοεμβρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Ιανουαρίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ